Τζόντι Τζέιντλι: Ο Δρόμος των Δικαίων Γίνεται Όλο και Λαμπρότερος (Παρ. 4:18)
https://www.jw.org/finder?srcid=share&wtlocale=G&lank=pub-jwbvod26_35_VIDEO
Σύμφωνα με την περίληψη περιεχομένων στη Γραφή, το τέταρτο κεφάλαιο των Παροιμιών, στο οποίο βρίσκεται το σημερινό μας εδάφιο, περιλαμβάνει τις στοργικές συμβουλές ενός πατέρα να “αποκτήσουμε σοφία”, να επιλέξουμε τον σωστό δρόμο στη ζωή —έναν δρόμο ο οποίος γίνεται “όλο και λαμπρότερος”— και να “προφυλάσσουμε την καρδιά μας”.
Σοφές συμβουλές για όλους μας.
Ας εξετάσουμε λοιπόν κάποια διδάγματα σχετικά με τον Ιεχωβά.
Θα δούμε πώς εκείνος ρίχνει φως στην οργάνωσή του, πώς βοηθάει τον καθέναν από εμάς προσωπικά και τι μαθήματα μπορούμε να πάρουμε.
Ας ανοίξουμε στο βιβλίο του Αμώς, κεφάλαιο 3, εδάφιο 7 —Αμώς 3:7.
Δείτε τι μαθαίνουμε εδώ για το λαμπρό φως, αυτά που “αποκαλύπτει” ο Ιεχωβά.
Εκεί λέει: «Ο Υπέρτατος Κύριος Ιεχωβά δεν θα κάνει τίποτα χωρίς να αποκαλύψει το εμπιστευτικό του ζήτημα στους υπηρέτες του τους προφήτες».
Πολλοί άνθρωποι σήμερα ζητούν από τις κυβερνήσεις και τις οργανώσεις να λειτουργούν με διαφάνεια.
Ο Ιεχωβά λειτουργεί έτσι.
Μιλάει ανοιχτά στους υπηρέτες του για το μέλλον τους.
Δεν έχει κρύψει τον σκοπό του.
Βλέπουμε επίσης ότι ο Ιεχωβά είναι η Πηγή του φωτός.
Εκείνος αποκαλύπτει τα ζητήματα.
Εκείνος φροντίζει να γίνεται ο δρόμος “όλο και λαμπρότερος”.
Αν λοιπόν εμείς δεν κατανοούμε πλήρως ένα ζήτημα, δεν χρειάζεται να ανησυχούμε.
Ο Ιεχωβά είναι εκείνος που θα ρίξει το φως.
Αυτό συνδέεται με ένα ακόμη δίδαγμα.
Ο Ιεχωβά θα κάνει το φως να γίνει λαμπρότερο όταν αυτό χρειαστεί.
Σκεφτείτε για παράδειγμα την πτώση της Βαβυλώνας και την επιστροφή των Ισραηλιτών στην πατρίδα τους.
Ο Ιερεμίας είχε προφητεύσει ότι η Ιερουσαλήμ επρόκειτο να κατακτηθεί και ότι θα έμενε έρημη για 70 χρόνια.
Και ολοκλήρωσε το βιβλίο του το 580 Π.Κ.Χ., πάνω από 40 χρόνια πριν από την πτώση της Βαβυλώνας.
Δείτε όμως πότε έγινε κατανοητή αυτή η προφητεία.
Ας ανοίξουμε στο βιβλίο του Δανιήλ—Δανιήλ 9:1, 2.
Εκεί λέει: «Το πρώτο έτος του Δαρείου, του γιου του Ασσουήρη —απογόνου των Μήδων, ο οποίος είχε γίνει βασιλιάς του βασιλείου των Χαλδαίων— το πρώτο έτος της βασιλείας του εγώ, ο Δανιήλ, διέκρινα από τα βιβλία ότι, σύμφωνα με τον λόγο του Ιεχωβά προς τον Ιερεμία τον προφήτη, η Ιερουσαλήμ θα παρέμενε ερημωμένη 70 χρόνια».
Ίσως η κατανόηση της προφητείας για τα 70 χρόνια μάς φαίνεται εύκολη, απλά μαθηματικά.
Το 607 ήταν το έτος που καταστράφηκε η Ιερουσαλήμ.
Εβδομήντα χρόνια μετά πηγαίνουμε στο 537.
Κανονικά λοιπόν θα έπρεπε όλοι να γνωρίζουν καλά αυτή την ημερομηνία.
Αλλά τι φρόντισε ο Ιεχωβά να καταγραφεί; Η στιγμή που ο Δανιήλ κατανόησε την προφητεία, όταν δηλαδή το φως έγινε λαμπρότερο.
Αυτή η στιγμή ήρθε το 538 ή στις αρχές του 537 Π.Κ.Χ., δεκαετίες μετά την προφητεία του Ιερεμία.
Το σημείο; Η προφητεία υπήρχε στις Γραφές για αρκετό καιρό, αλλά η αποκάλυψη της σημασίας της δόθηκε όταν ήταν απαραίτητο να γίνει αυτό.
Τι μαθαίνουμε εμείς; Ως λαός του Θεού, δεν χρειάζεται να φοβόμαστε αν δεν κατανοούμε κάτι.
Ο Ιεχωβά αποκαλύπτει ζητήματα όταν εκείνος κρίνει ότι αυτό είναι απαραίτητο.
Εμείς δεν ανησυχούμε ούτε βιαζόμαστε.
Είναι ωραίο που το φως γίνεται λαμπρότερο όταν ο λαός του Ιεχωβά είναι σε θέση να το κατανοήσει και να το εφαρμόσει.
Και συμβαίνει σήμερα όταν έχουμε κάποια προσαρμογή να ακούμε ή να λέμε πράγματα όπως: «Ναι, αυτό βγάζει νόημα» ή το αγαπημένο μου: «Καλά, μέχρι τώρα αυτό δεν πιστεύαμε;» Συχνά, ο Ιεχωβά επιτρέπει στον λαό του να κατανοήσει μια προφητεία σταδιακά, μέσα από τα παγκόσμια γεγονότα.
Ας δούμε μια περίπτωση που το φως έγινε λαμπρότερο στη σύγχρονη εποχή.
Υπό θεϊκή έμπνευση, ο Δανιήλ κατέγραψε την προφητεία που δείχνει πότε θα γινόταν ο Ιησούς Βασιλιάς, το 1914.
Ο Δανιήλ δεν την κατανοούσε τότε, αλλά δεν χρειαζόταν κιόλας.
Οι σύγχρονοι υπηρέτες του Ιεχωβά όμως χρειαζόταν να την κατανοήσουν.
Και το έκαναν.
Κάποια από τα πρώτα τεύχη της <i>Σκοπιάς</i>, όπως του Δεκεμβρίου 1879 και του Ιουλίου 1880, έστρεφαν την προσοχή στο 1914 ως ένα πολύ σημαντικό έτος από άποψη Βιβλικών προφητειών.
Και το 1889, ολόκληρο το τέταρτο κεφάλαιο του Τόμου Β’ της <i>Χαραυγής της Χιλιετηρίδος</i> αναφερόταν σε αυτό το θέμα.
Επίσης, μάθαμε κάτι για τον Ιεχωβά και το φως που γίνεται λαμπρότερο από όσα δεν έκανε με αυτή την προφητεία.
Όταν ο Ιεχωβά αποκάλυψε ότι ο Ιησούς θα ενθρονιζόταν το 1914, οι αδελφοί ενθουσιάστηκαν και άρχισαν να κηρύττουν για αυτό.
Είχαν όμως και κάποιες λανθασμένες προσδοκίες.
Περίμεναν ότι τότε η Βασιλεία θα έπαιρνε τον πλήρη έλεγχο και θα τερμάτιζε αυτό το σύστημα, ενώ οι ίδιοι θα πήγαιναν στον ουρανό.
Αφού ο Ιεχωβά αποκάλυψε ότι ο Ιησούς θα γινόταν Βασιλιάς το 1914, δεν θα μπορούσε επίσης να διορθώσει και αυτές τις λανθασμένες κατανοήσεις; Αν το σκεφτούμε, αυτό ακριβώς έκανε.
Έγινε ξεκάθαρο ότι ο Ιησούς ενθρονίστηκε ως Βασιλιάς το 1914.
Έγινε επίσης ξεκάθαρο ότι αυτό το σύστημα δεν τερματίστηκε, ούτε οι αδελφοί πήγαν στον ουρανό.
Ξύπνησαν στη γη την επόμενη μέρα.
Ο Ιεχωβά λοιπόν προσάρμοσε τις προσδοκίες τους με το να μην κάνει αυτό που περίμεναν.
Αυτό τους έκανε να ψάξουν ξανά στη Γραφή και κατάλαβαν ότι τώρα έπρεπε να κηρύττουν με περισσότερο ζήλο.
Και τι βλέπουμε σήμερα; Περίπου εννιά εκατομμύρια άνθρωποι σε όλη τη γη υπηρετούν τον Ιεχωβά.
Τι μαθαίνουμε; Ο Ιεχωβά μπορεί να διευκρινίσει ένα ζήτημα με το να μην κάνει αυτό που περιμένουμε.
Αυτό δεν μας ενοχλεί.
Είτε πρόκειται για μια νέα κατανόηση ή μια προσαρμογή στην κατανόησή μας, εμείς χαιρόμαστε.
Το φως γίνεται λαμπρότερο.
Αν δεν είχαμε ποτέ κάποια προσαρμογή, τότε θα έπρεπε να ανησυχούμε, γιατί το φως δεν θα γινόταν λαμπρότερο.
Αν λοιπόν κάποιος σας πει: «Εσείς οι Μάρτυρες πάλι κάνατε κάποια αλλαγή», χαμογελάστε και συμφωνήστε.
Είναι μια υπενθύμιση ότι ο Ιεχωβά κάνει τον δρόμο λαμπρότερο για τον λαό του.
Τον κάνει επίσης λαμπρότερο για τον καθέναν από εμάς προσωπικά.
Όπως είδαμε και στα σχόλια, η πνευματική πρόοδος παίρνει χρόνο.
Στα εδάφια Μάρκος 4:27, 28 ο Ιησούς το έδειξε αυτό περιγράφοντας έναν σπόρο που βλαστάνει και ψηλώνει.
Μετά όμως λέει ότι «το έδαφος φέρνει καρπό σταδιακά».
Όπως λοιπόν ένα φυτό αναπτύσσεται σιγά σιγά, η πνευματική μας ανάπτυξη είναι σταδιακή.
Ας το σκεφτούμε λίγο.
Εφόσον ο Ιεχωβά κάνει τον σπόρο να αναπτύσσεται, η πρόοδος του καθενός μας είναι διαφορετική.
Ο Ιεχωβά είναι υπομονετικός.
Ελκύει τον κάθε άνθρωπο προσωπικά με ρυθμό που είναι κατάλληλος για εκείνον.
Και ανάλογα με τις δυνατότητες όσων τον πλησιάζουν, ο Ιεχωβά προσαρμόζει αυτά που αναμένει από τον καθέναν.
Τι μαθαίνουμε; Είναι καλό ο καθένας μας να αναρωτηθεί: “Μπορώ να επιταχύνω τον ρυθμό που πλησιάζω τον Ιεχωβά; Όπως ο Δανιήλ, μελετάω προσεκτικά τη Γραφή, κάνω στοχασμούς και εφαρμόζω αυτά που μαθαίνω;” Ας αφήνουμε το φως να λάμπει στη δική μας ζωή.
Τι γίνεται αν έχουμε μια Γραφική μελέτη; Μπορούμε να μιμούμαστε τον Ιεχωβά και να προσαρμόζουμε τον ρυθμό ανάλογα με τον σπουδαστή μας; Κάποιοι σπουδαστές χρειάζονται περισσότερο χρόνο ενώ άλλοι λιγότερο.
Η οργάνωση μας έχει ενθαρρύνει να σκεφτόμαστε πόσο γρήγορα ή πόσο αργά καλύπτουμε την ύλη με τον σπουδαστή μας.
Ας αναρωτηθούμε: “Μπορώ να μιλάω λιγότερο και να καλύπτω περισσότερη ύλη στη μελέτη, να πηγαίνω με τον ρυθμό του Ιεχωβά;” Και μια τελευταία σκέψη για όλους μας: Ίσως έχουμε το προνόμιο να διεξάγουμε μια Γραφική μελέτη, να κάνουμε ομιλίες ή να έχουμε άλλες ευθύνες στην οργάνωση του Ιεχωβά.
Χρειάζεται να θυμόμαστε ότι, αν και μπορούμε με χαρά να μοιραζόμαστε το φως της Βιβλικής αλήθειας, ο Ιεχωβά είναι εκείνος που ρίχνει το φως, και ο δρόμος είναι εκείνος που γίνεται λαμπρότερος.
Δίνουμε όλη τη δόξα στον Ιεχωβά.
jwbvod26-G
www.jw.org © 2026 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania
