https://www.jw.org/finder?srcid=share&wtlocale=G&lank=pub-jwb-101_1_VIDEO
Χαιρόμαστε πολύ που είστε μαζί μας και αυτόν τον μήνα στο JW Broadcasting®.
Στην επόμενη ώρα, θα συζητήσουμε για το πώς να γινόμαστε καλύτεροι δάσκαλοι του Λόγου του Θεού.
Θα ακούσουμε επίσης την Ντιλάν και τον Άιζακ να μας μιλούν ανοιχτά για την πίεση των συνομηλίκων που αντιμετώπισαν στο λύκειο.
Θα δούμε επίσης μια συνέντευξη με τη Μαρία Καλόγιανοφ, η οποία πέρασε κρυφά εκατοντάδες Βιβλικά έντυπα στην Κομμουνιστική Ευρώπη τη δεκαετία του 1960.
Τι υποκίνησε αυτή τη νεαρή μητέρα να διακινδυνεύσει επανειλημμένα να φυλακιστεί;
Και θα απολαύσουμε ένα υπέροχο μουσικό βίντεο που δείχνει πόσο πολύ εκτιμάει ο Ιεχωβά την ποιότητα των θυσιών μας ακόμη και αν αυτά που μπορούμε να προσφέρουμε είναι περιορισμένα.
Παρακολουθείτε το JW Broadcasting για τον Αύγουστο του 2023.
Πόσο σημαντική είναι η χρήση παραδειγμάτων;
Μήπως είναι απλά διακοσμητικά στη διδασκαλία μας;
Μήπως τα λέμε απλώς για να διασκεδάσουμε τους ακροατές μας ή για να τους εντυπωσιάσουμε, ενώ στην πραγματικότητα δεν έχουν καμία ουσία;
Είναι τα παραδείγματα ασήμαντα και επουσιώδη;
Παρακολουθήστε από την οθόνη καθώς θα διαβάζω το θεματικό μας εδάφιο, Ματθαίος 13:34: «Όλα αυτά τα είπε ο Ιησούς στα πλήθη με παραβολές [ή αλλιώς παραδείγματα].
Και χωρίς παραβολή δεν τους μιλούσε».
Συχνά αποκαλούμε τον Ιησού Μεγάλο Δάσκαλο.
Τα παραδείγματα ήταν απαραίτητα για να αντιλαμβάνονται πλήρως οι ακροατές του αυτά που δίδασκε.
Τώρα δεν θα καθίσουμε να αναλύσουμε τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνουμε όσον αφορά τα παραδείγματα. Το <i>Ενόραση στις Γραφές</i> έχει ένα ολόκληρο λήμμα σε σχέση με τις παραβολές. Και το βιβλιάριο <i>Να Επιδίδεστε στην Ανάγνωση και στη Διδασκαλία</i> έχει κάποιες πολύ πρακτικές εισηγήσεις για τα παραδείγματα στη μελέτη 8.
Να σας θυμίσω επίσης μια ομιλία που έκανε ο αδελφός Σπλέιν από το Κυβερνών Σώμα στην περιφερειακή συνέλευση του 2020.
Το θέμα της ήταν «Βελτιώστε τις Δεξιότητές σας —Να Εξηγείτε με Παραδείγματα τα Βασικά Σημεία».
Είχε κάποιες πολύ πρακτικές εισηγήσεις τις οποίες δεν θα επαναλάβω τώρα, οπότε ίσως θέλετε να ξαναδείτε την ομιλία του αδελφού Σπλέιν σε μια μελλοντική οικογενειακή σας λατρεία.
Τώρα, η Γραφή κάποιες φορές αναφέρει ότι αυτό που έλεγε ο Ιησούς ήταν παραβολή, αλλά τις περισσότερες φορές δεν το κάνει, επειδή τα παραδείγματα του έβγαιναν πολύ φυσικά, ήταν μέρος της καθημερινής του ομιλίας.
Πώς σκεφτόταν όμως παραδείγματα έτσι αβίαστα;
Ο Ιησούς παρατηρούσε όλα όσα συνέβαιναν γύρω του.
Μπορούμε και εμείς να είμαστε παρατηρητικοί, και αυτό θα μας εκπαιδεύσει ώστε να βρίσκουμε παραδείγματα εύκολα. Το ψωμί και το κρασί που χρησιμοποιούμε στην Ανάμνηση του Θανάτου του Χριστού ήταν πολύ κατάλληλα σύμβολα για το τέλειο σώμα και αίμα του Ιησού που θα δίνονταν για την αμαρτωλή ανθρωπότητα.
Μπορούμε όμως να μάθουμε κάτι σε σχέση με τη χρήση παραδειγμάτων αν εξετάσουμε το σκηνικό του Δείπνου του Κυρίου. Για σκεφτείτε:
Εφόσον είχε γιορτάσει το Πάσχα πολλές φορές, ο Ιησούς ήξερε τι θα βρισκόταν στο πασχαλινό τραπέζι εκείνο το βράδυ.
Οπότε, ίσως είχε σκεφτεί εκ των προτέρων να χρησιμοποιήσει τα εμβλήματα με αυτόν τον τρόπο.
Δεν μπορούμε βέβαια να είμαστε σίγουροι.
Αλλά αυτό το απλό και λογικό παράδειγμα χαράχτηκε ανεξίτηλα στον νου τους εκείνη τη νύχτα, και ισχύει το ίδιο και για εκατομμύρια από εμάς περίπου 2.000 χρόνια αργότερα!
Αν έχουμε διορισμό για ομιλία σε μια συνάθροιση, ξέρουμε ήδη το θέμα της ομιλίας.
Οπότε, έχουμε την πολυτέλεια να σκεφτούμε ένα παράδειγμα εκ των προτέρων.
Αλλά τι θα κάνουμε αν διδάσκουμε έναν σπουδαστή μας και μας κάνει ένα αναπάντεχο ερώτημα; Εκείνη τη στιγμή, ίσως σας έρθουν στον νου όσα ξέρετε για τον σπουδαστή σας όσον αφορά την εργασία του, τα χόμπι του ή τις καταστάσεις που βιώνει κάθε μέρα, και να σας έρθει αμέσως στο μυαλό ένα κατάλληλο παράδειγμα.
Ας δούμε πώς χειρίστηκε ο Ιησούς αυτό που αναφέραμε μόλις, μια απρόσμενη κατάσταση, και έτσι θα μπορέσουμε να καταλάβουμε τη διανοητική διαδικασία που ακολουθούσε για να βρίσκει αριστοτεχνικά παραδείγματα. Στο τέταρτο κεφάλαιο του Ιωάννη, βρίσκουμε την αφήγηση για τη Σαμαρείτισσα στο πηγάδι.
Στο Ιωάννης 4:34, ο Ιησούς χρησιμοποίησε ως παράδειγμα την τροφή. Εκεί διαβάζουμε: «Η τροφή μου είναι να κάνω το θέλημα εκείνου που με έστειλε και να τελειώσω το έργο του».
Απλό και αποτελεσματικό παράδειγμα.
Γιατί μπορεί να χρησιμοποίησε τον πιο γενικό όρο «τροφή» αντί να πει κάτι πιο συγκεκριμένο, όπως «το κρασί μου» ή «το ψωμί μου είναι να κάνω το θέλημα εκείνου που με έστειλε»;
Ας δούμε λίγο τα συμφραζόμενα.
Είναι ενδιαφέρον ότι, μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, ο Ιησούς χρησιμοποίησε δύο διαφορετικά παραδείγματα.
Και όπως δείχνουν τα συμφραζόμενα, και στις δύο περιπτώσεις τα σκέφτηκε με βάση αυτά που συνέβαιναν γύρω του εκείνη τη στιγμή. Το Ιωάννης 4:7 λέει: «Κάποια γυναίκα από τη Σαμάρεια ήρθε να βγάλει νερό. Ο Ιησούς τής είπε:
“Δώσε μου να πιω”».
Να λοιπόν το σκηνικό για το πρώτο παράδειγμα που είπε με το νερό. Το εδάφιο 8 λέει: «Διότι οι μαθητές του είχαν πάει στην πόλη για να αγοράσουν τρόφιμα».
Και αυτό είναι το σκηνικό για το δεύτερο παράδειγμα που είπε με την τροφή.
Ο Ιησούς φυσικά δεν τα είχε σκηνοθετήσει όλα αυτά από πριν.
Απλώς έτυχε να ζητήσει ο Ιησούς από μια γυναίκα που είχε έρθει εκεί με μια στάμνα να του δώσει να πιει νερό.
Αλλά το μυαλό του Ιησού δούλεψε αμέσως, και σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει το νερό ως παράδειγμα. Το εδάφιο 10 λέει: «Αν γνώριζες τη δωρεά του Θεού και ποιος είναι αυτός που σου λέει:
“Δώσε μου να πιω”, θα του είχες ζητήσει και θα σου είχε δώσει ζωντανό νερό».
Το παράδειγμα το σκέφτηκε εκείνη τη στιγμή, αλλά οδήγησε στο να δώσει ο Ιησούς θαυμάσια μαρτυρία.
Ας δούμε τώρα το δεύτερο παράδειγμα, στο εδάφιο 27.
Ενώ ο Ιησούς μιλάει ακόμα με τη γυναίκα, επιστρέφουν οι μαθητές του από την πόλη.
Και θυμάστε που στο εδάφιο 8 έλεγε ότι οι μαθητές είχαν πάει «στην πόλη για να αγοράσουν τρόφιμα»;
Οπότε επιστρέφουν, και έχουν φέρει τρόφιμα για τον Ιησού.
Στο εδάφιο 28, η γυναίκα φεύγει.
Και προσέξτε τι λένε τώρα οι μαθητές στον Ιησού, στήνοντας έτσι το σκηνικό για το δεύτερο παράδειγμα.
Τώρα η τροφή, όχι το νερό, γίνεται το επίκεντρο της συζήτησης. Εδάφιο 31: «Στο μεταξύ, οι μαθητές τον παρακινούσαν: “Ραββί, φάε”».
Η λέξη «φάε» έκανε τον Ιησού να σκεφτεί ένα παράδειγμα που είναι πασίγνωστο σήμερα και το αναφέρουμε πολύ συχνά. Εδάφιο 32: «Αυτός όμως τους είπε:
“Εγώ έχω τροφή να φάω, την οποία εσείς δεν ξέρετε”».
Οι μαθητές σάστισαν. Εδάφιο 33: «Οι μαθητές λοιπόν έλεγαν ο ένας στον άλλον:
“Μήπως του έφερε κανείς να φάει;” Ο Ιησούς [πιάστηκε από το θέμα που συζητούσαν και] τους είπε:
“Η τροφή μου είναι να κάνω το θέλημα εκείνου που με έστειλε και να τελειώσω το έργο του”».
Προφανώς, ο Ιησούς δεν τα είχε σκηνοθετήσει όλα αυτά εκ των προτέρων.
Βασιζόμενος όμως σε όσα συνέβαιναν εκείνη τη στιγμή, σκέφτηκε παραδείγματα που ήταν πολύ ταιριαστά.
Γιατί το λέμε αυτό;
Ποιο είναι το σημείο ομοιότητας ανάμεσα στο θέλημα του Θεού και την τροφή;
Το καλό φαγητό το απολαμβάνουμε, μας γεμίζει.
Το σημείο;
Ο Ιησούς απολάμβανε να κάνει το θέλημα του Θεού, τον γέμιζε, ήταν σαν να έτρωγε ένα νόστιμο γεύμα.
Ένα άλλο σημείο ομοιότητας είναι ότι η τροφή τονώνει κάποιον.
Τον Ιησού τον τόνωσε εκείνη η συζήτηση που είχε με τη Σαμαρείτισσα.
Ρίξτε μια ματιά πάλι στα εδάφια 3-6.
Ο Ιησούς είχε φύγει από «την Ιουδαία» με τα πόδια. Και δείτε τώρα το εδάφιο 6: «Ο Ιησούς λοιπόν, κατάκοπος από την οδοιπορία, καθόταν στο πηγάδι.
Ήταν περίπου η έκτη ώρα».
Ωστόσο, αφού έδωσε μαρτυρία στη γυναίκα στο πηγάδι, ο Ιησούς ένιωσε αναζωογονημένος.
Μάλιστα, υπονόησε ότι αυτή η εμπειρία τον τόνωσε περισσότερο και από την κατά γράμμα τροφή.
Τι έχουμε μάθει μέχρι στιγμής σε σχέση με τα παραδείγματα;
Αν ξέρετε από πριν για ποιο πράγμα θα μιλήσετε, αυτό θα σας δώσει την ευκαιρία να σκεφτείτε εκ των προτέρων ένα κατάλληλο παράδειγμα.
Αν προκύψει κάτι αναπάντεχα, συνήθως μπορείτε να χρησιμοποιήσετε κάτι που έχετε παρατηρήσει γύρω σας ή κάτι που ξέρετε ήδη για να βρείτε ένα αποτελεσματικό παράδειγμα. Μπορεί όμως να σκέφτεστε:
“Εγώ δεν έχω και πολλή φαντασία.
Εμένα μου παίρνει πολλή ώρα να σκεφτώ ένα παράδειγμα, ακόμη και όταν μου έχουν δώσει καιρό πριν μια ομιλία στη συνάθροιση.
Να σκεφτώ παράδειγμα επί τόπου;
Δεν πρόκειται ποτέ να το καταφέρω εγώ αυτό.
Εμένα δεν λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο ο εγκέφαλος μου”.
Υπάρχει τρόπος να εκπαιδεύσουμε το μυαλό μας να βρίσκει παραδείγματα εύκολα;
Ναι.
Ποιος;
Μπορείτε να παρατηρείτε τη δημιουργία ή ανθρώπινες εφευρέσεις, ακόμη και όταν δεν έχετε να κάνετε μια ομιλία ή ακόμη και όταν δεν είναι μαζί σας τα παιδιά σας.
Σκεφτείτε αυτό που παρατηρήσατε και στοχαστείτε πώς μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε στο μέλλον για να διδάξετε κάτι.
Αν χρειαστεί, γράψτε το κιόλας για να το θυμάστε.
Ένας πατέρας μού είπε ότι, ακόμη και όταν δεν ήταν μαζί με τα παιδιά του, παρατηρούσε τη δημιουργία και έκανε κάποιους λογικούς συλλογισμούς που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει στο μέλλον.
Και μου είπε ένα παράδειγμα.
Παρατήρησε δύο γατάκια που έπαιζαν και έκανε τον εξής συλλογισμό: «Δεν φαίνονται πολύ χαρούμενα αυτά τα γατάκια;
Ναι.
Αν ο Ιεχωβά ξέρει τι χρειάζονται αυτά τα δύο γατάκια για να είναι χαρούμενα, πιστεύεις δεν ξέρει τι χρειάζεσαι εσύ για να είσαι χαρούμενος;»
Προφανώς το παιδί θα συμφωνούσε. «Εφόσον λοιπόν ο Ιεχωβά ξέρει τι χρειάζεσαι για να είσαι χαρούμενος, τι πρέπει να κάνεις αν ο Ιεχωβά λέει να κάνεις κάτι με έναν συγκεκριμένο τρόπο;»
Φοβερός ο μπαμπάς!
Κάν’ το όπως λέει ο Ιεχωβά, αν θέλεις να είσαι χαρούμενος.
Η τέλεια ευκαιρία για να χρησιμοποιήσει αυτό το παράδειγμα ήταν όταν είδε έναν από τους γιους του να παρατηρεί δύο σκιουράκια να κυνηγιούνται σε ένα δέντρο.
Έβαλε λοιπόν τα σκιουράκια στο παράδειγμά του, και χρησιμοποίησε τους λογικούς συλλογισμούς που είχε προετοιμάσει.
Ο γιος του θυμάται ακόμη αυτό το σημείο, παρότι έχουν περάσει δεκαετίες από τότε.
Ο Ιησούς χρησιμοποιούσε τη φαντασία του όταν σκεφτόταν παραδείγματα.
Ας δούμε ένα ακόμη παράδειγμα.
Ανοίξτε, παρακαλώ, στον Ιωάννη 1:42.
O Ιησούς άλλαξε το όνομα του Σίμωνα στη στιγμή, έτσι απλά. Ιωάννης 1:42: «Και [ο Ανδρέας] τον οδήγησε [τον Σίμωνα] στον Ιησού. Όταν ο Ιησούς τον κοίταξε, είπε:
“Εσύ είσαι ο Σίμων, ο γιος του Ιωάννη· εσύ θα αποκληθείς Κηφάς” (που μεταφράζεται “Πέτρος”)».
Γιατί του άλλαξε ο Ιησούς το όνομα σε Κηφάς, ή αλλιώς Πέτρος;
Φαίνεται ότι έβαλε τη φαντασία του να δουλέψει. Ο Ιησούς χρησιμοποίησε τη λέξη <i>πέτρος</i>, όχι <i>πέτρα,</i> γιατί η λέξη <i>πέτρα</i> σήμαινε «βράχος», και αυτό είναι ο Ιησούς —η ακρογωνιαία πέτρα, η κεφαλή της Χριστιανικής εκκλησίας.
Αλλά <i>πέτρος</i> σήμαινε «κομμάτι βράχου».
Πόσο κατάλληλη περιγραφή για τον Πέτρο!
Κάποιες φορές, ο Πέτρος δεν φαινόταν και πολύ αξιόπιστος.
Αλλά ο Ιησούς είδε τις καλές του ιδιότητες και του έδωσε το συγκεκριμένο όνομα (<i>Πέτρος,</i> «κομμάτι βράχου»).
Ουσιαστικά, ο Ιησούς έλεγε ότι ο Πέτρος θα γινόταν σταθερός σαν βράχος.
Και αυτό ακριβώς συνέβη.
Τι υπέροχη λεκτική εικόνα, ή αλλιώς παράδειγμα, είπε ο Ιησούς!
Στο εδάφιο Αποκάλυψη 1:1, ο Ιεχωβά ενέπνευσε τον Ιωάννη να γράψει ότι αυτό το βιβλίο της Γραφής ήταν «αποκάλυψη από τον Ιησού Χριστό, την οποία του έδωσε ο Θεός». Το <i>Ενόραση</i> λέει: «Το βιβλίο της Αποκάλυψης ολοκληρώνει τις Άγιες Γραφές με μία από τις σημαντικότερες συλλογές παραβολών που υπάρχουν σε όλη τη Γραφή». Και αυτό μας θυμίζει το θέμα μας από τον Ματθαίο 13:34: «Χωρίς Παραβολή Δεν τους Μιλούσε».
Σκεφτείτε επίσης την περίφημη Επί του Όρους Ομιλία που έκανε ο Ιησούς.
Στο έβδομο κεφάλαιο του Ματθαίου, το τελευταίο κεφάλαιο αυτής της ομιλίας, χρησιμοποίησε τουλάχιστον δέκα παραδείγματα και παραβολές.
Ναι, «χωρίς παραβολή δεν τους μιλούσε».
Το Ματθαίος 7:28 λέει με δυο λόγια το αποτέλεσμα αυτής της ομιλίας: «Όταν ο Ιησούς τελείωσε αυτά τα λόγια, τα πλήθη είχαν μείνει έκπληκτα με τον τρόπο της διδασκαλίας του».
Το εδάφιο 1 Πέτρου 2:21 λέει ότι ο Ιησούς “μας άφησε υπόδειγμα για να ακολουθήσουμε τα ίχνη του πιστά”.
Αυτό περιλαμβάνει και την τέχνη της διδασκαλίας του, η οποία περιείχε πολλά παραδείγματα και παραβολές που ήταν μεστά και επί του σημείου.
Ας εκπαιδεύει ο καθένας μας τον εαυτό του να σκέφτεται έτσι, και ας αγωνιζόμαστε να βελτιώνουμε τις διδακτικές μας ικανότητες χρησιμοποιώντας παραδείγματα.
Ο Ιησούς άγγιζε την καρδιά των ανθρώπων, όχι μόνο χάρη στις διδακτικές του ικανότητες, αλλά και επειδή εκδήλωνε θαυμάσιες ιδιότητες.
Σκεφτείτε τη συμπόνια του.
Επειδή κατανοούσε και συναισθανόταν τους ανθρώπους, τους έλκυε κοντά του σαν μαγνήτης.
Τι ρόλο παίζουν η συμπόνια και η κατανόηση καθώς κηρύττουμε στους ανθρώπους σε αυτόν τον άστοργο κόσμο;
Προσέξτε το βίντεο που ακολουθεί.
Ορίστε, ένα πολύσπορο μπέιγκελ με τυρί κρέμα και ένας μεγάλος λάτε—8,50€.
Αχ, νομίζω ότι ξέχασα το πορτοφόλι μου.
Δεν μπορώ να κάνω κάτι.
Έλα τώρα, είμαι κάθε μέρα εδώ.
Και περιμένω τόση ώρα.
Και πάλι, δεν μπορώ να κάνω κάτι.
Σοβαρά τώρα;
Θα σου φέρω τα λεφτά όταν σχολάσω.
Ποιος έχει σειρά;
Συγνώμη, πόσο είπατε ότι κάνουν; 8,50€.
Θα τα πληρώσω εγώ.
Και βάζετε και έναν καφέ κανονικό μέγεθος με γάλα;
ΟΚ—12€ όλα μαζί.
Γνωριζόμαστε;
Όχι, απλώς ήθελα να βοηθήσω.
Σε ευχαριστώ.
Τίποτα.
Πώς θα σου δώσω τα χρήματα όμως;
Δεν χρειάζεται.
Ευχαριστώ πολύ!
Ευχαριστώ.
Πάντως, αν θα ήθελες να διαβάσεις κάτι ενθαρρυντικό πηγαίνοντας στη δουλειά σου, πιστεύω θα σου αρέσει αυτό.
Δεν πιστεύω στον Θεό.
Μπορώ να ρωτήσω γιατί;
Απλά δεν πιστεύω.
Αλλά σε ευχαριστώ και πάλι. Είσαι πολύ καλή.
Μμμ.
Μμμ.
Μμμ.
Εντάξει.
Πόσα χρόνια ζείτε στη δομή;
Έντεκα.
Θα κάνει αίτηση επανεγκατάστασης κάποιος άλλος από την οικογένειά σας;
Όχι.
Γιατί;
Δεν ζει κανένας —έχουν σκοτωθεί.
Θέλω μια φωτοτυπία της ταυτότητάς σας.
Γεια σας, είδα ότι ζητάτε ...
Έξω!
Δεν θέλουμε ξένους εδώ!
Καταστρέψατε τη χώρα σας, δεν θα καταστρέψετε και τη δικιά μας τώρα!
Δρόμο!
Μην υποτιμάτε ποτέ τη δύναμη της συμπόνιας!
Και η πιο μικρή καλοσυνάτη μας πράξη μπορεί να κάνει κάποιον να ανοίξει την καρδιά του στην αλήθεια.
Το βίντεο μας δίδαξε και κάτι άλλο.
Κάθε μορφή της διακονίας μας μπορεί να έχει αθροιστικό αποτέλεσμα στην καρδιά ενός ατόμου μαλακώνοντάς την σιγά σιγά ώστε να δεχτεί το άγγελμα της Βασιλείας.
Φυσικά, δεν δείχνουμε συμπόνια μόνο στους ανθρώπους στο έργο, αλλά και στους αδελφούς και τις αδελφές μας, περιλαμβανομένων και των νεαρών μας.
Τη μια μέρα μετά την άλλη, οι νεαροί μας αντιμετωπίζουν πίεση από τους συνομηλίκους στο σχολείο, και αυτό είναι πολύ δύσκολο.
Πάμε να ακούσουμε την Ντιλάν και τον Άιζακ που θα μας πουν πώς χειρίστηκαν αυτή την πίεση στο νέο επεισόδιο της σειράς <i>Τα Εφηβικά μου Χρόνια.</i>
Πήγαινα σε επαγγελματικό λύκειο όπου μπόρεσα να μάθω γρήγορα μια τέχνη.
Αν και δεν το περίμενα, βγήκα πρώτη στην τάξη μου.
Μετά από αυτό, οι καθηγητές μου και οι συμμαθητές μου άρχισαν να περιμένουν πολύ περισσότερα από εμένα. Μου έλεγαν: «Είσαι τρομερή, έβγαλες ασπροπρόσωπο το σχολείο μας.
Αν δουλέψεις σκληρά, θα πετύχεις πολλά πράγματα.
Θα πας πολύ μπροστά».
Με πίεζαν συνεχώς να επιδιώξω ανώτερη εκπαίδευση και να πάω στο πανεπιστήμιο.
Στο λύκειο, υπήρχε ένα κορίτσι στην ηλικία μου που ήταν πολύ φιλική μαζί μου.
Μου έδινε ιδιαίτερη προσοχή.
Ήταν πολύ καλό άτομο.
Η αλήθεια είναι ότι και εμένα μου άρεσε. Οι συμμαθητές μου μού έλεγαν: «Έλα, πήγαινε να της μιλήσεις!» ή «Άιζακ, το ξέρεις ότι της αρέσεις, έτσι;»
Δεν ήξερα λοιπόν τι να κάνω.
Βέβαια, όταν αποφάσισα να πάω σε αυτό το σχολείο, δεν είχα στο νου μου την ανώτερη εκπαίδευση.
Ήθελα να μάθω γρήγορα μια τέχνη και να πιάσω μια δουλειά ώστε να βγάζω κάποια χρήματα.
Αυτό είχα στο μυαλό μου.
Ήταν πολύ δύσκολη περίοδος.
Θυμάμαι ότι προσευχόμουν στον Ιεχωβά με κλάματα ώρες ολόκληρες.
Δεν ζήτησα συμβουλή από κάποιον, δεν μίλησα στους φίλους μου ή σε κάποιον που εμπιστεύομαι, ούτε καν στους γονείς μου.
Και σιγά σιγά, άρχισα να ενδίδω σε όλη αυτή την πίεση που δεχόμουν.
Τελικά, αρχίσαμε να φλερτάρουμε ο ένας με τον άλλον.
Μιλούσαμε συνεχώς και ανταλλάζαμε μηνύματα.
Όταν προσευχόμουν στον Ιεχωβά, δεν ένιωθα εντελώς άνετα. Σκεφτόμουν:
“Αφού δεν κάνω αυτό που μου ζητάει ο Ιεχωβά και δεν συμπεριφέρομαι έτσι όπως θέλει ο Ιεχωβά, πώς περιμένω να απαντήσει στις προσευχές μου ή έστω να τις ακούσει;”
Οι δικοί μου ποτέ δεν μου είπαν να πάω ή να μην πάω στο πανεπιστήμιο, αλλά μου υπενθύμιζαν πώς σκέφτεται ο Ιεχωβά.
Ο μπαμπάς μου μού διάβασε το Παροιμίες 27:11.
Αυτό που έκανα ύψωνε έναν τοίχο ανάμεσα σε εμένα και στον Ιεχωβά.
Ο μπαμπάς μου με βοήθησε να καταλάβω ότι οι αποφάσεις που έπαιρνα ως έφηβος επηρέαζαν τον Ιεχωβά.
Εκείνον τον καιρό, έβγαιναν πολλά βίντεο, άρθρα και εκδόσεις για αυτό το θέμα.
Το ότι διάβαζα εμπειρίες ατόμων που είχαν περάσει παρόμοια πράγματα με εμένα, το ότι έκανα προσωπική μελέτη για το θέμα και το ότι μιλούσα με πνευματικά ώριμους αδελφούς όταν ήμουν στο έργο με βοήθησε πάρα πολύ.
Κάτι που έκαναν οι γονείς μου και με βοήθησε πολύ ήταν που διαβάζαμε στην οικογενειακή μας μελέτη από το βιβλίο <i>Οι Νεαροί Ρωτούν.</i>
Σε ένα κεφάλαιο, μιλάει για την πίεση των συνομηλίκων.
Μετά από αυτό, μπόρεσα να διαχειριστώ την κατάσταση.
Περισσότερο από όλα με βοήθησε κάτι που άκουσα σε μια συνέλευση περιοχής. Ο ομιλητής είπε: «Οι νεαροί μας αντιμετωπίζουν πολλές προκλήσεις στην εποχή μας. Ίσως οι συμμαθητές τους και οι καθηγητές τους τούς πιέζουν να επιδιώξουν ανώτερη εκπαίδευση.
Αλλά, νεαροί μας, (και εκεί ένιωσα σαν να μιλάει σε μένα προσωπικά), ο καθηγητής σας και ο συμμαθητής σας μπορεί να μην είναι καν μέρος της ζωής σας στο μέλλον.
Αλλά αν θέλετε να είναι ο Ιεχωβά για πάντα στη ζωή σας, τότε πρέπει να πάρετε και τις ανάλογες αποφάσεις».
Ήταν σαν να άναψε ένα λαμπάκι μέσα στο μυαλό μου.
Ήμουν πλέον σίγουρη για το τι έπρεπε να κάνω.
Έπρεπε να της μιλήσω.
Μια μέρα λοιπόν, προσευχήθηκα στον Ιεχωβά, επιστράτευσα όλο το θάρρος μου και της είπα ότι δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε.
Φυσικά, το να εξηγήσω κάτι τέτοιο στους συμμαθητές μου και στους καθηγητές μου ήταν λίγο δύσκολο.
Βασικά, ήταν δύσκολο να το καταλάβουν. Εννοείται πως τους το εξήγησα, αλλά μου είπαν: «Μα, γιατί να το κάνεις αυτό;»
Σε όποιον βρίσκεται στην ίδια κατάσταση που ήμουν εγώ, θα του έλεγα ότι το καλύτερο είναι να μιλήσει σε κάποιον που εμπιστεύεται, να του πει πώς νιώθει και να ζητήσει βοήθεια.
Ο Δημιουργός μας, ο Ιεχωβά, είναι εκείνος που με νοιάζεται και με αγαπάει περισσότερο από όλους.
Δεν μου έχει στερήσει τίποτα καλό.
Πάντα μας βοηθάει και δεν μας εγκαταλείπει ποτέ.
Είμαι πολύ ευγνώμων στον Ιεχωβά.
Η Ντιλάν και ο Άιζακ παραδέχτηκαν ότι η πίεση που αντιμετώπισαν ήταν πολύ έντονη, παραλίγο να ενδώσουν.
Τι τους βοήθησε να μην υποκύψουν;
Ο Άιζακ είπε ότι μίλησε για αυτό και ζήτησε βοήθεια.
Αν αντιμετωπίζετε παρόμοιες πιέσεις στο σχολείο, μην τις κρατάτε μέσα σας.
Μιλήστε σε κάποιον που εμπιστεύεστε.
Έτσι θα ανοίξετε τον δρόμο για να πάρετε τη βοήθεια που χρειάζεστε. Τώρα θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σας κάτι πολύ ξεχωριστό: μια πρόσφατη ανακάλυψη που έχει ξαναγράψει ένα μέρος της θεοκρατικής μας ιστορίας.
Απολαύστε την ιστορία που ακολουθεί, η οποία ήταν θαμμένη πάνω από 80 χρόνια.
Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά αγαπούν την Αγία Γραφή.
Πολύ προτού αναλάβουν το μνημειώδες εγχείρημα της μετάφρασης της Γραφής, απέκτησαν άδειες για να τυπώνουν ήδη υπάρχουσες μεταφράσεις της Γραφής.
Και τη δεκαετία του 1950, η Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά τύπωσε την πρώτη Γραφή που μετέφρασαν ποτέ οι Μάρτυρες του Ιεχωβά —τη <i>Μετάφραση Νέου Κόσμου των Αγίων Γραφών.</i>
Τουλάχιστον, έτσι νομίζαμε —ότι αυτή ήταν η πρώτη Γραφή που μετέφρασαν ποτέ οι Μάρτυρες του Ιεχωβά.
Το φθινόπωρο του 2017, ένας αδελφός στη Γερμανία δώρισε μια Γραφή στο Τμήμα Μουσείου των Παγκόσμιων Κεντρικών Γραφείων.
Μαζί με τη Γραφή, υπήρχε ένα γράμμα που αναφερόταν σε μια σπάνια Γραφή η οποία τυπώθηκε το 1934 στο Μαγδεμβούργο, όπου βρισκόταν τότε το γραφείο τμήματος και το τυπογραφείο της Βιβλικής και Φυλλαδικής Εταιρίας Σκοπιά στη Γερμανία.
Λίγα ήταν γνωστά για αυτή τη Γραφή, αλλά και όσοι είχαν ακούσει για αυτήν πίστευαν ότι δεν είχε πάρει την έγκριση του τότε προέδρου της Εταιρίας, του Ιωσήφ Ρόδερφορντ.
Το 1934, η εκστρατεία του Αδόλφου Χίτλερ κατά των Μαρτύρων του Ιεχωβά ήταν ήδη σε εξέλιξη.
Η θρησκευτική μας δράση είχε τεθεί υπό απαγόρευση, 65 τόνοι εντύπων μας είχαν κατασχεθεί και καεί από τους Ναζί και οι εγκαταστάσεις του γραφείου τμήματος και του τυπογραφείου στο Μαγδεμβούργο είχαν ήδη δημευτεί και επιστραφεί σε εμάς αρκετές φορές.
Και αυτό ίσως εξηγεί γιατί η Αγία Γραφή του Μαγδεμβούργου δεν έχει τη χαρακτηριστική σελίδα του εκδότη που αναφέρει ποιοι την εξέδωσαν, ποιοι τη μετέφρασαν και πού τυπώθηκε.
Αλλά, σε μια από τις τελευταίες της σελίδες, υπάρχει στο κάτω μέρος μια πρόταση με ψιλά γράμματα που λέει: «Εκτύπωση:
Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά, Μαγδεμβούργο».
Είναι ενδιαφέρον ότι, στις 13 Σεπτεμβρίου 1934, το Υπουργείο Εσωτερικών της γερμανικής κυβέρνησης έδωσε την άδεια στο γραφείο μας στο Μαγδεμβούργο να ξαναρχίσει την εκτύπωση και διανομή Αγίων Γραφών.
Ωστόσο, όλοι ήξεραν ότι οι εγκαταστάσεις μας θα μπορούσαν να ξανακλείσουν ανά πάσα στιγμή, ακόμα και μόνιμα.
Θα μπορούσε να επιτευχθεί κάτι στον περιορισμένο χρόνο που είχαν;
Το γραφείο στο Μαγδεμβούργο ενημέρωσε τον Ρόδερφορντ ότι είχαν στα χέρια τους μια μετάφραση της Καινής Διαθήκης έτοιμη για εκτύπωση, καθώς και μια σχεδόν ολοκληρωμένη μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης.
Τον Οκτώβριο του 1934, ο Ρόδερφορντ έδωσε έγκριση να τυπωθούν 100.000 αντίτυπα.
Αλλά ο χρόνος μετρούσε αντίστροφα.
Ο αδελφός Ρόδερφορντ έλαβε μια επιστολή με ημερομηνία 6 Αυγούστου 1935, η οποία έλεγε: «Το απόγευμα της 10ης Ιουλίου ήρθαν πολλοί αξιωματικοί της μυστικής Αστυνομίας του Βερολίνου και του Μαγδεμβούργου, σφράγισαν το εργοστάσιο, τα δωμάτια και τα γραφεία στο Μαγδεμβούργο, έκλεισαν όλα τα δωμάτια του εργοστασίου και δήμευσαν τις εγκαταστάσεις και τα χρήματα της Εταιρίας ...
Όλες οι Γραφές είχαν τυπωθεί και αρκετές χιλιάδες είχαν βιβλιοδετηθεί».
Δυστυχώς, πολύ λίγες από αυτές τις Γραφές βγήκαν τελικά από το τυπογραφείο.
Τον Νοέμβριο του 2017, μετά από ενδελεχή έρευνα, καταφέραμε να αποκτήσουμε τρία αντίτυπα της Αγίας Γραφής του Μαγδεμβούργου.
Δεν φανταζόμασταν τι πολύτιμη θέση αξίζει αυτή η Αγία Γραφή στην ιστορία της μετάφρασης και εκτύπωσης Αγίων Γραφών από την οργάνωσή μας!
Δεν είναι απλώς μια συλλογή από προϋπάρχουσες μεταφράσεις, αλλά μια καινούρια και πολύ ξεχωριστή μετάφραση της Γραφής.
Το όνομα του Ιεχωβά χρησιμοποιείται εκτενώς στο κείμενο των Εβραϊκών Γραφών, καθώς και σε υποσημειώσεις στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές. Επίσης, γερμανικές εκδόσεις της <i>Σκοπιάς</i> είχαν παραθέσεις από τη Γραφή του Μαγδεμβούργου.
Και, παρότι έχει περάσει σχεδόν ένας αιώνας από τότε, το κείμενο είναι πολύ κατανοητό για τον Γερμανό αναγνώστη.
Η ιστορία αυτής της μετάφρασης είναι πραγματικά αξιοσημείωτη.
Η εκτύπωσή της ήταν περιορισμένη για τα δεδομένα εκτύπωσης μιας Βίβλου, και η κυκλοφορία της ακόμη πιο περιορισμένη.
Και, παρότι ετοιμάστηκε σε χρόνο ρεκόρ και υπό πολύ επικίνδυνες καταστάσεις, η ιστορία της ήταν ξεχασμένη επί δεκαετίες μέχρι που την ανακαλύψαμε ξανά.
Η Αγία Γραφή του Μαγδεμβούργου είναι η πρώτη γνωστή Αγία Γραφή που μεταφράστηκε και εκδόθηκε από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, πριν ακόμη και από τη <i>Μετάφραση</i> <i>Νέου Κόσμου των Αγίων Γραφών.</i>
Κατάφερε να διασωθεί σε μια περίοδο εναντίωσης από τους Ναζί και αποτελεί πλέον μέρος του Μουσείου της Αγίας Γραφής στο Γουόργουικ.
Πραγματικά, αυτή η Αγία Γραφή πιστοποιεί τα λόγια του εδαφίου Ησαΐας 40:8: <i>“Aber Jehovas Wort bleibt ewiglich!”</i>
Ούτε καν η καταδυνάστευση των Ναζί δεν εμπόδισε τους αδελφούς μας στη Γερμανία να κάνουν το καλύτερο που μπορούσαν για να διαδοθεί περισσότερο η Αγία Γραφή.
Γιατί;
Επειδή εμείς οι Μάρτυρες του Ιεχωβά αγαπάμε τη Γραφή και θέλουμε πολύ να τη διδάσκουμε στους άλλους.
Αλλά τι χρειάζεται για να είναι κάποιος καλός δάσκαλος του Λόγου του Θεού;
Σε μια πρωινή λατρεία, ο αδελφός Τζέφρι Τζάκσον εξήγησε τι μπορούμε να μάθουμε από τον απόστολο Παύλο και πώς μπορούμε να αγγίζουμε την καρδιά.
Πώς θα ορίζατε τον καλό δάσκαλο;
Ενδιαφέρον ερώτημα, έτσι δεν είναι;
Ίσως απαντώντας πολλοί από εμάς να λέγαμε τι θεωρούμε ότι κάνει κάποιον καλό ομιλητή. Ίσως να λέγαμε: «Ο αδελφός χρησιμοποιεί πολλά παραδείγματα στην ομιλία του» ή «Ανέλυσε ένα εδάφιο που το έχω διαβάσει τόσες φορές και τόνισε ένα ενδιαφέρον σημείο που δεν το είχα σκεφτεί ποτέ ξανά έτσι». Ή μπορεί να πούμε: «Με κράτησε προσηλωμένο και τα 60 λεπτά της ομιλίας του».
Υπάρχουν λοιπόν πολλοί και διάφοροι λόγοι για τους οποίους μπορεί να πούμε ότι κάποιος είναι καλός δάσκαλος.
Φυσικά, η καλύτερη φιλοφρόνηση που μπορεί να λάβει κάποιος είναι να του πουν ότι ο τρόπος διδασκαλίας του μοιάζει με του Ιησού Χριστού, γιατί ξέρουμε ότι ο Ιησούς έθεσε θαυμάσιο παράδειγμα για όλους μας.
Καθώς όμως μιλάμε για τα προσόντα ενός καλού δασκάλου, θέλουμε να στρέψουμε την προσοχή μας σε κάτι που είπε ο απόστολος Παύλος.
Ανοίξτε αν θέλετε μαζί μου τη Γραφή σας στην 1 Θεσσαλονικείς, κεφάλαιο 2, στα εδάφια 7 και 8. Εδώ θα δούμε, πέρα από τα πράγματα που μόλις εξετάσαμε, και άλλες πτυχές ή και άλλες ιδιότητες που απαιτούνται για να είναι κάποιος αποτελεσματικός δάσκαλος. Πρώτη Θεσσαλονικείς 2:7, 8: «Απεναντίας, σας φερθήκαμε με γλυκύτητα, όπως όταν φροντίζει τρυφερά τα παιδιά της η μητέρα που θηλάζει.
Νιώθοντας λοιπόν τρυφερή στοργή για εσάς, ήμασταν αποφασισμένοι να σας προσφέρουμε, όχι μόνο τα καλά νέα του Θεού, αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό».
Προσέξατε κάποιες ιδιότητες, κάποια χαρακτηριστικά που αναφέρει εδώ ο απόστολος Παύλος τα οποία είναι πολύ σημαντικά όταν διδάσκουμε;
Στο εδάφιο 8 αναφέρει την «τρυφερή στοργή».
Άρα, η αγάπη συνδέεται στενά με το να έχει κάποιος την ικανότητα να είναι καλός δάσκαλος.
Αν θέλουμε να αγγίζουμε την καρδιά του σπουδαστή, πρέπει να εκδηλώνουμε αγάπη μεταξύ άλλων.
Αν δεν αγγίζουμε την καρδιά του σπουδαστή όταν τον διδάσκουμε, είναι σαν να απολαμβάνουμε ένα γεύμα στο όνειρό μας. Είναι εντελώς ανώφελο, έτσι δεν είναι;
Αν λοιπόν διδάσκουμε χωρίς να αγγίζουμε την καρδιά του σπουδαστή, τότε αυτό δεν τον ωφελεί και πολύ.
Και προσέξτε παρακάτω ότι ο Παύλος λέει πως “ήταν αποφασισμένος” να μεταδώσει, όχι μόνο το άγγελμα των καλών νέων, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό.
Με άλλα λόγια, όταν δίδασκε τους άλλους, το έκανε με όλη του την καρδιά.
Ας δούμε όμως λίγο το εδάφιο 7.
Είμαι σίγουρος πως κανείς από εμάς δεν θα έλεγε ότι η ιδιότητα που θα δούμε είναι ουσιώδης για να είναι κάποιος καλός δάσκαλος.
Τι λέει στην αρχή; «Σας φερθήκαμε με γλυκύτητα».
Τώρα, ειλικρινά δεν νομίζω ότι αυτή είναι η πρώτη ιδιότητα που σκεφτόμαστε ότι πρέπει να έχει ένας καλός δάσκαλος. Ποια έννοια έχει η φράση «με γλυκύτητα», <i>ἤπιοι</i> του <i>Κειμένου;</i>
Ένας Βιβλικός λόγιος έκανε το εξής σχόλιο. Είπε ότι τη λέξη <i>ἤπιος</i> του <i>Κειμένου</i> “τη χρησιμοποιούσαν συχνά οι Έλληνες συγγραφείς για μια τροφό που είχε δύσκολα παιδιά ή για έναν δάσκαλο που είχε απείθαρχους μαθητές”.
Είναι ενδιαφέρουσα αυτή η λέξη, η λέξη «απείθαρχος».
Τι σημαίνει;
Ουσιαστικά είναι κάποιος που δεν υπακούει, που αντιστέκεται στην εξουσία, που είναι απειθής, ανυπότακτος. Εδώ λοιπόν υπάρχει μια σημαντική σκέψη:
Αυτή η γλυκύτητα χαρακτηρίζεται από μια σταθερότητα που δεν κλονίζεται, δεν διαταράσσεται εύκολα από την αρνητική αντίδραση εκείνου τον οποίο διδάσκουμε.
Δεν είναι πολύ σημαντική ιδιότητα;
Και αναμφίβολα όλοι έχουμε προσπαθήσει να την εκδηλώσουμε, ίσως όταν προσπαθούμε να διδάξουμε σε κάποιον κάτι από τις Γραφές και αντιλαμβανόμαστε ότι το άτομο δεν μπορεί να το αποδεχτεί.
Του λέμε ότι αυτό είναι έτσι, του δείχνουμε το εδάφιο, αλλά και πάλι δυσκολεύεται να το δεχτεί.
Πώς αντιδρούμε εμείς;
Σε αυτή την περίπτωση, αν απαιτούμε να το δεχτεί επειδή το λέμε εμείς ή επειδή το λέει η Γραφή, και δεν συζητάμε λογικά μαζί του, τότε δεν εκδηλώνουμε αυτή τη γλυκύτητα στην οποία αναφέρεται εδώ ο απόστολος Παύλος. Επομένως, αυτή η σταθερότητα με καλοσύνη κάτω από πίεση μπορεί να πείσει το άτομο να δεχτεί κάτι το οποίο αρχικά ίσως να τον δυσκόλευε.
Πολύ διαφωτιστική σκέψη αυτή σχετικά με το τι περιλαμβάνει η καλή διδασκαλία.
Σε αντιδιαστολή με αυτό, αν πάμε πιο πίσω στην 1 Θεσσαλονικείς, στο κεφάλαιο 2, θα δούμε ότι ο απόστολος Παύλος στα εδάφια 5 και 6 αναφέρει κάποια πράγματα που δεν θα θέλαμε να κάνουμε ως δάσκαλοι. Ας τα διαβάσουμε στα εδάφια 5 και 6: «Μάλιστα, ξέρετε ότι ποτέ δεν χρησιμοποιήσαμε κολακευτικά λόγια ούτε προσποιηθήκαμε για να κρύψουμε άπληστα κίνητρα· ο Θεός είναι μάρτυρας!
Ούτε έχουμε επιζητήσει δόξα από ανθρώπους, είτε από εσάς είτε από άλλους, αν και θα μπορούσαμε να αποτελέσουμε δαπανηρή επιβάρυνση ως απόστολοι του Χριστού».
Ποια είναι λοιπόν αυτά τα αρνητικά πράγματα που πρέπει οπωσδήποτε να αποφεύγουμε αν θέλουμε να είμαστε αποτελεσματικοί δάσκαλοι;
Το πρώτο είναι τα «κολακευτικά λόγια».
Αυτό ίσως μας θυμίζει ένα άλλο εδάφιο.
Πάμε στις Παροιμίες 28:23.
Αυτή είναι μια καλή υπενθύμιση για όλους μας. Εδώ λέει: «Όποιος ελέγχει άνθρωπο [δηλαδή διορθώνει τον τρόπο σκέψης του] θα βρει αργότερα περισσότερη εύνοια από ό,τι κάποιος που κολακεύει με τη γλώσσα του».
Αντιλαμβανόμαστε το σημείο εδώ;
Η κολακεία δεν είναι και πολύ αποτελεσματικός τρόπος για να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη κάποιου, αλλά το να διορθώνουμε με ειλικρίνεια τον τρόπο σκέψης του είναι.
Είτε λοιπόν κάνουμε Γραφική μελέτη με κάποιον είτε διδάσκουμε με άλλους τρόπους, χρειάζεται να θυμόμαστε ότι μέρος της διδασκαλίας είναι και το να δίνουμε συμβουλές ή κατεύθυνση για να διορθώνουμε εσφαλμένες απόψεις.
Αν δεν το κάνουμε αυτό με καλοσύνη, ουσιαστικά δείχνουμε ότι δεν αγαπάμε το άτομο με τον σωστό τρόπο, γιατί δεν θέλουμε να διορθώσει τον εσφαλμένο τρόπο σκέψης του.
Άρα, είναι πολύ σημαντικό να μη χρησιμοποιούμε «κολακευτικά λόγια».
Και αν ξαναπάμε στην 1 Θεσσαλονικείς, στο κεφάλαιο 2, ποιο είναι το δεύτερο σημείο που αναφέρει ο Παύλος;
Το να “προσποιούμαστε για να κρύψουμε άπληστα κίνητρα”.
Κρύβουμε, προσποιούμαστε δηλαδή ότι είμαστε κάτι που δεν είμαστε.
Κανένας από εμάς δεν θα ήθελε να φοράει ένα προσωπείο αυτοδικαίωσης και να προσπαθεί να πείσει τους άλλους ότι είναι πιο άγιος από αυτούς.
Όχι! Όπως λέει εδώ δεν θέλουμε “να προσποιούμαστε”.
Και επίσης αναφέρει τα «άπληστα κίνητρα».
Και υπάρχει εδώ μια παραπομπή που μας πηγαίνει στο εδάφιο Πράξεις 20:33. Εδώ ο απόστολος Παύλος λέει: «Δεν επιθύμησα το ασήμι ή το χρυσάφι ή τα ρούχα κανενός».
Άρα, ως δάσκαλοι των καλών νέων, ασφαλώς δεν θα θέλαμε να αποβλέπουμε σε κάποια οφέλη ή στο να κερδίσουμε κάτι μέσω της διδασκαλίας μας.
Και όπως βλέπουμε εδώ ο απόστολος Παύλος θέτει ένα πολύ καλό παράδειγμα για εμάς.
Στη συνέχεια, στο εδάφιο 6, λέει ότι “δεν επιζητήσαμε δόξα από ανθρώπους” ή όπως λέει μια άλλη μετάφραση «δεν επιμείναμε στη δική μας αξιοπρέπεια». Μπορεί, για παράδειγμα, αν είμαστε δάσκαλοι να θεωρούμε ότι αξίζουμε κάποιον παραπάνω σεβασμό, ότι έχουμε ανώτερη θέση από τον σπουδαστή μας.
Αν νιώθουμε έτσι βαθιά μέσα μας, τότε αυτό θα επηρεάσει τη στάση μας, το πόσο γλυκείς είμαστε.
Επειδή αν κάποιος αμφισβητεί αυτά που λέμε ή φαίνεται ότι δεν μας αποδίδει την πρέπουσα αξιοπρέπεια τότε θα χάσουμε αυτή τη σταθερή γλυκύτητα που μας βοηθάει να διορθώνουμε τον τρόπο σκέψης των άλλων.
Καθώς σκεφτόμαστε όλα αυτά τα χαρακτηριστικά και τις ιδιότητες που χρειαζόμαστε για να είμαστε καλοί δάσκαλοι, ίσως νιώθουμε ότι έχουμε πολλή δουλειά —τουλάχιστον εγώ έτσι νιώθω.
Είναι ένας διαρκής αγώνας, πρέπει συνεχώς να προσπαθούμε να είμαστε αποτελεσματικοί δάσκαλοι.
Υπάρχει όμως μια ενθαρρυντική σκέψη στην επιστολή Προς τους Φιλιππησίους, ένα τελευταίο εδάφιο που θα δούμε. Φιλιππησίους, κεφάλαιο 2, θα δούμε το εδάφιο 13: «Διότι ο Θεός είναι εκείνος που για χάρη της ευαρέστησής του σας ενεργοποιεί, δίνοντάς σας τόσο [προσέξτε] την επιθυμία [ναι, την επιθυμία να μεταδίδουμε την αλήθεια με καλοσύνη στους άλλους] όσο και τη δύναμη να αναλαμβάνετε δράση».
Όταν λοιπόν σκεφτόμαστε τις ικανότητες διδασκαλίας μας, ας μη σκεφτόμαστε μόνο το τεχνικό κομμάτι.
Αλλά ας θυμόμαστε πάντα ότι, αν θέλουμε να είμαστε καλοί δάσκαλοι, πρέπει να φερόμαστε με γλυκύτητα και να βοηθάμε τους άλλους με καλοσύνη να διορθώνουν εσφαλμένες απόψεις. Όπως ο Ιησούς, έτσι και ο Παύλος δίδασκε με όλη του την καρδιά.
Το ενδιαφέρον του για τους άλλους τον υποκινούσε να μεταδίδει τα καλά νέα σε όσο το δυνατόν περισσότερους. Στη σύγχρονη εποχή, έχουν εκδηλώσει πολλοί το ίδιο πνεύμα και έχουν υποκινηθεί να κηρύξουν ακόμη και παρά την εναντίωση.
Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η αδελφή Μαρία Καλόγιανοφ.
Η μητέρα μου γεννήθηκε στη Βουλγαρία το 1922 και, στις αρχές της δεκαετίας του 1950, η οικογένειά μου μετανάστευσε από τη Γερμανία στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Εγκατασταθήκαμε στη Νέα Υόρκη, και εκεί ήταν που γνώρισε η μητέρα μου την αλήθεια.
Ήταν η πρώτη φορά που άνοιξα Αγία Γραφή, και πήγα στο βιβλίο της Αποκάλυψης, στο κεφάλαιο 21.
Αλλά αυτό που με συγκλόνισε ήταν το σημείο που λέει ότι δεν θα υπάρχουν πια ασθένειες, θλίψη και θάνατος.
Όποιος γνωρίζει την αλήθεια θέλει να το μοιραστεί αυτό με την οικογένειά του.
Είχα την έντονη επιθυμία να τους μιλήσω για την αλήθεια —πώς μπορούν να απελευθερωθούν από την καταδυνάστευση και από τις ασθένειες και από τον θάνατο.
Κατάλαβε λοιπόν την ανάγκη που υπήρχε, και ήθελε πάρα πολύ να βγουν έντυπα στη βουλγαρική γλώσσα.
Μπόρεσε να έρθει σε επαφή με τους αδελφούς στο Μπρούκλιν και, συγκεκριμένα, προσφέρθηκε να μεταφράσει η ίδια κάποια έντυπα στη βουλγαρική.
Οι αδελφοί τής έδωσαν έγκριση, και ξεκίνησε με κάποια φυλλάδια.
Η Βουλγαρία ήταν πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα.
Ήταν κομμουνιστική χώρα.
Τα έντυπα για τον Θεό και τη Γραφή δεν επιτρέπονταν, ήταν απαγορευμένα.
Οπότε, δεν μπορούσες έτσι απλά να τα ταχυδρομήσεις.
Όταν λοιπόν έγιναν διαθέσιμα τα έντυπα, έπρεπε κάποιος να τα εισαγάγει στη χώρα.
Η οικογένειά μου λοιπόν ήταν μια από τις οικογένειες που προθυμοποιήθηκαν να το κάνουν αυτό.
Φτάσαμε στη Βουλγαρία με το τρένο. Είχαμε πολλές βαλίτσες, επειδή κάθε φορά που πηγαίναμε στη Βουλγαρία μέναμε δυόμισι μήνες.
Ήταν οι καλοκαιρινές μας διακοπές.
Σε αυτές τις βαλίτσες, σε διάφορα σημεία, κρύβαμε έντυπα.
Το να μπαίνεις σε μια χώρα μεταφέροντας απαγορευμένα έντυπα δεν είναι εύκολο, έχει κινδύνους.
Ήξεραν ότι είχαμε μαζί μας κάποια έντυπα, είχαμε φυλλάδια.
Η μητέρα μου κατάλαβε ότι θα μας έψαχναν.
Προλάβαμε να βγάλουμε τα έντυπα από όλες τις βαλίτσες που τα είχαμε κρύψει και να τα βάλουμε σε ένα μικρό βαλιτσάκι που είχαμε.
Και όσα φυλλάδια δεν χωρούσαν μέσα, έτσι αδίπλωτα όπως ήταν, τα βάλαμε στο χέρι μας και ρίξαμε από πάνω το παλτό μας.
Το μόνο που με απασχολούσε ήταν πώς θα κρύψω τα έντυπα ώστε να μην τα βρει.
Γιατί αν τα έβρισκε, μετά θα υπήρχαν συνέπειες.
Καθώς λοιπόν οι πράκτορες έψαχναν τις βαλίτσες μας, τις έκαναν άνω κάτω.
Δεν τα τακτοποίησαν. Και έτσι η μητέρα μου σκέφτηκε γρήγορα και τους ρώτησε: «Μπορώ τώρα να πάω εκεί και να τακτοποιήσω αυτά που ανακατέψατε;»
Και εκείνοι της είπαν: «Πήγαινε».
Και εγώ πήρα τα φυλλάδια που είχα κρύψει στο χέρι μου και τα έβαλα σε μια βαλίτσα που είχαν ήδη ελέγξει.
Ένας από τους πράκτορες πήγε να ελέγξει το μικρό βαλιτσάκι μου, και λέει: «Αυτό είναι πολύ μικρό.
Δεν μπορεί να έχει κάτι μέσα».
Και το πήρε και το έβαλε στην άκρη.
Ο άντρας που έκανε την έρευνα είχε αρχίσει να νευριάζει γιατί ήξερε ότι κάτι είχαμε, αλλά δεν μπορούσε να το βρει.
Κάποια χρόνια αργότερα, η μητέρα μου ταξίδεψε μόνη της.
Οι αξιωματικοί στα σύνορα της Βουλγαρίας βρήκαν τα έντυπα, τη συνέλαβαν και την έβαλαν στη φυλακή.
Την ανέκριναν κάθε μέρα επί δύο εβδομάδες, μπορεί και παραπάνω.
Τελικά, η βουλγαρική κυβέρνηση άλλαξε γνώμη και αποφάσισε ότι, επειδή ήταν ξένη υπήκοος, απλώς θα την απέλαυναν από τη χώρα.
Μέχρι σήμερα, η μητέρα μου συνεχίζει να λατρεύει τον Ιεχωβά τηρώντας το πνευματικό της πρόγραμμα.
Πηγαίνει στις συναθροίσεις, προετοιμάζεται για αυτές, διαβάζει τη Γραφή της και μεταδίδει με ζήλο την αλήθεια σε άλλους.
Αυτό με βοηθάει κυριολεκτικά κάθε στιγμή της ζωής μου.
Και θέλω, με όση δύναμη έχω, να κάνω γνωστό το θέλημά Του.
Όταν η αδελφή Καλόγιανοφ έμαθε το Βιβλικό άγγελμα, ήθελε αμέσως να το μεταδώσει στους συμπατριώτες της.
Τώρα που έχει γεράσει, οι περιστάσεις της έχουν αλλάξει —αλλά όχι και η αποφασιστικότητά της.
Θέλει ακόμη να κάνει ό,τι μπορεί και να “χρησιμοποιήσει όση δύναμη έχει”, όπως είπε, για να κάνει γνωστό το θέλημα του Θεού.
Έχετε εσείς πιστά άτομα στην εκκλησία σας σαν την αδελφή Καλόγιανοφ;
Καθώς βλέπετε το μουσικό βίντεο αυτού του μήνα να τους συλλογίζεστε. Έχει τον τίτλο <i>Δύο Μικρά Νομίσματα.</i>
Δυο λεπτά είν όλο της το βιος. Γύρω κοιτά, τα πλούσια δώρα που δίν’ ο λαός. Νιώθει μικρή, τόσο ασήμαντη, φτωχή.
Ο Θεός πώς τη θεωρεί που στα χέρια της κρατά δυο λεπτά;
Το λίγο που μπορείς μην αναρωτηθείς ο Θεός αν παρατηρεί.
Το ξέρεις, το ΄χεις δει, δεν βλέπει όπως εσύ.
Σκέψου ο Γιαχ πόσο εκτιμά τα δυο λεπτά.
Αναπολεί τι πρόσφερε παλιά.
Μπορούσε πολλά να κάνει τότε για τον Ιεχωβά. Μα τόσα μπορεί, κανένας δεν θα δει.
Για τον Θεό όμως μετρά αξίζουν τόσο τα δύο λεπτά.
Το λίγο που μπορείς μην αναρωτηθείς ο Θεός αν παρατηρεί.
Το ξέρεις, το ΄χεις δει, δεν βλέπει όπως εσύ.
Σκέψου ο Γιαχ πόσο εκτιμά τα δυο λεπτά.
Κοιτάζει μπροστά, μακριά απ’ όλα αυτά.
Βλέπει βαθιά τι έχεις μες στην καρδιά.
Σε γνωρίζει καλά.
Το λίγο που μπορείς μην αναρωτηθείς ο Θεός αν παρατηρεί.
Το ξέρεις, το ΄χεις δει, δεν βλέπει όπως εσύ.
Σκέψου ο Γιαχ πόσο εκτιμά τα δυο λεπτά.
Σκέψου ο Γιαχ πώς σε εκτιμά.
Τι υπέροχη είναι η διαβεβαίωση πως, ό,τι περιορισμούς και αν έχουμε, τα δώρα μας έχουν πολύ μεγάλη αξία στα μάτια του Ιεχωβά!
Για το καθιερωμένο μας ταξίδι, αυτόν τον μήνα θα επισκεφτούμε μια χώρα με απίστευτη φυσική ομορφιά —τη Νέα Ζηλανδία.
Η Νέα Ζηλανδία αποτελείται κυρίως από δύο μεγάλα νησιά και βρίσκεται περίπου 1.600 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Αυστραλίας.
Σε αυτά τα νησιά θα συναντήσετε χιονοσκέπαστες οροσειρές, λίμνες με κρυστάλλινα νερά, απέραντες παραλίες και ακτογραμμές που σου κόβουν την ανάσα με πολλά λιμάνια και φιορδ.
Είναι επίσης μια περιοχή με πολύ έντονη γεωθερμική δραστηριότητα, καθώς έχει ενεργά ηφαίστεια, θερμοπίδακες, λάκκους με λάσπη που κοχλάζει και μια από τις πιο θερμές πηγές στον κόσμο, στην οποία έχουν δώσει το πολύ ταιριαστό όνομα Λίμνη Τηγάνι.
Τους κατοίκους της Νέας Ζηλανδίας τους αποκαλούν χαϊδευτικά «Κίουις» —ονομασία που παραπέμπει σε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά πτηνά της χώρας, το κίουι, που έχει μακρύ ράμφος και δεν πετάει.
Τα καλά νέα έφτασαν πρώτη φορά στη Νέα Ζηλανδία στα τέλη της δεκαετίας του 1890, όταν κάποιος ντόπιος που διάβαζε τα έντυπα της Σκοπιάς άρχισε από μόνος του να κηρύττει.
Έπειτα από λίγα χρόνια, κατέφθασαν βιβλιοπώλες-διάκονοι από την Αυστραλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, και τα καλά νέα άρχισαν να εξαπλώνονται.
Οι πρώτοι Μάρτυρες στη Νέα Ζηλανδία ήταν ατρόμητοι κήρυκες —διέσχιζαν δύσβατες περιοχές με τα πόδια, με άλογο και με το ποδήλατο για να φτάσουν σε απομακρυσμένες πόλεις.
Ένας Νεοζηλανδός που έγινε ζηλωτής διάκονος εκείνα τα πρώτα χρόνια ήταν ο Γουίλιαμ Μπάρι, ο οποίος διάβασε τους έξι τόμους των <i>Γραφικών Μελετών</i> το 1909 και κατάλαβε αμέσως ότι είχε βρει την αλήθεια.
Δίδαξε επιμελώς στα παιδιά του την αλήθεια και, το 1975, ο γιος του Λόιντ Μπάρι έγινε μέλος του Κυβερνώντος Σώματος.
Η αλήθεια διαδόθηκε γρήγορα και στους Μαορί, τους ιθαγενείς της Νέας Ζηλανδίας.
Η πρώτη συνέλευση στη γλώσσα μαορί έγινε το 1928.
Σήμερα, έχουμε πολλούς Μαορί αδελφούς και αδελφές που χαίρονται να παρουσιάζουν την πλούσια πολιτιστική τους κληρονομιά. Συνολικά, υπάρχουν τώρα πάνω από 15.000 ευαγγελιζόμενοι στη Νέα Ζηλανδία που κηρύττουν σε 18 γλώσσες, μεταξύ αυτών και στη νοηματική της Νέας Ζηλανδίας.
Εδώ, στο Νότιο Νησί, συναντάμε την παραθαλάσσια πόλη Πίκτον, όπου βρίσκεται και η εκκλησία Πίκτον.
Στην πολυσύχναστη προκυμαία και στο πορθμείο του Πίκτον έρχονται πολλοί τουρίστες και εργάτες από όλο τον κόσμο, κάτι που δίνει πολλές ευκαιρίες για δημόσια μαρτυρία.
Για να κηρύξουν στα σπίτια που βρίσκονται γύρω από τους πολλούς κόλπους του Πίκτον, οι αδελφοί χρησιμοποιούν δικές τους βάρκες και σκάφη.
Οι 39 ευαγγελιζόμενοι και σκαπανείς της εκκλησίας Πίκτον σάς στέλνουν την αγάπη και τους χαιρετισμούς τους.
Παρακολουθήσατε το JW Broadcasting από τα Παγκόσμια Κεντρικά Γραφεία των Μαρτύρων του Ιεχωβά!
