Ντέιβιντ Αϊανέλι: Μην Ξεχνάτε Ποτέ Αυτό που ο Ιεχωβά Θυμάται
https://www.jw.org/finder?srcid=share&wtlocale=G&lank=pub-jwb-107_7_VIDEO
Υπάρχει κάτι που θυμάται ο Ιεχωβά το οποίο είναι καλό να μην ξεχνάμε ποτέ.
Σχετίζεται με το πώς μας θεωρεί και μας συμπεριφέρεται τώρα.
Και όλοι μας, και εσείς που αποφοιτάτε από τη Γαλαάδ σήμερα, είναι καλό να μην ξεχνάμε ποτέ.
Τι είναι αυτό; Ανοίξτε, παρακαλώ, τη Γραφή σας στον Ψαλμό 103.
Και η απάντηση βρίσκεται στα πολύ γνωστά λόγια του εδαφίου 14, και παρακαλώ κρατήστε τη Γραφή σας ανοιχτή εκεί.
Ο ψαλμωδός Δαβίδ, μιλώντας για τον Ιεχωβά, λέει: «Διότι αυτός ξέρει καλά πώς είμαστε πλασμένοι, θυμάται ότι είμαστε χώμα».
Ο Ιεχωβά θυμάται ότι είμαστε χώμα.
Τι σημαίνει αυτό και γιατί δεν πρέπει ποτέ να το ξεχνάμε; Κατ’ αρχάς, τι σημαίνει αυτή η φράση: “Ο Ιεχωβά θυμάται ότι είμαστε χώμα”; Για να το πούμε απλά, σημαίνει ότι ο Ιεχωβά λαβαίνει υπόψη του την αμαρτωλή μας φύση και είναι πρόθυμος να συγχωρεί τους μετανοημένους αμαρτωλούς.
Προσέξτε πώς το δείχνουν αυτό τα συμφραζόμενα.
Αν δείτε στα εδάφια 1 και 2, ο Δαβίδ ξεκινάει τον ψαλμό παροτρύνοντας τον εαυτό του να μην ξεχάσει ποτέ όσα έχει κάνει ο Ιεχωβά.
Και τι έχει κάνει ο Ιεχωβά; Στο εδάφιο 3, ο Δαβίδ αναφέρει πρώτα ότι ο Ιεχωβά συγχωρεί.
Και στα εδάφια που ακολουθούν, ο Δαβίδ αναφέρεται τέσσερις φορές στο έλεος, σε αυτή την τρυφερή ιδιότητα που υποκινεί τον Ιεχωβά να συγχωρεί.
Και τέσσερις φορές αναφέρεται στην όσια αγάπη, στην αγάπη που υποκινεί τον Ιεχωβά να μας συμπεριφέρεται ως ειδική ιδιοκτησία του.
Η συγχωρητικότητα, το έλεος, η όσια αγάπη συνδέονται.
Με ποιον τρόπο; Αρχικά, το έλεος οδηγεί στη συγχώρηση.
Ένας λόγιος το έθεσε ως εξής: «Το έλεος του Θεού είναι η αιτία και η αφαίρεση της αμαρτίας το αποτέλεσμα».
Στα εδάφια που εξετάζουμε, τόσο το έλεος όσο και η συγχώρηση είναι κομμάτι της όσιας αγάπης του Ιεχωβά.
Αν παρομοιάσουμε την όσια αγάπη του Ιεχωβά με ένα μεγάλο σπίτι, το έλεος και η συγχωρητικότητα είναι ευρύχωρα δωμάτια μέσα σε αυτό το σπίτι.
Και μετά, στα εδάφια 11-13, ο Δαβίδ χρησιμοποιεί μια σειρά από τρεις παρομοιώσεις —δυνατές λεκτικές εικόνες— για να περιγράψει πρώτον το ύψος, μετά το εύρος και μετά την πατρική τρυφερότητα της «συγχωρητικής αγάπης του Ιεχωβά», όπως αποκαλείται σε ένα Βιβλικό σύγγραμμα.
Και έπειτα ερχόμαστε στο εδάφιο 14.
Εδώ ο Δαβίδ εξηγεί γιατί ο Ιεχωβά είναι πρόθυμος να μας δείχνει αυτή τη συγχωρητική αγάπη του: «Ξέρει καλά πώς είμαστε πλασμένοι».
Ο Ιεχωβά γνωρίζει καλά ότι δημιούργησε τον Αδάμ «από χώμα της γης» και ότι ακόμη και οι τέλειοι άνθρωποι έχουν φυσικούς περιορισμούς —πρέπει να τρώνε, να κοιμούνται και να αναπνέουν.
Αλλά όταν ο Αδάμ και η Εύα αμάρτησαν, το ότι ήταν χώμα, απέκτησε άλλη σημασία.
