Μ. Στίβεν Λετ: Να Αποφεύγετε την Αυθάδεια (1 Πέτρ. 5:5)
https://www.jw.org/finder?srcid=share&wtlocale=G&lank=pub-jwbvod26_30_VIDEO
Το θέμα μας σήμερα είναι τα πρώτα λόγια από τα σχόλια της <i>Σκοπιάς:</i> «Να Αποφεύγετε την Αυθάδεια».
Τι είναι όμως αυθάδεια; Ένας σύντομος ορισμός που βρίσκουμε στο <i>Ενόραση</i> είναι «αυθαιρεσία», δηλαδή το να προβαίνουμε σε ενέργειες για τις οποίες δεν έχουμε εξουσιοδότηση.
Πώς βλέπει λοιπόν ο Ιεχωβά τους αυθάδεις; Ανοίξτε στον Μαλαχία, κεφάλαιο 4.
Ας δούμε τι θα κάνει με αυτούς στον Αρμαγεδδώνα.
Εδάφιο Μαλαχίας 4:1: «“Δείτε! Έρχεται η ημέρα, που καίει σαν καμίνι, κατά την οποία όλοι οι αυθάδεις και όλοι όσοι πράττουν την πονηρία θα γίνουν σαν καλαμιά. Η ημέρα που έρχεται θα τους καταφάει οπωσδήποτε”, λέει ο Ιεχωβά των στρατευμάτων, “και δεν θα τους αφήσει ούτε ρίζα ούτε κλαδί”».
Από τη ρίζα ως το κλαδί, ο Ιεχωβά θα καταστρέψει τελείως τους αυθάδεις, τους οποίους μισεί.
Προφανώς, δεν θέλουμε ούτε κατά διάνοια να είμαστε μαζί με τους αυθάδεις.
Τώρα, ας δούμε κάποια Βιβλικά πρόσωπα ώστε να εντοπίσουμε συγκεκριμένες πτυχές της αυθάδειας που πρέπει οπωσδήποτε να αποφεύγουμε.
Το πρώτο πρόσωπο είναι ο Ελιάβ.
Ανοίξτε, παρακαλώ, στο Πρώτο Σαμουήλ, κεφάλαιο 17, και δείτε τι αναφέρεται για τον μεγαλύτερο αδελφό του Δαβίδ.
Πρώτο Σαμουήλ 17:28: «Όταν ο μεγαλύτερος αδελφός του, ο Ελιάβ, τον άκουσε να μιλάει στους άντρες, θύμωσε μαζί του και είπε: “Γιατί κατέβηκες εδώ; Και σε ποιον άφησες εκείνα τα λίγα πρόβατα στην έρημο; Ξέρω καλά την αυθάδειά σου και τις κακές προθέσεις της καρδιάς σου· κατέβηκες μόνο και μόνο για να δεις τη μάχη”».
Ο Ελιάβ έκρινε αρνητικά τα κίνητρα του αδελφού του και μάλιστα υπονόησε ότι ήταν τελείως αυθάδης.
Εμείς ξέρουμε την αλήθεια.
Ο πατέρας τους ο Ιεσσαί είχε πει στον Δαβίδ να πάει στο στρατόπεδο των Ισραηλιτών.
Άρα, ο αυθάδης ήταν ο Ελιάβ.
Αυτός ενήργησε αυθαίρετα.
Αυτός έκρινε αρνητικά τα κίνητρα του αδελφού του.
Ποια πτυχή της αυθάδειας φαίνεται εδώ; Το να κρίνουμε αρνητικά τα κίνητρα των αδελφών μας.
Ο Ιησούς μάς συμβούλεψε να μην το κάνουμε αυτό, λέγοντας: «Μην κρίνετε για να μην κριθείτε».
Αν το καλοσκεφτούμε, ο Ιεχωβά, που μπορεί να «διακρίνει κάθε τάση των σκέψεων», και ο Ιησούς, τον οποίο «όρισε ο Θεός κριτή ζωντανών και νεκρών» —αυτοί μπορούν να κρίνουν τα κίνητρα.
Εμείς δεν έχουμε ούτε την ικανότητα ούτε το δικαίωμα να κάνουμε κάτι τέτοιο.
Και όταν το κάνουμε αυτό, γινόμαστε αυθάδεις.
Ας πάμε στο δεύτερο πρόσωπο, τον Ηρώδη.
Στις Πράξεις, κεφάλαιο 12, αν θυμάστε, «φόρεσε βασιλική στολή» και άρχισε να βγάζει λόγο.
