Διονύσης

Τρίτη 7 Απριλίου 2026

Μάθετε από τους Φίλους του Ιεχωβά—Ηλίας

Μάθετε από τους Φίλους του Ιεχωβά—Ηλίας

https://www.jw.org/finder?srcid=share&wtlocale=G&lank=pub-ljf_9_VIDEO

Χμ!

Αχά!

Ουάου!

Μου αρέσει η ιστορία του Ηλία!

Ωπ!

Ο Ηλίας ήταν φίλος του Ιεχωβά, αλλά κάποια φορά ένιωσε ότι ήταν ο μόνος που έκανε το καλό.

Νιώσατε ποτέ έτσι; Ελάτε!

Ας δούμε τι μαθαίνουμε από τον Ηλία!

Ο Ηλίας ήταν θαρραλέος προφήτης.

Ο Ιεχωβά τον χρησιμοποίησε για να δείξει σε όλους ότι είναι ο μόνος αληθινός Θεός.

Αλλά κάποιοι διαφωνούσαν.

Ο βασιλιάς Αχαάβ και η βασίλισσα Ιεζάβελ ήταν κακοί και ήθελαν να κάνουν τους Ισραηλίτες να λατρεύουν ψεύτικους θεούς.

Η Ιεζάβελ ήθελε να σκοτώσει τον Ηλία για όσα έκανε!

Ο Ηλίας φοβήθηκε και έφυγε τρέχοντας.

Αλλά δεν ήταν μόνο φοβισμένος.

Νόμιζε ότι κανείς δεν ήθελε να λατρεύει τον Ιεχωβά.

Ένιωθε μόνος.

Γι’ αυτό, ο Ιεχωβά μίλησε στον φίλο του.

Ο Ηλίας άνοιξε την καρδιά του.

Είπε: “Σε έχω υπηρετήσει πιστά, αλλά σκότωσαν τους προφήτες σου και έχω μείνει μόνο εγώ”.

Ο Ιεχωβά τον άκουσε και του είπε να πάει στην είσοδο της σπηλιάς.

Τότε φύσηξε ένας πολύ δυνατός αέρας.

Ένας τρομερός σεισμός τράνταξε τη γη.

Μετά, μια φωτιά άναψε ως στον ουρανό.

Kαι τελικά, ο Ηλίας άκουσε μια ήρεμη, καθησυχαστική φωνή.

Ο Ιεχωβά τού έδειξε ότι είναι ο πιο δυνατός Φίλος που υπάρχει.

Επίσης, τον διαβεβαίωσε ότι υπήρχαν πολλοί ακόμα που λάτρευαν τον Ιεχωβά.

Kαι αργότερα, του έδωσε έναν καινούριο φίλο και βοηθό, τον Ελισαιέ.

Οι φίλοι του Ιεχωβά δεν είναι ποτέ μόνοι.

Ωω!

Τι έγινε λοιπόν με τον Ηλία και τον Ελισαιέ; Και τι έγινε με τον Αχαάβ και την Ιεζάβελ; Διαβάστε την ιστορία και φανταστείτε ότι είστε εκεί.

Προσπαθήστε να μαθαίνετε κάθε μέρα κάτι από τους φίλους του Ιεχωβά.

Εσείς τι λέτε; Τι έκανε ο Ηλίας όταν φοβήθηκε και ένιωσε μόνος; Ένιωσες ποτέ όπως ο Ηλίας; Με ποιον μπορείς να μιλάς όταν νιώθεις έτσι;

ljf-9.v Ελληνική
www.jw.org © 2026 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania.

Τρέιλερ Βιβλικού Δράματος: Τα Καλά Νέα Κατά τον Ιησού: Επεισόδια 4, 5 και 6

Τρέιλερ Βιβλικού Δράματος: Τα Καλά Νέα Κατά τον Ιησού: Επεισόδια 4, 5 και 6
https://www.jw.org/finder?srcid=share&wtlocale=G&lank=pub-jwbvod26_3_VIDEO

Εσύ είσαι ο Ερχόμενος ή να περιμένουμε άλλον; –Ραββί.

–Ιησού.

–Ραββί.

–Ιησού.

–Ραββί.

–Ραββί.

Εγώ δεν έχω έρθει να καλέσω δίκαιους ανθρώπους, ...

... αλλά αμαρτωλούς σε μετάνοια.

–Ραββί.

–Σε παρακαλώ!

–Σε παρακαλώ!

–Ραββί.

Αν εσύ θέλεις, ...

–Λεπρός!

–Λεπρός!

–Ακάθαρτος!

–Λεπρός!

–Λεπρός!

–Ακάθαρτος!

... μπορείς να με καθαρίσεις από τη λέπρα.

Γιατί κάνουν κάτι που δεν είναι νόμιμο να γίνεται το Σάββατο; Το Σάββατο, είναι νόμιμο να κάνει κάποιος καλό ή να κάνει κακό, να σώσει μια ζωή ή να σκοτώσει; Νεαρέ, σου λέω, σήκω!

Έχει ακάθαρτο πνεύμα.

Τι σχέση έχουμε εμείς με εσένα, Ιησού Ναζωραίε; Σώπα και βγες από αυτόν!

Διότι γι’ αυτό έχω έρθει.

jwbvod26-3.v Ελληνική
www.jw.org © 2026 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania.

JW Broadcasting—Απρίλιος 2026

JW Broadcasting—Απρίλιος 2026

https://www.jw.org/finder?srcid=share&wtlocale=G&lank=pub-jwb-136_1_VIDEO

Καλώς ήρθατε στο JW Broadcasting®!

Αυτόν τον μήνα θα μάθουμε να αποδεχόμαστε τον στοργικό τρόπο με τον οποίο μας βλέπει ο Ιεχωβά.

Θα σκάψουμε βαθιά στο βιβλίο του Μιχαία για να πάρουμε πολύτιμα μαθήματα για την εντιμότητα και τη μετριοφροσύνη.

Επίσης, θα δούμε πώς ακόμα και μια μικρή πράξη καλοσύνης μπορεί να έχει μεγάλη επίδραση στους άλλους.

Παρακολουθείτε το JW Broadcasting!

Αδελφοί και αδελφές, έχετε νιώσει ποτέ όπως μια αδελφή που έγραψε: «Όσο και αν αγαπώ τον Ιεχωβά, όσες προσπάθειες και αν καταβάλλω για να τον υπηρετώ, πάντα νιώθω ότι αυτό δεν αρκεί».

Δυστυχώς, μερικές φορές η ατελής μας καρδιά ίσως μας λέει ότι, όσο σκληρά και αν προσπαθούμε, ποτέ δεν θα ευαρεστήσουμε τον Ιεχωβά.

Ή, παρότι ξέρετε ότι ο Ιεχωβά είναι Θεός που συγχωρεί, ίσως νιώθετε ακόμα ένοχοι για πράγματα που είπατε ή κάνατε στο παρελθόν.

Λάθη και αμαρτίες που έχουμε κάνει στο μακρινό παρελθόν ίσως επανέρχονται συνεχώς στο μυαλό μας και μας αποθαρρύνουν ή μας στενοχωρούν.

Πιθανότατα, οι περισσότεροι από εμάς έχουμε νιώσει έτσι κατά περιόδους.

Γιατί το λέμε αυτό; Επειδή ο Ιεχωβά ενέπνευσε τον απόστολο Ιωάννη να γράψει τα εξής στα εδάφια 1 Ιωάννη 3:19, 20, τα οποία είναι η βάση αυτής της ομιλίας με θέμα «Ο Θεός Είναι Μεγαλύτερος από την Καρδιά Μας».

1 Ιωάννη 3:19, 20: «Από αυτό θα καταλάβουμε ότι προερχόμαστε από την αλήθεια, και θα διαβεβαιώσουμε την καρδιά μας ενώπιόν του για οτιδήποτε και αν μας καταδικάζει η καρδιά μας, επειδή ο Θεός είναι μεγαλύτερος από την καρδιά μας και γνωρίζει τα πάντα».

Ο Ιωάννης χρησιμοποιεί την προσωπική αντωνυμία στον πληθυντικό: «καρδιά μας»: «Θα διαβεβαιώσουμε την καρδιά μας ενώπιόν του» και «αν μας καταδικάζει η καρδιά μας».

Άρα, ακόμα και ο απόστολος Ιωάννης μπορεί να είχε αρνητικά αισθήματα για τον εαυτό του.

Αλλά ο Ιωάννης μάς δίνει βάσιμους λόγους για να είμαστε σίγουροι ότι ο Ιεχωβά μάς βλέπει με θετικό τρόπο.

Λέει ότι “καταλαβαίνουμε ότι προερχόμαστε από την αλήθεια”.

Εσείς πώς γνωρίσατε την αλήθεια; Πώς άρχισαν όλα; Ακούσαμε και δεχτήκαμε την αλήθεια από τον Λόγο του Θεού.

Δεχτήκαμε τον Ιησού Χριστό και τις αλήθειες που δίδαξε.

Απορρίψαμε τον κόσμο και τα ψέματά του.

Προσπαθούμε να μιμούμαστε τον Χριστό, με το να αγαπάμε τους αδελφούς μας και να μην αμαρτάνουμε εσκεμμένα.

Άρα, «προερχόμαστε από την αλήθεια».

Χάρη στην αλήθεια έχουμε γίνει αυτό που είμαστε.

Αυτό και μόνο μας δίνει τη σιγουριά ότι ο Ιεχωβά μάς επιδοκιμάζει ως μέλη της οικογένειάς του.

Παρ’ όλα αυτά, κάποιες φορές η καρδιά μας ίσως μας καταδικάζει.

Γιατί, και πώς μπορεί να συμβεί αυτό; Λόγω της συνείδησής μας.

Ως επί το πλείστον, όταν η Γραφή αναφέρεται στην καρδιά μας, μιλάει μεταφορικά για το τι είμαστε μέσα μας, για την προσωπικότητά μας ως σύνολο.

Η Σκοπιά 1 Αυγούστου 1997 έλεγε: «Η Αγία Γραφή συνδέει επίσης τη συνείδηση με τη συμβολική καρδιά, η οποία περιλαμβάνει τα αισθήματα και τα συναισθήματά μας».

Αναφέρεται το εδάφιο Ρωμαίους 2:15, όπου ο Παύλος εξηγεί πώς λειτουργούσε η συνείδηση ακόμα και σε άτομα που δεν ήταν υπό τον Μωσαϊκό Νόμο.

Ας το διαβάσουμε.

Το Ρωμαίους 2:15 λέει: «Οι ίδιοι καταδεικνύουν ότι η ουσία του νόμου είναι γραμμένη στην καρδιά τους, ενώ η συνείδησή τους καταθέτει και αυτή ως μάρτυρας, και από τις δικές τους σκέψεις κατηγορούνται ή και δικαιολογούνται».

Επομένως, η θεόδοτη συνείδησή μας μπορεί να μας κατηγορεί ή να μας δικαιολογεί.

Να μας προειδοποιεί ώστε να μην πάρουμε μια εσφαλμένη πορεία.

Η συνείδησή μας ενεργοποιείται επίσης αφού κάνουμε κάτι εσφαλμένο.

Όταν ο Δαβίδ κρυβόταν από τον βασιλιά Σαούλ, έκοψε ένα κομμάτι από το πανωφόρι του Σαούλ ενόσω εκείνος βρισκόταν σε μια σπηλιά.

Το εδάφιο 1 Σαμουήλ 24:5 λέει ότι “μετά η καρδιά του Δαβίδ τον καταδίκαζε”, ή αλλιώς «η συνείδηση του Δαβίδ τον έτυπτε».

Η συνείδηση του Δαβίδ τού έλεγε ότι δεν είχε ενεργήσει με σεβασμό προς τον Σαούλ, τον διορισμένο βασιλιά.

Επομένως, η συνείδηση μας επιτρέπει να κοιτάξουμε τον εαυτό μας και να τον κρίνουμε.

Μια ένοχη συνείδηση μπορεί να μας ωθήσει να μετανοήσουμε και να διορθώσουμε την πορεία μας.

Από την άλλη, αν η συνείδησή μας είναι επικριτική, υπάρχει ο κίνδυνος να μας καταβάλει η ενοχή και να πιστέψουμε ότι ο Ιεχωβά δεν θα μας συγχωρήσει παρότι έχουμε μετανοήσει.

Ή η επικριτική συνείδηση και καρδιά μπορεί να μας λέει ότι πρέπει να είμαστε τέλειοι για να ευαρεστούμε τον Θεό.

Όπως εξήγησε ο Παύλος στο Ρωμαίους 2:15, η συνείδησή μας λειτουργεί ως δικαστής που κρίνει αν είμαστε ένοχοι ή αθώοι.

Για παράδειγμα, φανταστείτε ότι περνάτε από δίκη.

Ο δικαστής, δηλαδή η συνείδησή μας, ακούει τα γεγονότα, καθώς και τα στοιχεία σχετικά με εμάς τα οποία παρουσιάζουν οι μάρτυρες —οι σκέψεις μας.

Ένας καλός δικαστής ακούει τους μάρτυρες και των δύο πλευρών για να βγάλει μια δίκαιη και σωστή απόφαση.

Ωστόσο, τι θα γίνει αν ο δικαστής ακούει μόνο τους μάρτυρες κατηγορίας που είναι εναντίον μας; Αυτές οι σκέψεις που μας κατηγορούν απαιτούν να κριθούμε αυστηρά και να τιμωρηθούμε.

Είναι σαν να λένε στον δικαστή: “Δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσει τι έκανε. Δεν έχει καμιά δικαιολογία. Είναι αδύναμος και έχει κακές επιθυμίες. Του αξίζει να σαπίσει στη φυλακή”.

Αυτός ο δικαστής, λοιπόν, αφού ακούει μόνο τους μάρτυρες κατηγορίας, αλλά κανέναν μάρτυρα υπεράσπισης, βγάζει την απόφαση: “Ένοχος ο κατηγορούμενος! Καταδικάζεσαι σε φυλάκιση”.

Παρόμοια, η συνείδησή μας, αν δεν είναι εκπαιδευμένη σωστά, μπορεί να είναι σαν αυτόν τον άδικο δικαστή που μας καταδικάζει σε μια συμβολική φυλακή από ενοχές, παγιδεύοντας μας σε έναν κύκλο αρνητικών αισθημάτων και εμποδίζοντάς μας να προχωρήσουμε.

Τι δικαστής είναι η δική σας συνείδηση; Να θυμάστε: Η συνείδηση που λαβαίνει υπόψη όλα τα στοιχεία μπορεί και να μας δικαιολογήσει αν προκύψει μια επικριτική σκέψη.

Επομένως, για να μας κρίνει σωστά η συνείδησή μας, πρέπει να την εκπαιδεύσουμε να γνωρίζει, όχι μόνο τους νόμους του Ιεχωβά, αλλά και τον Νομοθέτη μας, τον υπέρτατο Κριτή μας.

Προσέξτε τι ανέφερε Η Σκοπιά 1 Δεκεμβρίου 1976 στο άρθρο “Εκπαίδευση της Συνείδησής μας Ώστε να Κάνει Περισσότερα για Μας”: “Η προσωπικότητα του Θεού, λοιπόν, που αποκαλύπτεται στον Λόγο του και στην πολιτεία του με τους δούλους του, έρχεται στο προσκήνιο ως το κεντρικό σημείο γύρω από το οποίο πρέπει να αναπτυχθεί μια αγαθή συνείδηση”.

Αυτό είναι το κλειδί.

Η Γραφή μάς διδάσκει ότι ο Ιεχωβά αγαπάει τη δικαιοσύνη αλλά εφαρμόζει τον νόμο του με λογικότητα.

Είναι γεμάτος έλεος και όσια αγάπη —είναι η προσωποποίηση της αγάπης.

Όταν γνωρίζουμε τις ιδιότητες του Ιεχωβά, η συνείδησή μας διδάσκεται να μας κρίνει ισορροπημένα —να μην είναι ανεκτική, δικαιολογώντας την κακή διαγωγή αλλά, από την άλλη πλευρά, να μη μας κρίνει άδικα ή με σκληρότητα.

Επιστρέφοντας, λοιπόν, στο παράδειγμα, ο καλός δικαστής, που γνωρίζει τον Ιεχωβά, ακούει και τους μάρτυρες υπεράσπισης.

Αυτές οι σκέψεις ίσως καταθέτουν: “Μια στιγμή, αυτός ο άνθρωπος δεν έχει κάνει μόνο λάθη στη ζωή του. Είναι καιρός να λάβει συγχώρηση και να παραγραφούν τα λάθη του. Πλήρωσε το τίμημα! Αρκετά κουβάλησε το φορτίο της ενοχής! Έχει μετανοήσει. Δεν μπορεί να αλλάξει το παρελθόν, αλλά έχει κάνει έργα μετάνοιας. Τώρα πια είναι άλλος άνθρωπος”.

Το ότι γνωρίζουμε τον Ιεχωβά και εκείνος γνωρίζει εμάς μας χαρίζει σιγουριά ενώπιόν του «για οτιδήποτε και αν μας καταδικάζει η καρδιά μας, επειδή ο Θεός είναι μεγαλύτερος από την καρδιά μας και γνωρίζει τα πάντα».

Δεν μας παρηγορεί αυτό; Ο Ιεχωβά γνωρίζει τη συμβολική καρδιά μας, όλο τον εσωτερικό μας άνθρωπο.

Βλέπει τα λάθη μας, αλλά βλέπει και τα κίνητρα, τα αισθήματά μας, την επιθυμία μας να κάνουμε το σωστό, τις δυνατότητές μας.

Βλέπει όλες τις παραμέτρους που επηρεάζουν τις πράξεις μας, όπως τον γενετικό μας κώδικα, καθώς και τις ατέλειες που έχουμε κληρονομήσει.

Σχετικά με το έλεος του Ιεχωβά, το Ενόραση, στο λήμμα «Έλεος», λέει: «Όπως είναι φανερό, η βασική και μεγαλύτερη ανεπάρκεια των ανθρώπων οφείλεται στην αμαρτία που έχουν κληρονομήσει από τον προπάτορά τους τον Αδάμ. Ως εκ τούτου, όλοι βρίσκονται σε απελπιστική ανάγκη, σε οικτρή κατάσταση. Ο Ιεχωβά Θεός έχει ενεργήσει με έλεος [...] παρέχοντάς τους το μέσο για να απαλλαχτούν από αυτή τη μεγάλη ανεπάρκεια».

Κατά μία έννοια, λοιπόν, ο Ιεχωβά θεωρεί ότι πάσχουμε από κάποια ανεπάρκεια και αυτό τον υποκινεί να μας δείξει έλεος.

Ας δούμε ένα παράδειγμα του πώς ο Ιεχωβά αποδείχτηκε μεγαλύτερος από την καρδιά ενός υπηρέτη του.

Σκεφτείτε τον Πέτρο.

Τη χειρότερη νύχτα της ζωής του, ο Πέτρος —όχι μόνο μία φορά, αλλά τρεις— απαρνήθηκε τον Ιησού, λέγοντας ότι ούτε καν τον γνώριζε.

Εκείνη τη νύχτα, όταν ο Κύριος στράφηκε και κοίταξε τον Πέτρο, τα βλέμματά τους διασταυρώθηκαν.

Λέτε να ξέχασε ποτέ ο Πέτρος εκείνη τη στιγμή; Λέτε επίσης, αργότερα, όποτε λαλούσε ένας πετεινός, να του ξυπνούσαν αυτές οι αναμνήσεις; Μήπως άρχιζε να ανακαλεί στο μυαλό του τι έκανε εκείνη τη νύχτα και να ακούει τον εαυτό του να λέει: «Δεν τον γνωρίζω, δεν τον γνωρίζω»; Ίσως.

Δεν ξέρουμε.

Αυτό που ξέρουμε, όμως, είναι ότι ο Ιησούς τον βοήθησε να ξεπεράσει τα αισθήματα υπερβολικής ενοχής.

Την ίδια μέρα που αναστήθηκε, ο Ιησούς εμφανίστηκε στον Πέτρο κατ’ ιδίαν, δίνοντάς του προφανώς την ευκαιρία να του ζητήσει συγνώμη.

Δεν ξέρουμε τι του είπε ο Ιησούς, αλλά υπάρχει περίπτωση να ξέχασε ποτέ ο Πέτρος αυτή τη συζήτηση; Αργότερα, σύμφωνα με το Ιωάννης κεφάλαιο 21, ο Ιησούς τού έδωσε την ευκαιρία να επιβεβαιώσει την αγάπη του για εκείνον μπροστά στους άλλους μαθητές —και μάλιστα τρεις φορές.

Και επίσης μπροστά στους άλλους αποστόλους, ο Ιησούς τού εμπιστεύτηκε έναν διορισμό.

Ο Πέτρος, λοιπόν, αντί να ανακαλεί στο μυαλό του τα λόγια: “Δεν τον γνωρίζω, δεν τον γνωρίζω”, είχε πλέον μια καινούρια ανάμνηση —μια όμορφη ανάμνηση που μπορούσε να κρατήσει.

Μέσω του Γιου του, του Ιησού Χριστού, ο Ιεχωβά έδειξε στον Πέτρο ότι ήταν μεγαλύτερος από την ατελή καρδιά του.

Συνοψίζοντας, τι μάθαμε; Η αγαθή συνείδηση δεν είναι ανεκτική αλλά δεν είναι και επικριτική.

Ας μάθουμε να βλέπουμε τον εαυτό μας όπως μας βλέπει ο Ιεχωβά.

Να είμαστε βέβαιοι ότι εκτιμάει ό,τι κάνουμε για να τον υπηρετούμε και δεν μας κρίνει με σκληρότητα.

Ναι, είναι αλήθεια!

Ο Θεός είναι μεγαλύτερος από την καρδιά μας.

Ας αποδεχτούμε ότι ο Ιεχωβά μάς αγαπάει και μας βοηθάει με θαυμάσιο τρόπο να κάνουμε το θέλημά του με σιγουριά και χαρά.

Ας δούμε πώς αδελφοί και αδελφές μας το έχουν μάθει αυτό και πώς διαχειρίζονται τα αισθήματα αναξιότητας.

Δεν είναι εύκολο να παλεύεις με κάτι από το οποίο δεν μπορείς να απαλλαγείς και που δεν το βλέπεις, απλώς το νιώθεις.

Περνούσαμε πολύ όμορφα μαζί.

Είχαμε δυο παιδιά.

Ο άντρας μου ήταν πρεσβύτερος, εγώ έκανα σκαπανικό.

Ώσπου μια μέρα, εντελώς ξαφνικά και απρόσμενα, πέθανε.

Μέσα σε λίγα λεπτά, ξαφνικά ήμουν χήρα.

Μισούσα αυτή τη λέξη.

Με έκανε να νιώθω αδύναμη.

Δεν ήξερα πλέον ποια ήμουν.

Ένιωθα τελείως ανάξια, εντελώς χαμένη.

Όταν ήμουν μικρός, η πατρική φιγούρα στη ζωή μου δεν μου πρόσφερε τη φροντίδα και τη στήριξη που χρειαζόμουν.

Όταν μεγαλώνεις με κάποιον που σου κουνάει διαρκώς το δάχτυλο και σου λέει ότι δεν είσαι αρκετά καλός, νιώθεις ανεπαρκής, ανίκανος.

Τέτοια αισθήματα με ακολουθούσαν και όταν μεγάλωσα.

Ακόμα παλεύω με αυτά.

Στα 22 μου, διαγνώστηκα με ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (OCD).

Τη λένε και «ασθένεια της αμφιβολίας».

Σε κάνει να αμφιβάλλεις για τα πάντα.

Κάποιες σκέψεις σού γίνονται εμμονή, έχεις την αίσθηση ότι έχεις κάνει κάτι κακό.

Μπορεί να σε κάνει να καλέσεις ακόμη και την αστυνομία για να σε πιάσει.

Υποφέρεις πολύ επειδή αυτές οι αμφιβολίες δεν έχουν τελειωμό.

Παλεύεις συνεχώς να ξεπεράσεις τις αρνητικές σκέψεις.

Ποτέ δεν κατάφερα να το υπερνικήσω.

Ήθελα να μπορώ να πω στους άλλους: «Είμαι καλά».

Αλλά δεν ήμουν.

Θα μπορούσε να με είχε σακατέψει, σίγουρα, αν δεν είχα τον Ιεχωβά και τον λαό του.

Έχω και έναν φίλο με OCD.

Όταν έμαθα ότι περνούσαμε και οι δυο το ίδιο πρόβλημα, ότι είχαμε τις ίδιες εμμονές και φόβους, αυτό με βοήθησε απίστευτα.

Ένιωσα ότι ο Ιεχωβά έστειλε αυτόν τον αδελφό στη ζωή μου.

Βοηθάει ένα μήνυμα σε μια φίλη: «Δεν είμαι καλά».

«Τι χρειάζεσαι;» «Δεν ξέρω. Απλώς είμαι χάλια».

«Πες μου, τι νιώθεις;» Υπάρχουν φορές, καθώς προετοιμάζομαι για έναν διορισμό, που νιώθω ότι δεν είμαι ο καλύτερος, ο πιο κατάλληλος, για να τον αναλάβει, και μάλλον δεν είμαι.

Αλλά ξέρω πως ο Ιεχωβά βλέπει ότι προσπαθώ.

Όπως αναφέρεται στο εδάφιο Αποκάλυψη 4:11, νιώθω ότι εκείνος είναι «άξιος» να λάβει ό,τι μπορώ να του δώσω, «τη δόξα, την τιμή και τη δύναμη».

Οτιδήποτε του δώσω, το αξίζει, και ξέρω ότι το εκτιμάει.

Είναι χαρούμενος με κάθε άτομο που κάνει το καλύτερο που μπορεί, ακόμα και αν το ίδιο νιώθει σκουπίδι.

Το έχεις ανάγκη να είσαι στην Αίθουσα Βασιλείας και να αποδίδεις λατρεία με τους αδελφούς σου, ακόμη και αν ξέρεις ότι θα σε πιάσουν τα κλάματα στη συνάθροιση, στους ύμνους.

Δεν πειράζει.

Δεν πειράζει να είσαι έτσι για λίγο.

Αξίζει, πραγματικά αξίζει.

Σε δένει με την εκκλησία σου και με τον Ιεχωβά.

Το να βλέπω τον εαυτό μου όπως με βλέπει ο Ιεχωβά είναι καθημερινός αγώνας.

Η προσευχή και η σκέψη ότι ο Ιεχωβά ξέρει τι έχω με βοηθάει.

Μερικές φορές με κυριεύει πανικός, αλλά προσεύχομαι ασταμάτητα ζητώντας του να βοηθήσει το μυαλό μου να ηρεμήσει.

Κάτι άλλο που με βοηθάει είναι ο τρόπος που απαντάει ο Ιεχωβά στις προσευχές.

Τι να πω!

Αυτό με συγκινεί περισσότερο από όλα.

Επειδή, όταν κάνεις προσευχή και χρειάζεσαι απεγνωσμένα κάτι που δεν το έχεις πει σε κανέναν και ξαφνικά ο Ιεχωβά σου το δίνει, είναι ξεκάθαρο.

Ο Ιεχωβά και εγώ είμαστε μια ομάδα.

Να βλέπετε τον Ιεχωβά ως Πατέρα, όπως ο Ιησούς.

Στον Ιωάννη κεφάλαιο 17, ο Ιησούς κάνει ικεσίες στον Ιεχωβά πριν τον εκτελέσουν.

Αυτή τη στενή σχέση που είχε ο Ιησούς με τον Ιεχωβά εκείνη τη στιγμή, αυτή τη σχέση είχα ανάγκη και εγώ.

Με βοήθησαν πολύ όλες οι αφηγήσεις που διάβασα σχετικά με την άποψη του Ιεχωβά για τις χήρες.

Σιγά σιγά, διέκρινα ότι η άποψη του Ιεχωβά για τις χήρες είναι εντελώς διαφορετική από την άποψη του κόσμου.

Ο Ιεχωβά θέσπισε κανόνες στον Ισραήλ για το πώς να μεταχειρίζονται τις χήρες.

Όλα αυτά με βεβαιώνουν ότι ο Ιεχωβά με κρατάει.

Η λέξη «χήρα» δεν μου ακούγεται άσχημη τώρα πια.

Συνειδητοποιώ ότι βρίσκομαι σε ένα ξεχωριστό μέρος στην αγκαλιά του Ιεχωβά.

Ο Ιεχωβά σάς θεωρεί πιο πολύτιμους από όσο θα μπορούσατε να θεωρήσετε εσείς ποτέ τον εαυτό σας.

Είναι πηγή θετικής επιβεβαίωσης, η αγάπη του κάνει κάποιον να νιώθει πλήρης.

Οι σκέψεις του Ιεχωβά είναι πολύ υψηλότερες από τις δικές μας.

Γνωρίζει κάθε συναίσθημα, κάθε ανησυχία, κάθε πόνο και κάθε χαρά που νιώθετε.

Να ξέρετε ότι ο Ιεχωβά σάς αγαπάει.

Ο Ιεχωβά θα σας παρηγορεί μέσω της προσευχής και μέσω φίλων που σας αγαπούν.

Όπως είπε η αδελφή Γουντ: «[Βρίσκεστε] σε ένα ξεχωριστό μέρος στην αγκαλιά του Ιεχωβά».

Θα βρείτε και άλλα δυνατά μαθήματα από την εμπειρία της σε μια εκτενέστερη συνέντευξη που θα γίνει διαθέσιμη αργότερα αυτόν τον μήνα.

Όταν οι άλλοι μας δείχνουν καλοσύνη, είναι φυσικό να θέλουμε να κάνουμε και εμείς το ίδιο.

Σε αυτό το επεισόδιο της σειράς «Το Σίδερο Ακονίζει το Σίδερο», θα δούμε πώς να μιμούμαστε την καλοσύνη του Ιεχωβά.

Γεια σας, είμαι ο Τζόναθαν, στη σειρά «Το Σίδερο Ακονίζει το Σίδερο».

Η ιδιότητα για την οποία θα μιλήσουμε σήμερα είναι ένα από τα πράγματα που έλκυαν αμαρτωλούς, αρρώστους και παιδιά στον Ιησού: η καλοσύνη.

Όπως ο Ιεχωβά, έτσι και ο Ιησούς έδειχνε καλοσύνη σε καλούς και πονηρούς.

Η καλοσύνη του δεν εξαρτιόταν από το αν του είχαν φερθεί οι άλλοι πρώτα με καλοσύνη ή αν τον συμπαθούσαν.

Αντίθετα, ο Ιησούς έδειχνε πάντοτε καλοσύνη επειδή κατανοούσε την επίδραση που είχε αυτή η ιδιότητα στους ανθρώπους, καθώς επίσης και ότι έφερνε αίνο στον Ιεχωβά.

Αλλά, τι ισχύει για εμάς; Σε ποιους και πότε μπορούμε να δείχνουμε καλοσύνη; Συγνώμη, το επισκεπτήριο τελείωσε.

Πρέπει να φύγετε.

Α, μας συγχωρείτε.

Νόμιζα ότι είχαμε χρόνο.