Σχετικά με το εδάφιο 14, <i>Η Σκοπιά</i> εξηγούσε κάποτε: «Ο Δαβίδ ... μιλούσε ... για τα ανθρώπινα ελαττώματα που προκαλούνται από την κληρονομημένη ατέλεια».
Άρα, ο Ιεχωβά γνωρίζει καλά τα ελαττώματα μας —τους περιορισμούς της αμαρτωλής μας φύσης.
Καταλαβαίνει, ξέρει πόσο εύκολο είναι, πόσο επιρρεπείς είμαστε στην αμαρτία και πόσο δυνατός μπορεί να είναι ο πειρασμός να αμαρτήσουμε.
Αλλά ο Ιεχωβά δεν το γνωρίζει απλώς αυτό.
Όπως λέει στη συνέχεια ο Δαβίδ, το θυμάται κιόλας.
Και η εβραϊκή λέξη εδώ μπορεί να σημαίνει «θυμάμαι ενεργά».
Υποδηλώνει την ανάληψη δράσης από εκείνον που θυμάται.
Με άλλα λόγια, επειδή ο Ιεχωβά θυμάται ότι είμαστε χώμα υποκινείται να κάνει κάτι.
Τι να κάνει; Όπως δείχνουν τα συμφραζόμενα, να δείξει έλεος συγχωρώντας τους μετανοημένους αμαρτωλούς.
Έτσι λοιπόν, ποιο είναι το δίδαγμα; Τι σημαίνει ότι “ο Ιεχωβά θυμάται ότι είμαστε χώμα”; Και πάλι, για να το πούμε απλά: Λαβαίνει υπόψη του την αμαρτωλή μας φύση και είναι πρόθυμος να μας δείξει τη συγχωρητική του αγάπη.
Θα μπορούσαμε να συνοψίσουμε αυτό το δίδαγμα σε τρεις λέξεις: «περιορισμοί», «προσδοκίες» και η τρίτη, «ενέργειες».
Επειδή ο Ιεχωβά κατανοεί τους περιορισμούς της αμαρτωλής μας φύσης, αναμένει ότι κάποιες φορές θα αποτυγχάνουμε.
Και όταν συμβαίνει αυτό, είναι πρόθυμος να ενεργήσει με έλεος απέναντί μας, να συγχωρήσει την μετανοημένη μας καρδιά.
Τι θα πούμε όμως για το δεύτερο ερώτημα; Γιατί πρέπει όλοι μας, και εσείς που αποφοιτάτε σήμερα, να μην ξεχνάμε ποτέ αυτό που ο Ιεχωβά θυμάται; Αν εσείς, σπουδαστές της 154ης τάξης, δεν ξεχνάτε αυτό που ο Ιεχωβά θυμάται, θα μπορείτε να εκπληρώνετε τον σκοπό της εκπαίδευσης σας στη Γαλαάδ, που είναι (όπως ακούσαμε) να σταθεροποιείτε και να ενισχύετε το έργο.
Δείτε δύο τρόπους με τους οποίους αυτός ο ψαλμός μπορεί να βοηθήσει εσάς —και κατ’ επέκταση όλους όσους ακούμε— να το κάνετε αυτό.
Ο πρώτος: Για να ενισχύετε το έργο, να είστε παράγοντας ειρήνης και ενότητας μιμούμενοι τη συγχωρητικότητα του Ιεχωβά.
Πώς; Θυμηθείτε τις τρεις λέξεις που είδαμε πριν: Οι «περιορισμοί» επηρεάζουν τις «προσδοκίες» μας και αυτό επηρεάζει το πώς «ενεργούμε» απέναντι στους άλλους.
Είναι ενδιαφέρον ότι πολλές φορές το κάνουμε αυτόματα αυτό.
Φανταστείτε κάποιους αδελφούς που παίζουν ποδόσφαιρο και ο ένας γυρίζει τον αστράγαλό του.
Οι άλλοι αδελφοί δεν αναμένουν πλέον από αυτόν να τρέχει, να κάνει σουτ, να κάνει ντρίπλες.
Βλέπουν τον περιορισμό του, προσαρμόζουν τις προσδοκίες τους και μετά ενεργούν με καλοσύνη.
Ίσως τον βοηθούν προσεκτικά να βγει από το γήπεδο.
Και όμως, στις επαφές που έχουμε κάθε μέρα με τους άλλους, είναι τόσο εύκολο να ξεχάσουμε αυτό που ο Ιεχωβά θυμάται —τους περιορισμούς της ατελούς μας φύσης.
Γι’ αυτό, δοκιμάστε κάτι: Όταν νιώθετε ότι ξεχειλίζετε από πικρία για κάτι που είπε ή έκανε ένας συνεργάτης σας, σταθείτε και αναρωτηθείτε: «Μήπως ξεχνάω αυτό που θυμάται ο Ιεχωβά —τους περιορισμούς της αμαρτωλής και ατελούς φύσης του αδελφού μου;» Βλέπετε, αν αναλογιστείτε τον περιορισμό, θα προσαρμόσετε τις προσδοκίες σας και έτσι θα είναι πιο εύκολο να ενεργήσετε με έλεος αποβάλλοντας την πικρία.
Αυτό θα σας κάνει παράγοντα ειρήνης και ενότητας.
Ποιος είναι ένας δεύτερος τρόπος με τον οποίο μας βοηθάει αυτός ο ψαλμός; Για να ενισχύετε το έργο, να ενισχύετε τους εργάτες, για παράδειγμα, βοηθώντας τους άλλους να αποδέχονται τη συγχώρηση του Ιεχωβά.
Κάποια φορά, ίσως μάθετε ότι ένας συνεργάτης σας παλεύει με επίμονα αισθήματα ενοχής για λάθη του παρελθόντος.
Ξεχνάει αυτό που ο Ιεχωβά θυμάται —ότι λαβαίνει υπόψη του τους περιορισμούς μας και είναι πρόθυμος να συγχωρεί.
Αλλά ίσως ο αδελφός θυμάται επίσης αυτό που ο Ιεχωβά ξεχνάει —τις αμαρτίες που έχει ήδη συγχωρήσει και που δεν θα καταλογίσει ποτέ ξανά σε βάρος του.
Πώς θα τον βοηθήσετε; Δοκιμάστε το εξής: Δείξτε του το Ψαλμός 103:14 για να του θυμίσετε γιατί είναι πρόθυμος ο Ιεχωβά να συγχωρεί και μετά ίσως να του δείξετε το εδάφιο 12 που δείχνει πόσο απέραντη είναι η συγχωρητικότητα του Ιεχωβά.
Δείτε στο εδάφιο 12 μια πολύ ωραία εικόνα: «Όσο μακριά είναι η ανατολή από τη δύση τόσο μακριά από εμάς έβαλε τις παραβάσεις μας».
Πόσο μακριά είναι η ανατολή από τη δύση; Το βιβλίο <i>Πλησιάστε τον Ιεχωβά</i> το θέτει ως εξής: «Κατά μία έννοια, η ανατολή βρίσκεται πάντοτε στη μεγαλύτερη δυνατή απόσταση από τη δύση. Τα δύο σημεία δεν μπορούν ποτέ να συναντηθούν».
Τι σημαίνει λοιπόν αυτό για τις αμαρτίες μας; Ένα σύγγραμμα, ανέφερε το εξής: «Αν μια αμαρτία οδηγηθεί τόσο μακριά, μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι κάθε μυρωδιά, κάθε ίχνος, κάθε ανάμνηση από αυτήν θα χαθεί μια για πάντα».
Μια μυρωδιά μπορεί να ξυπνήσει μια ανάμνηση.
Αλλά, όταν ο Ιεχωβά συγχωρεί, βάζει τις αμαρτίες μας τόσο μακριά, ώστε δεν μένει ούτε ίχνος μιας μυρωδιάς που θα μπορούσε να τον κάνει να θυμηθεί την αμαρτία μας και να την καταλογίσει σε βάρος μας.
Να χρησιμοποιείτε τον Ψαλμό 103 για να βοηθάτε άλλους να δέχονται την απέραντη συγχωρητικότητα του Ιεχωβά.
Αν ενισχύετε τον εργάτη, ενισχύετε το ίδιο το έργο.
Εσείς λοιπόν, οι σπουδαστές αυτής της τάξης, καθώς θα φύγετε σήμερα, να είστε αποφασισμένοι να χρησιμοποιείτε την εκπαίδευση της Γαλαάδ για να ενισχύετε το έργο και τους εργάτες.
Για να το πετύχετε αυτό, αφήστε τα πολύ όμορφα λόγια του 103ου Ψαλμού να σας βοηθούν (1) να είστε παράγοντας ειρήνης και ενότητας μιμούμενοι τη συγχωρητικότητα του Ιεχωβά και (2) να βοηθάτε τους αποκαρδιωμένους να δέχονται αυτή την απέραντη συγχωρητικότητα.
Το μάθημα λοιπόν για εσάς αλλά και για όλους μας είναι: Ας μην ξεχνάμε ποτέ αυτό που ο Ιεχωβά θυμάται και, ταυτόχρονα, ας κάνουμε το καλύτερο για να μη θυμόμαστε αυτό που ο Ιεχωβά ξεχνάει.
jwb-107-G
www.jw.org © 2026 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania
