Γκάιους Γκλόκεντιν: Το Λύτρο Προστατεύει την Πολύτιμη Ενότητά Μας (Ιωάν. 10:16)
https://www.jw.org/finder?srcid=share&wtlocale=G&lank=pub-jwb-092_12_VIDEO
Σήμερα στην πρωινή λατρεία, θα μιλήσουμε για την ενότητα.
Πολλές φορές, όταν οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τη φράση «οι άλλοι», φανερώνουν ότι έχουν κάποια προκατάληψη, ότι υπάρχουν πράγματα που τους χωρίζουν.
Αντιθέτως, ο Ιησούς εδώ, στο εδάφιο Ιωάννης 10:16, χρησιμοποιεί τον όρο «άλλα πρόβατα» για να μιλήσει για την ενότητα.
Ας διαβάσουμε το εδάφιο Ιωάννης 10:16.
Εδώ ο Ιησούς λέει: «Και άλλα πρόβατα έχω, που δεν είναι από αυτή τη μάντρα· και εκείνα πρέπει να τα βάλω μέσα, και θα ακούσουν τη φωνή μου και θα γίνουν ένα ποίμνιο, ένας ποιμένας».
Επομένως, οι χρισμένοι και όσοι έχουν την ελπίδα να ζήσουν για πάντα στη γη έχουν ενότητα.
Ας μιλήσουμε λοιπόν σήμερα για την ενότητα και το πώς σχετίζεται με την Ανάμνηση.
Θα ασχοληθούμε με τα ακόλουθα ερωτήματα: Γιατί είναι η ενότητα τόσο πολύτιμη για τον καθέναν μας προσωπικά; Ποιοι είναι οι εχθροί της ενότητας; Και το τρίτο ερώτημα: Πώς η παρουσία μας στην Ανάμνηση θα μας βοηθήσει να διατηρήσουμε την ενότητά μας; Γιατί είναι τόσο πολύτιμη η ενότητα για τον καθέναν μας; Όλοι μας θεωρούμε πολύ σημαντική την αρμονία που υπάρχει στην αδελφότητα λόγω του ότι εφαρμόζουμε την κατεύθυνση του Θεού.
Η ενότητα της εκκλησίας και της οργάνωσης του Ιεχωβά γενικότερα μας κάνει να νιώθουμε ασφαλείς και προστατευμένοι.
Λαβαίνουμε παρηγοριά, καθώς και ενθάρρυνση, επειδή νιώθουμε άνετα να εκφραστούμε ελεύθερα.
Δεν φοβόμαστε ότι κάποιος θα μας εκμεταλλευτεί επειδή εκείνη τη στιγμή είμαστε ευάλωτοι.
Στον Ψαλμό 122, αυτή η πολύτιμη ενότητα περιγράφεται με μια πολύ ωραία εικόνα.
Θα πάμε στον Ψαλμό 122:3: «Η Ιερουσαλήμ είναι χτισμένη ως πόλη που αποτελεί ενιαίο σύνολο».
Τα σπίτια στην Ιερουσαλήμ ήταν χτισμένα πολύ κοντά το ένα στο άλλο, και αυτή η πυκνή δόμηση διευκόλυνε την υπεράσπισή της.
Αυτό έδινε στους κατοίκους της τη δυνατότητα να βοηθούν και να προστατεύουν ο ένας τον άλλον.
Με άλλα λόγια, η ενότητα που απολαμβάνουμε είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο ευημερούμε και προοδεύουμε.
Δεν είναι εξαιρετικά πολύτιμη αυτή η ενότητα για εμάς; Ναι, και δεν τη θεωρούμε δεδομένη.
Δυστυχώς όμως, αυτή η ενότητα είναι εύθραυστη.
Γιατί; Επειδή έχει εχθρούς.
Ποιοι είναι όμως αυτοί οι εχθροί; Aυτό είναι το δεύτερό μας ερώτημα.
Ο πρώτιστος εχθρός είναι ο Σατανάς.
Κατάφερε να καταστρέψει την ενότητα που υπήρχε ανάμεσα στους ανθρώπους και στον Ιεχωβά.
Και εξακολουθεί να μη θέλει να τα καταφέρουμε ούτε ως άτομα ούτε ως σύνολο.
Και επειδή βλέπει ότι οι κατά μέτωπο επιθέσεις του δεν έχουν επιτυχία, προσπαθεί να μας επιτεθεί εκ των έσω με πανούργους τρόπους.
Για παράδειγμα, πριν από δεκαετίες, η μυστική αστυνομία μιας χώρας εξαπέλυσε σφοδρές επιθέσεις εναντίον υπεύθυνων αδελφών μέσω πλαστών επιστολών.
Οι αδελφοί κατηγορούνταν ότι ήταν μέθυσοι, μοιχοί και προδότες.
Σε μια άλλη χώρα, η μυστική αστυνομία τύπωσε αντίτυπα της Σκοπιάς με παραποιημένο περιεχόμενο, εξυπηρετώντας έτσι τον σκοπό του Σατανά.
Ο Σατανάς θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί παρόμοιες μεθόδους στο μέλλον σε μια προσπάθεια να καταστρέψει την πολύτιμη ενότητά μας.
Μάλιστα, σήμερα έχει στη διάθεσή του και τη σύγχρονη τεχνολογία.
Ο δεύτερος εχθρός είναι ο κόσμος.
Ζούμε μέσα στον κόσμο του Σατανά και, θέλοντας και μη, είμαστε εκτεθειμένοι στο πνεύμα του.
Είναι ένα πνεύμα ανεξαρτησίας, ένα πνεύμα που προωθεί συχνά μια κακώς εννοούμενη διαφορετικότητα που είναι αποκρουστική —όλα επιτρέπονται.
Και ο ορισμός της ανεκτικότητας έχει αλλάξει.
Ανεκτικότητα σημαίνει πλέον να πιστεύεις ότι η άποψη του άλλου έχει την ίδια ισχύ ή είναι εξίσου αποδεκτή με τη δική σου.
Δεν αρκεί πλέον να αναγνωρίζεις απλώς ότι υπάρχουν διαφορετικές απόψεις, αλλά πρέπει να αποδεχτείς κιόλας αυτές τις διαφορετικές απόψεις.
Και εφόσον ζούμε σε αυτόν τον κόσμο, βλέπουμε ξεκάθαρα ότι υπάρχει ο κίνδυνος να επηρεάσει αυτό το πνεύμα την πολύτιμη ενότητά μας.
Αλλά ποιος είναι ο τρίτος εχθρός; Ο τρίτος εχθρός είναι ο ίδιος μας ο εαυτός.
Πώς είναι όμως δυνατόν εμείς που θεωρούμε τόσο σημαντική την ενότητα να τη θέτουμε ταυτόχρονα σε κίνδυνο; Αυτό συμβαίνει επειδή είμαστε ατελείς και τα λάθη μας μπορεί να φέρουν διαίρεση.
Για παράδειγμα, ο Ιεχωβά μάς δημιούργησε με τη φυσιολογική επιθυμία να φροντίζουμε τον εαυτό μας.
Δυστυχώς όμως, έχουμε ως άνθρωποι μέσα μας την τάση να το παρακάνουμε σε αυτόν τον τομέα.
Και έτσι μέσα μας μπορεί να αναπτυχθούν υπερηφάνεια και εγωισμός, τα οποία διαταράσσουν την ενότητα.
Ας εξετάσουμε τώρα το τελευταίο μας ερώτημα: Πώς θα μας βοηθήσει η παρουσία μας στην Ανάμνηση φέτος να διατηρήσουμε την πολύτιμη ενότητά μας; Η παρουσία μας στην Ανάμνηση αναμφίβολα δείχνει ότι υποστηρίζουμε πλήρως το υπόλοιπο των χρισμένων.
Η ενότητα ανάμεσα στις δύο ομάδες προεικονίστηκε στο όγδοο κεφάλαιο του Ζαχαρία.
Καθώς διαβάζουμε το εδάφιο Ζαχαρίας 8:23, προσέξτε πόσο δεμένες είναι αυτές οι δύο ομάδες.
Ζαχαρίας 8:23.
«Αυτό λέει ο Ιεχωβά των στρατευμάτων: “Εκείνες τις ημέρες 10 άντρες από όλες τις γλώσσες των εθνών θα πιάσουν, ναι, θα πιάσουν σφιχτά τη φορεσιά ενός Ιουδαίου, λέγοντας: «Θέλουμε να έρθουμε μαζί σας, γιατί ακούσαμε ότι ο Θεός είναι μαζί σας»”».
Το ότι “πιάνουν σφιχτά τη φορεσιά” και το ότι έχουν την επιθυμία να πάνε μαζί τους είναι ξεκάθαρη ένδειξη ενότητας.
Τα άλλα πρόβατα νιώθουν περήφανα που συνεργάζονται με τους χρισμένους επειδή ξέρουν ότι o Ιεχωβά τούς ευλογεί.
Ακόμη λοιπόν και αν δεν έχουμε κάποιον χρισμένο στην εκκλησία μας, τηρούμε την Aνάμνηση μαζί με τους χρισμένους «ώμο προς ώμο».
Αυτό μας κάνει πιο αποφασισμένους να μην παγιδευτούμε από καμία μέθοδο του Σατανά.
Γι’ αυτό και τρεφόμαστε αποκλειστικά από το τραπέζι του Ιεχωβά.
Όσες συνταρακτικές ιστορίες και αν λέγονται ή γράφονται ή προβάλλονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εμείς εμπιστευόμαστε πλήρως και υποστηρίζουμε το Κυβερνών Σώμα το οποίο κατευθύνει ο Ιησούς.
Πώς μας βοηθάει η παρουσία μας στην Ανάμνηση να προστατεύουμε την ενότητά μας από «το πνεύμα του κόσμου»; Στην Ανάμνηση θα εστιάσουμε στο λύτρο.
Ο Ιησούς πέθανε για όσους έχουν πίστη σε αυτόν και για όσους ζουν σύμφωνα με το θέλημα του Ιεχωβά.
Αυτό μας διαχωρίζει από εκείνους που ζουν σύμφωνα με τις προσωπικές τους προτιμήσεις.
Και όντως, ο στοχασμός γύρω από το λύτρο μάς βοηθάει να βάζουμε τις σωστές προτεραιότητες.
Βάζουμε το δικό μας συμφέρον και τις δικές μας επιθυμίες σε δεύτερη θέση.
Υποτασσόμαστε στο θέλημα του Ιεχωβά.
Αυτή είναι η βασική μας προτεραιότητα και είναι το μυστικό για να διατηρούμε την ενότητά μας.
Επίσης, στην περίοδο της Ανάμνησης, εστιάζουμε στη βασική ιδιότητα του Ιεχωβά, την αγάπη.
Από αγάπη, ο Ιεχωβά προμήθευσε τη λυτρωτική θυσία.
Από αγάπη, ο Ιησούς άνοιξε τον δρόμο για να συγχωρηθούν οι αμαρτίες μας.
«Η αγάπη . . . είναι τέλειος δεσμός ενότητας», όπως λέει στο Κολοσσαείς 3:14.
Η αγάπη έχει τη δύναμη να ενώνει.
Το μεγαλύτερο παράδειγμα είναι η ενότητα ανάμεσα στον Ιεχωβά και στον Ιησού.
Και εμείς σήμερα θέλουμε να διατηρούμε την ίδια ενότητα.
Γι’ αυτό και πολεμάμε τις ιδιοτελείς τάσεις.
Αποδεικνύουμε την αγάπη μας με τη γενναιοδωρία μας και δίνοντας πρακτική βοήθεια.
Δεν διαδίδουμε φήμες ή κουτσομπολιά, αλλά προστατεύουμε ο ένας τον άλλον.
Ενεργώντας έτσι, δεν επιτρέπουμε στην ατελή μας προσωπικότητα να καταστρέφει την ενότητά μας.
Ανακεφαλαιώνοντας, η ενότητά μας είναι πραγματικά μοναδική και πολύτιμη και μας προστατεύει.
Έχουμε όλοι μας την ευθύνη να προστατεύουμε την ενότητά μας από την επιρροή του Σατανά, του κόσμου και της ατελούς μας προσωπικότητας.
Η παρουσία μας στην Ανάμνηση θα είναι μια εξαιρετική ευκαιρία να αποδείξουμε ότι εμπιστευόμαστε πλήρως και υποστηρίζουμε το χρισμένο υπόλοιπο.
Θα μας δώσει την ώθηση να συνεχίσουμε να υποτασσόμαστε στο θέλημα του Ιεχωβά και να μιμούμαστε την αγάπη του Ιεχωβά και του Ιησού.
jwb-092-12.v Ελληνικήwww.jw.org © 2026 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania.
