Η μαμά μου μού έλεγε πάντοτε ότι είμαι γεννημένη για
να φροντίζω τους άλλους, από μικρό
παιδάκι, το έχω στο αίμα μου αυτό.
Δεν μπορώ να βλέπω ανθρώπους να υποφέρουν, δεν το αντέχω.
Θυμάμαι—θυμάμαι ότι, όταν πρωτοξεκίνησα να δουλεύω ως νοσοκόμα, όλη την ώρα έκλαιγα— έκλαιγα, κυριολεκτικά έκλαιγα κάθε μέραπου έπρεπε να
πάω στη δουλειά.
Και όχι μόνο επειδή ήμουν καινούρια στη δουλειά, αλλά και επειδή πάλευα με την κατάθλιψη.
Ήμουν πάρα πολύ θλιμμένη.
Είχα ανάγκη να με βοηθήσει ο Ιεχωβά να καταλάβω τι μου συνέβαινε.
Και θυμάμαι ότι βγήκε τότε το άρθρο για την κατάθλιψη, το 2009. Και σκέφτηκα:
“Ωραία, Ιεχωβά, μου λες λοιπόν ότι αυτό μου συμβαίνει.
Τώρα που κατάλαβα λοιπόν τι έχω, πρέπει να βρω έναν τρόπο για να το διαχειριστώ”.
Άλλαξα λοιπόν τις διατροφικές μου συνήθειες, άρχισα να ασκούμαι περισσότερο και διαπίστωσα ότι η άσκηση και η υγιεινή διατροφή με βοηθούσαν πάρα πάρα
πολύ.
Άρχισα επίσης να γράφω ημερολόγιο και το χώρισα σε διαφορετικά τμήματα για κάθε σύμπτωμα της κατάθλιψης που περνούσα.
Σε κάθε τμήμα, έγραφα εδάφια, κρατούσα άρθρα και εικόνες.
Οι εικόνες λένε πάρα πολλά, χωρίς ούτε μία λέξη.
Ο Ιεχωβά μάς ακούει.
O Ιεχωβά μάς νοιάζεται.
Άσκηση, αλλαγή στη διατροφή, τα έντυπα, ημερολόγιο —αυτά ήταν η σανίδα σωτηρίας μου.
Και με βοηθούσαν πολύ για μεγάλο διάστημα.
Από κάποια στιγμή και έπειτα όμως, δεν ήταν το ίδιο αποτελεσματικά.
Θυμάμαι μια φορά που ετοιμαζόμουν να πάω συνάθροιση και ήμουν μια χαρά —είχα ντυθεί για τη συνάθροιση, ήμουν έτοιμη
να φύγω, αλλά δεν μπορούσα.
Με έπιασε ένας τρομερός φόβος, μια φοβερή λύπη, που με πλάκωσε.
Και εκεί κατέρρευσα —άρχισα να κλαίω.
Δεν μπορούσα να συνέλθω με τίποτα.
Ένιωθα απαίσια.
Η κατάθλιψή μου χειροτέρεψε πολύ.
Μου ήταν πολύ δύσκολο να πλησιάσω τους αδελφούς και να τους ζητήσω βοήθεια.
Αλλά σε εκείνη τη φάση, καταλάβαινα ότι, αν δεν το έκανα, μπορεί να συνέβαινε κάτι κακό.
Σκέφτηκα λοιπόν: “Aυτό ήταν!
Θα ζητήσω από τους αδελφούς να μου κάνουν ποιμαντική”, γιατί δεν είχα ξαναμιλήσει στους πρεσβυτέρους σχετικά με την κατάθλιψή μου.
Πρώτη φορά θα τους μιλούσα για αυτό το θέμα.
Και ο ένας από τους αδελφούς, ο ένας πρεσβύτερος, πάλευε και αυτός με την κατάθλιψη. Και μου είπε: «Έχεις σκεφτεί να ζητήσεις ιατρική βοήθεια;»
Δεν ήθελα ποτέ να ζητήσω βοήθεια από ειδικό.
Πίστευα ότι δεν το χρειαζόμουν, αλλά κάποιες φορές φτάνεις σε ένα σημείο που χρειάζεσαι επιπλέον βοήθεια, που δεν αρκούν απλά αυτά που κάνεις μόνος σου.
Αυτός ο κόσμος σε κάνει να νιώθειςότι η κατάθλιψη είναι
κακό πράγμα, ότι δεν κάνει καν να λες τη
λέξη, ότι το να ζητήσεις ιατρική βοήθεια
είναι ντροπή.
Αλλά κατάλαβα επίσης ότι το να ζητήσω ιατρική βοήθεια ήταν απαραίτητο για να μπορώ να λατρεύω τον Ιεχωβά σωστά.
Έπρεπε και εγώ να κάνω το μέρος μου.
Δεν το χρειάζονται όλοι αυτό, αλλά εγώ το χρειαζόμουν.
Και χαίρομαι πολύ που το έκανα αυτό γιατί, για να πω την αλήθεια, πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα τόσο καλά.
Ξεκίνησε με έναν όροφο, μετά έγιναν δύο και μετά όλο το νοσοκομείο.
Όλοι οι όροφοι του νοσοκομείου είχαν ασθενείς με COVID.
Ήταν από τις πιο δύσκολες νοσηλείες που έχω κάνει στη ζωή μου όλα τα χρόνια που δουλεύω ως νοσηλεύτρια.
Και χάσαμε πολλές καλές νοσοκόμες που ήταν εκεί στην πρώτη γραμμή μαζί μου και τα έδιναν όλα.
Χάσαμε πολλούς καλούς ανθρώπους.
Kαι, παρότι έπαιρνα αγωγή, δεν με βοηθούσε αρκετά με την κατάθλιψη.
Σκεφτόμουν: “Ποιο είναι το νόημα;
Δεν μπορώ να σώσω κανέναν.
Δεν μπορώ, δεν μπορώ να βοηθήσω κανέναν”.
Είχα γίνει ράκος κυριολεκτικά.
Εκείνες τις στιγμές, απλώς μιλούσα κλαίγοντας στον Ιεχωβά.
Έλεγα στον Ιεχωβά πώς
αισθάνομαι και του ζητούσα να μου δώσει
την ειρήνη του, για να το διαχειριστώ.
Όταν έχω την ευκαιρία να βοηθήσω άτομα που παλεύουν με την
κατάθλιψη, νιώθω ότι με χρησιμοποιεί ο
Ιεχωβά και είμαι πολύ χαρούμενη που
μπορώνα είμαι χρήσιμη στον Ιεχωβά.
Και είναι τόσο ωραίο—είναι πολύ ωραίο να νιώθω καλά και πάλι, να νιώθω ξανά χαρούμενη, να μπορώ να χαμογελάω, να βρίσκω χαρά στα μικρά πράγματα, στη δημιουργία του Ιεχωβά —και απλά να χαίρομαι που είμαι ζωντανή. Αυτό μόνο, αυτό.