Ναι, έχουμε άλλα πέντε λεπτά.

Δεν πειράζει, Έμιλι.

Τόρι, μάλλον πρέπει να πηγαίνουμε, αλλά θα ξανάρθουμε.

Η αδελφή μας έδειξε ωριμότητα φεύγοντας ήρεμα με την παρέα της, και ας δικαιούνταν να μείνει λίγο ακόμα.

Αλλά τι άλλο θα μπορούσε να κάνει; Να το πρώτο βήμα για να δείχνουμε καλοσύνη: συναισθανθείτε το άτομο.

Αναρωτηθείτε: “Τι μπορεί να αντιμετωπίζει ή να χρειάζεται αυτό το άτομο;” Έπειτα, δείξτε ότι νοιάζεστε ακούγοντας με προσοχή.

Κορίτσια, συνεχίστε.

Πηγαίνω λίγο ...

Γεια σας.

Γεια.

Ήθελα απλώς να σας ευχαριστήσω που φροντίζετε τόσο καλά τη φίλη μου.

Παρακαλώ.

Συγνώμη που ήμουν απότομη πριν.

Έχουμε έλλειψη προσωπικού και υπάρχει πολλή πίεση.

Πόσα μπορεί να πετύχει, αλήθεια, ένα απλό ευχαριστώ!

Η νοσοκόμα πρέπει να το χρειαζόταν.

Όταν ένα άτομο μας εκφράζει τα αισθήματά του, θέλουμε να του μιλάμε με θέρμη και σεβασμό.

Αυτό είναι το δεύτερο βήμα.

Όταν νιώθουμε γνήσια συμπόνια, αυτό βγαίνει στον τρόπο με τον οποίο μιλάμε.

Πρέπει να διαλέγουμε προσεκτικά τα λόγια και τον τόνο της φωνής μας, και να αποφεύγουμε κουβέντες που ίσως προσβάλλουν.

Έχουμε έλλειψη προσωπικού και υπάρχει πολλή πίεση.

Κανένα πρόβλημα.

Σίγουρα η δουλειά σας είναι ανταμειφτική αλλά έχει και τις δυσκολίες της.

Σήμερα έχει μόνο δυσκολίες.

Τουλάχιστον έχετε το τσαγάκι για παρηγοριά.

Μπα ... Το έχυσα και αυτό, και πού χρόνος για άλλο.

Ωχ, όντως δύσκολα τα πράγματα.

Με λένε Μάντι.

Μαίρη.

Χάρηκα.

Σε αφήνω να συνεχίσεις.

Δεν τα πήγε εξαιρετικά; Ομόρφυνε τη μέρα ενός ανθρώπου.

Τώρα όμως που γνωρίζει τη νοσοκόμα, θα μπορούσε να τη βοηθήσει; Αυτό είναι το τρίτο βήμα.

Καλοσύνη σημαίνει περισσότερα από σκέψεις και λόγια.

Περιλαμβάνει πράξεις.

Θέλουμε λοιπόν να αναζητάμε ευκαιρίες για να βοηθάμε τους ανθρώπους.

Μήπως αυτό θα απαιτήσει χρόνο, δυνάμεις και θυσίες; Πιθανότατα.

Αλλά αξίζει τον κόπο.

Για σένα.

Τα αξίζεις.

Έλα τώρα, δεν χρειαζόταν.

Μην το συζητάς.

Χαρά μου.

Χίλια ευχαριστώ.

Να σε ρωτήσω κάτι; Μχ.

Ποια είναι η κυρία στο δωμάτιο; Βλέπω πολύ κόσμο να την επισκέπτεται.

Είναι πολύ καλή μας φίλη —είμαστε σαν οικογένεια.

Είμαστε Μάρτυρες του Ιεχωβά.

Α, εσείς είστε πάντα πολύ καλοσυνάτοι.

Ευχαριστούμε.

Η Τόρι είναι από τις αγαπημένες μου φίλες.

Το κίνητρό μας για να δείχνουμε καλοσύνη πρέπει πάντα να είναι αγνό, οπότε κάποιες φορές ίσως εκδηλώσουμε καλοσύνη χωρίς να δώσουμε μαρτυρία.

Παρ’ όλα αυτά, οι άνθρωποι θα είναι πιο πρόθυμοι να ακούσουν το άγγελμά μας όταν νιώθουν ότι τους νοιαζόμαστε.

Συνοψίζοντας λοιπόν, τα τρία βήματα για να δείχνουμε καλοσύνη είναι: (1) Να συναισθανόμαστε το άτομο, να σκεφτόμαστε τι μπορεί να έχει ανάγκη, τι το ανησυχεί.

Αν εκφράσει τα αισθήματά του, απλώς ακούστε το.

(2) Να μιλάμε με θέρμη και σεβασμό.

Οι άνθρωποι μπορούν να αισθανθούν αν η συμπόνια είναι γνήσια από τον τόνο της φωνής και τα λόγια μας.

(3) Να προσφέρουμε βοήθεια.

Να ψάχνετε τρόπους για να βοηθάτε τους ανθρώπους.

Ίσως αυτό να ανοίξει τον δρόμο για μαρτυρία.

Αλλά να θυμάστε, πέρα από οποιαδήποτε μέθοδο ή συμβουλή, σαν τον Ιησού, να αγαπάτε τους ανθρώπους, επειδή όπως λέει η Αγία Γραφή: «Η αγάπη ... δείχνει καλοσύνη».

Το ανιδιοτελές ενδιαφέρον για τους άλλους πηγάζει από μια καρδιά διαμορφωμένη από τον Λόγο του Θεού.

Ας μάθουμε πώς να αναλύουμε ένα Γραφικό εδάφιο και να στοχαζόμαστε κάθε μέρος του καθώς σκάβουμε για θησαυρούς στο βιβλίο του Μιχαία.

Για πες, λοιπόν.

Πώς σου φάνηκε το βιβλίο του Μιχαία; Πέρα από το Μιχαίας 6:8, το αγαπημένο εδάφιο της μαμάς, δεν ήξερα πώς δένει αυτό το βιβλίο με την υπόλοιπη Γραφή.

Δεν έχεις άδικο.

Πώς άρχισες, λοιπόν, τη μελέτη σου; Για να έχω πλήρη εικόνα, έψαξα να βρω πότε γράφτηκε και τι συνέβαινε τότε.

Φοβερή ιδέα για μελέτη!

Δεν γίνεται χωρίς το ιστορικό πλαίσιο.

Τι έκανες για να το βρεις; Ξεκίνησα από τις παραπομπές.

Έτσι έφτασα στο 2 Χρονικών, κεφάλαια 27-29.

Εκεί βλέπουμε ό,τι συνέβαινε όταν προφήτευε ο Μιχαίας.

Ο Μιχαίας ήταν προφήτης στη διάρκεια της βασιλείας του Ιωθάμ, του Άχαζ και του Εζεκία.

Ο Άχαζ δεν ήταν και ό,τι καλύτερο για τον Ιούδα.

Καθόλου!

Ήταν απαίσιος!

Μέχρι και τα παιδιά του θυσίασε!

Εντάξει, και ο λαός δεν ήταν πολύ καλύτερος.

Η Γραφή λέει ότι ακόμα και με έναν καλό βασιλιά, όπως ο Ιωθάμ, “ο λαός ενεργούσε καταστροφικά”.

Ακριβώς!

Και ο Μιχαίας έπρεπε να τους λέει τι έκαναν λάθος.

Να προφητεύει ότι η Σαμάρεια και η Ιερουσαλήμ θα καταστρέφονταν.

Με τον Ιεχωβά, όμως, υπάρχει πάντα ελπίδα.

Ε, βέβαια!

Ο Ιεχωβά είναι απίστευτα υπομονετικός, αλλά όλα έχουν και ένα όριο.

Μμ-χμμ.

Επειδή είναι δίκαιος και θέλει να προστατεύει τους αθώους, έπρεπε να διαπαιδαγωγήσει αποφασιστικά τον Ισραήλ.

Αλλά ακόμα και τότε, δεν τους εγκατέλειψε.

Οι προφητείες αποκατάστασης του Μιχαία δείχνουν πόσο θέλει ο Ιεχωβά να διορθώσει την κατάσταση.

Έτσι είναι!

Και κάτι άλλο: εδώ ο Μιχαίας μεταδίδει πιστά αυτό το δυναμικό άγγελμα από τον Ιεχωβά, που μοιάζει με το άγγελμα του Ησαΐα.

Να, για παράδειγμα, τα εδάφια Μιχαίας 4:1-3 αντιστοιχούν σχεδόν λέξη προς λέξη με τα εδάφια Ησαΐας 2:2-4.

Καταπληκτικό, ε; Μόνο; Και μπράβο σου που εντόπισες τις ομοιότητες και τις διαφορές.

Πρέπει να το κάνω και εγώ με άλλα βιβλία της Γραφής.

Και ο Ησαΐας άρχισε να προφητεύει πρώτος.

Οπότε, και οι δυο τους ακολούθησαν πιστά την κατεύθυνση του Ιεχωβά, ακόμα και αν φαινόταν ότι επαναλάμβαναν τα ίδια λόγια.

Λες, λοιπόν, οι άλλοι να σκέφτονταν: “Μιχαία, τα ίδια μας είπε πριν από λίγο και ο Ησαΐας”; Πολύ πιθανόν!

Και ο Μιχαίας θα σκέφτηκε: “Ο Ιεχωβά πρέπει να αγαπάει πολύ αυτούς τους ανθρώπους και θέλει να καταλάβουν το άγγελμα”.

Γι’ αυτό, θα προσπαθήσω να κάνω ό,τι και ο Μιχαίας —θα συνεχίσω να κηρύττω ακόμα και αν φαίνεται ότι επαναλαμβάνω το ίδιο άγγελμα.

Εσένα; Τι σου έκανε εντύπωση; Ένα εδάφιο που ξεχώρισα ήταν [...] αλλά, καλύτερα ας το διαβάσουμε.

Μιχαίας 3:5: “Οι προφήτες [...] που διακηρύττουν: «Ειρήνη!» ενόσω δαγκώνουν με τα δόντια τους, αλλά κηρύττουν τον πόλεμο σε όποιον δεν βάλει κάτι στο στόμα τους”.

Εεε, μάλιστα.

Ναι, είναι κάπως περίεργο.

Ε, ναι.

Εμένα, όμως, μου αρέσουν τα περίπλοκα εδάφια στη Γραφή γιατί με κάνουν να σταματάω για λίγο και να σκέφτομαι.

Όταν τα εδάφια δεν έχουν πολλές παραπομπές ή δεν τα καταλαβαίνω απόλυτα, εξετάζω κάθε μέρος χωριστά και αναρωτιέμαι: “Τελικά τι λέει εδώ;” Ααα, καλό αυτό!

Κάτσε να το γράψω: «Να σταματάω για λίγο και να εξετάζω κάθε μέρος ξεχωριστά».

Άρα, το πρώτο μέρος: Ο Ιεχωβά κατακρίνει τους ψευδοπροφήτες «που διακηρύττουν: “Ειρήνη!” ενόσω δαγκώνουν με τα δόντια τους».

Στην αρχή, νόμιζα ότι ήταν διπρόσωποι —διακήρυτταν ειρήνη και μετά δάγκωναν.

Αλλά δες την υποσημείωση: το «ενόσω δαγκώνουν» μπορεί να αποδοθεί «όταν έχουν κάτι να μασούν».

Μου αρέσει έτσι όπως το αναλύεις.

Δηλαδή όσο οι άλλοι έτρεφαν τους προφήτες, εκείνοι μιλούσαν για ειρήνη, σωστά; Ακριβώς!

Όταν οι άλλοι τους έδιναν κάτι καλό, ας πούμε τροφή, οι προφήτες έλεγαν καλά νέα.

Αλλά έτσι και δεν τους έβαζαν κάτι στο στόμα, αυτοί οι ίδιοι προφήτες κήρυτταν πόλεμο.

Όπως συμβαίνει και σήμερα, λοιπόν, που πολλοί σκέφτονται: “Και εγώ τι θα κερδίσω από αυτό;” Αυτό το εδάφιο δείχνει πόσο νοιάζεται ο Ιεχωβά για τα κίνητρά μου και για το πώς φέρομαι στους άλλους.

Δεν του ξεφεύγει τίποτα!

Σκέφτηκα: “Γιατί κάνω πράγματα για τους άλλους; Επειδή ενδιαφέρομαι πραγματικά ή επειδή περιμένω να μου το ανταποδώσουν; Και όσο για το έργο, αντί να κάνω ό,τι βολεύει εμένα, είμαι πρόθυμη να κάνω πράγματα όπως να μάθω μια άλλη γλώσσα ή να κηρύττω όταν είναι πιο πιθανό να βρω ανθρώπους;” Αυτοί οι ψευδοπροφήτες δεν θα έκαναν τίποτα από αυτά!

Δεν καταλάβαιναν ότι η υπηρεσία του Ιεχωβά είναι προνόμιο και ευθύνη.

Και ο Ιεχωβά τούς θεώρησε υπόλογους.

Αυτό μας παρηγορεί αλλά μας βάζει και σε σκέψεις.

Ο Ιεχωβά ενδιαφέρεται πολύ για τον λαό του και η δικαιοσύνη του είναι τέλεια.

Σωστά!

Και έτσι ερχόμαστε πάλι στο αγαπημένο εδάφιο της μαμάς, Μιχαίας 6:8: «Αυτός σου είπε, άνθρωπε, τι είναι καλό. Τι περιμένει από εσένα ο Ιεχωβά; Μόνο να ασκείς δικαιοσύνη, να αγαπάς την οσιότητα και να περπατάς με τον Θεό σου με μετριοφροσύνη!» Πόσο μου αρέσει αυτό το εδάφιο!

Είναι σαν να μου λέει ο Ιεχωβά: “Τα πράγματα είναι απλά! Έτσι θα έχει νόημα η ζωή σου”.

Ναι, και αυτό μου αρέσει πολύ.

Ταιριάζει με όλα όσα είπαμε μέχρι τώρα.

Με εντολή του Ιεχωβά, ο Μιχαίας καταδίκασε τη διαφθορά και την ιδιοτέλεια γιατί ο λαός δεν ασκούσε δικαιοσύνη.

Και έμεινε πιστός στον Ιεχωβά γιατί αγαπούσε την οσιότητα.

Δεν περίμενε αναγνώριση από τους άλλους.

Περπατούσε με τον Θεό του με μετριοφροσύνη.

Κοίτα να δεις!

Με λίγο σκάψιμο, βρήκαμε τόσα ωραία διδάγματα στο βιβλίο του Μιχαία!

Δίκιο έχεις!

Και πώς τα βρήκαμε; Εξετάσαμε το ιστορικό πλαίσιο, εντοπίσαμε ομοιότητες και διαφορές και σταματήσαμε για να εξετάσουμε κάθε μέρος χωριστά.

Το ευχαριστήθηκα πάρα πολύ!

Έχεις όρεξη να σκάψουμε λίγο ακόμα; Το ρωτάς; Ας σκάψουμε και για άλλους θησαυρούς στο βιβλίο του Μιχαία.

Με τον στοχασμό, βρίσκουμε πρακτικά μαθήματα διαβάζοντας τη Γραφή.

Τι πετράδια από τον Μιχαία θα ανακαλύψετε εσείς; Στην ακόλουθη πρωινή λατρεία, ο αδελφός Μάλενφαντ εξετάζει πώς ωφελούμαστε όταν στοχαζόμαστε την αγάπη του Ιεχωβά.

Η Ανάμνηση του θανάτου του Ιησού αποτελεί μια ισχυρή υπενθύμιση της αγάπης που έχουν για εμάς ο Ιεχωβά και ο Ιησούς.

Και εμείς δεν πρέπει να δεχτούμε παθητικά αυτή την αγάπη.

Πρέπει να ανταποκριθούμε στην αγάπη που λάβαμε από τον Ιεχωβά και τον Ιησού επειδή θέλουμε να δείξουμε την εκτίμησή μας για τη θυσία του λύτρου που προμήθευσε ο Ιεχωβά.

Ανοίξτε, παρακαλώ, το κινητό ή το τάμπλετ σας στα εδάφια 2 Κορινθίους 5:14, 15.

Είναι ενδιαφέρουσα η φρασεολογία που χρησιμοποιείται εδώ —2 Κορινθίους 5:14, 15.

Τα εδάφια λένε τα εξής: «Διότι η αγάπη την οποία έχει ο Χριστός μας καθιστά υπόχρεους, επειδή συμπεράναμε το εξής: ότι ένας πέθανε για όλους· άρα λοιπόν, όλοι είχαν πεθάνει. Και πέθανε για όλους, ώστε εκείνοι που ζουν να μη ζουν πια για τον εαυτό τους αλλά για αυτόν που πέθανε για εκείνους και αναστήθηκε».

Δεν είναι ενδιαφέρον αυτό που λέει το πρώτο μέρος του εδαφίου 14; «Η αγάπη την οποία έχει ο Χριστός μας καθιστά υπόχρεους να μη ζούμε πια για τον εαυτό μας».

Αυτή η φράση, «μας καθιστά υπόχρεους», δεν σημαίνει ότι κάποιος μας εξαναγκάζει να μη ζούμε πια για τον εαυτό μας ή ότι το να κάνουμε το θέλημα του Ιεχωβά είναι απλώς μια υποχρέωση που έχουμε.

Έχει βαθύτερο νόημα.

Σύμφωνα με το λεξικό Πάπυρος Λαρούς, η λέξη «υπόχρεος» χρησιμοποιείται μεταξύ άλλων για ένα άτομο «που οφείλει ευγνωμοσύνη σε κάποιον» για μια χάρη που του έκανε.

Αυτήν ακριβώς την επίδραση δεν έχει πάνω μας η θυσία του Ιησού; Νιώθουμε βαθιά εκτίμηση για αυτό που έκανε ο Ιησούς για εμάς, και η ευγνωμοσύνη μας μας ωθεί να θέλουμε να ζούμε το υπόλοιπο της ζωής μας για να κάνουμε το θέλημα του Θεού.

Έτσι ανταποκρινόμαστε στην υπέροχη διευθέτηση του Ιεχωβά.

Αυτό ίσχυε και για τον απόστολο Παύλο, ο οποίος δεν δίστασε να εκφράσει τα βαθιά αισθήματα που είχε για τη θυσία του Ιησού και για το πώς τον επηρέασε προσωπικά αυτή η θυσία.

Ανοίξτε τη Γραφή σας μαζί μου στους Γαλάτες, στο κεφάλαιο 2 —Γαλάτες, κεφάλαιο 2— και θα διαβάσουμε το εδάφιο 20.

Προσέξτε πώς εκφράστηκε ο Παύλος σχετικά με ό,τι είχε κάνει ο Ιησούς για εκείνον.

Λέει: «Έχω καρφωθεί στο ξύλο μαζί με τον Χριστό».

Και συνεχίζει: «Δεν ζω πια εγώ, αλλά ο Χριστός ζει σε ενότητα με εμένα. Τη ζωή που ζω τώρα στη σάρκα, τη ζω μέσω πίστης στον Γιο του Θεού, ο οποίος με αγάπησε και παρέδωσε τον εαυτό του για εμένα».

Με τι όμορφο τρόπο εκφράζεται εδώ ο Παύλος!

Έβλεπε τη θυσία του Ιησού ως κάτι που έγινε για εκείνον προσωπικά.

Και αυτό ισχύει για όλους μας.

Η θυσία του Ιησού έγινε για τον καθέναν από εμάς, για όλους μας.

Εκείνος πέθανε για τις δικές μας αμαρτίες.

Ένα άλλο πολύ ωραίο σημείο που αξίζει να έχουμε υπόψη μας είναι ότι η θυσία του Ιησού είναι η πιο ισχυρή απόδειξη της γενναιοδωρίας του Ιεχωβά Θεού.

“Ζούμε μέσω πίστης στον Γιο του Θεού”.

Και ο Ιεχωβά Θεός, όπως ξέρουμε, είναι ο μεγαλύτερος Δότης στο σύμπαν.

Μας έχει κάνει το πιο υπέροχο δώρο που υπάρχει.

Και αυτό το δώρο περιγράφεται με έναν πολύ ενδιαφέροντα τρόπο στο εδάφιο 2 Κορινθίους 9:15, όπου λέει: «Ευχαριστίες ας δοθούν στον Θεό για την απερίγραπτη δωρεά του».

Τι φοβερή που είναι αυτή η δήλωση, «απερίγραπτη δωρεά»!

Το λύτρο είναι εκπληκτικό, τόσο εκπληκτικό που δεν υπάρχουν λόγια να το περιγράψουμε πλήρως, ούτε και όλα τα οφέλη που απορρέουν από αυτό.

Προσέξτε πώς είχε περιγράψει το λύτρο η έκδοση της Σκοπιάς για το κοινό στο 2ο τεύχος του 2017, στη σελίδα 6.

Μου άρεσε πολύ αυτό που έλεγε Η Σκοπιά.

Ανέφερε το εξής: «Κανένα δώρο δεν προσφέρθηκε από ανώτερη πηγή ή με μεγαλύτερη αγάπη από ό,τι η θυσία του Ιησού. Κανένας δεν έχει θυσιάσει περισσότερα για εμάς από ό,τι ο Ιεχωβά Θεός. Επιπλέον, κανένα δώρο δεν καλύπτει μεγαλύτερη ανάγκη από αυτήν που καλύπτει η μία και μοναδική θυσία η οποία μας απελευθερώνει από την αμαρτία και τον θάνατο. Ναι, κανένα δώρο δεν μπορεί ούτε καν να πλησιάσει την απερίγραπτη αξία του λύτρου».

Δεν συμφωνείτε ότι Η Σκοπιά το έθεσε πολύ ωραία; Το λύτρο δεν κάνει απλώς εφικτή τη σωτηρία μας, αλλά υπάρχουν και πολλές άλλες ευλογίες που απορρέουν από τη λυτρωτική θυσία του Ιησού Χριστού, ευλογίες όπως η θεραπεία από όλες τις αρρώστιες, η μετατροπή ολόκληρου του πλανήτη μας σε υπέροχο παράδεισο και φυσικά, η πιο υπέροχη ελπίδα από όλες, η ανάσταση των νεκρών.

Πραγματικά, αυτό που έκανε ο Ιησούς ήταν «απερίγραπτη δωρεά».

Ας δούμε τώρα πώς είπε ο απόστολος Πέτρος ότι πρέπει να ανταποκριθούμε σε αυτή τη δωρεά, τι πρέπει να κάνουμε επειδή αγαπάμε και δεχόμαστε το λύτρο.

Ανοίξτε παρακαλώ τη Γραφή σας στην 1 Πέτρου κεφάλαιο 1 και θα διαβάσουμε τα εδάφια 8 και 9.

Προσέξτε πόσο ωραία το έθεσε εδώ ο Πέτρος.

Λέει: «Αν και δεν τον είδατε ποτέ [και είναι αλήθεια, δεν έχουμε δει ποτέ μας τον Ιησού], τον αγαπάτε. Αν και δεν τον βλέπετε τώρα, εκδηλώνετε πίστη σε αυτόν και ευφραίνεστε με απερίγραπτη και ένδοξη χαρά, καθώς επιτυγχάνετε τον στόχο της πίστης σας, τη σωτηρία σας».

Πράγματι, είναι απερίγραπτη η χαρά που νιώθουμε όταν στεκόμαστε για λίγο και στοχαζόμαστε όλα όσα έχει κάνει ο Ιεχωβά για εμάς, τις υποσχέσεις που μας έχει δώσει για το μέλλον —για το πώς θα είναι η ζωή μας— καθώς και τις προμήθειες που έχουμε ακόμη και τώρα, όπως είναι για παράδειγμα το άγιο πνεύμα του που μας βοηθάει να τον υπηρετούμε, να τον τιμούμε και να απολαμβάνουμε τη ζωή μας κάθε μέρα.

Τι υπέροχο συναίσθημα!

Και είναι λογικό να έχουμε τέτοια έντονα αισθήματα χαράς μέσα στην καρδιά μας, καθώς και ειρήνη διάνοιας, όταν στεκόμαστε για λίγο και στοχαζόμαστε όλα τα καλά πράγματα που έχει κάνει ο Θεός για εμάς, αλλά και αυτά που θα κάνει στο μέλλον.

Το πνεύμα του Ιεχωβά μας κάνει να ξεχειλίζουμε από απερίγραπτη χαρά, ευγνωμοσύνη και εμπιστοσύνη στον υπέροχο Θεό μας.

Αυτό ακριβώς λέει και το εδάφιο Ρωμαίους 15:13: «Εύχομαι ο Θεός που δίνει ελπίδα να σας γεμίσει με κάθε χαρά και ειρήνη εφόσον εμπιστεύεστε σε αυτόν, ώστε να έχετε άφθονη ελπίδα με δύναμη αγίου πνεύματος».

Τι υπέροχη ευλογία είναι αυτή!

Όταν σκεφτόμαστε όσα έχουν κάνει για εμάς ο Ιεχωβά και ο Ιησούς, θέλουμε να ανταποκριθούμε κάνοντας ό,τι μπορούμε για να τιμούμε και να δοξάζουμε το μεγάλο όνομά του, να ζούμε για να κάνουμε το θέλημα του Θεού.

Ο Ψαλμός 116 περιγράφει εύστοχα το πώς νιώθουμε.

Ανοίξτε μαζί μου στον Ψαλμό 116, εδάφια 12 και 14 —Ψαλμός 116:12, 14.

Ας διαβάσουμε πρώτα το εδάφιο 12.

«Τι θα ανταποδώσω στον Ιεχωβά για όλο το καλό που μου έχει κάνει;» Και πάμε λίγο πιο κάτω, στο εδάφιο 14, να δούμε ποιος είναι ο δικός μας ρόλος.

«Θα εκπληρώσω τις ευχές μου προς τον Ιεχωβά [και έχουμε κάνει όλοι ευχή αφιέρωσης στον Θεό, έτσι δεν είναι;] μπροστά σε όλο τον λαό του».

Να λοιπόν ποια είναι η απάντηση στο ερώτημα: «Τι θα ανταποδώσω στον Ιεχωβά;» Του δίνουμε τιμή.

Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο στη ζωή από το να τιμούμε τον Χριστό και να κάνουμε το θέλημα του Θεού, επειδή αυτό θέλει ο Θεός και αυτό θέλουμε και εμείς: Να Του δίνουμε αίνο και τιμή.

“Τι θα ανταποδώσω στον Ιεχωβά;” Ο Κλοντ και η Σάντρα Σοβαζό σκέφτονται συνεχώς αυτή την ερώτηση.

Ας δούμε πώς οι απαντήσεις τους οδήγησαν σε μια ζωή γεμάτη ευλογίες.

Οι γονείς μου με έμαθαν να απολαμβάνω το έργο κηρύγματος.

Μια δυο φορές την εβδομάδα, ο μπαμπάς μου, όταν γύριζε από τη δουλειά, άλλαζε ρούχα και με έπαιρνε μαζί του στο έργο.

Δέχτηκα την αλήθεια επειδή η μαμά μου, η Ρίτα, γνώρισε την αλήθεια.

Άφηνε βιβλία σε διάφορα σημεία στο σπίτι, και άρχισα να τα διαβάζω.

Σκεφτόμουν: “Ε, βέβαια. Αυτό θα πει ζωή. Υπέροχα! Αυτό θέλω να κάνω”.

Ήμασταν νιόπαντροι, χωρίς πολλές υποχρεώσεις και προσωπικά—και οι δυο μας δηλαδή θέλαμε να κάνουμε περισσότερα.

Αυτή η επιθυμία που είχαμε, λοιπόν, μας υποκίνησε να κάνουμε αίτηση για τη Σχολή Γαλαάδ.

Διοριστήκαμε στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία και μάθαμε μια ξένη γλώσσα.

Οι Γραφικές μελέτες ήταν τόσο πολλές που είχαμε λίστα αναμονής.

Ήταν κάτι υπέροχο!

Και μετά αρρώστησα.

Ο γιατρός μού είπε ότι δεν μπορούσε να κάνει κάτι για να με βοηθήσει και ότι θα έπρεπε να επιστρέψουμε στον τόπο μας.

Από πνευματική άποψη, ήταν πολύ δύσκολο για εμάς επειδή ήρθαν τα πάνω κάτω και δεν είχαμε ιδέα τι θα κάναμε.

Σε μια από τις πρώτες συνελεύσεις περιοχής που παρακολουθήσαμε αφότου επιστρέψαμε, ήταν ένας επίσκοπος περιοχής που θα έκανε ομιλία σε εκείνο το πρόγραμμα.

Με γνώριζε από τότε που ήμουν κοριτσάκι και μάλλον κατάλαβε πώς ένιωθα και ήρθε να μου μιλήσει.

Μου είπε: «Έχεις εκπαιδευτεί. Συνέχισε να χρησιμοποιείς αυτή την εκπαίδευση. Μην κοιτάς πίσω και σκέφτεσαι τι δεν μπορείς να κάνεις πια. Κοίτα μπροστά και σκέψου τι μπορείς να κάνεις τώρα».

Αυτά τα λόγια άλλαξαν τη ζωή μου.

Καθώς βελτιωνόταν σιγά σιγά η υγεία μου, μπορούσαμε να κάνουμε περισσότερα, και έτσι ξαναρχίσαμε το σκαπανικό.

Μετά από αυτό, κάτι έγινε με τη δουλειά μου, οπότε ήρθαμε εδώ, στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Στην περιοχή μας, είχαμε τρεις επιλογές: αγγλικά, γαλλικά ή ισπανικά.

Η ισπανική εκκλησία είχε σχηματιστεί λίγους μήνες νωρίτερα.

Το σκεφτήκαμε, λοιπόν, με τη Σάντρα και είπαμε: «Γιατί να μη χρησιμοποιήσουμε πάλι αυτή την εκπαίδευση που έχουμε λάβει;» To να μάθεις μια γλώσσα—η Σάντρα έχει ταλέντο σε αυτό, της πήρε μόνο λίγους μήνες, αλλά εγώ δεν το έχω.

Προσπάθησα σκληρά, πολύ σκληρά, για να μάθω τη γλώσσα.

Είμαστε πλέον 25 χρόνια σε αυτή την εκκλησία και το απολαμβάνουμε πολύ επειδή τώρα μιλάμε ισπανικά —ή τουλάχιστον έτσι πιστεύουμε.

Και έχουμε καλά, πολύ καλά, αποτελέσματα.

Τα πράγματα είναι διαφορετικά σε αυτή την ηλικία.

Έχεις ανησυχίες που ίσως δεν είχες παλιότερα.

Αλλά ο Ιεχωβά πάντα μας βοηθούσε, και ζητάει αυτό που μπορούμε να δώσουμε, όχι κάτι που δεν μπορούμε.

Μετά ο Ιεχωβά μάς άνοιξε μια άλλη πόρτα δραστηριότητας.

Ήμασταν πλέον πάνω από 50 χρονών και υπηρετούσαμε στην οικοδόμηση.

Και τότε ξεκίνησε το Γουόργουικ.

Πολλοί αδελφοί και αδελφές έκαναν αίτηση, πήγαιναν στο Γουόργουικ και, όταν γύριζαν πίσω, πετούσαν από χαρά.

Αλλά μας έλεγαν ότι ήταν μια απαιτητική υπηρεσία από σωματική άποψη, οπότε σκέφτηκα ότι πρέπει να δυναμώσω.

Δεν σας τα λέει όλα όμως.

Έβαλε τη σκάλα στο σαλόνι και το έκανε γυμναστήριο.

Και πήγαινε πάνω κάτω, πάνω κάτω, και ξανά —για πόσο, 15 λεπτά περίπου; —για να αποκτήσει αντοχή.

Ήταν αστείο να το παρακολουθείς όλο αυτό, αλλά τον πέτυχε τον σκοπό της.

Μετά ποιος την έπιανε; Αν προσθέσεις τα χρόνια που έχουμε υπηρετήσει και οι δύο τον Ιεχωβά, είναι πάνω από 100.

Έχουμε υπηρετήσει στο LDC, στην επίδοση μαρτυρίας σε φυλακές, σε λιμάνια, και έχουμε δει ότι ο Ιεχωβά, όταν του δίνουμε αυτό που μπορούμε όσο μικρό και αν είναι αυτό, εκείνος πάντα μας το ανταποδίδει με μεγάλη γενναιοδωρία.

Ποτέ δεν μετανιώνουμε για όσα κάνουμε στην υπηρεσία του.

Έχουμε ζήλο, ενθουσιασμό.

Θέλουμε να μεταδίδουμε αυτό το πνεύμα στους νεότερους, και αυτό είναι πολύ ωραίο.

Δεν παίρνουμε σύνταξη, συνεχίζουμε.

Το να υπηρετούμε τον Ιεχωβά είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσαμε να κάνουμε.

Γιατί να σταματήσουμε, λοιπόν; Ας συνεχίσουμε.

Το ζεύγος Σοβαζό ποτέ δεν έπαψε να θέλει να ανταποδώσει στον Ιεχωβά.

Στο ίδιο πνεύμα, το μουσικό βίντεο αυτού του μήνα είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ προς τον Ιεχωβά για τη γενναιοδωρία του.

Φως κι αχτίδες πέφτουν απαλά, οι φοίνικες μια ζωγραφιά.

Με ηρεμεί μια ζεστή φωτιά, μ’ εμπνέεις, Θεέ μου, μ’ όλ’ αυτά.

Ναι, είν’ η πίστη μου γερή, με ενισχύουν οι στοχασμοί.

Πόσα δημιούργησες εσύ, Θεέ, και μας χαρίζεις τόσο απλόχερα!

Με όσα δίνεις εσύ, την καρδιά μου συγκινείς.

Και όσο με αγαπάς, νιώθω τόσο ασφαλής.

Θα μιμηθώ κι εγώ την καλοσύνη σου, θα δίνω σ’ όλους με γεμάτη την ψυχή.

Και όπως δίνεις εσύ, θα δίνω και εγώ.

Θα δίνω και εγώ.

Μου δίνεις πράγματα απλόχερα και με στολίζεις τόσο όμορφα.

Του Λόγου σου είν’ οι συμβουλές αληθινές μα και σοφές.

Μου δίνεις δωρεάν ζωής νερό που θέλω μ’ άλλους, ναι, να μοιραστώ.

Μιλάω για τα νέα αυτά με τόσο θάρρος και με αφοβιά, γιατί— Με όσα δίνεις εσύ, την καρδιά μου συγκινείς.

Και όσο με αγαπάς, νιώθω τόσο ασφαλής.

Θα μιμηθώ κι εγώ την καλοσύνη σου, θα δίνω σ’ όλους με γεμάτη την ψυχή.

Και όπως δίνεις εσύ, θα δίνω και εγώ.

Θα δίνω και εγώ.

Θα δίνω και εγώ.

Θα δίνω και εγώ.

Με όσα δίνεις εσύ, την καρδιά μου συγκινείς.

Και όσο με αγαπάς, νιώθω τόσο ασφαλής.

Θα μιμηθώ κι εγώ την καλοσύνη σου, θα δίνω σ’ όλους με γεμάτη την ψυχή.

Και όπως δίνεις εσύ, θα δίνω και εγώ.

Θα δίνω και εγώ.

Θα δίνω και εγώ.

Είναι πολύ φυσικό να νιώθουμε κοντά σε έναν Θεό που δίνει τόσο πολλά.

Μας δίνει τον γραπτό Λόγο του, που είναι γεμάτος πολύτιμα μαθήματα.

Μας δίνει ευκαιρίες να βοηθάμε άλλους εκδηλώνοντας συμπόνια και καλοσύνη.

Μας υπενθυμίζει επίσης ότι έχουμε αξία στα μάτια του.

Τώρα, σας παρουσιάζουμε με χαρά κάτι ιδιαίτερο —την πρόσκλησή σας για την Περιφερειακή Συνέλευση του 2026 «Αιώνια Ευτυχία»!

Ευτυχία —πολλοί πιστεύουν ότι βρίσκεται στις καλές στιγμές της ζωής.

Αλλά τι γίνεται όταν η ζωή αλλάζει απροσδόκητα; Είναι εφικτό να είμαστε πάντα ευτυχισμένοι; Πριν από σχεδόν 2.000 χρόνια, ο Ιησούς δίδαξε ότι η αληθινή ευτυχία προέρχεται από μια ουσιαστική σχέση με τον Δημιουργό μας.

«Ευτυχισμένοι είναι όσοι έχουν συναίσθηση της πνευματικής τους ανάγκης [...] Ευτυχισμένοι είναι οι πράοι [...] Ευτυχισμένοι είναι οι ελεήμονες [...] Ευτυχισμένοι είναι οι αγνοί στην καρδιά [...] Ευτυχισμένοι είναι οι ειρηνοποιοί».

Αυτά τα λόγια έχουν μεγάλη αξία και σήμερα.

Για να μάθετε πώς μας ωφελούν, παρακολουθήστε μαζί μας τη Συνέλευση των Μαρτύρων του Ιεχωβά για το 2026 «Αιώνια Ευτυχία».

Μέσω Βιβλικών ομιλιών, συνεντεύξεων και βίντεο δείτε πώς τα λόγια του Ιησού βοηθούν τους ανθρώπους σήμερα να βρουν αληθινή ευτυχία.

Αυτές οι συνελεύσεις διεξάγονται παγκόσμια και η είσοδος είναι ελεύθερη.

Βρείτε μια τοποθεσία κοντά σας στο jw.org.

Ανυπομονούμε να σας δούμε εκεί.

Σας παρακαλούμε να δώσετε την πρόσκληση για αυτή την ενθαρρυντική συνέλευση σε γείτονες και συγγενείς.

Με χαρά επίσης παρουσιάζουμε τον ύμνο της συνέλευσης για το 2026.

Ο τίτλος του είναι «Τα Μάτια μου το Έχουν Δει».

Ο ύμνος και οι στίχοι είναι πλέον διαθέσιμοι για λήψη στο JW Library® και στο jw.org.

Σας παροτρύνουμε να κάνετε πρόβες για αυτόν τον ύμνο ώστε να μπορείτε να τον ψάλετε από την καρδιά σας στη συνέλευση.

Επίσης, αν οι στίχοι είναι διαθέσιμοι στη γλώσσα σας, θα ψάλετε τον ύμνο «Τα Μάτια μου το Έχουν Δει» στο τέλος της μεσοβδόμαδης συνάθροισης την εβδομάδα από 20 Απριλίου 2026.

Αυτόν τον μήνα, θα ταξιδέψουμε στο νησί της Καραϊβικής που συγκεντρώνει τους περισσότερους επισκέπτες κάθε χρόνο.

Εκεί βρίσκεται η Δομινικανή Δημοκρατία.

Σε αυτή τη χώρα, υπάρχει το ψηλότερο βουνό της Καραϊβικής και το πολύτιμο μπλε κεχριμπάρι.

Αν επισκεφτείτε τα βουνά και τους καταρράκτες της, ίσως συναντήσετε κάποια ζώα που σπανίζουν σε άλλα μέρη: το ιγκουάνα ρινόκερο, τον σωληνόδοντα της Ισπανιόλας ή αλλιώς αγκούτα, και ένα ενδημικό πουλί που μοιάζει με σπουργίτι.

Οι Δομινικανοί είναι γνωστοί για τη ζεστασιά και τη ζωντάνια τους.

Σε κάνουν να νιώθεις αμέσως σαν στο σπίτι σου.

Στις μεγάλες συγκεντρώσεις, ίσως μαγειρέψουν σανκότσο, μια πηχτή σούπα που αρέσει σε όλους.

Στη Δομινικανή Δημοκρατία γεννήθηκε η μερένγκε, ένα είδος μουσικής και χορού που είναι αναπόσπαστο μέρος της καθημερινής ζωής.

Η σημαία της χώρας είναι η μοναδική σημαία που απεικονίζει μια Αγία Γραφή.

Είναι ανοιχτή στο εδάφιο Ιωάννης 8:32: «Η αλήθεια θα σας ελευθερώσει».

Σε εκπλήρωση των λόγων του Ιησού, χιλιάδες άτομα εκεί έχουν μάθει τη Βιβλική αλήθεια και έχουν ελευθερωθεί από τον εθνικισμό και τα θρησκευτικά ψέματα.

Το έργο κηρύγματος άρχισε τον Απρίλιο του 1945 όταν πήγαν εκεί οι ιεραπόστολοι Λέναρτ και Βιρτζίνια Τζόνσον.

Χωρίς να χάσουν χρόνο, άρχισαν Γραφικές μελέτες την ίδια μέρα που έφτασαν εκεί.

Αργότερα, ακολούθησαν και άλλοι ιεραπόστολοι, και πολλά άτομα άρχισαν να παρακολουθούν συναθροίσεις στον ιεραποστολικό οίκο.

Μόλις τρία χρόνια αργότερα, υπήρχαν περίπου 110 ευαγγελιζόμενοι που κήρυτταν τα καλά νέα.

Αυτή η αύξηση δεν πέρασε απαρατήρητη.

Υπό τη δικτατορία του Ραφαέλ Τρουχίγιο, οι αδελφοί μας αντιμετώπισαν σφοδρό διωγμό.

Ο Τρουχίγιο εδραίωσε την εξουσία του με τη στήριξη του Βατικανού.

Ορίστηκε ότι σε όλους τους ναούς του νησιού έπρεπε να τοποθετηθεί μια επιγραφή με τη φράση «Ο Θεός στον Ουρανό, ο Τρουχίγιο στη Γη».

Αλλά οι αδελφοί μας δεν συμβιβάστηκαν.

Η κυβέρνηση απαγόρευσε τη δράση μας το 1950 και ξανά το 1957.

Εκείνο το διάστημα, οι αδελφοί και οι αδελφές μας έδειξαν μεγάλη εγκαρτέρηση, κηρύττοντας διακριτικά και τυπώνοντας έντυπα στα κρυφά όπως φαίνεται σε αυτή την αναπαράσταση.

Παρά την απαγόρευση, ο λαός του Ιεχωβά στη Δομινικανή Δημοκρατία είχε αξιοσημείωτες αυξήσεις.

Η δεύτερη απαγόρευση άρθηκε το 1960.

Σήμερα, υπάρχουν πάνω από 38.000 ευαγγελιζόμενοι, που διεξάγουν 45.000 και πλέον Γραφικές μελέτες κάθε μήνα!

Εκτός από την ισπανική, οι συναθροίσεις διεξάγονται στην αϊτινή κρεολή, στην αμερικανική νοηματική, στην αγγλική, στη μανδαρινική κινεζική και στη ρωσική.

Μέσα στα βουνά, σε απόσταση περίπου 150 χιλιομέτρων από την πρωτεύουσα, βρίσκεται η μικρή πόλη Κονστάνσα.

Ολοκληρώνουμε το ταξίδι μας με την εκκλησία Λος Λαουρέλες.

Έχει 134 ευαγγελιζομένους, από τους οποίους οι 36 υπηρετούν ως τακτικοί σκαπανείς.

Αυτοί οι αδελφοί και αδελφές διεξάγουν κατά μέσο όρο πάνω από 170 Γραφικές μελέτες κάθε μήνα!

Ο τομέας τους είναι σκέτη απόλαυση, όχι μόνο επειδή βλέπει κανείς όμορφα ορεινά τοπία, αλλά και επειδή βρίσκει πολλά ειλικρινή άτομα που θέλουν να μάθουν για τον Ιεχωβά.

Οι αδελφοί και οι αδελφές σας της εκκλησίας Λος Λαουρέλες–Κονστάνσα σάς στέλνουν τη θερμή τους αγάπη και τους Χριστιανικούς χαιρετισμούς τους.

Παρακολουθήσατε το JW Broadcasting από τα Παγκόσμια Κεντρικά Γραφεία των Μαρτύρων του Ιεχωβά.

jwb-136-1.v Ελληνική
www.jw.org © 2026 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania.

Καθημερινή Εξέταση των Γραφών Τρίτη 7 Απριλίου 2026

Τρίτη 7 Απριλίου

Ο Ιεχωβά . . . δεν θέλει να καταστραφεί κανείς.—2 Πέτρ. 3:9.

Όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο κρίνει τους ανθρώπους, ο Ιεχωβά μάς αποκαλύπτει με καλοσύνη πώς νιώθει. (Ιεζ. 33:11) Δεν σπεύδει να καταστρέψει ανθρώπους μια για πάντα. Είναι βαθύτατα ελεήμων και δείχνει έλεος οποτεδήποτε είναι δυνατόν. Τι ξέρουμε για τους ανθρώπους που δεν θα αναστηθούν; Η Αγία Γραφή αναφέρει μόνο λίγα παραδείγματα. Ο Ιησούς έδειξε ότι ο Ιούδας ο Ισκαριώτης δεν θα αναστηθεί. (Μάρκ. 14:21· Ιωάν. 17:12) Ο Ιούδας εν γνώσει του και με τη θέλησή του ενήργησε ενάντια στον Ιεχωβά Θεό και στον Γιο Του. (Μάρκ. 3:29) Παρόμοια, ο Ιησούς είπε ότι μερικοί από τους θρησκευτικούς ηγέτες που του είχαν εναντιωθεί θα πέθαιναν χωρίς ελπίδα ανάστασης. (Ματθ. 23:33) Ο δε απόστολος Παύλος προειδοποίησε ότι οι αμετανόητοι αποστάτες δεν θα αναστηθούν.—Εβρ. 6:4-8· 10:29. w24.05 σ. 4 ¶10, 11

https://drive.google.com/file/d/16blcZiRkos-b7So8-EN8bj2mswHa2TkV/view?usp=sharing

Δευτέρα 6 Απριλίου 2026

Καθημερινή Εξέταση των Γραφών Δευτέρα 6 Απριλίου 2026

Δευτέρα 6 Απριλίου

Να εποικοδομείτε τον εαυτό σας πάνω στην αγιότατη πίστη σας.—Ιούδα 20.

Η σωματική ανάπτυξη είναι απλώς θέμα χρόνου, αλλά η ανάπτυξη προς την πνευματική ωριμότητα δεν επέρχεται ποτέ αυτομάτως. Για παράδειγμα, οι αδελφοί και οι αδελφές στην Κόρινθο δέχτηκαν τα καλά νέα, βαφτίστηκαν, έλαβαν άγιο πνεύμα και ωφελήθηκαν από την εκπαίδευση που έλαβαν προσωπικά από τον απόστολο Παύλο. (Πράξ. 18:8-11) Εντούτοις, κάποια χρόνια μετά το βάφτισμά τους, πολλοί ήταν ακόμα ανώριμοι. (1 Κορ. 3:2) Προκειμένου να φτάσουμε στην ωριμότητα, πρέπει πρώτα να καλλιεργήσουμε την επιθυμία να ωριμάσουμε. Εκείνοι που “αγαπούν την απειρία”, προτιμώντας να παραμένουν πνευματικά βρέφη, δεν θα κάνουν πρόοδο. (Παρ. 1:22) Δεν θέλουμε να είμαστε σαν εκείνους που είναι πλήρως αναπτυγμένοι σωματικά, αλλά εξακολουθούν να εξαρτώνται από τους γονείς τους ώστε να παίρνουν αποφάσεις για λογαριασμό τους. Απεναντίας, θέλουμε να είμαστε οι ίδιοι υπεύθυνοι για την πνευματική μας ανάπτυξη. Αν προσπαθείτε ακόμα να φτάσετε στην ωριμότητα, να προσεύχεστε να σας δίνει ο Ιεχωβά «τόσο την επιθυμία όσο και τη δύναμη να αναλαμβάνετε δράση».—Φιλιπ. 2:13. w24.04 σ. 4 ¶9, 10

https://drive.google.com/file/d/1d7CPxUYlDNIRcmTAVU6hXdPw3_pYJFqY/view?usp=sharing

Κυριακή 5 Απριλίου 2026

Πνευματικά Πετράδια ΗΣΑΪΑΣ 50, 51

https://drive.google.com/file/d/1LFJGfMnXp3JiZ8_azFhJY7kv6QlD3D7P/view?usp=sharing

Καθημερινή Εξέταση των Γραφών Κυριακή 5 Απριλίου 2026

Κυριακή 5 Απριλίου

Τους εμφανιζόταν επί 40 ημέρες.—Πράξ. 1:3.

Είναι 16 Νισάν του 33 Κ.Χ. Οι μαθητές του Ιησού έχουν μουδιάσει από τη θλίψη και έχουν παραλύσει από τον φόβο. Δύο από αυτούς φεύγουν από την Ιερουσαλήμ και κατευθύνονται προς το χωριό Εμμαούς. Ένας άγνωστος τους πλησιάζει και αρχίζει να περπατάει μαζί τους. Οι μαθητές εκφράζουν την απογοήτευσή τους για αυτό που συνέβη στον Ιησού. Τότε ο άγνωστος αρχίζει μια συζήτηση που τους αλλάζει τη ζωή. «Αρχίζοντας από τον Μωυσή και όλους τους Προφήτες», τους εξηγεί γιατί ο Μεσσίας έπρεπε να υποφέρει και να πεθάνει. Όταν οι τρεις άντρες φτάνουν στο χωριό Εμμαούς, ο άγνωστος αποκαλύπτει ποιος είναι—ο αναστημένος Ιησούς! (Λουκ. 24:13-35) Ο Ιησούς εμφανίστηκε στους μαθητές του αρκετές φορές τις τελευταίες 40 ημέρες που έμεινε στη γη. Εκείνο το διάστημα, οι θλιμμένοι και φοβισμένοι ακόλουθοι του Ιησού μεταμορφώθηκαν σε έναν στρατό από κήρυκες της Βασιλείας και δασκάλους γεμάτους χαρά, πεποίθηση και θάρρος. w24.10 σ. 12 ¶1-3

https://drive.google.com/file/d/10okjW_aJ3K2-pwk_1DbNlPKNuq_FN_1A/view?usp=sharing

Σάββατο 4 Απριλίου 2026

Καθημερινή Εξέταση των Γραφών Σάββατο 4 Απριλίου 2026

Σάββατο 4 Απριλίου

Ο Χριστός υπέφερε για εσάς.—1 Πέτρ. 2:21.

Μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα πόσο πολύ μας αγαπάει ο Ιεχωβά αν αναλογιστούμε τι του κόστισε το λύτρο. Ο Σατανάς ισχυρίζεται ότι κανένας υπηρέτης του Θεού δεν θα παραμείνει όσιος σε Εκείνον αν αντιμετωπίσει δυσκολίες. Για να αντικρούσει αυτή την κατηγορία, ο Ιεχωβά επέτρεψε να υποφέρει ο Ιησούς προτού πεθάνει. (Ιώβ 2:1-5) Ο Ιεχωβά είδε θρησκευτικούς εναντιουμένους να χλευάζουν τον Ιησού και στρατιώτες να τον μαστιγώνουν βάναυσα και να τον καρφώνουν σε ένα ξύλο. Κατόπιν, ο Ιεχωβά παρακολουθούσε καθώς ο αγαπημένος του Γιος αφέθηκε να υποστεί έναν επώδυνο θάνατο. (Ματθ. 27:28-31, 39) Ο Ιεχωβά είχε τη δύναμη να σταματήσει τη διαδικασία ανά πάσα στιγμή. (Ματθ. 27:42, 43) Ωστόσο, αν είχε παρέμβει, δεν θα είχε καταβληθεί λύτρο και θα είχαμε μείνει χωρίς ελπίδα. Γι’ αυτό, ο Ιεχωβά επέτρεψε να υποφέρει ο Γιος του ώσπου να αφήσει την τελευταία του πνοή. w25.01 σ. 22 ¶7

https://drive.google.com/file/d/1Z_XXmJnQVDBQh1zQH4faBzSTNr_lgWlT/view?usp=sharing

Παρασκευή 3 Απριλίου 2026

Καθημερινή Εξέταση των Γραφών Παρασκευή 3 Απριλίου 2026

Παρασκευή 3 Απριλίου

Ο Θεός αγάπησε τον κόσμο τόσο πολύ ώστε έδωσε τον μονογενή του Γιο, για να μην καταστραφεί όποιος εκδηλώνει πίστη σε αυτόν, αλλά να έχει αιώνια ζωή.—Ιωάν. 3:16.

Ο Ιησούς προδόθηκε, συνελήφθη, υπέστη φραστική κακομεταχείριση, συκοφαντήθηκε, καταδικάστηκε και μάλιστα βασανίστηκε. Οι στρατιώτες τον οδήγησαν στον τόπο της εκτέλεσης και τον κάρφωσαν σε ξύλο. Καθώς υπέμενε πιστά όλο αυτό το μαρτύριο, υπήρχε Κάποιος που πονούσε ακόμα περισσότερο: ο Ιεχωβά Θεός. Ο Ιεχωβά συγκράτησε την απεριόριστη δύναμή του και δεν παρενέβη. Γιατί; Λόγω της αγάπης του. Η θυσία του Ιησού είναι η υπέρτατη απόδειξη του πόσο πολύ σας αγαπάει ο Ιεχωβά. Ο Ιεχωβά έκανε πάρα πολλά, υποβάλλοντας τον εαυτό του στον χειρότερο πόνο που μπορεί να φανταστεί κανείς, για να σας σώσει από την αμαρτία και τον θάνατο. (1 Ιωάν. 4:9, 10) Ναι, θέλει να βοηθήσει τον καθέναν από εμάς να πολεμήσει ενάντια στην αμαρτία—και να νικήσει! w24.08 σ. 6 ¶13, 14

https://drive.google.com/file/d/15tzFFti03j5bLM1ZMof57-nNLj2hDz17/view?usp=sharing

Πέμπτη 2 Απριλίου 2026

ΗΜΕΡΑ ΑΝΑΜΝΗΣΗΣ Καθημερινή Εξέταση των Γραφών Πέμπτη 2 Απριλίου 2026

ΗΜΕΡΑ ΑΝΑΜΝΗΣΗΣΜετά τη Δύση του ΉλιουΠέμπτη 2 Απριλίου

Μη φοβάσαι, μικρό ποίμνιο, επειδή ο Πατέρας σας ευαρεστήθηκε να σας δώσει τη Βασιλεία.—Λουκ. 12:32.

Κατά τη διάρκεια του Δείπνου του Κυρίου, ο Ιησούς πρόσφερε άζυμο ψωμί στους αποστόλους του και τους είπε ότι αυτό αντιπροσώπευε το σώμα του. Έπειτα τους πρόσφερε το κρασί και είπε ότι αυτό αντιπροσώπευε «το αίμα . . . της διαθήκης». (Μάρκ. 14:22-25· Λουκ. 22:20· 1 Κορ. 11:24) Η νέα διαθήκη έχει γίνει με «τον οίκο του [πνευματικού] Ισραήλ», ο οποίος θα είναι «στη Βασιλεία του Θεού». (Εβρ. 8:6, 10· 9:15) Κατά τη διάρκεια του Δείπνου του Κυρίου, ο Ιησούς εστίασε στο «μικρό ποίμνιο». Τα πρώτα μέλη εκείνης της μικρής ομάδας ήταν οι πιστοί του απόστολοι που ήταν παρόντες μαζί του σε εκείνο το δωμάτιο. Αυτοί είναι που θα λάβουν μια θέση στον ουρανό μαζί με τον Ιησού. w24.12 σ. 11 ¶9, 10

https://drive.google.com/file/d/1W_Q1abTXUfmbPUdVSC0aW3JpwiMyfvAC/view?usp=sharing

Τετάρτη 1 Απριλίου 2026

Γκάιους Γκλόκεντιν: Το Λύτρο Προστατεύει την Πολύτιμη Ενότητά Μας (Ιωάν. 10:16)

Γκάιους Γκλόκεντιν: Το Λύτρο Προστατεύει την Πολύτιμη Ενότητά Μας (Ιωάν. 10:16)

https://www.jw.org/finder?srcid=share&wtlocale=G&lank=pub-jwb-092_12_VIDEO

Σήμερα στην πρωινή λατρεία, θα μιλήσουμε για την ενότητα.

Πολλές φορές, όταν οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τη φράση «οι άλλοι», φανερώνουν ότι έχουν κάποια προκατάληψη, ότι υπάρχουν πράγματα που τους χωρίζουν.

Αντιθέτως, ο Ιησούς εδώ, στο εδάφιο Ιωάννης 10:16, χρησιμοποιεί τον όρο «άλλα πρόβατα» για να μιλήσει για την ενότητα.

Ας διαβάσουμε το εδάφιο Ιωάννης 10:16.

Εδώ ο Ιησούς λέει: «Και άλλα πρόβατα έχω, που δεν είναι από αυτή τη μάντρα· και εκείνα πρέπει να τα βάλω μέσα, και θα ακούσουν τη φωνή μου και θα γίνουν ένα ποίμνιο, ένας ποιμένας».

Επομένως, οι χρισμένοι και όσοι έχουν την ελπίδα να ζήσουν για πάντα στη γη έχουν ενότητα.

Ας μιλήσουμε λοιπόν σήμερα για την ενότητα και το πώς σχετίζεται με την Ανάμνηση.

Θα ασχοληθούμε με τα ακόλουθα ερωτήματα: Γιατί είναι η ενότητα τόσο πολύτιμη για τον καθέναν μας προσωπικά; Ποιοι είναι οι εχθροί της ενότητας; Και το τρίτο ερώτημα: Πώς η παρουσία μας στην Ανάμνηση θα μας βοηθήσει να διατηρήσουμε την ενότητά μας; Γιατί είναι τόσο πολύτιμη η ενότητα για τον καθέναν μας; Όλοι μας θεωρούμε πολύ σημαντική την αρμονία που υπάρχει στην αδελφότητα λόγω του ότι εφαρμόζουμε την κατεύθυνση του Θεού.

Η ενότητα της εκκλησίας και της οργάνωσης του Ιεχωβά γενικότερα μας κάνει να νιώθουμε ασφαλείς και προστατευμένοι.

Λαβαίνουμε παρηγοριά, καθώς και ενθάρρυνση, επειδή νιώθουμε άνετα να εκφραστούμε ελεύθερα.

Δεν φοβόμαστε ότι κάποιος θα μας εκμεταλλευτεί επειδή εκείνη τη στιγμή είμαστε ευάλωτοι.

Στον Ψαλμό 122, αυτή η πολύτιμη ενότητα περιγράφεται με μια πολύ ωραία εικόνα.

Θα πάμε στον Ψαλμό 122:3: «Η Ιερουσαλήμ είναι χτισμένη ως πόλη που αποτελεί ενιαίο σύνολο».

Τα σπίτια στην Ιερουσαλήμ ήταν χτισμένα πολύ κοντά το ένα στο άλλο, και αυτή η πυκνή δόμηση διευκόλυνε την υπεράσπισή της.

Αυτό έδινε στους κατοίκους της τη δυνατότητα να βοηθούν και να προστατεύουν ο ένας τον άλλον.

Με άλλα λόγια, η ενότητα που απολαμβάνουμε είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο ευημερούμε και προοδεύουμε.

Δεν είναι εξαιρετικά πολύτιμη αυτή η ενότητα για εμάς; Ναι, και δεν τη θεωρούμε δεδομένη.

Δυστυχώς όμως, αυτή η ενότητα είναι εύθραυστη.

Γιατί; Επειδή έχει εχθρούς.

Ποιοι είναι όμως αυτοί οι εχθροί; Aυτό είναι το δεύτερό μας ερώτημα.

Ο πρώτιστος εχθρός είναι ο Σατανάς.

Κατάφερε να καταστρέψει την ενότητα που υπήρχε ανάμεσα στους ανθρώπους και στον Ιεχωβά.

Και εξακολουθεί να μη θέλει να τα καταφέρουμε ούτε ως άτομα ούτε ως σύνολο.

Και επειδή βλέπει ότι οι κατά μέτωπο επιθέσεις του δεν έχουν επιτυχία, προσπαθεί να μας επιτεθεί εκ των έσω με πανούργους τρόπους.

Για παράδειγμα, πριν από δεκαετίες, η μυστική αστυνομία μιας χώρας εξαπέλυσε σφοδρές επιθέσεις εναντίον υπεύθυνων αδελφών μέσω πλαστών επιστολών.

Οι αδελφοί κατηγορούνταν ότι ήταν μέθυσοι, μοιχοί και προδότες.

Σε μια άλλη χώρα, η μυστική αστυνομία τύπωσε αντίτυπα της Σκοπιάς με παραποιημένο περιεχόμενο, εξυπηρετώντας έτσι τον σκοπό του Σατανά.

Ο Σατανάς θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί παρόμοιες μεθόδους στο μέλλον σε μια προσπάθεια να καταστρέψει την πολύτιμη ενότητά μας.

Μάλιστα, σήμερα έχει στη διάθεσή του και τη σύγχρονη τεχνολογία.

Ο δεύτερος εχθρός είναι ο κόσμος.

Ζούμε μέσα στον κόσμο του Σατανά και, θέλοντας και μη, είμαστε εκτεθειμένοι στο πνεύμα του.

Είναι ένα πνεύμα ανεξαρτησίας, ένα πνεύμα που προωθεί συχνά μια κακώς εννοούμενη διαφορετικότητα που είναι αποκρουστική —όλα επιτρέπονται.

Και ο ορισμός της ανεκτικότητας έχει αλλάξει.

Ανεκτικότητα σημαίνει πλέον να πιστεύεις ότι η άποψη του άλλου έχει την ίδια ισχύ ή είναι εξίσου αποδεκτή με τη δική σου.

Δεν αρκεί πλέον να αναγνωρίζεις απλώς ότι υπάρχουν διαφορετικές απόψεις, αλλά πρέπει να αποδεχτείς κιόλας αυτές τις διαφορετικές απόψεις.

Και εφόσον ζούμε σε αυτόν τον κόσμο, βλέπουμε ξεκάθαρα ότι υπάρχει ο κίνδυνος να επηρεάσει αυτό το πνεύμα την πολύτιμη ενότητά μας.

Αλλά ποιος είναι ο τρίτος εχθρός; Ο τρίτος εχθρός είναι ο ίδιος μας ο εαυτός.

Πώς είναι όμως δυνατόν εμείς που θεωρούμε τόσο σημαντική την ενότητα να τη θέτουμε ταυτόχρονα σε κίνδυνο; Αυτό συμβαίνει επειδή είμαστε ατελείς και τα λάθη μας μπορεί να φέρουν διαίρεση.

Για παράδειγμα, ο Ιεχωβά μάς δημιούργησε με τη φυσιολογική επιθυμία να φροντίζουμε τον εαυτό μας.

Δυστυχώς όμως, έχουμε ως άνθρωποι μέσα μας την τάση να το παρακάνουμε σε αυτόν τον τομέα.

Και έτσι μέσα μας μπορεί να αναπτυχθούν υπερηφάνεια και εγωισμός, τα οποία διαταράσσουν την ενότητα.

Ας εξετάσουμε τώρα το τελευταίο μας ερώτημα: Πώς θα μας βοηθήσει η παρουσία μας στην Ανάμνηση φέτος να διατηρήσουμε την πολύτιμη ενότητά μας; Η παρουσία μας στην Ανάμνηση αναμφίβολα δείχνει ότι υποστηρίζουμε πλήρως το υπόλοιπο των χρισμένων.

Η ενότητα ανάμεσα στις δύο ομάδες προεικονίστηκε στο όγδοο κεφάλαιο του Ζαχαρία.

Καθώς διαβάζουμε το εδάφιο Ζαχαρίας 8:23, προσέξτε πόσο δεμένες είναι αυτές οι δύο ομάδες.

Ζαχαρίας 8:23.

«Αυτό λέει ο Ιεχωβά των στρατευμάτων: “Εκείνες τις ημέρες 10 άντρες από όλες τις γλώσσες των εθνών θα πιάσουν, ναι, θα πιάσουν σφιχτά τη φορεσιά ενός Ιουδαίου, λέγοντας: «Θέλουμε να έρθουμε μαζί σας, γιατί ακούσαμε ότι ο Θεός είναι μαζί σας»”».

Το ότι “πιάνουν σφιχτά τη φορεσιά” και το ότι έχουν την επιθυμία να πάνε μαζί τους είναι ξεκάθαρη ένδειξη ενότητας.

Τα άλλα πρόβατα νιώθουν περήφανα που συνεργάζονται με τους χρισμένους επειδή ξέρουν ότι o Ιεχωβά τούς ευλογεί.

Ακόμη λοιπόν και αν δεν έχουμε κάποιον χρισμένο στην εκκλησία μας, τηρούμε την Aνάμνηση μαζί με τους χρισμένους «ώμο προς ώμο».

Αυτό μας κάνει πιο αποφασισμένους να μην παγιδευτούμε από καμία μέθοδο του Σατανά.

Γι’ αυτό και τρεφόμαστε αποκλειστικά από το τραπέζι του Ιεχωβά.

Όσες συνταρακτικές ιστορίες και αν λέγονται ή γράφονται ή προβάλλονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εμείς εμπιστευόμαστε πλήρως και υποστηρίζουμε το Κυβερνών Σώμα το οποίο κατευθύνει ο Ιησούς.

Πώς μας βοηθάει η παρουσία μας στην Ανάμνηση να προστατεύουμε την ενότητά μας από «το πνεύμα του κόσμου»; Στην Ανάμνηση θα εστιάσουμε στο λύτρο.

Ο Ιησούς πέθανε για όσους έχουν πίστη σε αυτόν και για όσους ζουν σύμφωνα με το θέλημα του Ιεχωβά.

Αυτό μας διαχωρίζει από εκείνους που ζουν σύμφωνα με τις προσωπικές τους προτιμήσεις.

Και όντως, ο στοχασμός γύρω από το λύτρο μάς βοηθάει να βάζουμε τις σωστές προτεραιότητες.

Βάζουμε το δικό μας συμφέρον και τις δικές μας επιθυμίες σε δεύτερη θέση.

Υποτασσόμαστε στο θέλημα του Ιεχωβά.

Αυτή είναι η βασική μας προτεραιότητα και είναι το μυστικό για να διατηρούμε την ενότητά μας.

Επίσης, στην περίοδο της Ανάμνησης, εστιάζουμε στη βασική ιδιότητα του Ιεχωβά, την αγάπη.

Από αγάπη, ο Ιεχωβά προμήθευσε τη λυτρωτική θυσία.

Από αγάπη, ο Ιησούς άνοιξε τον δρόμο για να συγχωρηθούν οι αμαρτίες μας.

«Η αγάπη . . . είναι τέλειος δεσμός ενότητας», όπως λέει στο Κολοσσαείς 3:14.

Η αγάπη έχει τη δύναμη να ενώνει.

Το μεγαλύτερο παράδειγμα είναι η ενότητα ανάμεσα στον Ιεχωβά και στον Ιησού.

Και εμείς σήμερα θέλουμε να διατηρούμε την ίδια ενότητα.

Γι’ αυτό και πολεμάμε τις ιδιοτελείς τάσεις.

Αποδεικνύουμε την αγάπη μας με τη γενναιοδωρία μας και δίνοντας πρακτική βοήθεια.

Δεν διαδίδουμε φήμες ή κουτσομπολιά, αλλά προστατεύουμε ο ένας τον άλλον.

Ενεργώντας έτσι, δεν επιτρέπουμε στην ατελή μας προσωπικότητα να καταστρέφει την ενότητά μας.

Ανακεφαλαιώνοντας, η ενότητά μας είναι πραγματικά μοναδική και πολύτιμη και μας προστατεύει.

Έχουμε όλοι μας την ευθύνη να προστατεύουμε την ενότητά μας από την επιρροή του Σατανά, του κόσμου και της ατελούς μας προσωπικότητας.

Η παρουσία μας στην Ανάμνηση θα είναι μια εξαιρετική ευκαιρία να αποδείξουμε ότι εμπιστευόμαστε πλήρως και υποστηρίζουμε το χρισμένο υπόλοιπο.

Θα μας δώσει την ώθηση να συνεχίσουμε να υποτασσόμαστε στο θέλημα του Ιεχωβά και να μιμούμαστε την αγάπη του Ιεχωβά και του Ιησού.

jwb-092-12.v Ελληνική
www.jw.org © 2026 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania.

Καθημερινή Εξέταση των Γραφών Τετάρτη 1 Απριλίου 2026

Τετάρτη 1 Απριλίου

Αυτό είναι το θέλημα του Πατέρα μου, να έχει αιώνια ζωή όποιος αναγνωρίζει τον Γιο και εκδηλώνει πίστη σε αυτόν.—Ιωάν. 6:40.

Για να ωφεληθούμε από τη σάρκα και το αίμα του Ιησού, χρειάζεται να εκδηλώνουμε πίστη στο λύτρο. (Εφεσ. 1:7) Εκείνοι στους οποίους ο Ιησούς αναφέρθηκε ως «άλλα πρόβατα» δεν παίρνουν, και δεν πρέπει να παίρνουν, από το ψωμί και το κρασί κατά τον ετήσιο εορτασμό του Δείπνου του Κυρίου. (Ιωάν. 10:16) Παρ’ όλα αυτά, ωφελούνται από τη σάρκα και το αίμα του Ιησού Χριστού. Το κάνουν αυτό εκδηλώνοντας πίστη στην απολυτρωτική αξία της θυσίας του. (Ιωάν. 6:53) Αντίθετα, εκείνοι που πρέπει να παίρνουν από το ψωμί και το κρασί δείχνουν ότι έχουν φερθεί στη νέα διαθήκη και έχουν την προοπτική να κληρονομήσουν την ουράνια Βασιλεία. Συνεπώς, είτε είμαστε από τους χρισμένους είτε από τα άλλα πρόβατα, είναι απαραίτητο να εκδηλώνουμε πίστη ώστε να αποκτήσουμε αιώνια ζωή. w24.12 σ. 13 ¶14, 16

https://drive.google.com/file/d/15pP0CHQrIbX4Wp5F9ohTOroipJYF8xiA/view?usp=sharing

Δευτέρα 30 Μαρτίου 2026

Καθημερινή Εξέταση των Γραφών Δευτέρα 30 Μαρτίου 2026

Δευτέρα 30 Μαρτίου

Από αυτό φανερώθηκε η αγάπη του Θεού.—1 Ιωάν. 4:9.

Ασφαλώς συμφωνείτε ότι το λύτρο είναι ένα ανεκτίμητο δώρο! (2 Κορ. 9:15) Επειδή ο Ιησούς θυσίασε την ανθρώπινη ζωή του, μπορείτε να έχετε στενή φιλία με τον Ιεχωβά Θεό. Μπορείτε επίσης να έχετε την προοπτική της αιώνιας ζωής. Πόσο κατάλληλο είναι το ότι δείχνουμε ευγνωμοσύνη για το λύτρο και για τον Ιεχωβά, ο οποίος το προμήθευσε υποκινούμενος από αγάπη! (Ρωμ. 5:8) Για να μας βοηθήσει να παραμείνουμε ευγνώμονες και να μη θεωρήσουμε ποτέ το λύτρο δεδομένο, ο Ιησούς θέσπισε την ετήσια Ανάμνηση του θανάτου του. (Λουκ. 22:19, 20) Φέτος θα τηρήσουμε την Ανάμνηση την Πέμπτη 2 Απριλίου 2026. Αναμφίβολα, όλοι σχεδιάζουμε να παρευρεθούμε. Θα ωφεληθούμε πολύ αν αφιερώσουμε χρόνο την περίοδο της Ανάμνησης για να στοχαστούμε τι έχουν κάνει ο Ιεχωβά και ο Γιος του για εμάς. w25.01 σ. 20 ¶1, 2

https://drive.google.com/file/d/1zMdNOGfE1uiLDoTg-cEA7cRFN539Wvis/view?usp=sharing

Κυριακή 29 Μαρτίου 2026

Καθημερινή Εξέταση των Γραφών Κυριακή 29 Μαρτίου 2026

Κυριακή 29 Μαρτίου

[Ο Θεός] αγάπησε εμάς και έστειλε τον Γιο του ως εξιλαστήρια θυσία για τις αμαρτίες μας.—1 Ιωάν. 4:10.

Ασφαλώς, το λύτρο μάς βοηθάει να καταλάβουμε ότι ο Ιεχωβά είναι δίκαιος. Ωστόσο, μας βοηθάει ιδιαίτερα να συλλάβουμε το βάθος της αγάπης του. (Ιωάν. 3:16· 1 Ιωάν. 4:9, 10) Η διδασκαλία του λύτρου αποκαλύπτει ότι ο Ιεχωβά θέλει, όχι μόνο να έχουμε ατελείωτη ζωή, αλλά επίσης να ανήκουμε στην οικογένειά του. Σκεφτείτε: Όταν ο Αδάμ αμάρτησε, ο Ιεχωβά τον απέβαλε από την οικογένεια των λάτρεών Του. Ως αποτέλεσμα, όλοι μας έχουμε γεννηθεί έξω από την οικογένεια του Θεού. Αλλά με βάση το λύτρο, ο Ιεχωβά συγχωρεί τις αμαρτίες μας και τελικά θα φέρει στην οικογένειά του όλους τους ανθρώπους που εκδηλώνουν πίστη και είναι υπάκουοι. Ακόμα και τώρα μπορούμε να έχουμε θερμή σχέση με τον Ιεχωβά και με τους συλλάτρεις μας. Πραγματικά, είμαστε αποδέκτες της τρυφερής αγάπης του Ιεχωβά!—Ρωμ. 5:10, 11. w25.01 σ. 21 ¶6

https://drive.google.com/file/d/1-bFNuFtJGStu1Ig_WgBQBWogmSriIllF/view?usp=sharing

Σάββατο 28 Μαρτίου 2026

Εισαγωγή στο Βιβλίο της Εξόδου

Εισαγωγή στο Βιβλίο της Εξόδου

https://www.jw.org/finder?srcid=share&wtlocale=G&lank=pub-nwtsv_20_VIDEO

Εισαγωγή στο βιβλίο της Εξόδου.

Η Έξοδος γράφτηκε από τον Μωυσή στην έρημο του Σινά...

το 1512 Π.Κ.Χ...

έναν χρόνο αφότου οι Ισραηλίτες έφυγαν από την Αίγυπτο.

Το βιβλίο καλύπτει μια περίοδο 145 ετών...

από τον θάνατο του Ιωσήφ το 1657...

μέχρι την κατασκευή της σκηνής της μαρτυρίας το 1512.

Η Έξοδος λέει πώς απελευθέρωσε ο Ιεχωβά τους Ισραηλίτες από τη δουλεία στην Αίγυπτο...

πώς τους οργάνωσε σε έθνος...

και πώς τους δίδαξε να τον λατρεύουν.

Η Έξοδος έχει 40 κεφάλαια.

Στο κεφάλαιο 1, μαθαίνουμε ότι οι Ισραηλίτες αυξάνονται με ασυνήθιστο ρυθμό...

με αποτέλεσμα ο Φαραώ να τους υποβάλει σε σκληρή δουλεία.

Τα κεφάλαια 2 έως 4 περιγράφουν τι έγινε όταν γεννήθηκε ο Μωυσής...

όταν τον υιοθέτησε η κόρη του Φαραώ...

και όταν κατέφυγε στη γη Μαδιάμ αφού σκότωσε έναν Αιγύπτιο που καταπίεζε έναν Εβραίο.

Πολλά χρόνια αργότερα, ο Ιεχωβά διορίζει τον Μωυσή να βγάλει τον Ισραήλ από την Αίγυπτο.

Στα κεφάλαια 7 έως 10...

ο Μωυσής, οποίος έχει ως εκπρόσωπό του τον αδελφό του τον Ααρών...

λέει επανειλημμένα στον Φαραώ να αφήσει τον Ισραήλ να φύγει...

αλλά ο Φαραώ αρνείται.

Τότε, ο Ιεχωβά φέρνει δέκα πληγές στην Αίγυπτο.

Μεταξύ άλλων, μετατρέπει το νερό του Νείλου Ποταμού σε αίμα...

καλύπτει τη χώρα με βατράχια...

και πλήττει με σπυριά ανθρώπους και ζώα.

Στο κεφάλαιο 12, ο Θεός θεσπίζει το Πάσχα.

Επίσης, φέρνει τη δέκατη και τελευταία πληγή...

τον θάνατο των πρωτοτόκων.

Ο ταπεινωμένος πια Φαραώ, μετά τον χαμό και του δικού του γιου...

αφήνει επιτέλους τους Ισραηλίτες να φύγουν.

Στο κεφάλαιο 13, μέσω μιας στήλης σύννεφου την ημέρα και μιας στήλης φωτιάς τη νύχτα...

ο Ιεχωβά οδηγεί τον λαό του στην ελευθερία.

Στα κεφάλαια 14 και 15, ο Φαραώ, ενεργώντας ανόητα...

καταδιώκει τους Ισραηλίτες...

αλλά ο Ιεχωβά τον πνίγει στην Ερυθρά Θάλασσα μαζί με τις στρατιωτικές του δυνάμεις.

Μετά, ο Μωυσής και οι Ισραηλίτες ψάλλουν έναν επινίκιο ύμνο στον Ιεχωβά.

Το γνωρίζατε; Μέσω του Μωυσή, ο Ιεχωβά είπε στον Φαραώ...

«Σε κράτησα στη ζωή γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο...

για να σου δείξω τη δύναμή μου και να κάνω να διακηρυχτεί το όνομά μου σε όλη τη γη».

Και όντως, το όνομα του Θεού έγινε ευρέως γνωστό.

Ακόμα και 40 χρόνια αργότερα...

ο λαός της Χαναάν, όπως η Ραάβ από την Ιεριχώ, θυμόταν τι είχε συμβεί στην Ερυθρά Θάλασσα.

Και το πιο σημαντικό...

το ταπεινωτικό τέλος του Φαραώ αποτελεί προειδοποίηση για όλους όσους αψηφούν τον Ιεχωβά...

όπως είναι ο Σατανάς.

Στο κεφάλαιο 16, ο Ιεχωβά προμηθεύει στους Ισραηλίτες μάννα...

το οποίο γίνεται η βασική τροφή τους κατά την οδοιπορία τους στην έρημο.

Στο κεφάλαιο 19, ο Μωυσής ανεβαίνει στο όρος Σινά...

και εκεί ο Θεός υπόσχεται ότι, αν οι Ισραηλίτες ακούσουν προσεκτικά τη φωνή Του...

θα γίνουν «βασιλεία ιερέων και άγιο έθνος».

Στο κεφάλαιο 20, καθώς ο Θεός δίνει τις Δέκα Εντολές...

γίνονται βροντές και αστραπές...

ακούγεται ο ήχος κέρατος και βγαίνει καπνός από το όρος Σινά, μπροστά στα μάτια του λαού.

Στο κεφάλαιο 24...

ο Μωυσής διαβάζει το βιβλίο της διαθήκης στον λαό.

Εκείνοι απαντούν: «Όλα όσα είπε ο Ιεχωβά είμαστε πρόθυμοι να τα εκτελούμε».

Τα κεφάλαια 25 έως 40...

ασχολούνται κυρίως με το ιερατείο, την κατασκευή της σκηνής της μαρτυρίας...

της κιβωτού της διαθήκης, του λυχνοστάτη και άλλων ιερών αντικειμένων.

Τα κεφάλαια 28 και 29...

επικεντρώνονται στην ενδυμασία των ιερέων και στην καθιέρωση του ιερατείου.

Η ενδυμασία του αρχιερέα περιλαμβάνει ένα εφόδ και ένα τουρμπάνι με μια χρυσή πλάκα.

Στην πλάκα είναι χαραγμένη η φράση: «Η αγιότητα ανήκει στον Ιεχωβά».

Στο κεφάλαιο 32, ενώ ο Μωυσής βρίσκεται στο όρος Σινά...

ο λαός φτιάχνει ένα χρυσό μοσχάρι και το λατρεύει με χορούς και τραγούδια.

Όταν ο Μωυσής επιστρέφει...

καίει το είδωλο και το κάνει σκόνη, σκορπίζει τη σκόνη πάνω στο νερό...

και βάζει τους Ισραηλίτες να το πιουν.

Στο κεφάλαιο 34, ο Μωυσής, και πάλι στο όρος Σινά...

ακούει τον Ιεχωβά να διακηρύττει το όνομα και τις ιδιότητές Του.

Το κεφάλαιο 40 μας λέει ότι η στήλη σύννεφου καλύπτει την ολοκληρωμένη σκηνή της μαρτυρίας...

η οποία γεμίζει με τη δόξα του Θεού.

Καθώς διαβάζετε το βιβλίο της Εξόδου...

προσέξτε πώς μπορεί ο Ιεχωβά να ταπεινώσει τους υπερηφάνους και τους αλαζόνες...

παρατηρήστε πώς χρησιμοποιεί τους ταπεινούς και τους πράους...

και δείτε πώς η απελευθέρωση του Ισραήλ...

ενισχύει την πίστη μας στη μελλοντική μας απελευθέρωση μέσω της Βασιλείας του Θεού.

Εισαγωγή στο Βιβλίο της Γένεσης

Εισαγωγή στο Βιβλίο της Γένεσης
https://www.jw.org/finder?wtlocale=G&docid=1001071883&srcid=share

Εισαγωγή στο βιβλίο της Γένεσης.

Η Γένεση ολοκληρώθηκε από τον Μωυσή στην έρημο του Σινά...

το 1513 Π.Κ.Χ.

Ο Μωυσής γεννήθηκε το 1593.

Ήταν προφήτης, ηγέτης, κριτής, ιστορικός...

και μεσίτης μεταξύ των Ισραηλιτών και του Θεού.

Έγραψε τα πρώτα πέντε βιβλία της Γραφής, την αποκαλούμενη Πεντάτευχο...

καθώς και το βιβλίο του Ιώβ, τον 90ό Ψαλμό...

και πιθανώς τον 91ο Ψαλμό.

Το όνομα Γένεση σημαίνει «αρχή» ή «γέννηση».

Το βιβλίο εξηγεί πώς άρχισε να υπάρχει το σύμπαν...

και πώς ετοίμασε ο Θεός τη γη ως κατοικία για τους ανθρώπους.

Φτάνοντας μέχρι τον θάνατο του Ιωσήφ...

το 1657 Π.Κ.Χ...

περιγράφει πώς άρχισε να υπάρχει το έθνος του Ισραήλ και πώς αυξήθηκε στην Αίγυπτο.

Η Γένεση έχει 50 κεφάλαια.

Τα κεφάλαια 1 και 2 αναφέρουν πώς ο Θεός, σε έξι περιόδους που ονομάζονται ημέρες...

ετοίμασε τη γη για τους ανθρώπους...

και μετά δημιούργησε τον πρώτο άντρα και την πρώτη γυναίκα, τον Αδάμ και την Εύα.

Ο Θεός τούς είπε “να γεμίσουν τη γη και να την καθυποτάξουν”...

και τους έδωσε την προοπτική της αιώνιας ζωής.

Στο κεφάλαιο 3, ένα φίδι βάζει σε πειρασμό την Εύα να παρακούσει τον Θεό.

Μαζί της, παρακούει και ο Αδάμ τον Θεό...

επιφέροντας αμαρτία και θάνατο στην ανθρώπινη οικογένεια.

Στο κεφάλαιο 6, πονηροί άγγελοι υλοποιούνται, παίρνουν γυναίκες ως συζύγους τους...

και αποκτούν μαζί τους υβριδικούς απογόνους, τους Νεφιλείμ.

Η πονηρία αφθονεί και ο Θεός αποφασίζει “να δώσει τέλος σε κάθε σάρκα”...

μέσω ενός μεγάλου κατακλυσμού.

Ο Νώε όμως έχει βρει εύνοια στα μάτια του Θεού...

ο οποίος του λέει να φτιάξει μια κιβωτό...

για να σώσει την οικογένειά του και τα διάφορα είδη ζώων.

Στα κεφάλαια 10 και 11, διαβάζουμε ότι, μετά τον Κατακλυσμό...

οι άνθρωποι αρχίζουν να χτίζουν μια πόλη με έναν μεγάλο πύργο...

αψηφώντας τον σκοπό του Θεού που είναι να γεμίσουν οι άνθρωποι τη γη.

Γι’ αυτό, ο Θεός συγχέει τη γλώσσα τους και τους διασκορπίζει.

Τα κεφάλαια 11 ως 25 εστιάζουν στον Αβραάμ—έναν άνθρωπο πίστης.

Στο κεφάλαιο 12, ο Ιεχωβά λέει στον Αβραάμ —που τότε λεγόταν Άβραμ...

να πάει στη χώρα στην οποία ο ίδιος μια μέρα θα γινόταν μεγάλο έθνος...

και το μέσο για να ευλογηθούν όλα τα έθνη της γης.

Στο κεφάλαιο 15, ο Ιεχωβά λέει στον Άβραμ...

να σηκώσει τα μάτια του και να μετρήσει τα άστρα, αν μπορεί.

«Έτσι θα γίνουν οι απόγονοί σου», λέει ο Θεός.

Το γνωρίζατε; Η Γένεση καθορίζει ποιο είναι το θέμα ολόκληρης της Γραφής...

η υπεράσπιση του δικαιώματος που έχει ο Ιεχωβά να κυβερνάει...

και η εκπλήρωση του σκοπού του για τη γη και την ανθρωπότητα...

μέσω της Βασιλείας του με βασιλιά έναν μελλοντικό απόγονο.

Αυτός ο απόγονος και το τι θα έκανε...

προειπώθηκαν για πρώτη φορά στο εδάφιο Γένεση 3:15.

Το βιβλίο της Αποκάλυψης δείχνει πώς συντρίβει αυτός ο απόγονος «το αρχικό φίδι», τον Σατανά...

και φέρνει τις υποσχεμένες ευλογίες σε όλη την υπάκουη ανθρωπότητα.

Στο κεφάλαιο 19, ο Θεός καταστρέφει τα Σόδομα...

τα Γόμορρα και τις γειτονικές πόλεις...

εξαιτίας χονδροειδούς σεξουαλικής ανηθικότητας.

Στο κεφάλαιο 22, ο Ιεχωβά λέει στον Αβραάμ να θυσιάσει τον γιο του, τον Ισαάκ.

Αλλά όταν ο Αβραάμ πάει να το κάνει αυτό, ο Ιεχωβά τον σταματάει...

και επαναλαμβάνει τις υποσχέσεις του σχετικά με τους μελλοντικούς απογόνους του Αβραάμ.

Τα κεφάλαια 24 ως 50 εστιάζουν κυρίως στον Ισαάκ...

στους δίδυμους γιους του, Ιακώβ και Ησαύ...

καθώς και στον γιο του Ιακώβ, τον Ιωσήφ.

Ο Ισαάκ ευλογεί τον Ιακώβ, ο οποίος πηγαίνει στη μακρινή Παδάν-αράμ.

Μέσω της Λείας, της Ραχήλ και των δύο υπηρετριών τους...

ο Ιακώβ αποκτάει πολλά παιδιά, μεταξύ άλλων 11 γιους.

Στη συνέχεια, ο Ιακώβ επιστρέφει στη Χαναάν...

όπου ο Θεός αλλάζει το όνομά του σε Ισραήλ και η Ραχήλ γεννάει τον 12ο γιο του.

Τα κεφάλαια 37 ως 41...

περιγράφουν πώς ο 17χρονος γιος του Ιακώβ, ο Ιωσήφ...

πουλιέται από τους αδελφούς του και γίνεται δούλος του Πετεφρή, ενός αυλικού του Φαραώ.

Αργότερα, η σύζυγος του Πετεφρή προσπαθεί να ξελογιάσει τον Ιωσήφ, αλλά μάταια.

Τον κατηγορεί για απόπειρα βιασμού και εκείνος ρίχνεται στη φυλακή.

Στα 30 του και ενώ είναι ακόμα στη φυλακή...

ο Ιωσήφ ερμηνεύει κάποια όνειρα του Φαραώ με τη βοήθεια του πνεύματος του Θεού.

Ως αποτέλεσμα, αποφυλακίζεται και διορίζεται πρωθυπουργός της Αιγύπτου.

Στα κεφάλαια 42 ως 47, ο Ιωσήφ ξανασμίγει με την οικογένειά του...

οι οποίοι έρχονται για να κατοικήσουν ως ξένοι στην Αίγυπτο.

Το κεφάλαιο 49 περιέχει την επιθανάτια προφητεία του Ιακώβ για τους γιους του.

Από την οικογενειακή γραμμή του Ιούδα θα έρθει ο υποσχεμένος απόγονος, ο Σηλώ...

εκείνος στον οποίο «θα ανήκει η υπακοή των λαών».

Καθώς διαβάζετε το βιβλίο της Γένεσης...

προσέξτε πώς εξηγεί τον πραγματικό λόγο για τον οποίο υποφέρει η ανθρωπότητα...

δείτε πώς και γιατί οι πατριάρχες κέρδισαν την εύνοια και την ευλογία του Θεού...

και διαβάστε πώς θα εκπληρωθούν οι υποσχέσεις που έδωσε ο Ιεχωβά...

σε εκείνους τους ανθρώπους πίστης...

μέσω του Ιησού Χριστού, του Βασιλιά της Βασιλείας του Θεού.

Καθημερινή Εξέταση των Γραφών Σάββατο 28 Μαρτίου 2026

Σάββατο 28 Μαρτίου

Θέλημα [του Θεού] είναι να σωθούν κάθε είδους άνθρωποι και να αποκτήσουν ακριβή γνώση της αλήθειας.—1 Τιμ. 2:4.

Μπορούμε να δείξουμε εκτίμηση για την αγάπη του Ιεχωβά χρησιμοποιώντας την περίοδο της Ανάμνησης για να του δείξουμε πόσο ευγνώμονες είμαστε για το λύτρο. Εκτός από το να κάνουμε σχέδια για να είμαστε παρόντες στην Ανάμνηση, μπορούμε να προσκαλέσουμε και άλλους. Εξηγήστε σε εκείνους που θα προσκαλέσετε τι θα λάβει χώρα στην Ανάμνηση. Θα το βρείτε χρήσιμο να τους δείξετε τα βίντεο Γιατί Πέθανε ο Ιησούς; και Να Θυμάστε τον Θάνατο του Ιησού στον ιστότοπο jw.org. Οι πρεσβύτεροι πρέπει να φροντίσουν να προσκαλέσουν τους αδρανείς. Φανταστείτε τη χαρά που θα γίνει και στον ουρανό και στη γη αν κάποια χαμένα πρόβατα του Ιεχωβά υποκινηθούν να επιστρέψουν στο ποίμνιό του! (Λουκ. 15:4-7) Στην Ανάμνηση, ας επιδιώξουμε να χαιρετήσουμε, όχι μόνο ο ένας τον άλλον, αλλά ιδίως εκείνους που θα έρθουν για πρώτη φορά ή που δεν έχουν έρθει εδώ και πολύ καιρό. Θέλουμε να τους κάνουμε να νιώσουν ευπρόσδεκτοι!—Ρωμ. 12:13. w25.01 σ. 29 ¶15

https://drive.google.com/file/d/1sdDvsoPkorW-bWpCL4f9ZWXONU_RgN-L/view?usp=sharing

Να Θυμάστε τον Θάνατο του Ιησού

Να Θυμάστε τον Θάνατο του Ιησού
https://www.jw.org/finder?wtlocale=G&docid=502016800&srcid=share

Φανταστείτε έναν κόσμο όπου θα υπάρχει παντού ειρήνη!

Χωρίς βάσανα!

Με άφθονη τροφή για όλους!

Και ζωή με τέλεια υγεία!

Πώς είναι, όμως, εφικτό αυτό το υπέροχο μέλλον; Χάρη σε όσα έκανε ο Ιησούς για εμάς.

Ήρθε στη γη για έναν σκοπό.

Έδωσε τη ζωή του για εκείνους που αγαπούσε.

Την τελευταία νύχτα πριν πεθάνει, ο Ιησούς ζήτησε να θυμόμαστε τη θυσία του.

Είπε: Στην επέτειο του θανάτου του, άνθρωποι σε όλο τον κόσμο θα συγκεντρωθούν για να τον θυμηθούν.

Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά προσκαλούν εσάς και την οικογένειά σας να παρευρεθείτε στην Ανάμνηση του θανάτου του Ιησού.

Σε αυτή τη συνάθροιση, θα μάθετε γιατί η θυσία του ήταν τόσο σημαντική και πώς σας επηρεάζουν οι υποσχέσεις του.

Για να μάθετε τι λέει η Γραφή για αυτό και για πολλά άλλα θέματα, μπείτε στο jw.org.

Τρίτη 7 Απριλίου 2026

Ο Ιεχωβά . . . δεν θέλει να καταστραφεί κανείς.​—2 Πέτρ. 3:9.

Δευτέρα 6 Απριλίου 2026

Να εποικοδομείτε τον εαυτό σας πάνω στην αγιότατη πίστη σας.​—Ιούδα 20.

Κυριακή 5 Απριλίου 2026

Τους εμφανιζόταν επί 40 ημέρες.​—Πράξ. 1:3.