Ο λαός φώναζε: «Φωνή θεού και όχι ανθρώπου!» Αλλά «αμέσως ο άγγελος του Ιεχωβά τον έπληξε» και πέθανε.
Γιατί; Επειδή, όπως διαβάζουμε, «δεν έδωσε τη δόξα στον Θεό».
Η πτυχή της αυθάδειας; Το να παίρνουμε τη δόξα για τον εαυτό μας ενώ πρέπει να δοθεί στον Ιεχωβά.
Ας το σκεφτούμε: Εμείς δώσαμε στον εαυτό μας τη δυνατότητα να αναπτύξει κάποιο ταλέντο ή ικανότητα που έχουμε; Όχι!
Όλα είναι από τον Ιεχωβά.
Στην ουσία, ό,τι και αν καταφέρνουμε, όποια ικανότητα και αν έχουμε, η δόξα ανήκει στον Ιεχωβά.
Ας αναπτύξουμε λοιπόν τη συνήθεια να αποδίδουμε ταπεινά τον έπαινο που δεχόμαστε εκεί που πρέπει.
Και φτάνουμε στο τρίτο Βιβλικό πρόσωπο: τον Κορέ και τους άλλους που συνωμότησαν μαζί του.
Στους Αριθμούς, κεφάλαιο 16, λέει: “Εναντιώθηκαν στον Μωυσή και στον Ααρών και τους είπαν: «Φτάνει πια με εσάς! Γιατί εξυψώνετε τον εαυτό σας πάνω από την εκκλησία του Ιεχωβά;»” Ποιο ήταν το πρόβλημα; Δεν ένιωθαν εκτίμηση για τα προνόμια που είχαν ήδη, αλλά προφανώς θεωρούσαν ότι δικαιούνταν και άλλα προνόμια, δηλαδή μερικά από τα προνόμια που είχαν ο Ααρών και ο Μωυσής και μέρος της δικής τους εξοχότητας.
Ποια πτυχή της αυθάδειας βλέπουμε εδώ; Το να θεωρούμε ότι δικαιούμαστε και άλλα προνόμια υπηρεσίας από αυτά που έχουμε τώρα και, ακόμη χειρότερα, το να προσπαθούμε να αρπάξουμε αυτά τα προνόμια.
Αντίθετα, πρέπει να καλλιεργούμε εκτίμηση για όλα τα προνόμια που έχει ήδη δώσει ο Ιεχωβά σε όλους μας, και αυτό να μας αρκεί.
Με αυτόν τον τρόπο, θα αποφεύγουμε τελείως τη νοοτροπία «το δικαιούμαι», που είναι τόσο διαδεδομένη στον κόσμο του Σατανά.
Εδώ που τα λέμε, τι δικαιούμαστε; Ρωμαίους 6:23: “Ο μισθός της αμαρτίας είναι θάνατος”.
Στην ουσία, αυτό δικαιούμαστε.
Αλλά αν νιώθουμε εκτίμηση και ικανοποίηση για αυτά που έχουμε τότε, αντί να παίρνουμε αυτά που δικαιούμαστε, θα λαβαίνουμε την παρ’ αξίαν καλοσύνη του Ιεχωβά.
Ακόμα και ο πρωτότοκος Γιος του Θεού δεν είχε υιοθετήσει ποτέ τέτοια νοοτροπία.
Το Φιλιππησίους 2:6 λέει ότι «ούτε καν διανοήθηκε να προσπαθήσει να είναι ίσος με τον Θεό».
Ούτε καν του πέρασε από το μυαλό!
Ακόμα και στο τέλος της επίπονης πορείας πιστότητας που είχε εδώ στη γη, μήπως θεωρούσε ότι δικαιούνταν κάποια προαγωγή; Όχι!
“Πατέρα, δόξασέ με πλάι σου με τη δόξα που είχα πριν”.
“Σε παρακαλώ, δώσε μου ό,τι είχα πριν” —δεν σκέφτηκε ότι τώρα δικαιούνταν προαγωγή.
Ποιο είναι το τέταρτο άτομο; Ο Οζίας.
Ο Οζίας (αν θυμάστε από το 2 Χρονικών, κεφάλαιο 26), ενώ δεν ήταν ιερέας, μπήκε στον ναό και προσπάθησε να κάψει θυμίαμα.
Ογδόντα ένας ιερείς πήγαν να τον σταματήσουν, αλλά αυτός έγινε έξαλλος.
Ο Ιεχωβά τον έπληξε με λέπρα.
Εδώ ποια πτυχή της αυθάδειας έχουμε; Το να ξεπερνάμε τα όρια της εξουσίας μας.
Ας δούμε δύο παραδείγματα.
Οι γυναίκες και τα παιδιά ξέρουν ότι η κεφαλή τους (ο σύζυγος, ο πατέρας) έχει θέσει όρια μέσα στην οικογένεια.
Γι’ αυτό και πασχίζουν να μένουν μέσα σε αυτά.
Έχουμε και τους πρεσβυτέρους.
Οι πρεσβύτεροι ξέρουν ότι έχουν όρια μέσα στην εκκλησία.
Ότι δεν πρέπει να προσπαθούν να “εξουσιάζουν” την πίστη των αδελφών τους, αλλά να είναι «συνεργάτες» με τους αδελφούς και τις αδελφές τους.
Επίσης, ξέρουν ότι δεν έχουν την εξουσία να προχωρούν πέρα από όσα είναι γραμμένα —είτε στον Λόγο του Θεού είτε από τον πιστό δούλο.
Γι’ αυτό, πασχίζουν και εκείνοι να μένουν μέσα στα όρια, αντίθετα από τον Οζία.
Άλλο ένα Βιβλικό πρόσωπο είναι ο Ουζά.
Αν θυμάστε την αφήγηση για τον Ουζά στο 2 Σαμουήλ, κεφάλαιο 6 —ήταν τότε που μετέφεραν την κιβωτό της διαθήκης σε μια άμαξα.
Τα βόδια παραλίγο να έριχναν την άμαξα.
Ο Ουζά άπλωσε το χέρι του να πιάσει την Κιβωτό, και ο Ιεχωβά τον έπληξε και πέθανε.
Έτσι λοιπόν, τι μαθαίνουμε από αυτό; Ποτέ δεν πρέπει να θεωρούμε ότι ξέρουμε καλύτερα από τον Ιεχωβά τι είναι αυτό που πρέπει να γίνει.
Ο Ιεχωβά το είχε πει ξεκάθαρα: “Κανείς να μην αγγίξει την Κιβωτό”.
Αν κάποιος το έκανε αυτό, η ποινή θα ήταν θάνατος.
Αλλά προφανώς, ο Ουζά θεώρησε ότι ήξερε καλύτερα από τον Ιεχωβά.
Πώς εφαρμόζεται αυτό σε εμάς σήμερα; Αν κάποια στιγμή σκεφτούμε ότι ξέρουμε καλύτερα από τον Ιεχωβά όσον αφορά το να παντρευόμαστε «μόνο εν Κυρίω», όσον αφορά το να είμαστε υπάκουοι, υποτακτικοί στους πρεσβυτέρους, ας μας συγκρατήσει από κάτι τέτοιο το προειδοποιητικό παράδειγμα του Ουζά.
Να, λοιπόν, πέντε προειδοποιητικά παραδείγματα για πέντε συγκεκριμένες πτυχές της αυθάδειας από τις οποίες πρέπει να φυλαγόμαστε.
Ανακεφαλαιώνοντας, ας θυμόμαστε τον Ελιάβ και ας πασχίζουμε να μην κρίνουμε αρνητικά τα κίνητρα των αδελφών μας.
Ας θυμόμαστε τον Ηρώδη και ας προσπαθούμε να μη δοξάζουμε τον εαυτό μας, αλλά να αποδίδουμε τη δόξα στον Ιεχωβά.
Ας θυμόμαστε τον Κορέ και ποτέ ας μη θεωρούμε ότι δικαιούμαστε και άλλα προνόμια υπηρεσίας.
Ας θυμόμαστε τον Οζία και ας πασχίζουμε να μην ξεπερνάμε τα όρια της εξουσίας μας.
Και τέλος, ας θυμόμαστε τον Ουζά και ποτέ ας μη σκεφτούμε ότι ξέρουμε καλύτερα από τον Ιεχωβά τι πρέπει να γίνει.
Θα καταφέρουμε σε τέλειο βαθμό να απορρίπτουμε όλες αυτές τις πτυχές της αυθάδειας που εξετάσαμε; Όχι, αλλά ο Ιεχωβά θα ευλογήσει τις ένθερμες προσπάθειες που κάνουμε.
Θα αποδείξουμε στον Ιεχωβά ότι δεν είμαστε πρόβλημα για την οργάνωσή του, αλλά πολύτιμα μέλη της.
Και θα του αποδείξουμε ιδιαίτερα ότι θα είμαστε πολύτιμα μέλη του νέου κόσμου του όταν κάθε είδους αυθάδεια θα έχει χαθεί.
jwbvod26-Gwww.jw.org © 2026 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania
