Βοσκός στον αρχαίο Ισραήλ κρατάει τρυφερά στην αγκαλιά του ένα πρόβατο
https://drive.google.com/file/d/18qsmxFAf0I7v10Lh3Mj4BExnFmRta2v3/view?usp=sharing
Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2026
Καθημερινή Εξέταση των Γραφών Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2026
Κυριακή 22 Φεβρουαρίου
Ο δρόμος των δικαίων είναι σαν το λαμπρό πρωινό φως που γίνεται όλο και λαμπρότερο ώσπου να μεσουρανήσει ο ήλιος.—Παρ. 4:18.
Πρέπει να διατηρήσουμε την εμπιστοσύνη μας στην οργάνωση του Ιεχωβά. Όταν φαίνεται καθαρά ότι χρειάζεται να γίνει μια προσαρμογή στην κατανόησή μας για κάποια Βιβλική αλήθεια ή στον τρόπο με τον οποίο είναι οργανωμένο το έργο της Βασιλείας, εκείνοι που ασκούν την ηγεσία δεν διστάζουν να κάνουν τις αναγκαίες αλλαγές. Ενεργούν έτσι επειδή θέλουν πάνω από όλα να ευαρεστούν τον Ιεχωβά. Επίσης, κάνουν το καλύτερο που μπορούν για να βασίζουν τις αποφάσεις τους στον Λόγο του Θεού, το πρότυπο που πρέπει να ακολουθούν όλοι οι υπηρέτες του Ιεχωβά. Ο απόστολος Παύλος συμβούλεψε: «Να διακρατείς το πρότυπο των υγιών λόγων». (2 Τιμ. 1:13) «Το πρότυπο των υγιών λόγων» είναι οι Χριστιανικές διδασκαλίες που βρίσκονται στην Αγία Γραφή. (Ιωάν. 17:17) Αυτές οι διδασκαλίες αποτελούν τη βάση για όλα όσα πιστεύουμε. Η οργάνωση του Ιεχωβά μάς έχει διδάξει να μένουμε προσκολλημένοι σε αυτό το πρότυπο. Αν το κάνουμε αυτό, θα ευλογούμαστε. w24.07 σ. 11, 12 ¶12, 13
https://drive.google.com/file/d/1M8zRm98aUzGu3HmInTUdlMN_8H69H4WO/view?usp=sharing
Σάββατο 21 Φεβρουαρίου 2026
Καθημερινή Εξέταση των Γραφών Σάββατο 21 Φεβρουαρίου 2026
Σάββατο 21 Φεβρουαρίου
Ζει ο Ιεχωβά! Δοξασμένος να είναι ο Βράχος μου! Ας είναι εξυψωμένος ο Θεός της σωτηρίας μου.—Ψαλμ. 18:46.
«Δύσκολοι και επικίνδυνοι»—έτσι χαρακτηρίζει η Αγία Γραφή τους καιρούς στους οποίους ζούμε. (2 Τιμ. 3:1) Εκτός από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν όλοι σε αυτό το σύστημα πραγμάτων, ο λαός του Ιεχωβά έχει να αντιμετωπίσει επίσης εναντίωση και διωγμό. Τι μας βοηθάει να συνεχίζουμε να λατρεύουμε τον Ιεχωβά παρά αυτά τα προβλήματα; Ένας κύριος παράγοντας είναι το ότι έχουμε γνωρίσει τον Ιεχωβά ως “τον ζωντανό Θεό”. (Ιερ. 10:10· 2 Τιμ. 1:12) Ο Ιεχωβά είναι ένα πραγματικό Πρόσωπο το οποίο μας στηρίζει στις δοκιμασίες μας και αναζητάει ευκαιρίες για να μας βοηθάει. (2 Χρον. 16:9· Ψαλμ. 23:4) Αν τον βλέπουμε ως τον ζωντανό Θεό, αυτό θα μας βοηθάει να αντιμετωπίζουμε με επιτυχία οποιαδήποτε δοκιμασία. w24.06 σ. 20 ¶1, 2
https://drive.google.com/file/d/18qohMridp7rmTydGWlJasqC01b50SuQc/view?usp=sharing
Άντονι Γκρίφιν: Νηστεύετε Όντως για τον Ιεχωβά; (Ζαχ. 7:5)
Άντονι Γκρίφιν: Νηστεύετε Όντως για τον Ιεχωβά; (Ζαχ. 7:5)
https://www.jw.org/finder?srcid=share&wtlocale=G&lank=pub-jwbvod26_7_VIDEO
Το σημερινό εδάφιο επικεντρώνεται στο ζήτημα της καλής διαγωγής, και πρέπει να πούμε ότι το ακροατήριο είναι γεμάτο από αδελφούς και αδελφές που έχουν καλή διαγωγή, και είστε αξιέπαινοι για αυτό.
Αλλά σήμερα, ας αφιερώσουμε λίγο χρόνο για να μιλήσουμε σχετικά με το τι μας υποκινεί να έχουμε καλή διαγωγή —γιατί κάνουμε ό,τι κάνουμε.
Ας χρησιμοποιήσουμε ως βάση μια ερώτηση που έκανε ο Ιεχωβά στον λαό του αφού ελευθερώθηκαν από την αιχμαλωσία.
Είναι καταγραμμένη στο βιβλίο του Ζαχαρία, κεφάλαιο 7, εδάφιο 5.
Ο Ιεχωβά μίλησε μέσω του προφήτη Ζαχαρία, λέγοντας: «Πες σε όλο τον λαό του τόπου και στους ιερείς: “Όταν νηστεύατε και θρηνούσατε τον πέμπτο μήνα και τον έβδομο μήνα επί 70 χρόνια [και τώρα ρωτάει], για εμένα νηστεύατε;”» Ο Ιεχωβά δεν επιδοκίμαζε αυτές τις νηστείες γιατί οι Ιουδαίοι νήστευαν και πενθούσαν για κρίσεις που προέρχονταν από τον ίδιο.
Κανονικά, θα έπρεπε να νηστεύουν από χαρά επειδή θα επέστρεφαν στη χώρα τους.
Εκείνοι όμως νήστευαν για τη συμφορά που τους είχε βρει εξαιτίας της δικής τους αδικοπραγίας.
Νήστευαν λοιπόν, αλλά για λάθος λόγους.
Γι’ αυτό και ο Ιεχωβά τούς ρώτησε: «Για εμένα νηστεύατε;» Όπως ο Ιεχωβά έκανε αυτή την ερώτηση στους Ισραηλίτες, κατά μία έννοια ρωτάει και εμάς το ίδιο πράγμα.
Εσείς, εγώ, όλοι μας —νηστεύουμε όντως για τον Ιεχωβά; “Γιατί κάνω ό,τι κάνω; Τι με υποκινεί κάθε μέρα να εργάζομαι στον διορισμό μου;” Οι περισσότεροι που μας ακούν σήμερα είναι σε κάποια μορφή ολοχρόνιας υπηρεσίας, και αυτό είναι αξιέπαινο.
Είναι καλή διαγωγή.
Πολύ καλή διαγωγή.
Αλλά δεν είναι αλήθεια ότι, μερικές φορές, μας απορροφάει τόσο πολύ η εργασία μας ή αυτό που κάνουμε, καθώς τρέχουμε από το ένα στο άλλο, στο επόμενο, ώστε ίσως δεν σταματάμε να αναρωτηθούμε: “Γιατί; Γιατί; Γιατί το κάνω αυτό; Γιατί υπηρετώ τον Ιεχωβά;” “Γιατί υπηρετώ στο Μπέθελ;” “Γιατί κηρύττω τα καλά νέα τη μια μέρα μετά την άλλη;” “Γιατί υπηρετώ εκκλησίες τη μια βδομάδα μετά την άλλη;” “Γιατί συμμετέχω στο έργο συντήρησης και οικοδόμησης;” “Γιατί είμαι εκπαιδευτής στη Σχολή για Ευαγγελιστές, στη σχολή για επισκόπους περιοχής, στη σχολή για τους πρεσβυτέρους;” Η πραγματική αξία της υπηρεσίας μας δεν μετριέται μόνο με αριθμούς ή με το τι κάνουμε.
Τον Ιεχωβά τον απασχολεί πιο πολύ γιατί κάνουμε κάτι.
Γι’ αυτό, εξετάζει την καρδιά.
Δείτε πώς το τόνισε αυτό ο Ιεχωβά μιλώντας στον Σαμουήλ όταν εκείνος αναζητούσε τον επόμενο βασιλιά του Ισραήλ.
Ας ανοίξουμε στο 1 Σαμουήλ 16:7.
Πολύ γνωστό εδάφιο.
Διαβάζουμε: «Ο Ιεχωβά είπε στον Σαμουήλ: “Μην κοιτάζεις την εμφάνισή του [μιλάμε, φυσικά, για τον Ελιάβ] και το ανάστημά του, γιατί εγώ τον έχω απορρίψει”».
Γιατί ο Ιεχωβά τον απέρριψε; Επειδή ήταν πολύ ψηλός; Όχι!
Ο Ιεχωβά κοίταξε πέρα από το ύψος του.
Κοίταξε μέσα στην καρδιά του και είδε έναν πολεμιστή, αλλά όχι έναν βασιλιά.
Από την καρδιά του Ελιάβ, έλειπαν δύο πράγματα που είναι σημαντικά για έναν βασιλιά.
Του έλειπε το θάρρος και η καλή κρίση.
Γιατί το λέμε αυτό; Στο κεφάλαιο 17, εδάφιο 11, ο Ελιάβ, όπως και άλλοι, είχε τρομοκρατηθεί από τον Φιλισταίο γίγαντα Γολιάθ.
Του έλειπε το θάρρος.
Πιο κάτω, στο κεφάλαιο 17, ο Δαβίδ παίρνει θέση υπέρ του Ιεχωβά και ρωτάει με θάρρος: “Ποιος είναι αυτός ο Φιλισταίος που χλευάζει το στράτευμα του ζωντανού Θεού”; Και στο εδάφιο 28, ο Ελιάβ κρίνει άδικα τον Δαβίδ και τον αποκαλεί αυθάδη και κακοπροαίρετο.
Άρα, του έλειπε η καλή κρίση.
Ο Ελιάβ δεν ήταν έτοιμος.
Ήταν μεν στο στράτευμα, αλλά είχε ξεχάσει για ποιον πολεμούσε.
Γι’ αυτό ο Ιεχωβά είχε πει στον Σαμουήλ, προηγουμένως, στο κεφάλαιο 16, εδάφιο 7: «Διότι ο άνθρωπος δεν βλέπει όπως ο Θεός, επειδή ο άνθρωπος βλέπει ό,τι είναι ορατό στα μάτια, αλλά ο Ιεχωβά βλέπει μέσα στην καρδιά».
Αυτό μας δείχνει τι έχει τη μεγαλύτερη σημασία για τον Ιεχωβά όταν τον υπηρετούμε.
Εκτιμάει ό,τι κάνουμε —είμαστε στο πεδίο της μάχης— αλλά πιο πολύ τον απασχολεί το γιατί κάνουμε κάτι, για ποιον πολεμάμε.
Το εδάφιο Ιερεμίας 17:10 λέει: “Ο Ιεχωβά ερευνάει την καρδιά, εξετάζει τις ενδόμυχες σκέψεις, για να δώσει στον καθέναν σύμφωνα με τις οδούς του, σύμφωνα με τους καρπούς των έργων του”.
Μια άλλη μετάφραση το αποδίδει ως εξής.
Ο Θεός λέει: «Φτάνω στην καρδιά του ανθρώπου. Φτάνω στη ρίζα των πραγμάτων. Τους φέρομαι ανάλογα με ό,τι είναι πραγματικά, όχι με ό,τι προσποιούνται ότι είναι».
Ένα σχετικό βαθυστόχαστο σχόλιο στη Σκοπιά 15 Ιουνίου 1995, στο άρθρο «Τι σας Υποκινεί να Υπηρετείτε τον Θεό;» ήταν το εξής: «Οι ατελείς άνθρωποι έχουν την τάση να κρίνουν τους άλλους με βάση αυτό που κάνουν παρά με βάση αυτό που είναι».
Και συνεχίζει: «Μερικές φορές, μπορεί να κρίνουμε και τον εαυτό μας με αυτόν τον τρόπο. Μπορεί οι επιδόσεις να μας γίνουν έμμονη ιδέα [το ότι είμαστε στο πεδίο της μάχης], σαν να ήταν αυτές το μοναδικό κριτήριο για την πνευματικότητά μας. Θα μπορούσαμε να ξεχάσουμε πόσο σημαντικό είναι να εξετάζουμε [...] τα κίνητρά μας» —για ποιον πολεμάμε.
Όταν το διάβασα, σκέφτηκα: “Μια στιγμή! Αυτό το κάνω και εγώ”.
Και εγώ και εσείς μπορεί να απορροφηθούμε τόσο πολύ από την εργασία μας ώστε να μην αναρωτηθούμε: “Γιατί; Τι υπάρχει στην καρδιά μου; Γιατί το κάνω αυτό; Γιατί κάνω ό,τι κάνω; Για ποιον πολεμάω; Ποια είναι τα κίνητρά μου;” Μια αδελφή είπε τα εξής: «Έβγαινα στην υπηρεσία, πήγαινα στις συναθροίσεις, μελετούσα, προσευχόμουν —αλλά τα έκανα όλα αυτά μηχανικά, χωρίς να νιώθω τίποτα».
Άρα, τι πρέπει να μας υποκινεί να υπηρετούμε τον Ιεχωβά; Το κάνουμε για το προνόμιο; Για τους επισκόπους μας; Για να αποκτήσουμε αιώνια ζωή; Αν σκεφτούμε τι κάνουμε και γιατί, αυτό που μας υποκινεί πρωτίστως πρέπει να είναι η αγάπη μας για τον Ιεχωβά.
Το τι περιλαμβάνει αυτή η αγάπη φαίνεται από τα λόγια του Ιησού στο Μάρκος κεφάλαιο 12, εδάφιο 30.
Μάρκος 12:30.
Λέει: «Πρέπει να αγαπάς τον Ιεχωβά τον Θεό σου με όλη σου την καρδιά και με όλη σου την ψυχή και με όλη σου τη διάνοια και με όλη σου τη δύναμη».
Το πόσο δυνατή είναι αυτή η αγάπη εξηγείται σε μια σημείωση μελέτης στο εδάφιο 30.
Εκεί αναφέρονται τα εξής: «Οι τέσσερις λέξεις που υπάρχουν εδώ (καρδιά, ψυχή, διάνοια και δύναμη) δεν έχουν εντελώς ξεχωριστές έννοιες. Είναι νοηματικά αλληλένδετες και τονίζουν με τον πιο έντονο τρόπο την ανάγκη για πλήρη και ολοκληρωτική αγάπη προς τον Θεό».
Αυτή η εικόνα δείχνει πόσο δυνατή πρέπει να είναι η αγάπη που μας υποκινεί να υπηρετούμε τον Ιεχωβά.
Είναι ολοκληρωμένη, πλήρης.
Άρα, ο Ιεχωβά αναμένει να τον αγαπάμε με όλη μας την καρδιά, τη διάνοια, την ψυχή και τη δύναμη.
Πόσο συγκινούμαστε όμως συνειδητοποιώντας πως ο Ιεχωβά αναγνωρίζει ότι «είμαστε χώμα»!
Επομένως, το μόνο που ζητάει είναι το καλύτερο που μπορούμε.
Οι ικανότητες, οι αντοχές, οι περιστάσεις μας αλλάζουν χρόνο με τον χρόνο, μερικές φορές από τη μια στιγμή στην άλλη.
Αλλά το Παροιμίες 21:2 λέει: “Ο Ιεχωβά κάνει εκτίμηση καρδιών” —όχι στατιστικών στοιχείων.
Κατανοεί όλους τους περιορισμούς που είναι πέρα από τον έλεγχό μας —οικονομικούς, σωματικούς, συναισθηματικούς ή άλλου είδους.
Ο Ιεχωβά είναι τέλειος, όχι τελειομανής.
Γι’ αυτό, δεν ενεργεί παράλογα ούτε έχει μη ρεαλιστικές προσδοκίες από εμάς.
Αν υποκινούμαστε από αγάπη —την καλύτερη που μπορούμε να δώσουμε— τότε θα κάνουμε ό,τι μπορούμε στην υπηρεσία του Ιεχωβά σύμφωνα με τις περιστάσεις μας.
Οπότε, κάθε τόσο, να σταματάτε και να σκέφτεστε: “Γιατί; Γιατί κάνω ό,τι κάνω; Τι με υποκινεί να υπηρετώ τον Ιεχωβά;” Και όταν ο Ιεχωβά μας ρωτήσει: “Για εμένα νήστευες;” θα μπορούμε να πούμε με σιγουριά: «Ναι!» επειδή η καρδιά μας υποκινούνταν από αγάπη για Εκείνον και εκτίμηση για τον θεόδοτο διορισμό μας.
jwbvod26-7.v Greek
www.jw.org © 2026 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania.
Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου 2026
Πώς να Αντιμετωπίσεις τη Μοναξιά
Πώς να Αντιμετωπίσεις τη Μοναξιά
https://www.jw.org/finder?srcid=share&wtlocale=G&lank=docid-502100032_1_VIDEO
Σήμερα, υπάρχουν αμέτρητοι τρόποι για να επικοινωνείς.
Και όμως, πολλοί νιώθουν πιο μόνοι από ποτέ.
Πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσες μοναξιά; Μήπως μετακόμισες εσύ ή κάποιος φίλος σου; Μήπως νιώθεις ότι οι άλλοι περνάνε τέλεια χωρίς εσένα; Ή ότι κανείς δεν σε σκέφτεται; Η μοναξιά πονάει, αλλά αν νιώθεις μόνος δεν σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά με εσένα.
Ίσως σημαίνει ότι πρέπει απλώς να περνάς περισσότερο χρόνο με τους γύρω σου, αντί να απομονώνεσαι.
Η Γραφή λέει: «Όποιος απομονώνεται, επιζητεί τις δικές του ιδιοτελείς επιθυμίες».
Δεν μπορείς να λύσεις το πρόβλημα αν σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου.
Αν δυσκολεύεσαι να βρεις φίλους, προσπάθησε να κάνεις πράγματα για τους άλλους.
Αν είσαι γενναιόδωρος, θα νιώθεις χαρά, και οι άλλοι θα ελκύονται κοντά σου.
Και μη σκέφτεσαι μόνο πόσους φίλους έχεις, αλλά τι είδους φίλοι είναι.
Διάλεξε καλούς φίλους.
Σκέψου: «Με βοηθούν οι φίλοι μου να γίνω καλύτερος;» Να θυμάσαι ότι τα κοινωνικά δίκτυα δεν συγκρίνονται με την προσωπική επαφή με τους φίλους σου.
Δηλαδή, θα πρέπει να είσαι συνέχεια με κόσμο; Όχι!
Χρειάζεται να μένεις λίγο μόνος σου, για να κάνεις πράγματα και για τον εαυτό σου, όπως να τρως υγιεινά, να γυμνάζεσαι και να κάνεις κάτι δημιουργικό.
Και αν τα έχεις δοκιμάσει όλα, αλλά πάλι νιώθεις μοναξιά; Μην το βάζεις κάτω!
Συζήτησε με τους γονείς σου μήπως χρειάζεται να επισκεφτείς κάποιον ειδικό που θα σε βοηθήσει.
Να θυμάσαι ότι η αγάπη των φίλων και της οικογένειάς σου θα σου δίνει δύναμη.
Μπορείς επίσης να προσεύχεσαι.
Η Γραφή λέει ότι “ο Θεός δίνει στους ολομόναχους σπίτι”.
Νοιάζεται για εσένα και θα σε στηρίξει συναισθηματικά.
Ο καθένας μπορεί να νιώθει μοναξιά μερικές φορές.
Αλλά αν φροντίζεις τον εαυτό σου και δέχεσαι βοήθεια από άλλους, μπορείς να μάθεις να την αντιμετωπίζεις.
502100032-1.v Greek
www.jw.org © 2026 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania.
Καθημερινή Εξέταση των Γραφών Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου 2026
Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου
Θα χωρίσει τους ανθρώπους τον έναν από τον άλλον.—Ματθ. 25:32.
Άραγε όλοι εκείνοι που θα πεθάνουν στη διάρκεια των γεγονότων της μεγάλης θλίψης θα καταστραφούν για πάντα χωρίς ελπίδα ανάστασης; Οι Γραφές δείχνουν ξεκάθαρα ότι οι απροκάλυπτοι εναντιούμενοι τους οποίους ο Ιεχωβά και οι δυνάμεις του θα καταστρέψουν στον Αρμαγεδδώνα δεν θα αναστηθούν. (2 Θεσ. 1:6-10) Αλλά τι θα πούμε για άλλους, όπως για παράδειγμα εκείνους που ίσως θα πεθάνουν από φυσικά αίτια, θα σκοτωθούν σε κάποιο δυστύχημα ή θα δολοφονηθούν από άλλους ανθρώπους; (Εκκλ. 9:11· Ζαχ. 14:13) Θα μπορούσαν κάποιοι από αυτούς να είναι ανάμεσα στους “αδίκους” που θα αναστηθούν στον νέο κόσμο; (Πράξ. 24:15) Απλώς δεν ξέρουμε. Ωστόσο, ξέρουμε αρκετά πράγματα σχετικά με τα μελλοντικά γεγονότα. Για παράδειγμα, ξέρουμε ότι στον Αρμαγεδδώνα οι άνθρωποι θα κριθούν με βάση το πώς έχουν συμπεριφερθεί στους αδελφούς του Χριστού. (Ματθ. 25:40) Και εκείνοι που κρίνονται ως πρόβατα θα έχουν δείξει την υποστήριξή τους για τους χρισμένους και για τον Χριστό.—Αποκ. 12:17. w24.05 σ. 10, 11 ¶9-11
https://drive.google.com/file/d/1L5Kj71OZwtFqtS5XpN8HFYq5mYGkImX4/view?usp=sharing
Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2026
Καθημερινή Εξέταση των Γραφών Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2026
Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου
Να είστε υπάκουοι σε εκείνους που ασκούν την ηγεσία μεταξύ σας.—Εβρ. 13:17.
Όταν οι πρεσβύτεροι λαβαίνουν κατεύθυνση, χρειάζεται να τη διαβάζουν προσεκτικά και κατόπιν να την εφαρμόζουν όσο καλύτερα μπορούν. Λαβαίνουν οδηγίες, όχι μόνο για το πώς να παρουσιάζουν μέρη στις συναθροίσεις και για το πώς να αναπέμπουν προσευχές εκ μέρους της εκκλησίας, αλλά και για το πώς να φροντίζουν τα πρόβατα του Χριστού. Οι πρεσβύτεροι που ακολουθούν την οργανωτική κατεύθυνση βοηθούν όσους βρίσκονται υπό τη φροντίδα τους να νιώθουν ότι ο Ιεχωβά τούς φροντίζει και τους αγαπάει. Όταν λαβαίνουμε κατεύθυνση από τους πρεσβυτέρους, πρέπει να την ακολουθούμε πρόθυμα. Ενεργώντας έτσι, θα το κάνουμε ευκολότερο για εκείνους που ασκούν την ηγεσία να επιτελούν το έργο τους. Η Γραφή μάς προτρέπει να είμαστε υπάκουοι και υποτακτικοί σε εκείνους που ασκούν την ηγεσία. (Εβρ. 13:7, 17) Αυτό μπορεί να είναι δύσκολο κάποιες φορές. Γιατί; Επειδή αυτοί οι άντρες είναι ατελείς. Ωστόσο, αν εστιάζουμε στις αρνητικές τους ιδιότητες και όχι στα θετικά τους χαρακτηριστικά, στην ουσία θα βοηθάμε τους εχθρούς μας. Με ποιον τρόπο; Θα υπονομεύουμε την εμπιστοσύνη στην οργάνωση του Θεού. w24.04 σ. 10 ¶11, 12
https://drive.google.com/file/d/1Copm4Ia9N_xfnAYgj6KSWKExRoi17SuJ/view?usp=sharing
Τζέφρι Γ. Τζάκσον: Πρεσβύτεροι, να Ασκείτε την Ηγεσία! (Λουκ. 8:1)
Τζέφρι Γ. Τζάκσον: Πρεσβύτεροι, να Ασκείτε την Ηγεσία! (Λουκ. 8:1)
https://www.jw.org/finder?srcid=share&wtlocale=G&lank=pub-jwb_201710_8_VIDEO
Καθώς στοχαζόμουν το σημερινό εδάφιο,θυμήθηκα μια εμπειρία που είχα όταν ήμουν ιεραπόστολος.
Μελετούσα με έναν νεαρό που εκπαιδευότανγια να γίνει πάστορας στην εκκλησία του.
Άρχισε να παρακολουθεί όλες τις συναθροίσεις μας,και ταυτόχρονα πήγαινε και στη δική του εκκλησία.
Φυσικά, η εκκλησία του ενοχλήθηκε πολύπου ερχόταν στις συναθροίσεις μας.
Γι’ αυτό, έστειλαν έναν ξένο ιεραπόστολογια να διορθώσει την κατάσταση.Ο νεαρός μού είπε ότι ο ιεραπόστολος τον ρώτησε:«Τι σε εντυπωσιάζει στους Μάρτυρες του Ιεχωβά;»«Με εντυπωσιάζει το ότι κάνουν το έργο κηρύγματος».
Ο ιεραπόστολος είπε: «Μα, και η εκκλησία μαςμπορεί να το κάνει αυτό».
Την επόμενη φορά λοιπόν, μετά τη λειτουργία,ο ιεραπόστολος απαίτησε με μεγάλο ζήλο από όλουςνα συμμετάσχουν στο έργο κηρύγματος.
Ανακοίνωσε πότε θα συναντιούντανγια να πάνε να κηρύξουν.
Ο νεαρός μού είπε ότι συγκεντρώθηκαν αρκετοί.
Αλλά έλειπε ένας.
Σωστά καταλάβατε—ο ιεραπόστολος.
Πίστευε ότι αρκούσε να υποκινήσειτους άλλους να κηρύξουνκαι να μην πάει ο ίδιος.
Πόσο διαφέρει το παράδειγμα του Ιησούκαι των φιλόπονων πρεσβυτέρων μας,που ηγούνται στο έργο κηρύγματος!Ας ανοίξουμε τη Γραφή μας σε δύοπολύ ενδιαφέροντα εδάφια:
Εβραίους 13:7, 17.Σε αυτά τα εδάφια θέλω να τονίσω την υπεροχήτης <i>Μετάφρασης Νέου Κόσμου.</i>Εδάφιο 7:«Να θυμάστε εκείνους που ασκούν την ηγεσία μεταξύ σας».Και στο 17:«Να είστε υπάκουοι σε εκείνους που ασκούντην ηγεσία μεταξύ σας».
Αν δείτε άλλες Γραφές,οι περισσότερες λένε: «τους ηγέτες σας».
Φυσικά, η Επιτροπή Μετάφρασης Νέου Κόσμουείχε κατά νου τα λόγια του Ιησού,ότι κανείς δεν θα ήταν ηγέτης ανάμεσά μας,και παρότι η λέξη του πρωτότυπου κειμένου διαφέρει,στην απόδοσή μας οφείλουμε να είμαστε ευαίσθητοισε αυτό το ζήτημα.
Άρα, η ακριβής απόδοση «ασκούν την ηγεσία»τονίζει κατάλληλα ότι ο πρεσβύτερος δεν είναι ηγέτης,αλλά δίνει το καλό παράδειγμα.
Μια αντίστοιχη ακριβής μετάφρασηχρησιμοποιείται για τα λόγια του Ιησούστο κεφάλαιο 22 του Λουκά.Αξίζει να προσέξετε την αλλαγήπου έχει γίνει εδώ στην αναθεώρηση<i>.</i>Στο Λουκάς 22:26 φαίνεται καλύτερα τώραότι η λέξη στο πρωτότυπο κείμενο είναι ίδια και εδώκαι στην Προς Εβραίους Επιστολή.
Στο Λουκάς 22:26 λέει:«Εσείς όμως δεν πρέπει να είστε έτσι.Αλλά ο μεγαλύτερος ανάμεσά σαςας γίνει όπως ο νεότερος».
Και προσέξτε: «Και αυτός που ηγείται»,παρόμοια φράση με το «ασκούν την ηγεσία»στην προς Εβραίους,«όπως αυτός που υπηρετεί».
Άρα, «ασκώ την ηγεσία» σημαίνει κάνω το έργο,είμαι διάκονος, υπηρέτης, υπηρετώ τους άλλους.
Αυτό μου θυμίζει τότε που εργαζόμουνστη μεταφραστική ομάδα στα νησιά Σαμόα.
Προσπαθούσαμε να διαλέξουμε μια ακριβή έκφρασηγια το “ασκώ την ηγεσία”.
Οι αδελφοί κατέληξαν σε δύο λέξεις.
Η μία ήταν <i>τα ιτάι</i> και η άλλη <i>τα ιμούα</i>.
Φυσικά, δεν χρειάζεται να τις θυμάστε,αλλά εγώ ως ξένος δεν μπορούσα να συλλάβωτη λεπτή διαφορά τους.Ρώτησα λοιπόν τους αδελφούς:«Πώς θα μου εξηγούσατε τι σημαίνουν αυτές οι λέξεις;»Ένας αδελφός που ήταν πολύ εύγλωττος μου είπε:«Φαντάσου μια πορεία, μια παρέλαση.Ο <i>τα ιτάι</i> είναι ο ηλικιωμένος που κάθεταιστην άκρη του δρόμου και δίνει εντολές:
“Αυτό κάντε το έτσι, εκείνο αλλιώς”.
Αλλά ο <i>τα ιμούα</i> είναι ο πρώτος στην πορεία, ηγείται,και οι άλλοι τον ακολουθούν».
Ποια λέξη λέτε ότι διαλέξαμε;
Δεν συνοψίζει αυτό εύστοχα τον ρόλο του πρεσβυτέρου;
Ο πρεσβύτερος δεν κάθεται στην άκρη και δίνει εντολές,αλλά συμμετέχει, δίνει το καλό παράδειγμα,και οι άλλοι τον ακολουθούν.
Ένα λεξικό της ελληνικής λέει για αυτή τη φράση«ηγούμαι σημαίνει δείχνω στην πράξη πώς γίνεται κάτι,πώς πρέπει να γίνει, και προπορεύομαιδείχνοντας τον τρόπο».
Κάποιες θρησκείες θεωρούν ακόμηκαι τη λέξη «πρεσβύτερος» τίτλο.Θα έχετε ακούσει να συστήνονται:«Καλημέρα, είμαι ο Πρεσβύτερος Τζάκσον».
Φυσικά, εμείς δεν θεωρούμε ότι ως πρεσβύτεροικατέχουμε έναν τίτλο,μια θέση για να καταδυναστεύουμε τους άλλους.
Με αυτό κατά νου, υπάρχει άλλη μια λεπτή αλλαγήστην αναθεώρησηστην Πρώτη Επιστολή Προς τον Τιμόθεο,κεφάλαιο 3, εδάφιο 1.
Πρόκειται για πασίγνωστα λόγια—ιδίως όταν οι αδελφοί εξετάζουντα προσόντα των πρεσβυτέρων—ίσως παρατηρήσατε τη λεπτή αλλαγή εδώστην αναθεώρηση, ίσως και όχι.Το εδάφιο τώρα λέει: «Αυτή η δήλωση είναι αξιόπιστη:
Αν κάποιος επιδιώκει να γίνει επίσκοπος,επιθυμεί καλό έργο».Αν θυμάστε, η προηγούμενη απόδοση ήταν:
“Αν κάποιος επιδιώκει <i>θέση</i> επισκόπου”.Αυτή η απόδοση είχε επηρεαστείαπό τη <i>Μετάφραση Βασιλέως Ιακώβου</i>και πολλές παλιότερες μεταφράσεις.
Αλλά αν κοιτάξουμε το υπόλοιπο εδάφιο,βλέπουμε ότι αυτό που επιδιώκει κάποιοςδεν είναι η θέση, το αξίωμα, του επισκόπου,αλλά το σκληρό έργο που πρέπει να κάνει ο επίσκοπος.
Ο επίσκοπος αναγνωρίζειότι πρέπει να εργάζεται σκληράδίνοντας το καλό παράδειγμα,και τότε οι άλλοι θα ακολουθήσουν—αντί να τους λέει τι πρέπει να κάνουν.
Όταν εξετάζουμε αυτά τα λεπτά νοήματα,δεν εκτιμούμε περισσότερο τη <i>Μετάφραση Νέου Κόσμου;</i>
Με όλα αυτά υπόψη, τι μας διδάσκει το σημερινό εδάφιο;
Ως πρεσβύτεροι, τι πρέπει να κάνουμε;
Όχι να καθόμαστε στην άκρη και να δίνουμε εντολές,αλλά να πηγαίνουμε μπροστά, να κάνουμε το έργο,και τότε οι άλλοι θα ακολουθούν το παράδειγμά μας,όπως εμείς ακολουθούμε του Χριστού.
jwb.201710-8.v Ελληνική
www.jw.org © 2026 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania.
Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2026
Καθημερινή Εξέταση των Γραφών Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2026
Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου
Με αυτόν τον τρόπο τρέχω εγώ, όχι άσκοπα.—1 Κορ. 9:26.
Η ανάγνωση της Αγίας Γραφής είναι ένας αξιέπαινος στόχος. Προκειμένου όμως να ωφελούμαστε πλήρως από την ανάγνωση του Λόγου του Θεού, χρειάζονται και άλλα πράγματα. Σκεφτείτε το εξής παράδειγμα: Το νερό, συχνά με τη μορφή βροχής, είναι ουσιώδες για τη ζωή. Αλλά αν πέσει υπερβολικά πολλή βροχή μέσα σε λίγη ώρα, το έδαφος θα πλημμυρίσει. Τότε δεν θα υπάρξει κανένα όφελος αν βρέξει και άλλο. Το χώμα χρειάζεται χρόνο για να απορροφήσει το νερό που έχει πέσει και να το διοχετεύσει στη βλάστηση. Παρόμοια, δεν πρέπει να διαβάζουμε τη Γραφή βιαστικά, δηλαδή τόσο γρήγορα ώστε να μην απορροφούμε και να μη θυμόμαστε τα όσα διαβάζουμε. (Ιακ. 1:24) Σας συμβαίνει καμιά φορά να διαβάζετε τη Γραφή «τρέχοντας»; Τι πρέπει να κάνετε; Κόψτε ταχύτητα. Προσπαθήστε να σκεφτείτε αυτά που διαβάζετε τώρα ή που διαβάσατε πριν από λίγο. Ίσως αποφασίσετε να αφιερώνετε περισσότερο χρόνο στη μελέτη σας ώστε να έχετε περιθώριο για τέτοιες σκέψεις, ή αλλιώς στοχασμούς. w24.09 σ. 4 ¶7-9
https://drive.google.com/file/d/15HauOcIj_jOsUT7GxOm7ram5aWTvWlea/view?usp=sharing
Τρίτη 17 Φεβρουαρίου 2026
Νέγκεντε Τέκλεμαρίγιαμ: 26 Χρόνια στη Φυλακή για την Πίστη Μου
Νέγκεντε Τέκλεμαρίγιαμ: 26 Χρόνια στη Φυλακή για την Πίστη Μου
https://www.jw.org/finder?srcid=share&wtlocale=G&lank=pub-jwbvod25_52_VIDEO
Στις 17 Σεπτεμβρίου 1994, με απήγαγαν μέσα στη νύχτα.
Άκουσα να χτυπάνε την πόρτα, και οι στρατιώτες όρμησαν στο σπίτι.
Με έψαχναν από δωμάτιο σε δωμάτιο ξυπνώντας την οικογένειά μου.
Δεν είχα καν σηκωθεί από το κρεβάτι όταν με άρπαξαν τρεις οπλισμένοι στρατιώτες.
Δεν με άφησαν να ντυθώ.
Με πήραν με τις πιτζάμες.
Η μητέρα μου μού είπε: «Να έχεις θάρρος. Ο Ιεχωβά είναι μαζί σου. Όσο παραμένεις όσιος, ο Ιεχωβά θα σε προστατεύει».
Με πήγαν στο 3ο Αστυνομικό Τμήμα και με έβαλαν σε ένα κελί.
Ήταν τόσο σκοτεινά που δεν έβλεπα πόσοι άλλοι ήταν εκεί μέσα.
Όπως έκαναν και με τους άλλους κρατουμένους, δεν με κατέγραψαν πουθενά.
Δεν συμπλήρωσαν κανένα έγγραφο.
Μας κράτησαν εκεί για δύο ώρες περίπου και μετά, κατά τις 4:00 τα ξημερώματα, μας πήγαν όλους στο γήπεδο της Ασμάρα.
Ήταν ακόμα σκοτάδι όταν φτάσαμε.
Περίπου χίλιοι άνθρωποι ήταν εκεί.
Αλλά καθώς άρχισε να ξημερώνει, κατά τις 6:00 το πρωί, διέκρινα τον Παύλο, που μεγαλώσαμε μαζί, και μετά τον Ισάκ.
Όλοι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά συγκεντρωθήκαμε σε μια μεριά.
Ήμασταν 14 άτομα.
Ήρθαν πολλά μεγάλα ανοιχτά φορτηγά για να μας μεταφέρουν στη Σάγουα.
Φόρτωσαν 60 με 75 άτομα στο καθένα.
Υπήρχαν πολλές οικογένειες στην είσοδο του γηπέδου, αλλά δεν αναγνώρισα κανέναν.
Στο ίδιο φορτηγό με εμένα ήταν και άλλοι τέσσερις Μάρτυρες.
Μόλις ανεβήκαμε, κάποιος μας πέταξε μια τσάντα με το όνομά μου.
Όταν την άνοιξα, βρήκα δύο δικά μου ρούχα και το εδάφιο της ημέρας.
Βέβαια, εγώ είχα ήδη διαβάσει το εδάφιο για εκείνη τη μέρα από το προηγούμενο βράδυ, προτού πέσω για ύπνο.
Εκείνη τη στιγμή, δεν είδα ποιος πέταξε την τσάντα.
Αλλά πολλά χρόνια αργότερα έμαθα ότι ήταν τα αδέλφια μου.
Το εδάφιο ήταν το Ιωάννης 16:33.
Εκεί εν μέρει λέει: «Στον κόσμο θα έχετε θλίψη, αλλά πάρτε θάρρος!» Είδαμε τι σημαίνει θλίψη όπως δεν το είχαμε δει ποτέ προηγουμένως.
Περάσαμε πολλές δυσκολίες και αδικίες, και όλα αυτά τα χρόνια σκέφτηκα πολλές φορές αυτό το εδάφιο.
Η Σάγουα είναι ένα στρατόπεδο.
Ή μπορείς να πεις ότι είναι μια μικρή πόλη, γιατί μπορεί να ζουν εκεί 10.000, 20.000 ή και περισσότεροι άνθρωποι.
Είναι τεράστιο στρατόπεδο, και εκεί μέσα υπάρχει μια μικρή φυλακή.
Αυτό που με βοήθησε να παραμείνω ουδέτερος όταν ήμουν νεαρός ήταν ότι είχαμε προετοιμαστεί να απαντήσουμε σε ερωτήσεις σχετικά με τη στράτευση.
“Γιατί; Αλήθεια, γιατί αρνούμαι τη στρατιωτική εκπαίδευση;” Δεν ήταν εύκολο να παραμείνω ουδέτερος, γιατί όλοι γύρω μου πήγαιναν στον στρατό.
Με πίεζαν οι συνομήλικοί μου, με πίεζαν οι συγγενείς μου, με πίεζε η κυβέρνηση.
Υπήρχαν πολλά που θα μπορούσαν να με κάνουν να παραβιάσω τη συνείδησή μου.
Έπρεπε να είμαι πλήρως πεπεισμένος.
Αυτό με βοήθησε να μείνω σταθερός.
Πολλές φορές κοντέψαμε να πεθάνουμε λόγω της βάναυσης μεταχείρισης.
Το λέμε φυλακή γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το περιγράψουμε.
Δεν είναι φυλακή.
Δεν υπάρχουν λέξεις για αυτό.
Η μεταχείριση εκεί είναι εντελώς απάνθρωπη.
Οι τοίχοι και η στέγη είναι από λαμαρίνα.
Είχε πόρτα, αλλά ήταν κλειστή.
Είχε παράθυρο αλλά δεν άνοιγε.
Την ημέρα η ζέστη είναι αφόρητη, και αν ακουμπήσεις το μέταλλο μπορεί να καείς.
Δεν υπήρχε εξαερισμός.
Ο χώρος ήταν πολύ μικρός, και έτσι η θερμοκρασία ανέβαινε απίστευτα.
Δεν υπήρχε ούτε κρεβάτι ούτε στρώμα ούτε μας επέτρεπαν να φέρουμε ρούχα για να ξαπλώσουμε πάνω τους.
Κοιμόμασταν στο χώμα.
Κάποια στιγμή, αφού είχαμε μείνει πολλούς μήνες στη μεταλλική παράγκα, μας έβγαλαν έξω έναν έναν.
Ήταν γύρω στις 10:00 με 11:00 το βράδυ.
Οι στρατιώτες με οδήγησαν στην ερημιά και μου ζήτησαν να σκάψω τον λάκκο μου, αλλά δεν είχα δυνάμεις να το κάνω αυτό.
Εκείνοι όμως είχαν ήδη ανοίξει έναν λάκκο.
Μας έδωσαν δύο επιλογές.
Είπαν: «Δοκιμάσαμε τα πάντα μαζί σας, αλλά εσείς δεν αλλάζετε. Η κυβέρνηση αποφάσισε να εκτελεστείτε. Ή βάζετε τη στρατιωτική στολή και γίνεστε στρατιώτες όπως όλοι οι άλλοι ή συνεχίζετε να λέτε “εγώ ανήκω στη Βασιλεία του Θεού” ή “ανήκω στην ουράνια Βασιλεία”, και σας βάζουμε στον λάκκο».
Με έβαλαν στον λάκκο και άρχισαν να με απειλούν.
Πυροβόλησαν μάλιστα αρκετές φορές δίπλα στο αφτί μου.
Οι φρουροί μού είπαν: «Ο προηγούμενος αρνήθηκε να συμβιβαστεί, και γι’ αυτό τον σκοτώσαμε.
Τον ρίξαμε στον λάκκο.
Ένας άλλος πριν από εσένα είπε “ναι”.
Συμβιβάστηκε και τώρα φοράει τη στολή.
Εσύ τι διαλέγεις;» Αυτός ήταν ένας ακόμα τρόπος για να μας κάνουν να αλλάξουμε άποψη.
«Δεν θα σας παρακαλάμε άλλο. Δεν θα έχετε άλλη ευκαιρία. Είναι η τελευταία φορά που ασχολούμαστε μαζί σας και μπορείτε να αλλάξετε γνώμη».
Δεν χρειάστηκε να το σκεφτώ καθόλου.
Τους είπα: «Αν θέλετε να με σκοτώσετε, κάντε το. Κάντε ό,τι θέλετε, αλλά εγώ δεν πρόκειται να εκπαιδευτώ στον στρατό ούτε να φορέσω τη στολή σας».
Αντί να με σκοτώσουν, με κλείδωσαν όλη τη νύχτα σε μια τουαλέτα των στρατιωτών.
Έμεινα εκεί όλο το βράδυ, και το πρωί με πήραν σε άλλον χώρο, μακριά από τους υπόλοιπους.
Οι φρουροί μάς είχαν χειρότερα και από ζώα.
Μας έδιναν νερό και φαγητό ίσα ίσα για να μην πεθάνουμε.
Όταν ήμασταν άρρωστοι, δεν μας έδιναν φάρμακα.
Το μόνο φαγητό που είχαμε ήταν φακές με ψωμί.
Το φαγητό που τρώγαμε δεν ήταν αρκετό.
Δεν μας έδινε τις δυνάμεις που χρειαζόμασταν για τη σκληρή δουλειά που κάναμε.
Εξαιτίας αυτής της απάνθρωπης μεταχείρισης, μερικοί αδελφοί μας αντιμετώπισαν σοβαρά προβλήματα υγείας, και κάποιοι μάλιστα πέθαναν.
Υπήρχαν και άλλοι φυλακισμένοι.
Σε αυτούς έδιναν περισσότερο φαγητό, περισσότερο νερό.
Εμάς, όμως, επειδή ήμασταν Μάρτυρες, μας φέρονταν χειρότερα.
Ήταν πολύ άδικοι μαζί μας.
Σαν να μην έφτανε που ήμασταν στη φυλακή, οι φρουροί μάς έδεναν, μας μεταχειρίζονταν βάναυσα, μας χτυπούσαν αλύπητα και μας ανάγκαζαν να δουλεύουμε.
Μας έβαζαν να δουλεύουμε ακόμα πιο σκληρά για να εξαντληθούμε, να απαρνηθούμε την πίστη μας και να κάνουμε ό,τι μας έλεγαν.
Αυτό που με δυσκόλεψε περισσότερο τα 23 χρόνια που ήμουν στη Σάγουα ήταν ότι ακόμα και για να κάνεις τη φυσική σου ανάγκη δεν μπορούσες να πας όποτε ήθελες.
Έπρεπε να ζητήσεις άδεια για να πας, και ήταν πάντα μαζί σου ένας στρατιώτης και σε φρουρούσε.
Ήταν πολύ ταπεινωτικό.
Έναν μήνα αφότου με είχαν βάλει στον λάκκο, με ξαναπήρε ένας αξιωματούχος με μερικούς στρατιώτες και με οδήγησαν στην ερημιά.
Δεν είχα τη δύναμη ούτε καν να κρατήσω το φτυάρι και την τσάπα, γι’ αυτό τα κουβάλησαν οι στρατιώτες.
Έσκαψαν γρήγορα μια τρύπα.
Μου είπαν: «Μας έδωσαν την εντολή να σε ρίξουμε μέσα, αλλά εμείς θέλουμε να σε πάμε πίσω στους υπευθύνους και να τους πούμε ότι τώρα συνεργάζεσαι. Αν όμως αρνηθείς, μας είπαν να σε βάλουμε στην τρύπα».
Εγώ είπα: «Κάντε ό,τι νομίζετε».
Με έβαλαν στην τρύπα.
Με έθαψαν μέχρι τον λαιμό, και έμεινε μόνο το κεφάλι μου απέξω.
Μου είχαν απομείνει ελάχιστες δυνάμεις επειδή τους προηγούμενους μήνες με κακομεταχειρίζονταν πάρα πολύ.
Ο ήλιος ήταν καυτός και με χτυπούσε στο κεφάλι, και η άμμος έκαιγε.
Με είχαν θάψει στην άμμο που την έβλεπε ο ήλιος όλη μέρα.
Άρχισα να ιδρώνω και να χάνω σιγά σιγά τις αισθήσεις μου.
Από μακριά περνούσε ένα όχημα με στρατιωτικούς.
Εκείνοι με είδαν από ψηλά και διέκριναν ότι ήμουν θαμμένος μέχρι τον λαιμό.
Είναι ενδιαφέρον ότι αυτός ο στρατιωτικός δεν ήταν από το στρατόπεδο που ήμουν.
Απλώς περνούσε από εκεί.
Ήταν ένας υψηλόβαθμος αξιωματικός.
Περνούσε τυχαία και αποφάσισε να σταματήσει.
Με όσους είχε μαζί του άρχισαν να ρωτούν τους στρατιώτες που με έβαλαν εκεί: «Τι είναι αυτό που κάνατε; Επιτρέπεται αυτό το πράγμα, να θάψετε ζωντανό έναν άνθρωπο; Ποιος σας έδωσε την εντολή να το κάνετε αυτό;» Αυτός ο αξιωματικός με βοήθησε χωρίς να τον ξέρω προσωπικά, ούτε εκείνος με ήξερε.
Ποιος άλλος θα μπορούσε να με βοηθήσει σε αυτό το μέρος; Ποιος θα μπορούσε να με σώσει από αυτή την κατάσταση; Ένιωσα ότι ήταν ο Ιεχωβά, όχι κάποιος άνθρωπος.
Ξαφνικά εμφανίζονται άνθρωποι από το πουθενά και αποφασίζουν να με σώσουν; Πιστεύω ότι ο Ιεχωβά ήταν αυτός που με έσωσε.
Στη φυλακή υπήρχε ένας φρουρός και μια γραμματέας που συζητούσαν για εμάς.
Έλεγαν ο ένας στον άλλον: «Αυτοί δεν πρόκειται να βγουν ζωντανοί από εδώ. Μάλλον η κυβέρνηση έχει σκοπό να τους σκοτώσει. Ας κρατήσουμε στοιχεία για να μάθει ο κόσμος έξω την ιστορία τους. Αν ποτέ τους σκοτώσουν και κανείς δεν ξέρει τι απέγιναν, τουλάχιστον να πούμε στις οικογένειές τους: “Εδώ τους είχαν, δείτε τους”».
Αποφάσισαν, λοιπόν, να μας βγάλουν μια φωτογραφία και να τη δείξουν στους δικούς μας και σε όλο τον κόσμο.
Βλέπετε στη φωτογραφία τα χέρια του Παύλου; Είναι γεμάτα λάσπη.
Εκείνη τη στιγμή ήμασταν έξω και κάναμε βαριές δουλειές, οπότε διακόψαμε για λίγο ώστε να βγάλουμε τη φωτογραφία.
Δεν θέλαμε στη φωτογραφία που θα έβλεπαν οι συγγενείς μας και οι γονείς μας να είμαστε λυπημένοι και αποθαρρυμένοι.
Θέλαμε να ξέρουν ότι είμαστε χαρούμενοι που διωκόμαστε για χάρη του Χριστού.
Γι’ αυτό, προσπαθήσαμε να χαμογελάμε.
Όταν κάποιος πάει στη φυλακή, ίσως σκέφτεται: “Μετά από κάποια χρόνια θα αποφυλακιστώ ή κάποια στιγμή θα περάσω από δίκη”.
Αλλά στη δική μας περίπτωση, για 23 χρόνια δεν υπήρχε ελπίδα να αποφυλακιστούμε ποτέ, πόσο μάλλον να περάσουμε από δίκη για να μας πουν την ποινή μας.
Δεν είχαμε καμία ελπίδα.
Περίμεναν απλώς να τρελαθούμε ή να πεθάνουμε από την έλλειψη ιατρικής φροντίδας.
Ξέραμε ότι βρισκόμασταν εκεί επειδή υποστηρίζαμε την κυριαρχία του Ιεχωβά.
Αν και δεν είχαμε καμιά ελπίδα να αποφυλακιστούμε σύντομα, υπήρχε κάτι που μας βοήθησε να αντέξουμε στη φυλακή: Στοχαζόμασταν συχνά την ανταμοιβή από τον Ιεχωβά, ότι αν μείνουμε πιστοί τώρα, θα ανταμειφθούμε με ζωή στον Παράδεισο στη γη.
Αυτή η σκέψη μάς έδινε δύναμη.
Ο πατέρας μου πέθανε όσο ήμουν στη φυλακή, και έτσι δεν μπόρεσα να τον αποχαιρετήσω όπως θα ήθελα.
Ούτε και την αδελφή μου, που επίσης πέθανε.
Ανυπομονώ να τη συναντήσω ξανά στην ανάσταση, και να δει ότι όλα μας τα βάσανα έχουν τελειώσει.
Τέτοιες ευκαιρίες άρχισαν να παρουσιάζονται αφού ήμασταν ήδη 14 με 15 χρόνια στη φυλακή.
Μια τέτοια ευκαιρία ίσως φαίνεται καλή αρχικά, αλλά το πρώτο πράγμα που σκεφτόμουν ήταν: “Τι θα γίνει ο Ισάκ; Τι θα γίνει ο Παύλος; Αν εγώ δραπετεύσω, πώς θα τιμωρηθούν εξαιτίας μου;” Στη φυλακή υπήρχαν και άτομα άλλων θρησκειών.
Είχαν φυλακιστεί λόγω της πίστης τους.
Αν κάποιος είχε την ευκαιρία να αποδράσει και το έκανε, βλέπαμε τι πάθαιναν οι συγκρατούμενοί του.
Τους τιμωρούσαν διπλά.
Το είχαμε δει να συμβαίνει αυτό αρκετές φορές.
Αλλά ο Ιεχωβά μάς διδάσκει να νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλον.
Γι’ αυτό, σκεφτόμασταν συνέχεια το καλό του άλλου.
Μετά από εμάς ήρθαν και άλλοι Μάρτυρες, περίπου δέκα.
Αυτοί, λοιπόν, ακολούθησαν το δικό μας παράδειγμα.
Οι αποφάσεις μας τους επηρέασαν.
Κάτι που μας βοήθησε να αντέξουμε όλο το διάστημα που ήμασταν στη φυλακή, ειδικά τα πρώτα χρόνια, ήταν η προσευχή.
Δεν είχαμε στη διάθεσή μας πνευματική τροφή —ούτε Γραφή, ούτε έντυπα.
Το μόνο που είχαμε ήταν η προσευχή.
Στις αρχές, θυμάμαι ότι προσευχόμουν συγκεκριμένα στον Ιεχωβά να μας βγάλει από τη φυλακή.
Αλλά καθώς περνούσαν τα χρόνια, άλλαξα αυτό που ζητούσα στις προσευχές μου.
Έλεγα: «Ιεχωβά, βοήθησέ με να υπομείνω. Βοήθησέ με να προσαρμοστώ στη ζωή στη φυλακή. Βοήθησέ με να αντέξω τις δυσκολίες της ζωής εδώ».
Ένας από τους λόγους που μπορέσαμε να υπομείνουμε πάνω από 26 χρόνια ήταν επειδή ο Ιεχωβά απάντησε σε αυτές τις προσευχές.
Μας βοήθησε να προσαρμοστούμε και να αντέξουμε.
Είδα να εκπληρώνεται σε εμένα, αλλά και σε όλους όσους ήταν στη φυλακή μαζί μου, αυτό που λέει στην προς Ρωμαίους επιστολή κεφάλαιο 8, από το εδάφιο 35 και κάτω: «Ποιος θα μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού; Μήπως θλίψη ή στενοχώρια ή διωγμός ή πείνα ή γύμνια ή κίνδυνος ή σπαθί;» Όσο ήμασταν εκεί, οι φύλακες καυχιούνταν και έλεγαν: «Εμείς θα σας κάνουμε να αφήσετε την πίστη σας, να την απαρνηθείτε».
Καθώς περνούσε όμως ο καιρός, αντί να αποδυναμώνεται η πίστη μας, γινόμασταν όλο και πιο αποφασισμένοι να μείνουμε σταθεροί.
Η πίστη μας δυνάμωνε.
Προς το τέλος της φυλάκισής μας στη Σάγουα, συναντήσαμε έναν ανώτερο αξιωματούχο από το γραφείο του προέδρου.
Χαρήκαμε που είχαμε την ευκαιρία να εξηγήσουμε τη στάση μας στην κυβέρνηση.
Δεν είχε έρθει μόνος του.
Η αίθουσα ήταν γεμάτη με άτομα από τη διοίκηση του στρατοπέδου της Σάγουα.
Ήταν κατάμεστη.
Ο αξιωματούχος άρχισε να μας λέει ότι οι ενέργειες της κυβέρνησης ήταν σωστές και ότι η κυβέρνηση έχει το δικαίωμα να εναντιώνεται στους Μάρτυρες.
Όταν γυρίσαμε στο κελί μας, συζητήσαμε τι θα μπορούσαμε να πούμε.
Είναι αλήθεια ότι θα μπορούσαμε να είχαμε μιλήσει για τις ολοφάνερες δυσκολίες που αντιμετωπίζαμε.
Για παράδειγμα: «Γιατί δεν έχουμε ιατρική φροντίδα; Γιατί δεν μπορούμε να δούμε ή να μιλήσουμε με την οικογένειά μας;» Θα μπορούσαμε να είχαμε μιλήσει για αυτά τα θέματα, αλλά η κυβέρνηση τα ήξερε ήδη.
Επίτηδες τα έκαναν όλα αυτά.
Οπότε δεν θα οδηγούσε πουθενά αν επικεντρωνόμασταν σε όσα περνούσαμε.
Συμφωνήσαμε μεταξύ μας ότι αυτή θα ήταν μια καλή ευκαιρία να δώσουμε μαρτυρία για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά και για την ουδέτερη στάση μας, επειδή ακούγονταν πολλά ψέματα για εμάς.
Την επόμενη μέρα, ήταν η σειρά μας να μιλήσουμε.
Ήρθαν λοιπόν οι στρατιώτες και μας οδήγησαν στην αίθουσα.
Αυτή τη φορά, η αίθουσα είχε ακόμα περισσότερα άτομα.
Χαρήκαμε όταν είδαμε ότι εκεί ήταν και οι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι που μας φέρονταν πολύ βάναυσα και απάνθρωπα από την πρώτη κιόλας στιγμή που βρεθήκαμε στη Σάγουα.
Ποτέ ξανά δεν μας είχε δοθεί η ευκαιρία να μιλήσουμε δημόσια για τη στάση μας.
Τώρα, όμως, είχαν έρθει όλοι για να ακούσουν αυτά που είχαμε να πούμε.
Ήμασταν προετοιμασμένοι.
Μέχρι να φτάσουμε στην αίθουσα, ικετεύαμε συνέχεια τον Ιεχωβά να μας δώσει τη δύναμη και τα κατάλληλα λόγια.
Απαντήσαμε στα ψέματα που πίστευαν πολλοί ότι οι Μάρτυρες είναι κατά της κυβέρνησης, ότι δεν υπακούν στις «ανώτερες εξουσίες» και ότι αρνούνται να υπηρετήσουν το κράτος.
Πίστευαν ότι αρνούμαστε ακόμα και την κοινωνική υπηρεσία.
Νόμιζαν ότι δεν υπακούμε καθόλου στην κυβέρνηση.
Απαντήσαμε σε καθεμιά από αυτές τις παρανοήσεις και μάλιστα είπαμε ότι προσφέρουμε υπηρεσία στο κράτος, αρκεί αυτή να μη σχετίζεται με τον στρατό.
Ο αξιωματούχος που είχε μιλήσει την προηγούμενη μέρα δεν άντεχε να μας βλέπει να ξεσκεπάζουμε τα ψέματά του.
Εμείς τον είχαμε ακούσει με υπομονή όσο μιλούσε για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, αλλά εκείνος δεν μπορούσε.
Είχε εκνευριστεί πάρα πολύ.
Τελικά, άρχισε να φωνάζει και πήγε να μας αρπάξει το μικρόφωνο.
Όταν άρχισε να μας διακόπτει, ακόμα και οι άλλοι αξιωματούχοι πήραν το μέρος μας και είπαν: «Θέλουμε να τους ακούσουμε. Θέλουμε να μάθουμε τι έχουν να πουν για αυτό το θέμα».
Χάρη στην υποστήριξή τους, μπορέσαμε να εξηγήσουμε τη θέση μας αναλυτικά.
Καταφέραμε να απαντήσουμε σε κάθε ερώτημα που είχαν.
Έτσι λοιπόν, το σχέδιο της κυβέρνησης να στρέψει ολόκληρο το ακροατήριο εναντίον μας απέτυχε.
Αυτό το περιστατικό έδωσε καλή μαρτυρία.
Ήμασταν πολύ χαρούμενοι όταν τελείωσε η συνάντηση επειδή καταφέραμε να πούμε όλα όσα είχαμε ετοιμάσει.
Κάναμε καλή εντύπωση, και οι αξιωματούχοι που ούτε το χέρι τους δεν μας είχαν δώσει εδώ και 15 χρόνια, τώρα μας αγκάλιασαν.
Είπαν: «Όσα ακούσαμε από εσάς ήταν μια ευχάριστη έκπληξη».
Μπορέσαμε να μιλήσουμε με τους υπευθύνους για κάποιους αδελφούς που είχαν προβλήματα υγείας και για την ιατρική περίθαλψη που χρειαζόμασταν.
Ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία, μια ξεχωριστή περίσταση για εμάς.
Ποτέ δεν περίμενα να αποφυλακιστώ εκείνη τη μέρα ή εκείνη τη χρονιά.
Αλλά είδα ότι ο Ιεχωβά ξέρει να απελευθερώνει τον λαό του από δύσκολες καταστάσεις οποτεδήποτε επιλέξει εκείνος.
Ο πατέρας του Παύλου ευχαριστούσε τον Ιεχωβά, λέγοντας: «Ιεχωβά, σε ευχαριστούμε που άκουσες τις προσευχές που κάναμε τόσα χρόνια και απάντησες».
Αυτό μου έδειξε ότι δεν υποφέραμε μόνο εμείς στη φυλακή.
Υπέφεραν μαζί μας και οι οικογένειές μας.
Ικέτευαν τον Ιεχωβά τόσο πολλά χρόνια.
Ήταν τεράστια χαρά να βλέπουμε την ίδια μέρα να δίνεται απάντηση σε τόσο πολλές προσευχές.
Αυτά τα 26 χρόνια στη φυλακή, ο Ισάκ δεν ήταν βαφτισμένος Μάρτυρας, αλλά η σταθερότητά του και η πίστη του στον Ιεχωβά ήταν παράδειγμα για εμάς.
Αφού αποφυλακιστήκαμε, μάθαμε ότι κάποιοι φρουροί έγιναν αργότερα Μάρτυρες.
Νιώθουμε ότι αυτή είναι μια από τις ανταμοιβές της υπομονής μας.
Ακούμε εμπειρίες για άτομα στα οποία είχαμε δώσει μαρτυρία και προχώρησαν στην αλήθεια όταν έφυγαν από τη φυλακή.
Παίρναμε δύναμη γνωρίζοντας ότι οι άλλοι προσεύχονταν ακούραστα για εμάς.
Οι προσευχές που έκαναν συνέχεια οι αδελφοί μας σε όλο τον κόσμο μάς βοηθούσαν και μας ενίσχυαν.
Ακόμα και παιδιά που δεν μπορούσαν να πουν τα ονόματά μας προσεύχονταν για εμάς.
Άτομα από όλο τον κόσμο μάς στήριζαν με γράμματα και προμήθειες.
Αδελφοί από το Νομικό Τμήμα μάς υπερασπίζονταν και εργάζονταν για χάρη μας.
Θέλω να τους ευχαριστήσω και αυτούς.
Μου έδινε θάρρος που ήξερα ότι υπήρχαν αδελφοί και αδελφές που έκαναν με επιμονή ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να μας βοηθήσουν.
Αν και τώρα είμαστε ελεύθεροι, δεν ξέρουμε τι θα φέρει το αύριο ή τι μπορεί να αλλάξει.
Γι’ αυτό, δεν ωφελεί σε τίποτα να φοβόμαστε τη φυλακή ή τον διωγμό.
Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να προετοιμαζόμαστε.
Ο Ιεχωβά θα μας βοηθήσει να υπομείνουμε κάθε δοκιμασία.
Το μόνο που χρειάζεται είναι να ζητήσουμε τη βοήθειά του.
Όποια κατάσταση και αν προκύψει, αυτό που έμαθα είναι ότι ο Ιεχωβά θα μας βοηθήσει να υπομείνουμε.
Η ζωή στη φυλακή είναι πραγματικά δύσκολη.
Το ξέρω καλά, δεν το ξεχνάω.
Προσεύχομαι να αποφυλακιστούν και να μπορούν να λατρεύουν τον Ιεχωβά ελεύθερα.
Όπως έχω πει επανειλημμένα, προσεύχομαι ιδιαίτερα να σταματήσει η απάνθρωπη μεταχείριση.
Μερικές μητέρες δεν έχουν δει τα παιδιά τους να μεγαλώνουν, και μερικοί πατέρες δεν τα έχουν δει ποτέ.
Εύχομαι, λοιπόν, να απελευθερωθούν όπως και εγώ.
Θέλω να πω σε όλους τους αδελφούς και τις αδελφές: Σας παρακαλώ, να θυμάστε να προσεύχεστε για όσους είναι στη φυλακή.
Αν και εμείς αποφυλακιστήκαμε, υπάρχουν άλλοι που παραμένουν φυλακισμένοι.
Και έχουν φυλακιστεί πολλοί ακόμα.
Ας μην τους ξεχνάμε.
Ας θυμόμαστε τι περνάνε και ας γινόμαστε η φωνή τους.
Έτσι θα τους βοηθήσουμε πολύ.
Θέλω να το επαναλάβω: Σας παρακαλώ, να τους θυμάστε στις προσευχές σας.
jwbvod25-52.v Ελληνική
www.jw.org © 2026 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania.
Καθημερινή Εξέταση των Γραφών Τρίτη 17 Φεβρουαρίου 2026
Τρίτη 17 Φεβρουαρίου
Στη συνέχεια [ο Σαύλος] σηκώθηκε και βαφτίστηκε.—Πράξ. 9:18.
Τι βοήθησε τον Σαύλο να βαφτιστεί; Όταν ο δοξασμένος Κύριος Ιησούς εμφανίστηκε στον Σαύλο, εκείνος τυφλώθηκε. (Πράξ. 9:3-9) Επί τρεις ημέρες, νήστευε και αναμφίβολα στοχαζόταν αυτά που είχε μόλις βιώσει. Ο Σαύλος πείστηκε ότι ο Ιησούς ήταν ο Μεσσίας και ότι οι ακόλουθοί του ασκούσαν την αληθινή θρησκεία. Μπορούμε να αντλήσουμε κάποια διδάγματα από το παράδειγμα του Σαύλου. Θα μπορούσε να είχε αφήσει την υπερηφάνεια ή τον φόβο του ανθρώπου να τον εμποδίσει να βαφτιστεί. Αλλά δεν επέτρεψε να συμβεί αυτό. Ήταν πρόθυμος να γίνει Χριστιανός παρότι ήξερε ότι θα διωκόταν. (Πράξ. 9:15, 16· 20:22, 23) Μετά το βάφτισμά του, εξακολούθησε να στηρίζεται στον Ιεχωβά για να μπορεί να υπομένει διάφορες δοκιμασίες. (2 Κορ. 4:7-10) Αν βαφτιστείτε ως Μάρτυρας του Ιεχωβά, μπορεί να αντιμετωπίσετε δοκιμασίες της πίστης σας, αλλά θα έχετε βοήθεια. Μπορείτε να είστε βέβαιος για την αδιάκοπη υποστήριξη του Θεού και του Χριστού.—Φιλιπ. 4:13. w25.03 σ. 4 ¶8, 9
https://drive.google.com/file/d/1XlmhttFMJxWugrEFnZkUijIEmg_jhBr6/view?usp=sharing
Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2026
Καθημερινή Εξέταση των Γραφών Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2026
Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου
Συγχώρησέ μας τις αμαρτίες μας.—Λουκ. 11:4.
Είναι εφικτό να ανακτήσουμε όλα όσα έχασαν ο Αδάμ και η Εύα; Με τη δική μας αξία, όχι. (Ψαλμ. 49:7-9) Χωρίς βοήθεια, δεν θα είχαμε ελπίδα για μελλοντική ζωή ή ανάσταση. Στην ουσία, ο θάνατός μας θα ήταν ακριβώς σαν τον θάνατο των ζώων. (Εκκλ. 3:19· 2 Πέτρ. 2:12) Ο στοργικός Πατέρας μας, ο Ιεχωβά, μας έχει προσφέρει ένα δώρο το οποίο πληρώνει το χρέος της αμαρτίας που κληρονομήσαμε από τον Αδάμ. Ο Ιησούς το εξήγησε ως εξής: «Ο Θεός αγάπησε τον κόσμο τόσο πολύ ώστε έδωσε τον μονογενή του Γιο, για να μην καταστραφεί όποιος εκδηλώνει πίστη σε αυτόν, αλλά να έχει αιώνια ζωή». (Ιωάν. 3:16) Επιπρόσθετα, το ίδιο αυτό δώρο μάς δίνει τη δυνατότητα να αποκτήσουμε καλή σχέση με τον Ιεχωβά. Μπορούμε να ωφεληθούμε από αυτό το εκπληκτικό δώρο και να λάβουμε συγχώρηση για τις αμαρτίες, ή αλλιώς τα «χρέη» μας. w25.02 σ. 3 ¶3-6
https://drive.google.com/file/d/1uF_HTfbDfIMli7SgOBU1nqVvw01Naqtn/view?usp=sharing
Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2026
Καθημερινή Εξέταση των Γραφών Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2026
Κυριακή 15 Φεβρουαρίου
Δοξάστε τον Ιεχωβά τον Θεό σας.—1 Χρον. 29:20.
Όταν ο Ιησούς ήταν στη γη, δόξαζε τον Πατέρα του αναγνωρίζοντάς τον ως την Πηγή των θαυμάτων του. (Μάρκ. 5:18-20) Ο Ιησούς έφερνε επίσης δόξα στον Ιεχωβά με τον τρόπο με τον οποίο μιλούσε για τον Πατέρα του και με τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφερόταν στους άλλους. Σε κάποια περίπτωση, ο Ιησούς δίδασκε σε μια συναγωγή. Ανάμεσα σε αυτούς που άκουγαν ήταν και μια γυναίκα η οποία βρισκόταν υπό την κατοχή ενός δαίμονα επί 18 χρόνια. Ο δαίμονας την είχε κάνει να είναι διπλωμένη στα δύο και να μην μπορεί να ορθώσει το σώμα της. Πόσο οδυνηρό θα ήταν αυτό! Υποκινούμενος από συμπόνια, ο Ιησούς πλησίασε τη γυναίκα και της είπε τρυφερά: «Γυναίκα, απαλλάσσεσαι από την αδυναμία σου». Κατόπιν, έθεσε τα χέρια του πάνω της, και αμέσως αυτή όρθωσε το σώμα της και «άρχισε να δοξάζει τον Θεό», με την υγεία της και την αξιοπρέπειά της να έχουν αποκατασταθεί πλήρως! (Λουκ. 13:10-13) Εκείνη η γυναίκα είχε βάσιμους λόγους να δώσει δόξα στον Ιεχωβά, και το ίδιο ισχύει για εμάς. w25.01 σ. 2, 3 ¶3, 4
https://drive.google.com/file/d/1j6uwjh2WDgta0BbSHJvckVhUJTIgtYwb/view?usp=sharing
Σάββατο 14 Φεβρουαρίου 2026
Καθημερινή Εξέταση των Γραφών Σάββατο 14 Φεβρουαρίου 2026
Σάββατο 14 Φεβρουαρίου
Δώστε τους . . . να φάνε.—Ματθ. 14:16.
Η οδηγία του Ιησού στους αποστόλους του να δώσουν φαγητό στο πλήθος αποτελούσε πρόβλημα επειδή ήταν εκεί περίπου 5.000 άντρες. Αν συμπεριλάβουμε τις γυναίκες και τα παιδιά, οι άνθρωποι που έπρεπε να τραφούν ίσως ήταν 15.000. (Ματθ. 14:21) Ο Ανδρέας είπε: «Είναι εδώ ένα αγοράκι που έχει πέντε κριθαρένια ψωμιά και δύο μικρά ψάρια. Αλλά τι είναι αυτά για τόσο πολλούς;» (Ιωάν. 6:9) Τα κριθαρένια ψωμιά τα έτρωγαν συνήθως οι φτωχοί αλλά και άλλοι. Και τα μικρά ψάρια ίσως ήταν παστά και αποξηραμένα. Αλλά η ποσότητα που είχε το αγοράκι δεν έφτανε για τόσον κόσμο—ή μήπως έφτανε; Ο Ιησούς ήθελε να δείξει φιλοξενία στο πλήθος και τους έδωσε οδηγίες να πλαγιάσουν κατά ομάδες στο χορτάρι. (Μάρκ. 6:39, 40· Ιωάν. 6:11-13) Διαβάζουμε ότι ο Ιησούς έκανε μια ευχαριστήρια προσευχή στον Πατέρα του για τα ψωμιά και τα ψάρια. Το να ευχαριστήσει τον Θεό ήταν ό,τι πιο κατάλληλο εφόσον στην πραγματικότητα Εκείνος ήταν η Πηγή της τροφής. Αυτό μας υπενθυμίζει να ακολουθούμε το παράδειγμα του Ιησού και να προσευχόμαστε προτού φάμε. Κατόπιν, ο Ιησούς φρόντισε να μοιράσουν την τροφή, και οι άνθρωποι έφαγαν και χόρτασαν. w24.12 σ. 2, 3 ¶3, 4
https://drive.google.com/file/d/1sQPj9mtHYZJDQdp5NXfr0tkCziyi_zp-/view?usp=sharing
Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2026
Τα Εφηβικά μου Χρόνια—Είναι Λογικό να Πιστεύω στον Θεό;
7. “Πού Βασίζετε τη Σιγουριά Σας;”
(15 λεπτά) Συζήτηση.
Αμφισβήτησε ή κορόιδεψε ποτέ κανείς την πίστη σας στον Θεό και στην Αγία Γραφή ή την απόφασή σας να είστε Μάρτυρας του Ιεχωβά; Αν ναι, ίσως αγχωθήκατε ή φοβηθήκατε. Τα λόγια των άλλων θα μπορούσαν μάλιστα να σπείρουν μέσα σας αμφιβολίες. Πώς μπορείτε να το αποφύγετε αυτό;
Διαβάστε Ησαΐας 36:4. Μετά ρωτήστε:
Γιατί είναι σημαντικό να βασίζουμε τις πεποιθήσεις μας σε γερά θεμέλια;
Βάλτε να παίξει το ΒΙΝΤΕΟ Τα Εφηβικά μου Χρόνια—Είναι Λογικό να Πιστεύω στον Θεό; Μετά ρωτήστε:
Τα Εφηβικά μου Χρόνια—Είναι Λογικό να Πιστεύω στον Θεό;
https://www.jw.org/finder?wtlocale=G&docid=502700101&srcid=share
Μια μέρα που είχαμε Φυσική, ο καθηγητής μας εντελώς ξαφνικά άρχισε να μας
μιλάει για την εξέλιξη.
Όταν ο καθηγητής μου με ρώτησε: «Γιατί;» —γιατί δεν πιστεύω στην εξέλιξη— το
μόνο που μπόρεσα να πω ήταν: «Επειδή είμαι Μάρτυρας του Ιεχωβά, και αυτό
πιστεύουμε εμείς».
Πολλοί συμμαθητές μου πιστεύουν ότι η εξέλιξη είναι γεγονός.
Φαίνονται πολύ βέβαιοι για τις απόψεις τους.
Ένιωθα τα χέρια μου, τις παλάμες μου, να ιδρώνουν, και είχα αγχωθεί πολύ.
Ένιωσα πολύ άσχημα.
Είχα παραλύσει.
Ένιωθα ότι δεν μπορούσα να υπερασπιστώ την αλήθεια.
Γιατί να μην μπορώ να το εξηγήσω αυτό; Μου ήταν τόσο εύκολο να εξηγήσω γιατί
δεν χαιρετάμε τη σημαία, γιατί δεν γιορτάζουμε γενέθλια.
Δεν καταλάβαινα γιατί δεν μπορούσα να εξηγήσω αυτό το θέμα.
Είχα αμφιβολίες.
Είχα κάποια ερωτηματικά: “Υπάρχει όντως ο Θεός; Όσα λέει η Γραφή είναι
αλήθεια;” Όταν λοιπόν γύρισα στο σπίτι εκείνη τη μέρα, πήγα στη μαμά μου και
της είπα: «Έγινε αυτό και αυτό στο σχολείο, και χρειάζομαι απαντήσεις».
Δεν ήξερα τι να κάνω, πώς να το χειριστώ.
Και επίσης οι γονείς μου δεν υπηρετούσαν τον Ιεχωβά.
Γι’ αυτό προσευχήθηκα στον Ιεχωβά να με βοηθήσει.
Καθίσαμε λοιπόν στο κομπιούτερ και μπήκαμε στο jw.org.
Η μαμά μου μού είπε να πληκτρολογήσω στο πλαίσιο αναζήτησης ό,τι με
προβλημάτιζε, ό,τι απορία είχα.
Έγραψα λοιπόν «εξέλιξη», και μου εμφάνισε το βιβλιάριο Η Προέλευση της Ζωής.
Όλα άρχισαν να μπαίνουν σε μια σειρά.
Λύθηκαν όλες μου οι απορίες.
Πήρα τις απαντήσεις που ήθελα.
Σε ένα βίντεο στο τμήμα «Απόψεις για την Προέλευση της Ζωής», μιλούσε για τον
εγκέφαλο, για το πόσο περίπλοκος είναι ο εγκέφαλος.
Έχει δισεκατομμύρια νευρώνες που συνδέονται μεταξύ τους.
Μου έκανε τεράστια εντύπωση που ο εγκέφαλός μας κατευθύνει τις κινήσεις των
χεριών μας, των ποδιών μας, τις εκφράσεις του προσώπου μας.
Κάνουμε ένα σωρό πράγματα χάρη σε αυτό το υπέροχο μέρος του σώματός μας—τον
εγκέφαλο.
Πήρα απαντήσεις σε αυτά ακριβώς τα ζητήματα που δυσκολευόμουν να καταλάβω.
Και για κάθε ζήτημα, έλεγα: “Θυμάμαι που το έχω διαβάσει αυτό σε μια Σκοπιά ή
σε ένα βιβλίο που έχω μελετήσει”.
Αλλά το βιβλιάριο τα εξηγούσε με απλά λόγια και με τρόπο που μπορούσα να τα
καταλάβω εύκολα.
Εκείνη τη στιγμή ένιωσα σαν— σαν να μου μιλάει ο Ιεχωβά μέσα από αυτό το
βιβλιάριο.
Ένιωσα ότι αυτό ακριβώς χρειαζόμουν να διαβάσω.
Με έβγαλε από τη δύσκολη θέση.
Σκέφτηκα λοιπόν: “Ο εγκέφαλός μας δεν μπορεί να έγινε τυχαία. Δεν μπορεί να
προέκυψε από μια σύμπτωση. Κάποιος τον δημιούργησε. Κάποιος τον σχεδίασε”.
Είχα όλα τα εφόδια όταν ξαναπήγα στο μάθημα της Φυσικής, και είπα στον
καθηγητή: «Είμαι έτοιμη να σας εξηγήσω το γιατί».
Μια μέρα λοιπόν είχαμε πάλι Φυσική και ξαναήρθε το ζήτημα της εξέλιξης.
Αλλά αυτή τη φορά ήταν διαφορετικά.
Τώρα μπορούσα να υπερασπιστώ την πίστη μου στον Ιεχωβά.
Κατάλαβα ότι ο Ιεχωβά μάς δίνει πάντα τις απαντήσεις σε κάθε ζήτημα, σε
οτιδήποτε.
Αρκεί να είμαι εγώ πρόθυμη να τις βρω.
Όποτε λοιπόν έχω ερωτήματα, ψάχνω τις απαντήσεις.
Αλλά πρώτα προσεύχομαι στον Ιεχωβά.
Ο Ιεχωβά μάς το έχει κάνει πολύ εύκολο να βρούμε την αλήθεια.
Και είμαι εντελώς βέβαιος πως οτιδήποτε λέει εκείνος στη Γραφή μπορούμε να το
εμπιστευτούμε απόλυτα.
Ελληνική 502700101
www.jw.org © 2026 Watch Tower Bible and Tract
Society of Pennsylvania.
Τι έκαναν ο Ελιμπάλντο και η Κρίσταλ για να ενισχύσουν την πίστη τους;
Τι πείθει εσάς ότι ο Θεός υπάρχει;
Ποια εδάφια σας κάνουν να είστε σίγουροι ότι . . .
ο Ιεχωβά σάς αγαπάει;
ο Ιεχωβά θα σας βοηθάει πάντα;
έχετε βρει τον λαό του Θεού;
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)