Καλώς ήρθατε!
Χαιρόμαστε πολύ που είστε μαζί μας για το πρόγραμμα αυτού του μήνα.
Μαζί μου σήμερα θα είναι ο καλός μου φίλος, Λίον Γουίβερ.
Να τος! Καλώς ήρθες, Λίον!
Ντέιβιντ, χαίρομαι που είμαι μαζί σου.
Αρχικά, θα ήθελα να σας πω κάτι για τον Λίον.
Όταν προσκλήθηκα στο Μπέθελ το 1990, διορίστηκα στο Τμήμα Υπηρεσίας, και ο Λίον ήταν ένας από τους επισκόπους.
Στο Τμήμα Υπηρεσίας, μερικές φορές έπρεπε να χειριστούμε πολύ δύσκολα ζητήματα και κάποιες φορές χρειαζόσουν συμβουλές. Και πάντα ήξερα ότι, αν πήγαινα στον Λίον, θα με βοηθούσε. Έμπαινα στο γραφείο του, εκείνος άφηνε στην άκρη οτιδήποτε έκανε, με άκουγε και μετά μου έλεγε ποια ήταν η γνώμη του.
Εκτιμώ πάρα πολύ την πείρα που απέκτησα στο Τμήμα Υπηρεσίας, και σίγουρα ο Λίον συνέβαλε σε αυτό. Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους αγαπώ και σέβομαι αυτόν τον αδελφό.
Λίον, τι θα δούμε στο πρόγραμμα αυτού του μήνα;
Πριν από πολλά χρόνια, η Ελίζαμπεθ εγκατέλειψε μια λαμπρή καριέρα για να κάνει περισσότερα για τον Ιεχωβά.
Πώς άλλαξε τη ζωή της η απόφαση που πήρε;
Επίσης, αυτόν τον μήνα θα ξεκινήσει μια καινούρια συναρπαστική σειρά η οποία θα αποκαλύψει πτυχές της θεοκρατικής μας ιστορίας που ίσως δεν ξέρετε. Ακούγεται πολύ ενδιαφέρον. Μείνετε μαζί μας!
Παρακολουθείτε το JW Broadcasting για τον Νοέμβριο του 2021.
Μέσω του προφήτη του, του Ησαΐα, ο Ιεχωβά έδωσε μια θαυμάσια υπόσχεση που εκπληρώνεται σήμερα. Ας τη διαβάσουμε στο εδάφιο Ησαΐας 60:17:
Αυτή η αναφορά σε «επισκόπους» και «εργοδηγούς» παραπέμπει σε κάτι οργανωμένο, έτσι δεν είναι;
Τι λέει λοιπόν εδώ ο Ιεχωβά; Λέει να αναμένουμε ότι οι οργανωτικές διευθετήσεις θα γίνονται όλο και καλύτερες.
Και όντως, αν είστε στην αλήθεια κάποιο διάστημα, θα συμφωνείτε σίγουρα ότι η προφητεία του Ησαΐα εκπληρώνεται σήμερα.
Σε αυτή την εκπομπή λοιπόν, σκέφτηκα να ανασκοπήσουμε μερικές βελτιώσεις που έχουμε δει από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και έπειτα.
Με αυτή την περίοδο είμαστε εξοικειωμένοι οι περισσότεροι.
Μερικοί θα ακούσετε αυτά που θα πούμε πρώτη φορά.
Άλλοι τα έχετε ζήσει όλα αυτά και θα σας ξυπνήσουν όμορφες αναμνήσεις. Πάμε λοιπόν στο παρελθόν. Θα είναι ωραία!
Ο τίτλος που διάλεξα είναι: «Θυμάστε Τότε Που ... ;»
Πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και αρκετά χρόνια μετά από αυτόν, πολλές εκκλησίες δεν είχαν ιδιόκτητη Αίθουσα Βασιλείας.
Μάλιστα, παροτρύνονταν να συναθροίζονται σε σπίτια ή νοικιασμένους χώρους.
Το σκεπτικό ήταν πως, αν ήταν σε νοικιασμένο χώρο ή σπίτι, είχαν μεγαλύτερη ευελιξία και μπορούσαν να μεταφέρουν πολύ εύκολα τον τόπο συναθροίσεων από το ένα μέρος στο άλλο.
Υπήρχαν όμως προβλήματα και μειονεκτήματα.
Μερικές φορές, χρησιμοποιούσαν τον χώρο και άλλες οργανώσεις.
Δεν μπορούσες λοιπόν να αφήσεις στην αίθουσα τα έντυπα, τα περιοδικά, το αναλόγιο, ακόμη και το ηχητικό σύστημα στο τέλος της συνάθροισης.
Όταν τελείωνε η συνάθροιση, έπρεπε να τα μαζέψεις όλα και να τα πάρεις μαζί.
Και όχι μόνο αυτό.
Μερικές φορές, έπρεπε να πας στην αίθουσα πολύ νωρίτερα για να την καθαρίσεις επειδή την είχαν χρησιμοποιήσει πολύ ακατάστατοι άνθρωποι. Και αν υπήρχαν και καπνιστές ανάμεσά τους, σκούρα τα πράγματα.
Ήταν πολύ δύσκολο να αερίσεις έγκαιρα τον χώρο πριν αρχίσει η συνάθροιση. Και ξέρετε, εκείνη την εποχή, το κάπνισμα επιτρεπόταν σε κλειστούς χώρους, ακόμη και μέσα στο αεροπλάνο —επιτρεπόταν σχεδόν παντού.
Οπότε αυτό ήταν μεγάλο πρόβλημα για εμάς.
Υπήρχαν και άλλα προβλήματα.
Προτού αποκτήσουμε Αίθουσα εκεί όπου μεγάλωσα, η εκκλησία συναθροιζόταν σε νοικιασμένο χώρο.
Τον Οκτώβριο, τον στόλιζαν για το Χαλοουίν, και τον Δεκέμβριο, υπήρχε ένα τεράστιο χριστουγεννιάτικο δέντρο στο βήμα.
Δεν κουνιόταν από εκεί!
Ήμασταν στον Καναδά, οπότε τα πορτραίτα του Βασιλιά και της Βασίλισσας της Αγγλίας και η Βρετανική σημαία ήταν μόνιμα τοποθετημένα στην αίθουσα.
Δεν μπορούσαμε να βγάλουμε τίποτα για τη συνάθροιση.
Και όμως, προς έπαινό τους, πολλοί ενδιαφερόμενοι έρχονταν στις συναθροίσεις μας.
Για αυτούς, δεν είχε σημασία το μέρος.
Αυτό που μετρούσε ήταν τι μάθαιναν.
Όταν μια εκκλησία ήθελε να χτίσει δική της Αίθουσα Βασιλείας, αρχικά το έκανε μόνη της.
Κάποιες φορές, η εκκλησία είχε τη δυνατότητα να αγοράσει μόνο το οικόπεδο, και σε κάποιες περιπτώσειτο οικόπεδο έμενε άδειο για χρόνια μέχρι να μαζευτούν τα χρήματα για να χτίσουν την αίθουσα.
Και μόλις τελικά μάζευαν τα χρήματα, δεν υπήρχαν αρκετοί αδελφοί για να αναλάβουν την οικοδόμηση.
Καμιά φορά, το σαββατοκύριακο έβλεπες μόλις έναν-δυο αδελφούς να δουλεύουν σκληρά στο εργοτάξιο.
Πώς να μη τους αγαπάς για την επιμονή που έδειχναν!
Σήμερα, την οικοδόμηση Αιθουσών Βασιλείας την επιβλέπουν τα LDC, με πολλούς ικανούς εθελοντές, και οικοδομούνται πρακτικές Αίθουσες Βασιλείας σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Και οι συναθροίσεις; Επί χρόνια, η Σχολή Θεοκρατικής Διακονίας, η Συνάθροιση Υπηρεσίας, η Μελέτη Βιβλίου και η Μελέτη <i>Σκοπιάς</i> διαρκούσαν από μία ώρα.
Το ίδιο και οι δημόσιες ομιλίες—όταν είχαμε.
Παλιά, δεν είχαμε δημόσια ομιλία κάθε εβδομάδα.
Γινόταν μια σειρά τεσσάρων ή οχτώ ομιλιών, αν κατάφερνες να βρεις τόσους ομιλητές.
Και μετά, για λίγο καιρό, δεν γινόταν δημόσια ομιλία.
Γιατί αυτό;
Θυμηθείτε ότι η Σχολή Θεοκρατικής Διακονίας ξεκίνησε το 1943, οπότε χρειάστηκε χρόνος για να αναπτύξουν οι αδελφοί τις ικανότητες για ωριαίες ομιλίες.
Αλλά σιγά σιγά έγιναν εξαιρετικοί δημόσιοι ομιλητές!
Και θυμάστε τότε που δίναμε ξεχωριστές προσκλήσεις για κάθε δημόσια ομιλία που είχαν τυπωμένο το όνομα του ομιλητή;
Ως το 1959, γράφονταν στη σχολή μόνο άντρες αδελφοί.
Για μερικά χρόνια, στα πρώτα λεπτά της σχολής δηλώνονταν παρουσίες, και διαβάζονταν δυνατά τα ονόματα όλων των εγγεγραμμένων. Όταν λοιπόν ακουγόταν το όνομά σου, έπρεπε να απαντήσεις: «Παρών». Μερικοί επαναστάτες έλεγαν: «Εδώ», αλλά κανονικά έπρεπε να πεις: «Παρών».
Στην αρχή, οι οδηγίες έλεγαν ότι, αν κάποιος απουσίαζε εσκεμμένα και κατά συνήθεια για κάποιο διάστημα, διαγραφόταν από τη σχολή.
Αργότερα, αυτό σταμάτησε να γίνεται.
Εμένα αυτή η διευθέτηση με τα ονόματα με έβαλε σε μπελά.
Όταν διαβάζονταν στην εκκλησία μας τα ονόματα κάθε εβδομάδα, έβλεπα ότι μερικοί νεαροί αδελφοί που ήταν λίγο μεγαλύτεροι από εμένα απαντούσαν: «Παρών».
Ένα βράδυ λοιπόν, μετά τη σχολή, ρώτησα τον υπηρέτη σχολής αν μπορούσε να διαβαστεί και το δικό μου όνομα.
Με επαίνεσε θερμά, και την επόμενη βδομάδα άκουσα να διαβάζεται και το δικό μου όνομα.
Όλοι με συγχάρηκαν μετά τη συνάθροιση. Δεν καταλάβαινα γιατί. Εγώ είπα απλώς: «Παρών».
Το θέμα ήταν πως εγώ δεν ήξερα ότι, αν διαβαζόταν το όνομά σου, δεχόσουν να κάνεις ομιλία.
Νόμιζα ότι απλώς θα άκουγαν όλοι το όνομά μου. Και έτσι, κανά δυο μήνες αργότερα, στις 8 Απριλίου 1953, εκφώνησα την πρώτη οχτάλεπτη ομιλία μου με θέμα: «Διαγγέλοντας την Καταδίκην του Κόσμου». Γιατί έκανα οχτάλεπτη; Γιατί δεν είχαμε ανάγνωση της Γραφής τότε, οπότε αν ήσουν στη σχολή έπρεπε να κάνεις οχτάλεπτη ομιλία.
Ευτυχώς σήμερα, φροντίζουμε να καταλαβαίνει ο καθένας τι σημαίνει να είσαι σπουδαστής στη μεσοβδόμαδη συνάθροιση. Το 1950, πήραμε τη <i>Μετάφραση Νέου Κόσμου</i> <i>των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών</i> στην αγγλική, και παροτρυνόμασταν να τη φέρνουμε στη συνάθροιση.
Οπότε για τις Εβραϊκές Γραφές είχαμε την <i>Αμερικανική Στερεότυπη Μετάφραση</i> ή τη <i>Μετάφραση Βασιλέως Ιακώβου</i> <i>—</i>κυρίως την <i>Αμερικανική Στερεότυπη</i> επειδή είχε το όνομα του Ιεχωβά.
Έπρεπε λοιπόν να φέρνουμε δύο Γραφές στη συνάθροιση —μία για τις Εβραϊκές Γραφές και τη <i>Μετάφραση</i> <i>Νέου Κόσμου</i> για τις Ελληνικές Γραφές, δύο Γραφές.
Δεν ήταν και πολλές. Αργότερα όμως, άρχισε να κυκλοφορεί τμηματικά η <i>Μετάφραση Νέου Κόσμου των Εβραϊκών Γραφών.</i>
Κάθε ένα ή δύο χρόνια παίρναμε έναν τόμο. Και όποτε παίρναμε έναν καινούριο τόμο, παροτρυνόμασταν να τον φέρνουμε στη συνάθροιση.
Σιγά σιγά όμως, άρχισαν να μαζεύονται οι τόμοι και, το 1960, φτάσαμε να έχουμε πέντε τόμους των Εβραϊκών Γραφών και τις Ελληνικές Γραφές και τα βοηθήματα μελέτης μας!
Και εκείνη την εποχή ήταν μεγάλα.
Εκείνα τα χρόνια είχαμε μεγάλες τσάντες και γερή μέση.
Πόσο χαρήκαμε που πήραμε ολόκληρη τη <i>Μετάφραση Νέου Κόσμου</i> σε έναν τόμο το 1961! Ας μιλήσουμε λίγο τώρα για τη μουσική, που είναι κάτι το οποίο εγώ αγαπώ ιδιαίτερα.
Επί πολλά χρόνια, αποφάσιζαν οι τοπικοί υπηρέτες ποιους ύμνους θα έψελνε η εκκλησία στις συναθροίσεις.
Έτσι λοιπόν, ο εισηγητής επέλεγε τους ύμνους, αλλά δεν έψαλλαν πάντα αυτούς που επέλεγε.
Πολλές Αίθουσες Βασιλείας είχαν πιάνο ή άλλο μουσικό όργανο για να συνοδεύουν την υμνολογία.
Αλλά συχνά ο μουσικός δεν ήξερε να παίζει όλους τους ύμνους. Έπρεπε λοιπόν να ψάλλουμε τους ύμνους που ήξερε.
Είχαμε μάθει απέξω και ανακατωτά αυτούς τους ύμνους! Εκείνοι οι ταπεινοί μουσικοί έβαζαν τα δυνατά τους για να συνοδεύουν την υμνολογία μας.
Ως αποτέλεσμα, τα λόγια εκείνων των ύμνων που ψάλλαμε πριν από σχεδόν 70 χρόνια είναι ακόμη νωπά στο μυαλό μας.
Θυμάστε τις γραπτές ανασκοπήσεις; Ίσως όχι.
Οι εκκλησίες έκαναν σε τακτική βάση γραπτή ανασκόπηση της ύλης που είχαν εξετάσει στη Σχολή Θεοκρατικής Διακονίας τις περασμένες εβδομάδες. Σε μισή ώρα έπρεπε να απαντήσουμε σε περίπου 25 ερωτήσεις.
Μόλις όμως τελείωνε το μισάωρο, γράφαμε το όνομά μας στο χαρτί, το δίναμε στον υπηρέτη σχολής και εκείνος τα έπαιρνε στο σπίτι του για να τα βαθμολογήσει.
Αν υπήρχαν 25 ερωτήσεις, έπαιρνες 4 βαθμούς για την κάθε σωστή απάντηση—σύνολο 100 βαθμούς. Και μετά από μια βδομάδα, μας ξανάδινε τα χαρτιά στη συνάθροιση.
Τα πρώτα χρόνια της διευθέτησης —το θυμάμαι σαν τώρα— ανακοίνωνε την υψηλότερη και τη χαμηλότερη βαθμολογία στην εκκλησία.
Ευτυχώς δεν ανακοίνωνε και τα ονόματα μαζί με τη βαθμολογία.
Αργότερα, σταμάτησε να ανακοινώνεται η υψηλότερη και η χαμηλότερη βαθμολογία.
Θυμάστε τότε που οι συνελεύσεις περιοχής ξεκινούσαν Παρασκευή βράδυ και συνεχίζονταν μέχρι Κυριακή απόγευμα;
Το πρόγραμμα ήταν ιδιαίτερα γεμάτο Σάββατο απόγευμα και βράδυ.
Δεν βαριόσουν ποτέ το βράδυ του Σαββάτου. Υπήρχαν ζωηρές επιδείξεις που κρατούσαν ζωντανό το ενδιαφέρον μας μέχρι το τέλος του προγράμματος.
Μερικές φορές, τα σκηνικά ήταν πολύ περίτεχνα. Για παράδειγμα, πείτε πως ένας ευαγγελιζόμενος έκανε επίδειξη παρουσίασης από πόρτα σε πόρτα.
Εμείς σήμερα θα φανταζόμασταν την πόρτα.
Αλλά τότε, στη συνέλευση περιοχής, μπορεί να έβαζαν μια κάσα με βαμμένη πόρτα πάνω στη σκηνή, και ίσως και κουδούνι για να το χτυπήσει ο ευαγγελιζόμενος. Αν ο οικοδεσπότης επρόκειτο να ανταποκριθεί, το καταλάβαινες επειδή ο αριθμός του σπιτιού ήταν 777.
Και καταλάβαινες και αν θα εναντιωνόταν ο οικοδεσπότης επειδή ο αριθμός του σπιτιού ήταν 666. Σε μια συνέλευση που θυμάμαι, ο ευαγγελιζόμενος χτύπησε την πόρτα και βγήκε ένας αδελφός ντυμένος ιερέας, ο οποίος άρχισε να υποστηρίζει με ζήλο την Τριάδα.
Αυτά και αν ήταν οπτικά βοηθήματα!
Δεν ξεχνούσες ποτέ αυτά που έβλεπες, και άκουγες!
Και θυμάστε τότε που κάθε εκκλησία είχε υπηρέτη εκκλησίας και μέχρι εφτά άλλους υπηρέτες: βοηθό υπηρέτη εκκλησίας, υπηρέτη Γραφικών μελετών, υπηρέτη λογαριασμών, υπηρέτη μελέτης <i>Σκοπιάς,</i> υπηρέτη περιοδικών και τομέων, υπηρέτη εντύπων και υπηρέτη Σχολής Θεοκρατικής Διακονίας;
Τότε πέρα από τους οδηγούς μελέτης βιβλίου, δεν μπορούσαν να υπάρχουν πάνω από οχτώ υπηρέτες σε μια εκκλησία.
Έτσι λοιπόν, αν δεν έφευγε κάποιος, ένας νεαρός δεν είχε ελπίδες να γίνει υπηρέτης.
Οπότε πώς θα μπορούσε να επιδιώξει περισσότερες ευθύνες;
Και πώς θα μπορούσε να
εκπληρωθεί η
προφητεία στο εδάφιο Μιχαίας 5:5;
Εκεί ο Ιεχωβά
υπόσχεται: (Μιχαίας
5:5) Αυτός θα φέρει
ειρήνη. Αν ο Ασσύριος εισβάλει στη γη μας και πατήσει τους
οχυρωμένους πύργους μας, εμείς θα παρατάξουμε εναντίον του εφτά ποιμένες,
ναι, οχτώ άρχοντες ανάμεσα από τους ανθρώπους.
Το εφτά συμβολίζει την πληρότητα. Άρα, οι οχτώ άρχοντες υποδηλώνουν ότι θα υπήρχαν υπεραρκετοί άντρες στις εκκλησίες για να παρέχουν θεοκρατική κατεύθυνση.
Πώς θα γινόταν όμως αυτό όταν ουσιαστικά το όριο ήταν οχτώ υπηρέτες σε κάθε εκκλησία;
Η απάντηση ήρθε το 1971. Χαρήκαμε πολύ όταν κατανοήσαμε πως κάθε εκκλησία πρέπει να έχει ένα σώμα πρεσβυτέρων, και δεν υπάρχει όριο στον αριθμό πρεσβυτέρων και διακονικών υπηρετών.
Όσοι έχουν τα προσόντα μπορούν να διοριστούν.
Όταν βαφτίστηκα εγώ πριν από 66 χρόνια, δεν χρειαζόταν να εγκριθείς για βάφτισμα από την εκκλησία.
Οι μόνες ερωτήσεις που έκαναν στους υποψηφίους ήταν οι δύο που γίνονταν στο τέλος της ομιλίας βαφτίσματος.
Αυτό δημιουργούσε μερικές περίεργες καταστάσεις.
Σε μερικές περιπτώσεις, προς έκπληξη των υπηρετών, κάποιος μπορεί να έτρεχε στο μπροστινό μέρος της αίθουσας στο τέλος της ομιλίας, να απαντούσε στις ερωτήσεις και να βαφτιζόταν.
Χρειαζόταν κάτι παραπάνω —η διαβεβαίωση ότι το άτομο ήξερε τι έκανε και κυρίως ότι ζούσε σε αρμονία με τις Βιβλικές αρχές.
Γι’ αυτό, το 1967, έγιναν διαθέσιμες ερωτήσεις ώστε οι υπεύθυνοι αδελφοί να βεβαιώνονται ότι κάθε υποψήφιος είχε όντως τα προσόντα για βάφτισμα.
Εκείνες οι ερωτήσεις έχουν βελτιωθεί με τα χρόνια, και σήμερα εξετάζουμε γύρω στις 60 ερωτήσεις με τους υποψηφίους για βάφτισμα.
Ο χαλκός έγινε χρυσάφι.
Θυμάστε τότε που τα έντυπά μας είχαν πολύ λίγες εικόνες;
Και ακόμη και αυτές ήταν συνήθως ασπρόμαυρες ή είχαν μόνο δύο χρώματα.
Σήμερα, η πνευματική τροφή μάς σερβίρεται σε ελκυστικά έντυπα γεμάτα χρώμα.
Όσοι έχουμε υπηρετήσει σε εκκλησίες που δεν μιλούν την αγγλική θα θυμόμαστε πως όταν έβγαινε ένα καινούριο έντυπο στην αγγλική μπορεί να περνούσαν χρόνια μέχρι να γίνει διαθέσιμο σε άλλες γλώσσες.
Τα άρθρα μελέτης είχαν μήνες διαφορά.
Έτσι γινόταν προτού μπορέσουν τα γραφεία τμήματος να τυπώνουν ταυτόχρονα.
Το σύστημα ήταν το εξής: Το αγγλικό κείμενο στελνόταν ταχυδρομικά στα γραφεία τμήματος για μετάφραση.
Και, αν οι μεταφραστές είχαν κάποιο ερώτημα για το νόημα μιας αγγλικής πρότασης, έστελναν με το ταχυδρομείο το ερώτημά τους στα κεντρικά γραφεία.
Και μετά τα κεντρικά γραφεία έστελναν ταχυδρομικά την απάντηση.
Και αυτό το πήγαινε-έλα μπορεί να κρατούσε καιρό.
Και σε κάποιες χώρες το ταχυδρομείο καθυστερούσε πολύ.
Σήμερα, χάρη σε ειδικά ηλεκτρονικά προγράμματα που έχουν αναπτύξει αδελφοί μας, στην ικανότητα να επικοινωνούμε ηλεκτρονικά και σε άλλους παράγοντες, τα έντυπα στις περισσότερες γλώσσες κυκλοφορούν ταυτόχρονα με την αγγλική.
Τι φοβερή βελτίωση!
Και μιας και μιλάμε για έντυπα, έχετε συνειδητοποιήσει ότι έχουν περάσει περίπου 31 χρόνια από τότε που αποφασίστηκε ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα ζητάμε χρήματα όταν δίνουμε έντυπα;
Με τον καιρό, η διευθέτηση εφαρμόστηκε παγκόσμια.
Αυτό ήταν μεγάλη ευλογία για τους αδελφούς μας!
Σκεφτείτε: Όταν ζητούσαμε χρήματα για τα έντυπα, μερικοί αδελφοί στην Αφρική και αλλού δεν μπορούσαν να πάρουν <i>Σκοπιά</i> για κάθε μέλος της οικογένειας.
Ήταν πάρα πολύ φτωχοί.
Και τι έκαναν με τα βιβλία;
Θα σας πω μια εμπειρία.
Σε μια αφρικανική χώρα, ένας ιεραπόστολος πρόσεξε ότι ένας νεαρός αδελφός ανέφερε πάρα πολλά εδάφια στα σχόλιά του. Αυτό τον παραξένεψε, και μια μέρα τον ρώτησε: «Πώς έχεις μάθει τόσο πολλά εδάφια;» Ο αδελφός απάντησε: «Από το βιβλίο <i>Συζητάτε.</i>
Το διαβάζω όποτε μου δίνεται η ευκαιρία». Ο ιεραπόστολος τον ρώτησε: «Τι εννοείς όποτε σου δίνεται η ευκαιρία;» Και του απαντάει: «Δεν έχω δικό μου βιβλίο <i>Συζητάτε.</i>
Είναι πολύ ακριβό για εμένα.
Αλλά ξέρω μια αδελφή που το έχει και μου το δανείζει μερικές φορές.
Το διαβάζω όποτε μου δίνεται η ευκαιρία».
Όπως φαντάζεστε, ο ιεραπόστολος του αγόρασε ένα βιβλίο <i>Συζητάτε</i> αλλά και τη <i>Μετάφραση Νέου Κόσμου.</i>
Αυτό αποδείχτηκε φοβερή επένδυση.
Ο νεαρός αδελφός προσκλήθηκε αργότερα στο Μπέθελ.
Και πού λέτε να διορίστηκε; Στο τμήμα εντύπων.
Οι αδελφοί ήξεραν ότι εκτιμούσε τόσο πολύ τα έντυπα που θα έκανε τα πάντα για να έχουν οι εκκλησίες τα έντυπα που χρειάζονταν.
Κοιτώντας στο παρελθόν, καταλαβαίνουμε ότι εκείνες οι διευθετήσεις εξυπηρέτησαν έναν σκοπό.
Ήταν σαν καλός χαλκός.
Σε καμιά περίπτωση δεν τις υποτιμούμε.
Αντίθετα, συμφωνούμε με τα λόγια του εδαφίου Ζαχαρίας 4:10: (Ζαχαρίας 4:10) Διότι ποιος καταφρόνησε την ημέρα της μικρής αρχής; Διότι θα χαρούν και θα δουν το νήμα στάθμης στο χέρι του Ζοροβάβελ. Αυτά τα εφτά είναι τα μάτια του Ιεχωβά, τα οποία περιτρέχουν όλη τη γη».
Αλλά όταν οι υπεύθυνοι αδελφοί είδαν ότι μπορούσαν να γίνουν βελτιώσεις, δεν δίστασαν να κάνουν προσαρμογές.
Αυτό ενισχύει πολύ την πίστη μας.
Και τα καλύτερα έρχονται!
Όπως ανέφερα στην αρχή, μερικοί μπορεί να ακούτε για πρώτη φορά αυτά τα πράγματα.
Θα μπορούσατε να ρωτήσετε κάποιον παλαίμαχο αδελφό πώς ήταν όταν γνώρισε εκείνος την αλήθεια.
Και αυτό ίσως οδηγήσει σε πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση!
Σε ευχαριστούμε, για αυτή την ιστορική αναδρομή, Ντέιβιντ.
Αν σκεφτούμε πόσα έχουν αλλάξει και μόνο στη διάρκεια της δικής μας ζωής, αντιλαμβανόμαστε πώς συνεχίζει ο Ιεχωβά να βελτιώνει την οργάνωσή του.
Τώρα θα γνωρίσουμε κάποιον που είδε όλες αυτές τις αλλαγές για τις οποίες μιλήσαμε προηγουμένως και ακόμη περισσότερες—τον Τζον Μιλς. Ας δούμε πώς έχει υπηρετήσει πιστά τον Ιεχωβά σε πολλούς διορισμούς και υπό πολλές δυσκολίες. Μεγάλωσα με τρεις αδελφές, και η μαμά μου ήταν στην αλήθεια.
Θυμάμαι ότι καθόμασταν με τη μαμά μου στον καναπέ και συζητούσαμε για πνευματικά πράγματα.
Εκείνη μας δίδαξε να εκτιμούμε οποιονδήποτε διορισμό είχαμε —να τον θεωρούμε πολύ σημαντικό.
Το σκαπανικό ήταν η ζωή μου.
Η Γαλαάδ ήταν για μένα ένας τρόπος για να δίνω στους άλλους, να κάνω πολλά στην υπηρεσία. Προσευχήθηκα στον Ιεχωβά: «Θέλω πολύ να πάω στη Γαλαάδ, αλλά αν γινόταν να έχω και μια σύντροφο».
Και μετά σκέφτηκα: “Εντάξει, πολλά ζητάς!”
Αλλά ο Ιεχωβά μού το έδωσε και αυτό.
Πήγα στη Γαλαάδ.
Και προς έκπληξή μου, συνάντησα την πιο υπέροχη και πνευματική αδελφή στην ίδια τάξη με μένα, τη Λόις.
Γνωριστήκαμε, και παντρευτήκαμε μια βδομάδα μετά τη Γαλαάδ.
Φτάνοντας ως νιόπαντρο ζευγάρι σε έναν ιεραποστολικό οίκο με άλλα εφτά άτομα είχαμε πολλές δυσκολίες. Αλλά εμείς δεν πτοηθήκαμε από αυτό. Ήμασταν στον μήνα του μέλιτος.
Η Κολομβία ήταν παράδεισος για το έργο.
Μας άρεσε πάρα πολύ!
Αυτή ήταν η ζωή που θέλαμε.
Η Λόις ήταν εξαιρετική δασκάλα στο έργο.
Πάντα απολάμβανα το έργο μαζί της.
Ήταν φοβερή βοηθός.
Φυσικά υπήρχαν κίνδυνοι στην Κολομβία.
Θυμάμαι μερικά πρωινά ήταν τόσο άσχημη η κατάσταση που κοίταζα τη Λόις, με κοίταζε και εκείνη και λέγαμε: «Αν δεν σε ξαναδώ, θα τα πούμε στον Παράδεισο».
Η Κολομβία έγινε το σπίτι μας.
Τη γυρίσαμε από άκρη σε άκρη με διάφορους διορισμούς.
Μετά από 20 και πλέον χρόνια στην Κολομβία, αντιληφθήκαμε ότι η μαμά της Λόις χρειαζόταν τη φροντίδα μας.
Φυσικά, αυτό σήμαινε ότι θα έπρεπε να αφήσουμε τον διορισμό μας.
Πόνεσα πάρα πολύ όταν φύγαμε από την Κολομβία.
Ένιωσα ότι εγκατέλειπα πολλές ευκαιρίες για υπηρεσία και τον πολύτιμο διορισμό μου. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, είχαμε πολύ καλή συνεργασία με τη Λόις. Την έβλεπα να είναι πολύ οργανωμένη και να κάνει το καλύτερο που μπορούσε στις νέες μας περιστάσεις.
Η φροντίδα της μητέρας της είχε γίνει για εκείνη πηγή βαθιάς χαράς.
Το να βοηθάει τους άλλους ήταν τρόπος ζωής για τη Λόις.
Δεν έχει σημασία τι προνόμια έχεις και τι ευθύνες.
Αληθινή ευτυχία νιώθεις μόνο όταν δίνεις.
Η Λόις αρρώστησε σοβαρά.
Ποτέ δεν έκλαψε για την αρρώστια της ούτε έπεσε στην αυτολύπηση.
Το μυαλό της ήταν πάντα στους άλλους, πώς να βοηθήσει, ακόμη και όταν υπέφερε από την αρρώστια της.
Τώρα που η Λόις έχει πεθάνει, σκέφτομαι πολλές φορές το παράδειγμά της, και αυτό με υποκινεί να συνεχίζω.
Εδώ στο γραφείο τμήματος της Κεντρικής Αμερικής, έχω γύρω μου μια πολύ στοργική οικογένεια.
Αποφάσισα, όταν πέρασα αυτή την κατάσταση που έχασα τη γυναίκα μου, να βρίσκω άτομα που περνάνε παρόμοιες καταστάσεις και να πίνουμε ίσως έναν καφέ μαζί.
Αυτή η συμπόνια, το να μπορείς να δείξεις ενδιαφέρον και να ενθαρρύνεις κάποιον άλλον, δίνει μεγάλη χαρά.
Είναι από τα πράγματα που με βοηθούν περισσότερο από όλα να υπομένω τις δοκιμασίες.
Η μακρόχρονη πιστή υπηρεσία του Τζον μου φέρνει στον νου τα λόγια των εδαφίων 2 Κορινθίους 1:3, 4: «[Ο Ιεχωβά] μας παρηγορεί σε κάθε μας δοκιμασία για να μπορούμε να παρηγορούμε άλλους που περνούν οποιοδήποτε είδος δοκιμασίας με την παρηγοριά που λαβαίνουμε από τον Θεό».
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί ψάλλουμε ύμνους στις συναθροίσεις μας ή γιατί παρακολουθούμε μεγάλες συνελεύσεις, συνήθως το καλοκαίρι;
Πολλοί που είναι νεότεροι ή καινούριοι στην αλήθεια ίσως δεν γνωρίζουν ορισμένα κομμάτια της ιστορίας μας.
Αυτή η πλούσια πνευματική ιστορία όμως είναι η κληρονομιά σας, και θέλουμε να τη γνωρίσετε καλύτερα.
Γι’ αυτό, το Κυβερνών Σώμα ενέκρινε τη δημιουργία μιας καινούριας σειράς με τίτλο <i>Η Ιστορία μας Εν Κινήσει.</i>
Κάθε μέρος της σειράς θα ασχολείται με μια πτυχή της λατρείας μας στο διάβα του χρόνου, όπως έκανε και ο Ντέιβιντ προηγουμένως.
Αυτή η σειρά θα μας βοηθήσει να δούμε ότι η λατρεία μας δεν βασίζεται σε παραδόσεις ή έθιμα, αλλά στην αλήθεια του Λόγου του Θεού.
Το πρώτο μας επεισόδιο ασχολείται με την ιστορία της υμνολογίας μας προς τον Ιεχωβά.
Την ετοίμασαν στα κρυφά, την έκρυψαν στη φόδρα ενός σακακιού και την έβγαλαν κρυφά από τη χώρα.
Τι ήταν;
Μια ηχογράφηση με ύμνους της Βασιλείας που έψαλλαν αδελφοί και αδελφές στη Σιβηρία.
Την έστειλαν από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη για να παρουσιαστεί στη διεθνή συνέλευση του 1958 στη Νέα Υόρκη σε ένα ακροατήριο 250.000 και πλέον ατόμων.
Γιατί είναι τόσο σημαντική η υμνολογία για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά;
Θα το μάθουμε σε αυτό το επεισόδιο της σειράς <i>Η Ιστορία μας Εν Κινήσει.</i> Οι λάτρεις του Ιεχωβά αινούν επί αιώνες τον Ιεχωβά με ύμνους.
Αλλά πώς έγινε η υμνολογία κομμάτι της σύγχρονης λατρείας μας;
Ας πάμε πίσω περίπου 150 χρόνια.
Βρισκόμαστε στο 1869, στο Αλεγκένι της Πενσυλβανίας στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ένας νεαρός άντρας, ο Κάρολος Τέηζ Ρώσσελ αναζητά την αλήθεια των Γραφών.
Ένα βράδυ, καθώς περπατούσε, άκουσε κάτι.
Ήταν ύμνοι, που ακούγονταν από μια θρησκευτική συγκέντρωση σε ένα υπόγειο.
Μπήκε στην αίθουσα, και όσα άκουσε του άνοιξαν την όρεξη να μελετήσει τη Γραφή όπως ποτέ προηγουμένως. Αργότερα, όταν ο Ρώσσελ και οι συνεργάτες του ανακάλυψαν ξανά τη Βιβλική αλήθεια, έκαναν τη μουσική μέρος της αγνής λατρείας.
Ίσως ο Κάρολος Τέηζ Ρώσσελ να κατάλαβε πόση δύναμη έχει η μουσική να υποκινεί τα συναισθήματα επειδή ο πατέρας του είχε κάποτε κατάστημα με μουσικά όργανα.
Ο Ρώσσελ πίστευε ότι «η υμνολογία είναι ένας καλός τρόπος για να εισέρχεται η αλήθεια στον νου και στην καρδιά του λαού του Θεού». Το πρώτο τεύχος της <i>Σκοπιάς της Σιών,</i> που εκδόθηκε τον Ιούλιο του 1879, ανακοίνωσε την κυκλοφορία ενός υμνολογίου, του πρώτου από τα πολλά που έχουν βγει.
Λεγόταν <i>Ύμνοι της Νύμφης</i> και περιείχε 144 θρησκευτικούς ύμνους.
Οι Σπουδαστές της Γραφής τούς έψαλλαν στις συναθροίσεις και στις συνελεύσεις τους.
Πώς ήταν να ψάλλεις αυτούς τους ύμνους στις αρχές του εικοστού αιώνα;
Φανταστείτε ότι πάτε να ακούσετε μια ομιλία του Κάρολου Τέηζ Ρώσσελ.
Στην είσοδο, σας δίνουν ένα φυλλάδιο.
Ψάχνετε για θέση, αλλά η αίθουσα είναι γεμάτη.
Καθώς το πλήθος ησυχάζει, ανακοινώνουν ότι η συνάθροιση θα ξεκινήσει με ύμνο και προσευχή.
Στην εκκλησία σας, βρίσκατε πάντοτε ένα υμνολόγιο στο στασίδι σας, αλλά εδώ είναι μια νοικιασμένη αίθουσα.
Τότε βλέπετε ότι το φυλλάδιο που σας έδωσαν έχει τους στίχους του ύμνου.
Έχει επίσης ένα κενό για να γράψετε το όνομα και τη διεύθυνσή σας αν θέλετε Γραφική μελέτη. Όταν το ακροατήριο αρχίζει να ψάλλει, ψέλνετε και εσείς.
Πώς ήταν οι ύμνοι εκείνη την εποχή;
Ας ακούσουμε έναν ύμνο που ψέλναμε πάνω από οχτώ δεκαετίες.
Η ηχογράφηση που θα ακούσετε είναι από το 1916.
Είναι κάπως διαφορετικός από τους σημερινούς ύμνους.
Αν συγκρίνετε τις διάφορες εκδόσεις αυτού του ύμνου, θα δείτε ότι οι στίχοι και το θέμα άλλαζαν στο διάβα των ετών.
Ακούστε τον αγγλικό ύμνο «Χαιρετήστε Όλοι» από το Κουαρτέτο Αντρών της Σκοπιάς το 1935.
Στο πρώτο υμνολόγιο, ο ύμνος στην αγγλική λεγόταν «Χαιρετήστε Όλοι την Εξουσία του Ονόματος του Ιησού» και μιλούσε, όπως καταλαβαίνετε, για την εξουσία του ονόματος του Ιησού —καμία αναφορά στον Ιεχωβά.
Βλέπετε, πολλοί από τους πρώτους μας ύμνους ήταν διασκευές εκκλησιαστικών ύμνων.
Δείτε τον ίδιο ύμνο στην αγγλική το 1950.
Αντί οι στίχοι να υπερτονίζουν το όνομα του Ιησού, μιλούν για “τη γνωστοποίηση του θελήματος του Θεού” και κάνουν αναφορά στον Ιεχωβά. Γιατί έγιναν όλες αυτές οι αλλαγές;
Επειδή οι ύμνοι μας αντανακλούν την τρέχουσα κατανόηση της Βιβλικής αλήθειας.
Καθώς το φως γίνεται λαμπρότερο, κατανοούμε καλύτερα την αλήθεια, και έτσι οι ύμνοι αλλάζουν.
Το πρώτο μας υμνολόγιο έλεγε ότι ο στόχος του ήταν να εκδοθούν «ύμνοι απαλλαγμένοι από εσφαλμένες θεολογικές ιδέες», και αυτός είναι ακόμη ο στόχος μας.
Δεν μένουμε προσκολλημένοι σε ύμνους επειδή τους ψάλλουμε εδώ και χρόνια ή επειδή μας αρέσουν.
Τους ψάλλουμε επειδή είναι η αλήθεια!
Μετά το υμνολόγιο του 1928, έγινε μια μεγάλη αλλαγή.
Πολλούς ύμνους τους έγραψαν αδελφοί και αδελφές μας.
Έδωσαν περισσότερη έμφαση στο όνομα του Ιεχωβά, στις ιδιότητές του και στη Βασιλεία του. Το καταλαβαίνετε αυτό και από τον τίτλο: <i>Ύμνοι προς Αίνον του Ιεχωβά.</i> Μερικοί από τους ύμνους μπορεί να σας φανούν και γνωστοί, όπως αυτός εδώ. Είναι οι γονείς σας στην αλήθεια; Οι παππούδες σας; Οι προπαππούδες σας;
Αν ναι, έψαλλαν στις συναθροίσεις και στις συνελεύσεις τους τον ίδιο ύμνο που ψέλνετε και εσείς.
Αυτό και αν είναι κληρονομιά!
Ας ρίξουμε τώρα μια γρήγορη ματιά στη δεκαετία του ’40.
Μερικοί αδελφοί μας είναι φυλακισμένοι για την πίστη τους.
Ο κόσμος είναι σε πόλεμο και χρειάζεται καλά νέα.
Γι’ αυτό, εντείνουμε το έργο κηρύγματος και διδασκαλίας.
Ιδρύεται η Βιβλική Σχολή Γαλαάδ της Σκοπιάς και η Σχολή Θεοκρατικής Διακονίας και επίσης ξαναρχίζει η υμνολογία στις συναθροίσεις μας.
Για μισό λεπτό! Ξαναρχίζει;
Αυτό σημαίνει ότι είχαμε σταματήσει να ψάλλουμε στις συναθροίσεις.
Πότε έγινε αυτό; Θα το μάθετε στο επόμενο επεισόδιο της σειράς <i>Η Ιστορία μας Εν Κινήσει.</i>
Πωπω, μας έκοψες στο καλύτερο!
Θα θέλατε να μάθετε γιατί σταματήσαμε να ψάλλουμε για ένα διάστημα;
Πρέπει οπωσδήποτε να δείτε το δεύτερο μέρος αυτού του βίντεο. Θα ανεβεί σύντομα στο jw.org.
Και μη χάσετε και τα επόμενα επεισόδια της σειράς <i>Η Ιστορία μας Εν Κινήσει.</i> Πριν από χρόνια, το <i>Ξύπνα!</i> δημοσίευσε τη βιογραφία της Ελίζαμπεθ Μπαλνέιβ.
Η Ελίζαμπεθ εξήγησε εκεί γιατί πήρε μια πολύ σημαντική απόφαση σε σχέση με την καριέρα της.
Πώς επηρέασε αυτή η απόφαση τη ζωή της;
Ας δούμε στο καινούριο επεισόδιο της σειράς <i>Πού Βρίσκονται Τώρα;</i>
Από μικρή, το όνειρό μου ήταν να γίνω μπαλαρίνα.
Ξεκίνησα μαθήματα μπαλέτου όταν ήμουν παιδί.
Με έμαθαν να υπακούω απόλυτα στον καλλιτεχνικό διευθυντή, να είμαι πλήρως αφοσιωμένη στην εταιρία μπαλέτου και να βάζω το μπαλέτο πάνω από όλα στη ζωή μου. Τελικά κατάλαβα ότι δεν γίνεται να πας μπροστά σε αυτόν τον κόσμο αν δεν κάνεις συμβιβασμούς.
Είναι αδύνατον. Αυτή η ζωή είναι κενή, δεν σε γεμίζει.
Το πρόβλημα είναι πως, όταν ξεκινάς, σε θαμπώνει όλη αυτή η δόξα και η λάμψη.
Αλλά στην πορεία, όταν βλέπεις τελικά την παγίδα και πού έμπλεξες, είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγεις. Και πάντα λέω στα νέα παιδιά:
Δεν έχει σημασία πόσο ωραία φαίνονται όλα, πόσο τέλεια.
Πάντοτε κρύβεται από πίσω ένα τίμημα, πάντοτε.
Και μια μέρα ξυπνάς και είσαι δεμένος χειροπόδαρα.
Και αυτό το σχοινί δεν κόβεται εύκολα. Δεν μπορείς να ξεφύγεις από αυτή την κατάσταση από τη στιγμή που σε έχει παγιδέψει ο Σατανάς.
Και αυτό γίνεται χωρίς καν να το καταλάβεις.
Το μπαλέτο σε μαθαίνει πειθαρχία, και έπρεπε να βρω έναν τρόπο να αξιοποιήσω αυτή την ικανότητα στην καθημερινή μου ζωή.
Μου πήρε λίγο χρόνο αλλά τελικά τα κατάφερα.
Δεν πήγε χαμένη η εκπαίδευση.
Χρειαζόταν όμως να μάθω να κάνω πράγματα τα οποία δεν είχα ξανακάνει.
Μείναμε στο Μπέθελ μέχρι το 1987.
Ο Τζακ είχε έτοιμη δουλειά όταν φύγαμε από το Μπέθελ, και αυτό ήταν καλό.
Εγώ δεν μπορούσα να δουλέψω λόγω προβλημάτων υγείας που είχα.
Ήμουν περίπου πέντε μήνες στο κρεβάτι.
Τελικά, άρχισα να αισθάνομαι καλύτερα, αλλά τότε είδα πού είχαν φτάσει τα ιατρικά έξοδα. Αναγκάστηκα, αν και δεν ήμουν καλά, να ψάξω δουλειά μερικής απασχόλησης. Φυσικά, όλο αυτό το διάστημα, προσευχόμασταν συνέχεια με τον Τζακ. Ξέραμε ότι ο Ιεχωβά θα μας φροντίσει. Δεν αμφιβάλλαμε.
Τελικά βρήκα δουλειά σε μια δικηγορική εταιρία.
Ήταν πολύ καλή δουλειά, και έμεινα εκεί 30 χρόνια.
Είμαι απόλυτα σίγουρη ότι ο Ιεχωβά με ευλόγησε, και πιστεύω ότι αυτό που ευλόγησε ήταν ότι προσπαθούσα.
Δεν παραιτήθηκα και δεν συμβιβάστηκα. Όταν άρχισα να νιώθω ότι είχα μάθει πλέον τη δουλειά και ότι ήμουν καλή σε αυτήν, προσευχήθηκα και είπα: «Ιεχωβά, έχω τώρα αυτή την εκπαίδευση.
Θέλω να τη χρησιμοποιήσω για εσένα».
Και έτσι, σιγά σιγά έγινα εξωτερική βοηθός του Νομικού Τμήματος στο Μπέθελ.
Γύρω στα 11 χρόνια αφού φύγαμε από το Μπέθελ και εργαζόμουν, αρρώστησα πάλι ξαφνικά.
Είχα το ίδιο πρόβλημα υγείας—απότομη απώλεια βάρους, φοβερή εξάντληση πάλι.
Και τότε μου βρήκαν ότι πάσχω από κοιλιοκάκη. Με το που άλλαξα διατροφή λοιπόν, άρχισα να καλυτερεύω.
Δούλευα στη δικηγορική εταιρία μέχρι το 2014.
Μετά βγήκαμε στη σύνταξη και μετακομίσαμε σε άλλη περιοχή. Τώρα είμαι εξωτερική ειδική συνεργάτρια του Μπέθελ.
Όταν τα δίνεις όλα στον κόσμο, είσαι δούλος του. Όταν τα δίνεις όλα στον Ιεχωβά, κατά τη γνώμη μου, είσαι κάθε άλλο παρά δούλος.
Απολαμβάνεις την καλύτερη συνεργασία που υπάρχει—έχεις συνεργάτη τον Ιεχωβά.
Ο μόνος τρόπος για να βιώσεις πλήρως τη βοήθεια του Ιεχωβά είναι να τον αφήσεις να σε χρησιμοποιήσει.
Έχω μια υπέροχη ζωή με απίστευτα πνευματικά προνόμια.
Καμιά καριέρα στον κόσμο δεν συγκρίνεται στο ελάχιστο με αυτό που ζω.
Δεν θα λέγατε ότι ένα από τα πράγματα που βοήθησαν την Ελίζαμπεθ ήταν η αντοχή;
Τι μπορεί να κάνει ο καθένας μας για να αντέχει περισσότερο στην πίεση;
Προσέξτε τρεις πρακτικές εισηγήσεις που παρουσίασε σε μια πρωινή λατρεία ο αδελφός Γκάιους Γκλόκεντιν.
Η Μαρία καθόταν και άκουγε τα λόγια του Ιησού.
Ήταν αξιέπαινη! Έβαλε τις σωστές προτεραιότητες, και είναι καλό παράδειγμα για εμάς.
Η αδελφή της, η Μάρθα, όμως έλαβε στοργική διόρθωση από τον Ιησού, όπως μας λένε τα τυπωμένα μας σχόλια.
Σήμερα θα θέλαμε να βάλουμε τον εαυτό μας στη θέση της Μάρθας για λίγο.
Προσπαθούσε πολύ να υποστηρίζει τον Ιησού παρέχοντάς του ένα κατάλυμα στη διάρκεια της διακονίας του στη δύσκολη περιοχή της Ιουδαίας.
Αυτή τη φορά, η Μαρία και η Μάρθα προφανώς έκαναν μαζί δουλειές για να φιλοξενήσουν τον Ιησού.
Αλλά όταν έφτασε ο Ιησούς, η Μαρία σταμάτησε να τη βοηθάει όπως δείχνει το εδάφιο.
Πώς ένιωσε για αυτό η Μάρθα;
Τώρα είχαν πέσει όλα πάνω της.
Φανταζόμαστε τον εκνευρισμό της Μάρθας να μεγαλώνει.
Εκείνη έχει αγχωθεί τόσο πολύ, και η καλή της αδελφούλα κάθεται για να ακούσει τον Ιησού.
Ζητάει λοιπόν από τον Ιησού να διορθώσει τη Μαρία και να της πει να γυρίσει στις δουλειές της. Αλλά, προς έκπληξή της, ο Ιησούς δίνει σε εκείνη συμβουλή.
Πώς θα νιώθαμε εμείς αν μας συνέβαινε αυτό; Κάνουμε κάτι με καλές προθέσεις και, αντί για έπαινο, λαβαίνουμε συμβουλή.
Ίσως τα μάτια μας να γέμιζαν δάκρυα, να νιώθαμε ένα σφίξιμο στο στήθος μας και να μην μπορούσαμε καν να αναπνεύσουμε.
Μήπως πέρασε από το μυαλό της Μάρθας να γυρίσει και να πει στον Ιησού: «Αυτό είναι άδικο!
Εγώ κάνω τα πάντα για να σε εξυπηρετήσω και αυτό είναι το ευχαριστώ; Ξέρεις τι; Από εδώ και πέρα, θα κάθομαι και εγώ να ακούω, και να δούμε ποιος θα μαγειρεύει».
Φυσικά, δεν μπορούμε να ξέρουμε τι σκεφτόταν και τι είπε η Μάρθα.
Αυτό που ξέρουμε όμως, όπως λένε τα σχόλια, είναι ότι πήρε στα σοβαρά τη στοργική διόρθωση του Ιησού. Τι μπορεί να βοηθήσει εμάς να ξεπερνάμε τέτοιες οδυνηρές στιγμές και να γινόμαστε καλύτεροι;
Μια λέξη που εφαρμόζεται συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις είναι η «αντοχή».
Οι άνθρωποι που έχουν αντοχές μπορούν να ανακάμπτουν εύκολα και γρήγορα από δυσάρεστα και τραυματικά γεγονότα.
Θα το παρομοιάζαμε με την ικανότητα που έχει αυτό το ελατήριο να αντέχει την πίεση και να επανέρχεται στην αρχική του μορφή.
Ας δούμε λοιπόν, τρεις παράγοντες που θα μας χαρίσουν αντοχή για να μη το βάζουμε εύκολα κάτω και παραδινόμαστε.
Ο πρώτος παράγοντας είναι να αντικρίζουμε την πραγματικότητα —να αντικρίζουμε την πραγματικότητα. Ας ανοίξουμε παρακαλώ στις Παροιμίες, στο κεφάλαιο 28.
Αυτό που πρέπει να αναρωτηθούμε σε μια τέτοια δύσκολη κατάσταση είναι:
“Βλέπω την κατάστασή μου όπως πραγματικά είναι, και την αποδέχομαι;”
Εδώ, το εδάφιο Παροιμίες 28:26 λέει στην αρχή: «Όποιος εμπιστεύεται στη δική του καρδιά είναι ανόητος».
Ίσως έχουμε την τάση να βάζουμε συναισθηματικές παρωπίδες και να βλέπουμε μόνο αυτά που θέλουμε να βλέπουμε.
Πολλοί άνθρωποι καταφεύγουν στην άρνηση ως μηχανισμό άμυνας. Ωστόσο, η Παροιμία εδώ στο δεύτερο μέρος λέει: «Αλλά όποιος περπατάει με σοφία θα διαφύγει».
Αυτό σημαίνει να βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι.
Να αντικρίζουμε την πραγματικότητα.
Ναι, το να αντικρίζουμε την πραγματικότητα είναι εξουθενωτικό.
Μπορεί να μας είναι δυσάρεστο και πολλές φορές επώδυνο.
Ο απόστολος Πέτρος το βίωσε αυτό όταν τον κοίταξε ο Ιησούς μόλις ο Πέτρος τον αρνήθηκε τρεις φορές. Ο Πέτρος αντίκρισε την πραγματικότητα, βγήκε έξω, κατέρρευσε και έκλαψε πικρά.
Σίγουρα δεν έψαξε να βρει δικαιολογίες.
Αυτή η εμπειρία και άλλες καταστάσεις στις οποίες έλαβε συμβουλή τον βοήθησαν να προοδεύσει και να εκπληρώνει ακόμη καλύτερα τους διορισμούς του.
Τώρα, ποιος είναι ο δεύτερος παράγοντας;
Να βλέπουμε πώς θα αξιοποιήσουμε την κατάστασή μας. Ίσως ξέρουμε ανθρώπους που, όταν βρίσκονται υπό πίεση, σηκώνουν ψηλά τα χέρια, κλαίνε και λένε: «Γιατί να μου συμβεί εμένα αυτό;»
Βλέπουν τον εαυτό τους ως θύμα και, όταν περνούν δυσκολίες, δεν παίρνουν μαθήματα από αυτές.
Ωστόσο, εμείς που εκπαιδευόμαστε από τη Γραφή κατανοούμε ότι οι δοκιμασίες και οι δύσκολες καταστάσεις είναι μερικές φορές αναπόφευκτες. Όταν βλέπουμε τη μεγαλύτερη εικόνα, καταλαβαίνουμε γιατί μας συμβαίνει κάτι.
Αυτό μας βοηθάει να έχουμε αντοχές και, όχι μόνο να υπομένουμε δυσάρεστες καταστάσεις ή νέες περιστάσεις, αλλά και να βλέπουμε φαινομενικά εμπόδια ως ευκαιρίες.
Όλοι ξέρουμε ότι κανείς δεν είναι τέλειος.
Όλοι κάποια φορά θα αποτύχουμε σε κάτι.
Αλλά είναι επιλογή μας το πώς θα αντιδράσουμε τότε.
Προσπαθούμε να διδαχτούμε από την αποτυχία μας, κοιτάμε μπροστά και όχι πίσω, βάζουμε στόχους—ίσως καινούριους στόχους.
Ίσως θυμάστε πώς έδειξε ο αδελφός Χάρολντ Κινγκ ότι διέθετε τέτοια αντοχή όταν βρισκόταν στην απομόνωση.
Πώς αξιοποίησε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τη δύσκολη κατάστασή του; Ο ίδιος είπε: «Διευθέτησα ένα πρόγραμμα έργου “κηρύγματος”.
Αλλά σε ποιον κηρύττει κανείς όταν είναι σε απομόνωση;
Αποφάσισα να καταρτίσω μερικές κατάλληλες Γραφικές ομιλίες από όσα μπορούσα να θυμηθώ και να τις κηρύττω σε φανταστικά πρόσωπα». Στο θέμα που συζητάμε λοιπόν, το να αξιοποιούμε την κατάστασή μας είναι σαν να χτίζουμε μια γέφυρα από τις σημερινές αντιξοότητες προς ένα καλύτερο μέλλον.
Με αυτή τη γέφυρα, κάνουμε μια δύσκολη κατάσταση διαχειρίσιμη.
Και έτσι δεν νιώθουμε ότι το παρόν είναι ανυπόφορο. Ας δούμε τώρα τον τρίτο παράγοντα:
Να έχουμε ισορροπημένη άποψη για τον εαυτό μας.
Είπαμε στην αρχή ότι πρέπει να αντικρίζουμε την πραγματικότητα, αλλά αυτό φέρνει και αισθήματα θλίψης και απογοήτευσης.
Όταν διαθέτουμε αντοχή, δεν παίρνουμε προσωπικά μια δύσκολη κατάσταση ή μια αποτυχία.
Ας ανοίξουμε παρακαλώ στην Προς Ρωμαίους, στο κεφάλαιο 7, για να δούμε εκεί πώς το έκανε αυτό ο απόστολος Παύλος. Κάποιες φορές, αποθαρρυνόταν από τις αδυναμίες του. Εδώ στο κεφάλαιο 7, περιγράφει πόσο πολύ τον ενοχλούσε η συνείδησή του επειδή αισθανόταν αιχμάλωτος στην αμαρτία. Αλλά μετά στο εδάφιο 24, ο Παύλος αναφωνεί: «Ταλαίπωρος άνθρωπος που είμαι!»
Προφανώς, ο Παύλος αναγνώριζε ότι η ατέλειά του δεν τον καθόριζε. Εννιά χρόνια αργότερα, στη δεύτερη επιστολή του προς τον φίλο του τον Τιμόθεο, λίγο προτού πεθάνει, δήλωσε το προσωπικό συμπέρασμα που είχε βγάλει. Εδώ, στη Δεύτερη Τιμόθεο, κεφάλαιο 4, θα διαβάσουμε το εδάφιο 7: «Έχω αγωνιστεί τον καλό αγώνα, έχω τρέξει ως το τέρμα του δρόμου, έχω τηρήσει την πίστη». Τα προβλήματα και η εσωτερική πάλη του Παύλου δεν είχαν εξαφανιστεί θαυματουργικά.
Ωστόσο, δεν τον εμπόδισαν να επιτελέσει αξιοσημείωτα πράγματα στην υπηρεσία του Ιεχωβά. Και εμείς λοιπόν δεν κατακεραυνώνουμε τον εαυτό μας με απαξιωτικές εκφράσεις όπως: «Είμαι σκέτη αποτυχία» ή «Είμαι άχρηστος».
Αν αναλογιζόμαστε θετικές πτυχές της ζωής μας και τα δυνατά μας σημεία, θα καταφέρνουμε να διατηρούμε ισορροπημένη άποψη για τον εαυτό μας.
Ανακεφαλαιώνοντας: Η εμπειρία της Μάρθας μας δίδαξε σήμερα πόσο σημαντικό είναι να αναπτύσσουμε και να διατηρούμε αντοχή αντικρίζοντας την πραγματικότητα, αξιοποιώντας την κατάστασή μας και διατηρώντας ισορροπημένη άποψη για τον εαυτό μας.
Η Γραφή περιέχει υπέροχες περιγραφές του πώς θα είναι η ζωή στον Παράδεισο.
Όπως δείχνει το νέο μας μουσικό βίντεο, το να οραματιζόμαστε αυτές τις μελλοντικές ευλογίες δίνει μεγάλη χαρά στην καρδιά μας.
Τα μάτια κλείνω και μπορώ αγάπη και χαρά παντού να δω!
Θες κι εσύ να το δεις;
Θα το δεις!
Αλήθεια είναι το ξέρουμε, λόγια Θεού τα προσμένουμε! Ναι, αυτός δεν αργεί.
Θα το δεις! Όπου κοιτάς, παντού γαλήνη, στιγμές χαράς! Όπου κι αν δεις, είν’ ο σκοπός του Γιαχ που τόσο ποθείς!
Όσοι έφυγαν απ’ τη ζωή γυρίζουν πάλι όλοι είν’ εκεί!
Είσ’ εκεί, και το ζεις!
Θα το δεις! Ο πόνος μα κι η κάθε μας πληγή, για πάντα χάνονται στη νέα γη!
Δες και συ, πώς θα ζεις!
Θα το δεις! Όπου κοιτάς, παντού γαλήνη, στιγμές χαράς! Όπου κι αν δεις, είν’ ο σκοπός του Γιαχ που τόσο ποθείς! Στον Ιεχωβά εμπιστεύομαι, με πίστη πάντα προσεύχομαι!
Βλέπω να! καθαρά. Κοίτα μπροστά, κανείς δεν το σταματά!
Έλα! Σκέψου ότι είσ’ εκεί, ειρήνη και χαρά παντού στη γη. Κι είσ’ εκεί, και το ζεις!
Θα το δεις!
Τι υπέροχο τραγούδι και βίντεο! Στο πρόγραμμά μας, ανατρέξαμε στη θεοκρατική μας ιστορία, όχι για να νοσταλγήσουμε τα παλιά, αλλά για να θυμηθούμε ότι ο Ιεχωβά βελτιώνει συνεχώς την οργάνωσή του, όπως υποσχέθηκε.
Είδαμε το πρώτο επεισόδιο μιας συναρπαστικής σειράς με τίτλο<i></i> <i>Η Ιστορία μας Εν Κινήσει,</i> και μιλήσαμε για τον σημαντικό ρόλο που παίζει η υμνολογία στη λατρεία μας.
Μάθαμε πόσο ευλογεί ο Ιεχωβά εκείνους που τον υπηρετούν.
Η Ελίζαμπεθ εγκατέλειψε μια λαμπρή καριέρα, αλλά απέκτησε πνευματικούς θησαυρούς.
Και είδαμε ότι, αν και ο Τζον πέρασε πολλές δυσκολίες, ο Ιεχωβά τον βοηθάει να διατηρεί τη χαρά του καθώς ο ίδιος βοηθάει άλλους. Πριν κλείσουμε, ας απολαύσουμε το καθιερωμένο μας ταξίδι.
Αυτόν τον μήνα, θα επισκεφτούμε τους αδελφούς μας στον Ισημερινό. Όπως λέει και το όνομά του, ο Ισημερινός βρίσκεται στον ισημερινό της γης.
Η χώρα εκτείνεται από τα Νησιά Γκαλαπάγκος ως τα Όρη των Άνδεων και τη λεκάνη του Αμαζονίου.
Αυτό είναι το Όρος Τσιμποράσο.
Μετρώντας από το κέντρο της γης, είναι το υψηλότερο σημείο του πλανήτη μας, επειδή η γη διογκώνεται στον ισημερινό. Αυτή η σιδηροδρομική γραμμή φτιάχτηκε στις Άνδεις πριν από 100 και πλέον χρόνια, και τη χρησιμοποιούσαν οι πρώτοι ιεραπόστολοι που έφτασαν εκεί το 1946.
Σήμερα, πάνω από 100.000 Μάρτυρες του Ιεχωβά κηρύττουν τα καλά νέα στον Ισημερινό.
Σχεδόν 300.000 άνθρωποι παρακολούθησαν την Ανάμνηση το 2020.
Η εκκλησία Τσονταπούντα Κίτσουα ήταν στην αρχή ένας απομονωμένος όμιλος.
Για να ζήσουν, οι αδελφοί μας καλλιεργούν λουλούδια και ψάχνουν για χρυσό.
Αλλά αυτό που τους νοιάζει περισσότερο είναι το έργο.
Τα δίνουν όλα για να καλύψουν πλήρως τον τομέα τους. Όπου δεν υπάρχουν γέφυρες, αυτοί βρίσκουν τον τρόπο.
Χρησιμοποιούν δύο βάρκες—τον Ενώχ και τον Ενώχ 2 —για να φτάσουν σε απομονωμένες κοινότητες των Κίτσουα. Στα απομονωμένα χωριά, τα κινητά δεν έχουν καθόλου καλό σήμα.
Αλλά αυτός ο σπουδαστής δεν πτοείται!
Κοιτάξτε τι κάνει για να πιάσει σήμα και να παρακολουθήσει τις συναθροίσεις ή να κάνει τη μελέτη του. Για να κάνουν επανεπισκέψεις και Γραφικές μελέτες με όσους δεν έχουν κινητά τηλέφωνα, οι αδελφοί χρησιμοποιούν ασύρματο.
Οι αδελφοί κάνουν ομιλίες και έκαναν και την Ανάμνηση στη γλώσσα γουαοράνι, μια γλώσσα ιθαγενών στην οποία δεν υπάρχουν ακόμη έντυπα.
Αυτό το κοριτσάκι, της οποίας η οικογένεια ανήκει στην εκκλησία, δείχνει βίντεο σε άλλα παιδάκια που μιλούν αυτή τη γλώσσα.
Είναι μόλις τεσσάρων χρονών!
Οι αγαπητοί αδελφοί και αδελφές μας από την εκκλησία Τσονταπούντα Κίτσουα στον Ισημερινό στέλνουν την αγάπη τους και τους χαιρετισμούς τους στην παγκόσμια αδελφότητα.
Λίον, φίλε μου, σε ευχαριστώ πάρα πολύ που με βοήθησες σε αυτό το πρόγραμμα.
Το εκτιμώ πάρα πολύ.
Και εμείς οι δύο σάς στέλνουμε τη θερμή Χριστιανική μας αγάπη.
Παρακολουθήσατε το JW Broadcasting από τα Παγκόσμια Κεντρικά Γραφεία των Μαρτύρων του Ιεχωβά!
