JW Broadcasting—Απρίλιος 2026
https://www.jw.org/finder?srcid=share&wtlocale=G&lank=pub-jwb-136_1_VIDEO
Καλώς ήρθατε στο JW Broadcasting®!
Αυτόν τον μήνα θα μάθουμε να αποδεχόμαστε τον στοργικό τρόπο με τον οποίο μας βλέπει ο Ιεχωβά.
Θα σκάψουμε βαθιά στο βιβλίο του Μιχαία για να πάρουμε πολύτιμα μαθήματα για την εντιμότητα και τη μετριοφροσύνη.
Επίσης, θα δούμε πώς ακόμα και μια μικρή πράξη καλοσύνης μπορεί να έχει μεγάλη επίδραση στους άλλους.
Παρακολουθείτε το JW Broadcasting!
Αδελφοί και αδελφές, έχετε νιώσει ποτέ όπως μια αδελφή που έγραψε: «Όσο και αν αγαπώ τον Ιεχωβά, όσες προσπάθειες και αν καταβάλλω για να τον υπηρετώ, πάντα νιώθω ότι αυτό δεν αρκεί».
Δυστυχώς, μερικές φορές η ατελής μας καρδιά ίσως μας λέει ότι, όσο σκληρά και αν προσπαθούμε, ποτέ δεν θα ευαρεστήσουμε τον Ιεχωβά.
Ή, παρότι ξέρετε ότι ο Ιεχωβά είναι Θεός που συγχωρεί, ίσως νιώθετε ακόμα ένοχοι για πράγματα που είπατε ή κάνατε στο παρελθόν.
Λάθη και αμαρτίες που έχουμε κάνει στο μακρινό παρελθόν ίσως επανέρχονται συνεχώς στο μυαλό μας και μας αποθαρρύνουν ή μας στενοχωρούν.
Πιθανότατα, οι περισσότεροι από εμάς έχουμε νιώσει έτσι κατά περιόδους.
Γιατί το λέμε αυτό; Επειδή ο Ιεχωβά ενέπνευσε τον απόστολο Ιωάννη να γράψει τα εξής στα εδάφια 1 Ιωάννη 3:19, 20, τα οποία είναι η βάση αυτής της ομιλίας με θέμα «Ο Θεός Είναι Μεγαλύτερος από την Καρδιά Μας».
1 Ιωάννη 3:19, 20: «Από αυτό θα καταλάβουμε ότι προερχόμαστε από την αλήθεια, και θα διαβεβαιώσουμε την καρδιά μας ενώπιόν του για οτιδήποτε και αν μας καταδικάζει η καρδιά μας, επειδή ο Θεός είναι μεγαλύτερος από την καρδιά μας και γνωρίζει τα πάντα».
Ο Ιωάννης χρησιμοποιεί την προσωπική αντωνυμία στον πληθυντικό: «καρδιά μας»: «Θα διαβεβαιώσουμε την καρδιά μας ενώπιόν του» και «αν μας καταδικάζει η καρδιά μας».
Άρα, ακόμα και ο απόστολος Ιωάννης μπορεί να είχε αρνητικά αισθήματα για τον εαυτό του.
Αλλά ο Ιωάννης μάς δίνει βάσιμους λόγους για να είμαστε σίγουροι ότι ο Ιεχωβά μάς βλέπει με θετικό τρόπο.
Λέει ότι “καταλαβαίνουμε ότι προερχόμαστε από την αλήθεια”.
Εσείς πώς γνωρίσατε την αλήθεια; Πώς άρχισαν όλα; Ακούσαμε και δεχτήκαμε την αλήθεια από τον Λόγο του Θεού.
Δεχτήκαμε τον Ιησού Χριστό και τις αλήθειες που δίδαξε.
Απορρίψαμε τον κόσμο και τα ψέματά του.
Προσπαθούμε να μιμούμαστε τον Χριστό, με το να αγαπάμε τους αδελφούς μας και να μην αμαρτάνουμε εσκεμμένα.
Άρα, «προερχόμαστε από την αλήθεια».
Χάρη στην αλήθεια έχουμε γίνει αυτό που είμαστε.
Αυτό και μόνο μας δίνει τη σιγουριά ότι ο Ιεχωβά μάς επιδοκιμάζει ως μέλη της οικογένειάς του.
Παρ’ όλα αυτά, κάποιες φορές η καρδιά μας ίσως μας καταδικάζει.
Γιατί, και πώς μπορεί να συμβεί αυτό; Λόγω της συνείδησής μας.
Ως επί το πλείστον, όταν η Γραφή αναφέρεται στην καρδιά μας, μιλάει μεταφορικά για το τι είμαστε μέσα μας, για την προσωπικότητά μας ως σύνολο.
Η Σκοπιά 1 Αυγούστου 1997 έλεγε: «Η Αγία Γραφή συνδέει επίσης τη συνείδηση με τη συμβολική καρδιά, η οποία περιλαμβάνει τα αισθήματα και τα συναισθήματά μας».
Αναφέρεται το εδάφιο Ρωμαίους 2:15, όπου ο Παύλος εξηγεί πώς λειτουργούσε η συνείδηση ακόμα και σε άτομα που δεν ήταν υπό τον Μωσαϊκό Νόμο.
Ας το διαβάσουμε.
Το Ρωμαίους 2:15 λέει: «Οι ίδιοι καταδεικνύουν ότι η ουσία του νόμου είναι γραμμένη στην καρδιά τους, ενώ η συνείδησή τους καταθέτει και αυτή ως μάρτυρας, και από τις δικές τους σκέψεις κατηγορούνται ή και δικαιολογούνται».
Επομένως, η θεόδοτη συνείδησή μας μπορεί να μας κατηγορεί ή να μας δικαιολογεί.
Να μας προειδοποιεί ώστε να μην πάρουμε μια εσφαλμένη πορεία.
Η συνείδησή μας ενεργοποιείται επίσης αφού κάνουμε κάτι εσφαλμένο.
Όταν ο Δαβίδ κρυβόταν από τον βασιλιά Σαούλ, έκοψε ένα κομμάτι από το πανωφόρι του Σαούλ ενόσω εκείνος βρισκόταν σε μια σπηλιά.
Το εδάφιο 1 Σαμουήλ 24:5 λέει ότι “μετά η καρδιά του Δαβίδ τον καταδίκαζε”, ή αλλιώς «η συνείδηση του Δαβίδ τον έτυπτε».
Η συνείδηση του Δαβίδ τού έλεγε ότι δεν είχε ενεργήσει με σεβασμό προς τον Σαούλ, τον διορισμένο βασιλιά.
Επομένως, η συνείδηση μας επιτρέπει να κοιτάξουμε τον εαυτό μας και να τον κρίνουμε.
Μια ένοχη συνείδηση μπορεί να μας ωθήσει να μετανοήσουμε και να διορθώσουμε την πορεία μας.
Από την άλλη, αν η συνείδησή μας είναι επικριτική, υπάρχει ο κίνδυνος να μας καταβάλει η ενοχή και να πιστέψουμε ότι ο Ιεχωβά δεν θα μας συγχωρήσει παρότι έχουμε μετανοήσει.
Ή η επικριτική συνείδηση και καρδιά μπορεί να μας λέει ότι πρέπει να είμαστε τέλειοι για να ευαρεστούμε τον Θεό.
Όπως εξήγησε ο Παύλος στο Ρωμαίους 2:15, η συνείδησή μας λειτουργεί ως δικαστής που κρίνει αν είμαστε ένοχοι ή αθώοι.
Για παράδειγμα, φανταστείτε ότι περνάτε από δίκη.
Ο δικαστής, δηλαδή η συνείδησή μας, ακούει τα γεγονότα, καθώς και τα στοιχεία σχετικά με εμάς τα οποία παρουσιάζουν οι μάρτυρες —οι σκέψεις μας.
Ένας καλός δικαστής ακούει τους μάρτυρες και των δύο πλευρών για να βγάλει μια δίκαιη και σωστή απόφαση.
Ωστόσο, τι θα γίνει αν ο δικαστής ακούει μόνο τους μάρτυρες κατηγορίας που είναι εναντίον μας; Αυτές οι σκέψεις που μας κατηγορούν απαιτούν να κριθούμε αυστηρά και να τιμωρηθούμε.
Είναι σαν να λένε στον δικαστή: “Δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσει τι έκανε. Δεν έχει καμιά δικαιολογία. Είναι αδύναμος και έχει κακές επιθυμίες. Του αξίζει να σαπίσει στη φυλακή”.
Αυτός ο δικαστής, λοιπόν, αφού ακούει μόνο τους μάρτυρες κατηγορίας, αλλά κανέναν μάρτυρα υπεράσπισης, βγάζει την απόφαση: “Ένοχος ο κατηγορούμενος! Καταδικάζεσαι σε φυλάκιση”.
Παρόμοια, η συνείδησή μας, αν δεν είναι εκπαιδευμένη σωστά, μπορεί να είναι σαν αυτόν τον άδικο δικαστή που μας καταδικάζει σε μια συμβολική φυλακή από ενοχές, παγιδεύοντας μας σε έναν κύκλο αρνητικών αισθημάτων και εμποδίζοντάς μας να προχωρήσουμε.
Τι δικαστής είναι η δική σας συνείδηση; Να θυμάστε: Η συνείδηση που λαβαίνει υπόψη όλα τα στοιχεία μπορεί και να μας δικαιολογήσει αν προκύψει μια επικριτική σκέψη.
Επομένως, για να μας κρίνει σωστά η συνείδησή μας, πρέπει να την εκπαιδεύσουμε να γνωρίζει, όχι μόνο τους νόμους του Ιεχωβά, αλλά και τον Νομοθέτη μας, τον υπέρτατο Κριτή μας.
Προσέξτε τι ανέφερε Η Σκοπιά 1 Δεκεμβρίου 1976 στο άρθρο “Εκπαίδευση της Συνείδησής μας Ώστε να Κάνει Περισσότερα για Μας”: “Η προσωπικότητα του Θεού, λοιπόν, που αποκαλύπτεται στον Λόγο του και στην πολιτεία του με τους δούλους του, έρχεται στο προσκήνιο ως το κεντρικό σημείο γύρω από το οποίο πρέπει να αναπτυχθεί μια αγαθή συνείδηση”.
Αυτό είναι το κλειδί.
Η Γραφή μάς διδάσκει ότι ο Ιεχωβά αγαπάει τη δικαιοσύνη αλλά εφαρμόζει τον νόμο του με λογικότητα.
Είναι γεμάτος έλεος και όσια αγάπη —είναι η προσωποποίηση της αγάπης.
Όταν γνωρίζουμε τις ιδιότητες του Ιεχωβά, η συνείδησή μας διδάσκεται να μας κρίνει ισορροπημένα —να μην είναι ανεκτική, δικαιολογώντας την κακή διαγωγή αλλά, από την άλλη πλευρά, να μη μας κρίνει άδικα ή με σκληρότητα.
Επιστρέφοντας, λοιπόν, στο παράδειγμα, ο καλός δικαστής, που γνωρίζει τον Ιεχωβά, ακούει και τους μάρτυρες υπεράσπισης.
Αυτές οι σκέψεις ίσως καταθέτουν: “Μια στιγμή, αυτός ο άνθρωπος δεν έχει κάνει μόνο λάθη στη ζωή του. Είναι καιρός να λάβει συγχώρηση και να παραγραφούν τα λάθη του. Πλήρωσε το τίμημα! Αρκετά κουβάλησε το φορτίο της ενοχής! Έχει μετανοήσει. Δεν μπορεί να αλλάξει το παρελθόν, αλλά έχει κάνει έργα μετάνοιας. Τώρα πια είναι άλλος άνθρωπος”.
Το ότι γνωρίζουμε τον Ιεχωβά και εκείνος γνωρίζει εμάς μας χαρίζει σιγουριά ενώπιόν του «για οτιδήποτε και αν μας καταδικάζει η καρδιά μας, επειδή ο Θεός είναι μεγαλύτερος από την καρδιά μας και γνωρίζει τα πάντα».
Δεν μας παρηγορεί αυτό; Ο Ιεχωβά γνωρίζει τη συμβολική καρδιά μας, όλο τον εσωτερικό μας άνθρωπο.
Βλέπει τα λάθη μας, αλλά βλέπει και τα κίνητρα, τα αισθήματά μας, την επιθυμία μας να κάνουμε το σωστό, τις δυνατότητές μας.
Βλέπει όλες τις παραμέτρους που επηρεάζουν τις πράξεις μας, όπως τον γενετικό μας κώδικα, καθώς και τις ατέλειες που έχουμε κληρονομήσει.
Σχετικά με το έλεος του Ιεχωβά, το Ενόραση, στο λήμμα «Έλεος», λέει: «Όπως είναι φανερό, η βασική και μεγαλύτερη ανεπάρκεια των ανθρώπων οφείλεται στην αμαρτία που έχουν κληρονομήσει από τον προπάτορά τους τον Αδάμ. Ως εκ τούτου, όλοι βρίσκονται σε απελπιστική ανάγκη, σε οικτρή κατάσταση. Ο Ιεχωβά Θεός έχει ενεργήσει με έλεος [...] παρέχοντάς τους το μέσο για να απαλλαχτούν από αυτή τη μεγάλη ανεπάρκεια».
Κατά μία έννοια, λοιπόν, ο Ιεχωβά θεωρεί ότι πάσχουμε από κάποια ανεπάρκεια και αυτό τον υποκινεί να μας δείξει έλεος.
Ας δούμε ένα παράδειγμα του πώς ο Ιεχωβά αποδείχτηκε μεγαλύτερος από την καρδιά ενός υπηρέτη του.
Σκεφτείτε τον Πέτρο.
Τη χειρότερη νύχτα της ζωής του, ο Πέτρος —όχι μόνο μία φορά, αλλά τρεις— απαρνήθηκε τον Ιησού, λέγοντας ότι ούτε καν τον γνώριζε.
Εκείνη τη νύχτα, όταν ο Κύριος στράφηκε και κοίταξε τον Πέτρο, τα βλέμματά τους διασταυρώθηκαν.
Λέτε να ξέχασε ποτέ ο Πέτρος εκείνη τη στιγμή; Λέτε επίσης, αργότερα, όποτε λαλούσε ένας πετεινός, να του ξυπνούσαν αυτές οι αναμνήσεις; Μήπως άρχιζε να ανακαλεί στο μυαλό του τι έκανε εκείνη τη νύχτα και να ακούει τον εαυτό του να λέει: «Δεν τον γνωρίζω, δεν τον γνωρίζω»; Ίσως.
Δεν ξέρουμε.
Αυτό που ξέρουμε, όμως, είναι ότι ο Ιησούς τον βοήθησε να ξεπεράσει τα αισθήματα υπερβολικής ενοχής.
Την ίδια μέρα που αναστήθηκε, ο Ιησούς εμφανίστηκε στον Πέτρο κατ’ ιδίαν, δίνοντάς του προφανώς την ευκαιρία να του ζητήσει συγνώμη.
Δεν ξέρουμε τι του είπε ο Ιησούς, αλλά υπάρχει περίπτωση να ξέχασε ποτέ ο Πέτρος αυτή τη συζήτηση; Αργότερα, σύμφωνα με το Ιωάννης κεφάλαιο 21, ο Ιησούς τού έδωσε την ευκαιρία να επιβεβαιώσει την αγάπη του για εκείνον μπροστά στους άλλους μαθητές —και μάλιστα τρεις φορές.
Και επίσης μπροστά στους άλλους αποστόλους, ο Ιησούς τού εμπιστεύτηκε έναν διορισμό.
Ο Πέτρος, λοιπόν, αντί να ανακαλεί στο μυαλό του τα λόγια: “Δεν τον γνωρίζω, δεν τον γνωρίζω”, είχε πλέον μια καινούρια ανάμνηση —μια όμορφη ανάμνηση που μπορούσε να κρατήσει.
Μέσω του Γιου του, του Ιησού Χριστού, ο Ιεχωβά έδειξε στον Πέτρο ότι ήταν μεγαλύτερος από την ατελή καρδιά του.
Συνοψίζοντας, τι μάθαμε; Η αγαθή συνείδηση δεν είναι ανεκτική αλλά δεν είναι και επικριτική.
Ας μάθουμε να βλέπουμε τον εαυτό μας όπως μας βλέπει ο Ιεχωβά.
Να είμαστε βέβαιοι ότι εκτιμάει ό,τι κάνουμε για να τον υπηρετούμε και δεν μας κρίνει με σκληρότητα.
Ναι, είναι αλήθεια!
Ο Θεός είναι μεγαλύτερος από την καρδιά μας.
Ας αποδεχτούμε ότι ο Ιεχωβά μάς αγαπάει και μας βοηθάει με θαυμάσιο τρόπο να κάνουμε το θέλημά του με σιγουριά και χαρά.
Ας δούμε πώς αδελφοί και αδελφές μας το έχουν μάθει αυτό και πώς διαχειρίζονται τα αισθήματα αναξιότητας.
Δεν είναι εύκολο να παλεύεις με κάτι από το οποίο δεν μπορείς να απαλλαγείς και που δεν το βλέπεις, απλώς το νιώθεις.
Περνούσαμε πολύ όμορφα μαζί.
Είχαμε δυο παιδιά.
Ο άντρας μου ήταν πρεσβύτερος, εγώ έκανα σκαπανικό.
Ώσπου μια μέρα, εντελώς ξαφνικά και απρόσμενα, πέθανε.
Μέσα σε λίγα λεπτά, ξαφνικά ήμουν χήρα.
Μισούσα αυτή τη λέξη.
Με έκανε να νιώθω αδύναμη.
Δεν ήξερα πλέον ποια ήμουν.
Ένιωθα τελείως ανάξια, εντελώς χαμένη.
Όταν ήμουν μικρός, η πατρική φιγούρα στη ζωή μου δεν μου πρόσφερε τη φροντίδα και τη στήριξη που χρειαζόμουν.
Όταν μεγαλώνεις με κάποιον που σου κουνάει διαρκώς το δάχτυλο και σου λέει ότι δεν είσαι αρκετά καλός, νιώθεις ανεπαρκής, ανίκανος.
Τέτοια αισθήματα με ακολουθούσαν και όταν μεγάλωσα.
Ακόμα παλεύω με αυτά.
Στα 22 μου, διαγνώστηκα με ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (OCD).
Τη λένε και «ασθένεια της αμφιβολίας».
Σε κάνει να αμφιβάλλεις για τα πάντα.
Κάποιες σκέψεις σού γίνονται εμμονή, έχεις την αίσθηση ότι έχεις κάνει κάτι κακό.
Μπορεί να σε κάνει να καλέσεις ακόμη και την αστυνομία για να σε πιάσει.
Υποφέρεις πολύ επειδή αυτές οι αμφιβολίες δεν έχουν τελειωμό.
Παλεύεις συνεχώς να ξεπεράσεις τις αρνητικές σκέψεις.
Ποτέ δεν κατάφερα να το υπερνικήσω.
Ήθελα να μπορώ να πω στους άλλους: «Είμαι καλά».
Αλλά δεν ήμουν.
Θα μπορούσε να με είχε σακατέψει, σίγουρα, αν δεν είχα τον Ιεχωβά και τον λαό του.
Έχω και έναν φίλο με OCD.
Όταν έμαθα ότι περνούσαμε και οι δυο το ίδιο πρόβλημα, ότι είχαμε τις ίδιες εμμονές και φόβους, αυτό με βοήθησε απίστευτα.
Ένιωσα ότι ο Ιεχωβά έστειλε αυτόν τον αδελφό στη ζωή μου.
Βοηθάει ένα μήνυμα σε μια φίλη: «Δεν είμαι καλά».
«Τι χρειάζεσαι;» «Δεν ξέρω. Απλώς είμαι χάλια».
«Πες μου, τι νιώθεις;» Υπάρχουν φορές, καθώς προετοιμάζομαι για έναν διορισμό, που νιώθω ότι δεν είμαι ο καλύτερος, ο πιο κατάλληλος, για να τον αναλάβει, και μάλλον δεν είμαι.
Αλλά ξέρω πως ο Ιεχωβά βλέπει ότι προσπαθώ.
Όπως αναφέρεται στο εδάφιο Αποκάλυψη 4:11, νιώθω ότι εκείνος είναι «άξιος» να λάβει ό,τι μπορώ να του δώσω, «τη δόξα, την τιμή και τη δύναμη».
Οτιδήποτε του δώσω, το αξίζει, και ξέρω ότι το εκτιμάει.
Είναι χαρούμενος με κάθε άτομο που κάνει το καλύτερο που μπορεί, ακόμα και αν το ίδιο νιώθει σκουπίδι.
Το έχεις ανάγκη να είσαι στην Αίθουσα Βασιλείας και να αποδίδεις λατρεία με τους αδελφούς σου, ακόμη και αν ξέρεις ότι θα σε πιάσουν τα κλάματα στη συνάθροιση, στους ύμνους.
Δεν πειράζει.
Δεν πειράζει να είσαι έτσι για λίγο.
Αξίζει, πραγματικά αξίζει.
Σε δένει με την εκκλησία σου και με τον Ιεχωβά.
Το να βλέπω τον εαυτό μου όπως με βλέπει ο Ιεχωβά είναι καθημερινός αγώνας.
Η προσευχή και η σκέψη ότι ο Ιεχωβά ξέρει τι έχω με βοηθάει.
Μερικές φορές με κυριεύει πανικός, αλλά προσεύχομαι ασταμάτητα ζητώντας του να βοηθήσει το μυαλό μου να ηρεμήσει.
Κάτι άλλο που με βοηθάει είναι ο τρόπος που απαντάει ο Ιεχωβά στις προσευχές.
Τι να πω!
Αυτό με συγκινεί περισσότερο από όλα.
Επειδή, όταν κάνεις προσευχή και χρειάζεσαι απεγνωσμένα κάτι που δεν το έχεις πει σε κανέναν και ξαφνικά ο Ιεχωβά σου το δίνει, είναι ξεκάθαρο.
Ο Ιεχωβά και εγώ είμαστε μια ομάδα.
Να βλέπετε τον Ιεχωβά ως Πατέρα, όπως ο Ιησούς.
Στον Ιωάννη κεφάλαιο 17, ο Ιησούς κάνει ικεσίες στον Ιεχωβά πριν τον εκτελέσουν.
Αυτή τη στενή σχέση που είχε ο Ιησούς με τον Ιεχωβά εκείνη τη στιγμή, αυτή τη σχέση είχα ανάγκη και εγώ.
Με βοήθησαν πολύ όλες οι αφηγήσεις που διάβασα σχετικά με την άποψη του Ιεχωβά για τις χήρες.
Σιγά σιγά, διέκρινα ότι η άποψη του Ιεχωβά για τις χήρες είναι εντελώς διαφορετική από την άποψη του κόσμου.
Ο Ιεχωβά θέσπισε κανόνες στον Ισραήλ για το πώς να μεταχειρίζονται τις χήρες.
Όλα αυτά με βεβαιώνουν ότι ο Ιεχωβά με κρατάει.
Η λέξη «χήρα» δεν μου ακούγεται άσχημη τώρα πια.
Συνειδητοποιώ ότι βρίσκομαι σε ένα ξεχωριστό μέρος στην αγκαλιά του Ιεχωβά.
Ο Ιεχωβά σάς θεωρεί πιο πολύτιμους από όσο θα μπορούσατε να θεωρήσετε εσείς ποτέ τον εαυτό σας.
Είναι πηγή θετικής επιβεβαίωσης, η αγάπη του κάνει κάποιον να νιώθει πλήρης.
Οι σκέψεις του Ιεχωβά είναι πολύ υψηλότερες από τις δικές μας.
Γνωρίζει κάθε συναίσθημα, κάθε ανησυχία, κάθε πόνο και κάθε χαρά που νιώθετε.
Να ξέρετε ότι ο Ιεχωβά σάς αγαπάει.
Ο Ιεχωβά θα σας παρηγορεί μέσω της προσευχής και μέσω φίλων που σας αγαπούν.
Όπως είπε η αδελφή Γουντ: «[Βρίσκεστε] σε ένα ξεχωριστό μέρος στην αγκαλιά του Ιεχωβά».
Θα βρείτε και άλλα δυνατά μαθήματα από την εμπειρία της σε μια εκτενέστερη συνέντευξη που θα γίνει διαθέσιμη αργότερα αυτόν τον μήνα.
Όταν οι άλλοι μας δείχνουν καλοσύνη, είναι φυσικό να θέλουμε να κάνουμε και εμείς το ίδιο.
Σε αυτό το επεισόδιο της σειράς «Το Σίδερο Ακονίζει το Σίδερο», θα δούμε πώς να μιμούμαστε την καλοσύνη του Ιεχωβά.
Γεια σας, είμαι ο Τζόναθαν, στη σειρά «Το Σίδερο Ακονίζει το Σίδερο».
Η ιδιότητα για την οποία θα μιλήσουμε σήμερα είναι ένα από τα πράγματα που έλκυαν αμαρτωλούς, αρρώστους και παιδιά στον Ιησού: η καλοσύνη.
Όπως ο Ιεχωβά, έτσι και ο Ιησούς έδειχνε καλοσύνη σε καλούς και πονηρούς.
Η καλοσύνη του δεν εξαρτιόταν από το αν του είχαν φερθεί οι άλλοι πρώτα με καλοσύνη ή αν τον συμπαθούσαν.
Αντίθετα, ο Ιησούς έδειχνε πάντοτε καλοσύνη επειδή κατανοούσε την επίδραση που είχε αυτή η ιδιότητα στους ανθρώπους, καθώς επίσης και ότι έφερνε αίνο στον Ιεχωβά.
Αλλά, τι ισχύει για εμάς; Σε ποιους και πότε μπορούμε να δείχνουμε καλοσύνη; Συγνώμη, το επισκεπτήριο τελείωσε.
Πρέπει να φύγετε.
Α, μας συγχωρείτε.
Νόμιζα ότι είχαμε χρόνο.
Ναι, έχουμε άλλα πέντε λεπτά.
Δεν πειράζει, Έμιλι.
Τόρι, μάλλον πρέπει να πηγαίνουμε, αλλά θα ξανάρθουμε.
Η αδελφή μας έδειξε ωριμότητα φεύγοντας ήρεμα με την παρέα της, και ας δικαιούνταν να μείνει λίγο ακόμα.
Αλλά τι άλλο θα μπορούσε να κάνει; Να το πρώτο βήμα για να δείχνουμε καλοσύνη: συναισθανθείτε το άτομο.
Αναρωτηθείτε: “Τι μπορεί να αντιμετωπίζει ή να χρειάζεται αυτό το άτομο;” Έπειτα, δείξτε ότι νοιάζεστε ακούγοντας με προσοχή.
Κορίτσια, συνεχίστε.
Πηγαίνω λίγο ...
Γεια σας.
Γεια.
Ήθελα απλώς να σας ευχαριστήσω που φροντίζετε τόσο καλά τη φίλη μου.
Παρακαλώ.
Συγνώμη που ήμουν απότομη πριν.
Έχουμε έλλειψη προσωπικού και υπάρχει πολλή πίεση.
Πόσα μπορεί να πετύχει, αλήθεια, ένα απλό ευχαριστώ!
Η νοσοκόμα πρέπει να το χρειαζόταν.
Όταν ένα άτομο μας εκφράζει τα αισθήματά του, θέλουμε να του μιλάμε με θέρμη και σεβασμό.
Αυτό είναι το δεύτερο βήμα.
Όταν νιώθουμε γνήσια συμπόνια, αυτό βγαίνει στον τρόπο με τον οποίο μιλάμε.
Πρέπει να διαλέγουμε προσεκτικά τα λόγια και τον τόνο της φωνής μας, και να αποφεύγουμε κουβέντες που ίσως προσβάλλουν.
Έχουμε έλλειψη προσωπικού και υπάρχει πολλή πίεση.
Κανένα πρόβλημα.
Σίγουρα η δουλειά σας είναι ανταμειφτική αλλά έχει και τις δυσκολίες της.
Σήμερα έχει μόνο δυσκολίες.
Τουλάχιστον έχετε το τσαγάκι για παρηγοριά.
Μπα ... Το έχυσα και αυτό, και πού χρόνος για άλλο.
Ωχ, όντως δύσκολα τα πράγματα.
Με λένε Μάντι.
Μαίρη.
Χάρηκα.
Σε αφήνω να συνεχίσεις.
Δεν τα πήγε εξαιρετικά; Ομόρφυνε τη μέρα ενός ανθρώπου.
Τώρα όμως που γνωρίζει τη νοσοκόμα, θα μπορούσε να τη βοηθήσει; Αυτό είναι το τρίτο βήμα.
Καλοσύνη σημαίνει περισσότερα από σκέψεις και λόγια.
Περιλαμβάνει πράξεις.
Θέλουμε λοιπόν να αναζητάμε ευκαιρίες για να βοηθάμε τους ανθρώπους.
Μήπως αυτό θα απαιτήσει χρόνο, δυνάμεις και θυσίες; Πιθανότατα.
Αλλά αξίζει τον κόπο.
Για σένα.
Τα αξίζεις.
Έλα τώρα, δεν χρειαζόταν.
Μην το συζητάς.
Χαρά μου.
Χίλια ευχαριστώ.
Να σε ρωτήσω κάτι; Μχ.
Ποια είναι η κυρία στο δωμάτιο; Βλέπω πολύ κόσμο να την επισκέπτεται.
Είναι πολύ καλή μας φίλη —είμαστε σαν οικογένεια.
Είμαστε Μάρτυρες του Ιεχωβά.
Α, εσείς είστε πάντα πολύ καλοσυνάτοι.
Ευχαριστούμε.
Η Τόρι είναι από τις αγαπημένες μου φίλες.
Το κίνητρό μας για να δείχνουμε καλοσύνη πρέπει πάντα να είναι αγνό, οπότε κάποιες φορές ίσως εκδηλώσουμε καλοσύνη χωρίς να δώσουμε μαρτυρία.
Παρ’ όλα αυτά, οι άνθρωποι θα είναι πιο πρόθυμοι να ακούσουν το άγγελμά μας όταν νιώθουν ότι τους νοιαζόμαστε.
Συνοψίζοντας λοιπόν, τα τρία βήματα για να δείχνουμε καλοσύνη είναι: (1) Να συναισθανόμαστε το άτομο, να σκεφτόμαστε τι μπορεί να έχει ανάγκη, τι το ανησυχεί.
Αν εκφράσει τα αισθήματά του, απλώς ακούστε το.
(2) Να μιλάμε με θέρμη και σεβασμό.
Οι άνθρωποι μπορούν να αισθανθούν αν η συμπόνια είναι γνήσια από τον τόνο της φωνής και τα λόγια μας.
(3) Να προσφέρουμε βοήθεια.
Να ψάχνετε τρόπους για να βοηθάτε τους ανθρώπους.
Ίσως αυτό να ανοίξει τον δρόμο για μαρτυρία.
Αλλά να θυμάστε, πέρα από οποιαδήποτε μέθοδο ή συμβουλή, σαν τον Ιησού, να αγαπάτε τους ανθρώπους, επειδή όπως λέει η Αγία Γραφή: «Η αγάπη ... δείχνει καλοσύνη».
Το ανιδιοτελές ενδιαφέρον για τους άλλους πηγάζει από μια καρδιά διαμορφωμένη από τον Λόγο του Θεού.
Ας μάθουμε πώς να αναλύουμε ένα Γραφικό εδάφιο και να στοχαζόμαστε κάθε μέρος του καθώς σκάβουμε για θησαυρούς στο βιβλίο του Μιχαία.
Για πες, λοιπόν.
Πώς σου φάνηκε το βιβλίο του Μιχαία; Πέρα από το Μιχαίας 6:8, το αγαπημένο εδάφιο της μαμάς, δεν ήξερα πώς δένει αυτό το βιβλίο με την υπόλοιπη Γραφή.
Δεν έχεις άδικο.
Πώς άρχισες, λοιπόν, τη μελέτη σου; Για να έχω πλήρη εικόνα, έψαξα να βρω πότε γράφτηκε και τι συνέβαινε τότε.
Φοβερή ιδέα για μελέτη!
Δεν γίνεται χωρίς το ιστορικό πλαίσιο.
Τι έκανες για να το βρεις; Ξεκίνησα από τις παραπομπές.
Έτσι έφτασα στο 2 Χρονικών, κεφάλαια 27-29.
Εκεί βλέπουμε ό,τι συνέβαινε όταν προφήτευε ο Μιχαίας.
Ο Μιχαίας ήταν προφήτης στη διάρκεια της βασιλείας του Ιωθάμ, του Άχαζ και του Εζεκία.
Ο Άχαζ δεν ήταν και ό,τι καλύτερο για τον Ιούδα.
Καθόλου!
Ήταν απαίσιος!
Μέχρι και τα παιδιά του θυσίασε!
Εντάξει, και ο λαός δεν ήταν πολύ καλύτερος.
Η Γραφή λέει ότι ακόμα και με έναν καλό βασιλιά, όπως ο Ιωθάμ, “ο λαός ενεργούσε καταστροφικά”.
Ακριβώς!
Και ο Μιχαίας έπρεπε να τους λέει τι έκαναν λάθος.
Να προφητεύει ότι η Σαμάρεια και η Ιερουσαλήμ θα καταστρέφονταν.
Με τον Ιεχωβά, όμως, υπάρχει πάντα ελπίδα.
Ε, βέβαια!
Ο Ιεχωβά είναι απίστευτα υπομονετικός, αλλά όλα έχουν και ένα όριο.
Μμ-χμμ.
Επειδή είναι δίκαιος και θέλει να προστατεύει τους αθώους, έπρεπε να διαπαιδαγωγήσει αποφασιστικά τον Ισραήλ.
Αλλά ακόμα και τότε, δεν τους εγκατέλειψε.
Οι προφητείες αποκατάστασης του Μιχαία δείχνουν πόσο θέλει ο Ιεχωβά να διορθώσει την κατάσταση.
Έτσι είναι!
Και κάτι άλλο: εδώ ο Μιχαίας μεταδίδει πιστά αυτό το δυναμικό άγγελμα από τον Ιεχωβά, που μοιάζει με το άγγελμα του Ησαΐα.
Να, για παράδειγμα, τα εδάφια Μιχαίας 4:1-3 αντιστοιχούν σχεδόν λέξη προς λέξη με τα εδάφια Ησαΐας 2:2-4.
Καταπληκτικό, ε; Μόνο; Και μπράβο σου που εντόπισες τις ομοιότητες και τις διαφορές.
Πρέπει να το κάνω και εγώ με άλλα βιβλία της Γραφής.
Και ο Ησαΐας άρχισε να προφητεύει πρώτος.
Οπότε, και οι δυο τους ακολούθησαν πιστά την κατεύθυνση του Ιεχωβά, ακόμα και αν φαινόταν ότι επαναλάμβαναν τα ίδια λόγια.
Λες, λοιπόν, οι άλλοι να σκέφτονταν: “Μιχαία, τα ίδια μας είπε πριν από λίγο και ο Ησαΐας”; Πολύ πιθανόν!
Και ο Μιχαίας θα σκέφτηκε: “Ο Ιεχωβά πρέπει να αγαπάει πολύ αυτούς τους ανθρώπους και θέλει να καταλάβουν το άγγελμα”.
Γι’ αυτό, θα προσπαθήσω να κάνω ό,τι και ο Μιχαίας —θα συνεχίσω να κηρύττω ακόμα και αν φαίνεται ότι επαναλαμβάνω το ίδιο άγγελμα.
Εσένα; Τι σου έκανε εντύπωση; Ένα εδάφιο που ξεχώρισα ήταν [...] αλλά, καλύτερα ας το διαβάσουμε.
Μιχαίας 3:5: “Οι προφήτες [...] που διακηρύττουν: «Ειρήνη!» ενόσω δαγκώνουν με τα δόντια τους, αλλά κηρύττουν τον πόλεμο σε όποιον δεν βάλει κάτι στο στόμα τους”.
Εεε, μάλιστα.
Ναι, είναι κάπως περίεργο.
Ε, ναι.
Εμένα, όμως, μου αρέσουν τα περίπλοκα εδάφια στη Γραφή γιατί με κάνουν να σταματάω για λίγο και να σκέφτομαι.
Όταν τα εδάφια δεν έχουν πολλές παραπομπές ή δεν τα καταλαβαίνω απόλυτα, εξετάζω κάθε μέρος χωριστά και αναρωτιέμαι: “Τελικά τι λέει εδώ;” Ααα, καλό αυτό!
Κάτσε να το γράψω: «Να σταματάω για λίγο και να εξετάζω κάθε μέρος ξεχωριστά».
Άρα, το πρώτο μέρος: Ο Ιεχωβά κατακρίνει τους ψευδοπροφήτες «που διακηρύττουν: “Ειρήνη!” ενόσω δαγκώνουν με τα δόντια τους».
Στην αρχή, νόμιζα ότι ήταν διπρόσωποι —διακήρυτταν ειρήνη και μετά δάγκωναν.
Αλλά δες την υποσημείωση: το «ενόσω δαγκώνουν» μπορεί να αποδοθεί «όταν έχουν κάτι να μασούν».
Μου αρέσει έτσι όπως το αναλύεις.
Δηλαδή όσο οι άλλοι έτρεφαν τους προφήτες, εκείνοι μιλούσαν για ειρήνη, σωστά; Ακριβώς!
Όταν οι άλλοι τους έδιναν κάτι καλό, ας πούμε τροφή, οι προφήτες έλεγαν καλά νέα.
Αλλά έτσι και δεν τους έβαζαν κάτι στο στόμα, αυτοί οι ίδιοι προφήτες κήρυτταν πόλεμο.
Όπως συμβαίνει και σήμερα, λοιπόν, που πολλοί σκέφτονται: “Και εγώ τι θα κερδίσω από αυτό;” Αυτό το εδάφιο δείχνει πόσο νοιάζεται ο Ιεχωβά για τα κίνητρά μου και για το πώς φέρομαι στους άλλους.
Δεν του ξεφεύγει τίποτα!
Σκέφτηκα: “Γιατί κάνω πράγματα για τους άλλους; Επειδή ενδιαφέρομαι πραγματικά ή επειδή περιμένω να μου το ανταποδώσουν; Και όσο για το έργο, αντί να κάνω ό,τι βολεύει εμένα, είμαι πρόθυμη να κάνω πράγματα όπως να μάθω μια άλλη γλώσσα ή να κηρύττω όταν είναι πιο πιθανό να βρω ανθρώπους;” Αυτοί οι ψευδοπροφήτες δεν θα έκαναν τίποτα από αυτά!
Δεν καταλάβαιναν ότι η υπηρεσία του Ιεχωβά είναι προνόμιο και ευθύνη.
Και ο Ιεχωβά τούς θεώρησε υπόλογους.
Αυτό μας παρηγορεί αλλά μας βάζει και σε σκέψεις.
Ο Ιεχωβά ενδιαφέρεται πολύ για τον λαό του και η δικαιοσύνη του είναι τέλεια.
Σωστά!
Και έτσι ερχόμαστε πάλι στο αγαπημένο εδάφιο της μαμάς, Μιχαίας 6:8: «Αυτός σου είπε, άνθρωπε, τι είναι καλό. Τι περιμένει από εσένα ο Ιεχωβά; Μόνο να ασκείς δικαιοσύνη, να αγαπάς την οσιότητα και να περπατάς με τον Θεό σου με μετριοφροσύνη!» Πόσο μου αρέσει αυτό το εδάφιο!
Είναι σαν να μου λέει ο Ιεχωβά: “Τα πράγματα είναι απλά! Έτσι θα έχει νόημα η ζωή σου”.
Ναι, και αυτό μου αρέσει πολύ.
Ταιριάζει με όλα όσα είπαμε μέχρι τώρα.
Με εντολή του Ιεχωβά, ο Μιχαίας καταδίκασε τη διαφθορά και την ιδιοτέλεια γιατί ο λαός δεν ασκούσε δικαιοσύνη.
Και έμεινε πιστός στον Ιεχωβά γιατί αγαπούσε την οσιότητα.
Δεν περίμενε αναγνώριση από τους άλλους.
Περπατούσε με τον Θεό του με μετριοφροσύνη.
Κοίτα να δεις!
Με λίγο σκάψιμο, βρήκαμε τόσα ωραία διδάγματα στο βιβλίο του Μιχαία!
Δίκιο έχεις!
Και πώς τα βρήκαμε; Εξετάσαμε το ιστορικό πλαίσιο, εντοπίσαμε ομοιότητες και διαφορές και σταματήσαμε για να εξετάσουμε κάθε μέρος χωριστά.
Το ευχαριστήθηκα πάρα πολύ!
Έχεις όρεξη να σκάψουμε λίγο ακόμα; Το ρωτάς; Ας σκάψουμε και για άλλους θησαυρούς στο βιβλίο του Μιχαία.
Με τον στοχασμό, βρίσκουμε πρακτικά μαθήματα διαβάζοντας τη Γραφή.
Τι πετράδια από τον Μιχαία θα ανακαλύψετε εσείς; Στην ακόλουθη πρωινή λατρεία, ο αδελφός Μάλενφαντ εξετάζει πώς ωφελούμαστε όταν στοχαζόμαστε την αγάπη του Ιεχωβά.
Η Ανάμνηση του θανάτου του Ιησού αποτελεί μια ισχυρή υπενθύμιση της αγάπης που έχουν για εμάς ο Ιεχωβά και ο Ιησούς.
Και εμείς δεν πρέπει να δεχτούμε παθητικά αυτή την αγάπη.
Πρέπει να ανταποκριθούμε στην αγάπη που λάβαμε από τον Ιεχωβά και τον Ιησού επειδή θέλουμε να δείξουμε την εκτίμησή μας για τη θυσία του λύτρου που προμήθευσε ο Ιεχωβά.
Ανοίξτε, παρακαλώ, το κινητό ή το τάμπλετ σας στα εδάφια 2 Κορινθίους 5:14, 15.
Είναι ενδιαφέρουσα η φρασεολογία που χρησιμοποιείται εδώ —2 Κορινθίους 5:14, 15.
Τα εδάφια λένε τα εξής: «Διότι η αγάπη την οποία έχει ο Χριστός μας καθιστά υπόχρεους, επειδή συμπεράναμε το εξής: ότι ένας πέθανε για όλους· άρα λοιπόν, όλοι είχαν πεθάνει. Και πέθανε για όλους, ώστε εκείνοι που ζουν να μη ζουν πια για τον εαυτό τους αλλά για αυτόν που πέθανε για εκείνους και αναστήθηκε».
Δεν είναι ενδιαφέρον αυτό που λέει το πρώτο μέρος του εδαφίου 14; «Η αγάπη την οποία έχει ο Χριστός μας καθιστά υπόχρεους να μη ζούμε πια για τον εαυτό μας».
Αυτή η φράση, «μας καθιστά υπόχρεους», δεν σημαίνει ότι κάποιος μας εξαναγκάζει να μη ζούμε πια για τον εαυτό μας ή ότι το να κάνουμε το θέλημα του Ιεχωβά είναι απλώς μια υποχρέωση που έχουμε.
Έχει βαθύτερο νόημα.
Σύμφωνα με το λεξικό Πάπυρος Λαρούς, η λέξη «υπόχρεος» χρησιμοποιείται μεταξύ άλλων για ένα άτομο «που οφείλει ευγνωμοσύνη σε κάποιον» για μια χάρη που του έκανε.
Αυτήν ακριβώς την επίδραση δεν έχει πάνω μας η θυσία του Ιησού; Νιώθουμε βαθιά εκτίμηση για αυτό που έκανε ο Ιησούς για εμάς, και η ευγνωμοσύνη μας μας ωθεί να θέλουμε να ζούμε το υπόλοιπο της ζωής μας για να κάνουμε το θέλημα του Θεού.
Έτσι ανταποκρινόμαστε στην υπέροχη διευθέτηση του Ιεχωβά.
Αυτό ίσχυε και για τον απόστολο Παύλο, ο οποίος δεν δίστασε να εκφράσει τα βαθιά αισθήματα που είχε για τη θυσία του Ιησού και για το πώς τον επηρέασε προσωπικά αυτή η θυσία.
Ανοίξτε τη Γραφή σας μαζί μου στους Γαλάτες, στο κεφάλαιο 2 —Γαλάτες, κεφάλαιο 2— και θα διαβάσουμε το εδάφιο 20.
Προσέξτε πώς εκφράστηκε ο Παύλος σχετικά με ό,τι είχε κάνει ο Ιησούς για εκείνον.
Λέει: «Έχω καρφωθεί στο ξύλο μαζί με τον Χριστό».
Και συνεχίζει: «Δεν ζω πια εγώ, αλλά ο Χριστός ζει σε ενότητα με εμένα. Τη ζωή που ζω τώρα στη σάρκα, τη ζω μέσω πίστης στον Γιο του Θεού, ο οποίος με αγάπησε και παρέδωσε τον εαυτό του για εμένα».
Με τι όμορφο τρόπο εκφράζεται εδώ ο Παύλος!
Έβλεπε τη θυσία του Ιησού ως κάτι που έγινε για εκείνον προσωπικά.
Και αυτό ισχύει για όλους μας.
Η θυσία του Ιησού έγινε για τον καθέναν από εμάς, για όλους μας.
Εκείνος πέθανε για τις δικές μας αμαρτίες.
Ένα άλλο πολύ ωραίο σημείο που αξίζει να έχουμε υπόψη μας είναι ότι η θυσία του Ιησού είναι η πιο ισχυρή απόδειξη της γενναιοδωρίας του Ιεχωβά Θεού.
“Ζούμε μέσω πίστης στον Γιο του Θεού”.
Και ο Ιεχωβά Θεός, όπως ξέρουμε, είναι ο μεγαλύτερος Δότης στο σύμπαν.
Μας έχει κάνει το πιο υπέροχο δώρο που υπάρχει.
Και αυτό το δώρο περιγράφεται με έναν πολύ ενδιαφέροντα τρόπο στο εδάφιο 2 Κορινθίους 9:15, όπου λέει: «Ευχαριστίες ας δοθούν στον Θεό για την απερίγραπτη δωρεά του».
Τι φοβερή που είναι αυτή η δήλωση, «απερίγραπτη δωρεά»!
Το λύτρο είναι εκπληκτικό, τόσο εκπληκτικό που δεν υπάρχουν λόγια να το περιγράψουμε πλήρως, ούτε και όλα τα οφέλη που απορρέουν από αυτό.
Προσέξτε πώς είχε περιγράψει το λύτρο η έκδοση της Σκοπιάς για το κοινό στο 2ο τεύχος του 2017, στη σελίδα 6.
Μου άρεσε πολύ αυτό που έλεγε Η Σκοπιά.
Ανέφερε το εξής: «Κανένα δώρο δεν προσφέρθηκε από ανώτερη πηγή ή με μεγαλύτερη αγάπη από ό,τι η θυσία του Ιησού. Κανένας δεν έχει θυσιάσει περισσότερα για εμάς από ό,τι ο Ιεχωβά Θεός. Επιπλέον, κανένα δώρο δεν καλύπτει μεγαλύτερη ανάγκη από αυτήν που καλύπτει η μία και μοναδική θυσία η οποία μας απελευθερώνει από την αμαρτία και τον θάνατο. Ναι, κανένα δώρο δεν μπορεί ούτε καν να πλησιάσει την απερίγραπτη αξία του λύτρου».
Δεν συμφωνείτε ότι Η Σκοπιά το έθεσε πολύ ωραία; Το λύτρο δεν κάνει απλώς εφικτή τη σωτηρία μας, αλλά υπάρχουν και πολλές άλλες ευλογίες που απορρέουν από τη λυτρωτική θυσία του Ιησού Χριστού, ευλογίες όπως η θεραπεία από όλες τις αρρώστιες, η μετατροπή ολόκληρου του πλανήτη μας σε υπέροχο παράδεισο και φυσικά, η πιο υπέροχη ελπίδα από όλες, η ανάσταση των νεκρών.
Πραγματικά, αυτό που έκανε ο Ιησούς ήταν «απερίγραπτη δωρεά».
Ας δούμε τώρα πώς είπε ο απόστολος Πέτρος ότι πρέπει να ανταποκριθούμε σε αυτή τη δωρεά, τι πρέπει να κάνουμε επειδή αγαπάμε και δεχόμαστε το λύτρο.
Ανοίξτε παρακαλώ τη Γραφή σας στην 1 Πέτρου κεφάλαιο 1 και θα διαβάσουμε τα εδάφια 8 και 9.
Προσέξτε πόσο ωραία το έθεσε εδώ ο Πέτρος.
Λέει: «Αν και δεν τον είδατε ποτέ [και είναι αλήθεια, δεν έχουμε δει ποτέ μας τον Ιησού], τον αγαπάτε. Αν και δεν τον βλέπετε τώρα, εκδηλώνετε πίστη σε αυτόν και ευφραίνεστε με απερίγραπτη και ένδοξη χαρά, καθώς επιτυγχάνετε τον στόχο της πίστης σας, τη σωτηρία σας».
Πράγματι, είναι απερίγραπτη η χαρά που νιώθουμε όταν στεκόμαστε για λίγο και στοχαζόμαστε όλα όσα έχει κάνει ο Ιεχωβά για εμάς, τις υποσχέσεις που μας έχει δώσει για το μέλλον —για το πώς θα είναι η ζωή μας— καθώς και τις προμήθειες που έχουμε ακόμη και τώρα, όπως είναι για παράδειγμα το άγιο πνεύμα του που μας βοηθάει να τον υπηρετούμε, να τον τιμούμε και να απολαμβάνουμε τη ζωή μας κάθε μέρα.
Τι υπέροχο συναίσθημα!
Και είναι λογικό να έχουμε τέτοια έντονα αισθήματα χαράς μέσα στην καρδιά μας, καθώς και ειρήνη διάνοιας, όταν στεκόμαστε για λίγο και στοχαζόμαστε όλα τα καλά πράγματα που έχει κάνει ο Θεός για εμάς, αλλά και αυτά που θα κάνει στο μέλλον.
Το πνεύμα του Ιεχωβά μας κάνει να ξεχειλίζουμε από απερίγραπτη χαρά, ευγνωμοσύνη και εμπιστοσύνη στον υπέροχο Θεό μας.
Αυτό ακριβώς λέει και το εδάφιο Ρωμαίους 15:13: «Εύχομαι ο Θεός που δίνει ελπίδα να σας γεμίσει με κάθε χαρά και ειρήνη εφόσον εμπιστεύεστε σε αυτόν, ώστε να έχετε άφθονη ελπίδα με δύναμη αγίου πνεύματος».
Τι υπέροχη ευλογία είναι αυτή!
Όταν σκεφτόμαστε όσα έχουν κάνει για εμάς ο Ιεχωβά και ο Ιησούς, θέλουμε να ανταποκριθούμε κάνοντας ό,τι μπορούμε για να τιμούμε και να δοξάζουμε το μεγάλο όνομά του, να ζούμε για να κάνουμε το θέλημα του Θεού.
Ο Ψαλμός 116 περιγράφει εύστοχα το πώς νιώθουμε.
Ανοίξτε μαζί μου στον Ψαλμό 116, εδάφια 12 και 14 —Ψαλμός 116:12, 14.
Ας διαβάσουμε πρώτα το εδάφιο 12.
«Τι θα ανταποδώσω στον Ιεχωβά για όλο το καλό που μου έχει κάνει;» Και πάμε λίγο πιο κάτω, στο εδάφιο 14, να δούμε ποιος είναι ο δικός μας ρόλος.
«Θα εκπληρώσω τις ευχές μου προς τον Ιεχωβά [και έχουμε κάνει όλοι ευχή αφιέρωσης στον Θεό, έτσι δεν είναι;] μπροστά σε όλο τον λαό του».
Να λοιπόν ποια είναι η απάντηση στο ερώτημα: «Τι θα ανταποδώσω στον Ιεχωβά;» Του δίνουμε τιμή.
Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο στη ζωή από το να τιμούμε τον Χριστό και να κάνουμε το θέλημα του Θεού, επειδή αυτό θέλει ο Θεός και αυτό θέλουμε και εμείς: Να Του δίνουμε αίνο και τιμή.
“Τι θα ανταποδώσω στον Ιεχωβά;” Ο Κλοντ και η Σάντρα Σοβαζό σκέφτονται συνεχώς αυτή την ερώτηση.
Ας δούμε πώς οι απαντήσεις τους οδήγησαν σε μια ζωή γεμάτη ευλογίες.
Οι γονείς μου με έμαθαν να απολαμβάνω το έργο κηρύγματος.
Μια δυο φορές την εβδομάδα, ο μπαμπάς μου, όταν γύριζε από τη δουλειά, άλλαζε ρούχα και με έπαιρνε μαζί του στο έργο.
Δέχτηκα την αλήθεια επειδή η μαμά μου, η Ρίτα, γνώρισε την αλήθεια.
Άφηνε βιβλία σε διάφορα σημεία στο σπίτι, και άρχισα να τα διαβάζω.
Σκεφτόμουν: “Ε, βέβαια. Αυτό θα πει ζωή. Υπέροχα! Αυτό θέλω να κάνω”.
Ήμασταν νιόπαντροι, χωρίς πολλές υποχρεώσεις και προσωπικά—και οι δυο μας δηλαδή θέλαμε να κάνουμε περισσότερα.
Αυτή η επιθυμία που είχαμε, λοιπόν, μας υποκίνησε να κάνουμε αίτηση για τη Σχολή Γαλαάδ.
Διοριστήκαμε στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία και μάθαμε μια ξένη γλώσσα.
Οι Γραφικές μελέτες ήταν τόσο πολλές που είχαμε λίστα αναμονής.
Ήταν κάτι υπέροχο!
Και μετά αρρώστησα.
Ο γιατρός μού είπε ότι δεν μπορούσε να κάνει κάτι για να με βοηθήσει και ότι θα έπρεπε να επιστρέψουμε στον τόπο μας.
Από πνευματική άποψη, ήταν πολύ δύσκολο για εμάς επειδή ήρθαν τα πάνω κάτω και δεν είχαμε ιδέα τι θα κάναμε.
Σε μια από τις πρώτες συνελεύσεις περιοχής που παρακολουθήσαμε αφότου επιστρέψαμε, ήταν ένας επίσκοπος περιοχής που θα έκανε ομιλία σε εκείνο το πρόγραμμα.
Με γνώριζε από τότε που ήμουν κοριτσάκι και μάλλον κατάλαβε πώς ένιωθα και ήρθε να μου μιλήσει.
Μου είπε: «Έχεις εκπαιδευτεί. Συνέχισε να χρησιμοποιείς αυτή την εκπαίδευση. Μην κοιτάς πίσω και σκέφτεσαι τι δεν μπορείς να κάνεις πια. Κοίτα μπροστά και σκέψου τι μπορείς να κάνεις τώρα».
Αυτά τα λόγια άλλαξαν τη ζωή μου.
Καθώς βελτιωνόταν σιγά σιγά η υγεία μου, μπορούσαμε να κάνουμε περισσότερα, και έτσι ξαναρχίσαμε το σκαπανικό.
Μετά από αυτό, κάτι έγινε με τη δουλειά μου, οπότε ήρθαμε εδώ, στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στην περιοχή μας, είχαμε τρεις επιλογές: αγγλικά, γαλλικά ή ισπανικά.
Η ισπανική εκκλησία είχε σχηματιστεί λίγους μήνες νωρίτερα.
Το σκεφτήκαμε, λοιπόν, με τη Σάντρα και είπαμε: «Γιατί να μη χρησιμοποιήσουμε πάλι αυτή την εκπαίδευση που έχουμε λάβει;» To να μάθεις μια γλώσσα—η Σάντρα έχει ταλέντο σε αυτό, της πήρε μόνο λίγους μήνες, αλλά εγώ δεν το έχω.
Προσπάθησα σκληρά, πολύ σκληρά, για να μάθω τη γλώσσα.
Είμαστε πλέον 25 χρόνια σε αυτή την εκκλησία και το απολαμβάνουμε πολύ επειδή τώρα μιλάμε ισπανικά —ή τουλάχιστον έτσι πιστεύουμε.
Και έχουμε καλά, πολύ καλά, αποτελέσματα.
Τα πράγματα είναι διαφορετικά σε αυτή την ηλικία.
Έχεις ανησυχίες που ίσως δεν είχες παλιότερα.
Αλλά ο Ιεχωβά πάντα μας βοηθούσε, και ζητάει αυτό που μπορούμε να δώσουμε, όχι κάτι που δεν μπορούμε.
Μετά ο Ιεχωβά μάς άνοιξε μια άλλη πόρτα δραστηριότητας.
Ήμασταν πλέον πάνω από 50 χρονών και υπηρετούσαμε στην οικοδόμηση.
Και τότε ξεκίνησε το Γουόργουικ.
Πολλοί αδελφοί και αδελφές έκαναν αίτηση, πήγαιναν στο Γουόργουικ και, όταν γύριζαν πίσω, πετούσαν από χαρά.
Αλλά μας έλεγαν ότι ήταν μια απαιτητική υπηρεσία από σωματική άποψη, οπότε σκέφτηκα ότι πρέπει να δυναμώσω.
Δεν σας τα λέει όλα όμως.
Έβαλε τη σκάλα στο σαλόνι και το έκανε γυμναστήριο.
Και πήγαινε πάνω κάτω, πάνω κάτω, και ξανά —για πόσο, 15 λεπτά περίπου; —για να αποκτήσει αντοχή.
Ήταν αστείο να το παρακολουθείς όλο αυτό, αλλά τον πέτυχε τον σκοπό της.
Μετά ποιος την έπιανε; Αν προσθέσεις τα χρόνια που έχουμε υπηρετήσει και οι δύο τον Ιεχωβά, είναι πάνω από 100.
Έχουμε υπηρετήσει στο LDC, στην επίδοση μαρτυρίας σε φυλακές, σε λιμάνια, και έχουμε δει ότι ο Ιεχωβά, όταν του δίνουμε αυτό που μπορούμε όσο μικρό και αν είναι αυτό, εκείνος πάντα μας το ανταποδίδει με μεγάλη γενναιοδωρία.
Ποτέ δεν μετανιώνουμε για όσα κάνουμε στην υπηρεσία του.
Έχουμε ζήλο, ενθουσιασμό.
Θέλουμε να μεταδίδουμε αυτό το πνεύμα στους νεότερους, και αυτό είναι πολύ ωραίο.
Δεν παίρνουμε σύνταξη, συνεχίζουμε.
Το να υπηρετούμε τον Ιεχωβά είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσαμε να κάνουμε.
Γιατί να σταματήσουμε, λοιπόν; Ας συνεχίσουμε.
Το ζεύγος Σοβαζό ποτέ δεν έπαψε να θέλει να ανταποδώσει στον Ιεχωβά.
Στο ίδιο πνεύμα, το μουσικό βίντεο αυτού του μήνα είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ προς τον Ιεχωβά για τη γενναιοδωρία του.
Φως κι αχτίδες πέφτουν απαλά, οι φοίνικες μια ζωγραφιά.
Με ηρεμεί μια ζεστή φωτιά, μ’ εμπνέεις, Θεέ μου, μ’ όλ’ αυτά.
Ναι, είν’ η πίστη μου γερή, με ενισχύουν οι στοχασμοί.
Πόσα δημιούργησες εσύ, Θεέ, και μας χαρίζεις τόσο απλόχερα!
Με όσα δίνεις εσύ, την καρδιά μου συγκινείς.
Και όσο με αγαπάς, νιώθω τόσο ασφαλής.
Θα μιμηθώ κι εγώ την καλοσύνη σου, θα δίνω σ’ όλους με γεμάτη την ψυχή.
Και όπως δίνεις εσύ, θα δίνω και εγώ.
Θα δίνω και εγώ.
Μου δίνεις πράγματα απλόχερα και με στολίζεις τόσο όμορφα.
Του Λόγου σου είν’ οι συμβουλές αληθινές μα και σοφές.
Μου δίνεις δωρεάν ζωής νερό που θέλω μ’ άλλους, ναι, να μοιραστώ.
Μιλάω για τα νέα αυτά με τόσο θάρρος και με αφοβιά, γιατί— Με όσα δίνεις εσύ, την καρδιά μου συγκινείς.
Και όσο με αγαπάς, νιώθω τόσο ασφαλής.
Θα μιμηθώ κι εγώ την καλοσύνη σου, θα δίνω σ’ όλους με γεμάτη την ψυχή.
Και όπως δίνεις εσύ, θα δίνω και εγώ.
Θα δίνω και εγώ.
Θα δίνω και εγώ.
Θα δίνω και εγώ.
Με όσα δίνεις εσύ, την καρδιά μου συγκινείς.
Και όσο με αγαπάς, νιώθω τόσο ασφαλής.
Θα μιμηθώ κι εγώ την καλοσύνη σου, θα δίνω σ’ όλους με γεμάτη την ψυχή.
Και όπως δίνεις εσύ, θα δίνω και εγώ.
Θα δίνω και εγώ.
Θα δίνω και εγώ.
Είναι πολύ φυσικό να νιώθουμε κοντά σε έναν Θεό που δίνει τόσο πολλά.
Μας δίνει τον γραπτό Λόγο του, που είναι γεμάτος πολύτιμα μαθήματα.
Μας δίνει ευκαιρίες να βοηθάμε άλλους εκδηλώνοντας συμπόνια και καλοσύνη.
Μας υπενθυμίζει επίσης ότι έχουμε αξία στα μάτια του.
Τώρα, σας παρουσιάζουμε με χαρά κάτι ιδιαίτερο —την πρόσκλησή σας για την Περιφερειακή Συνέλευση του 2026 «Αιώνια Ευτυχία»!
Ευτυχία —πολλοί πιστεύουν ότι βρίσκεται στις καλές στιγμές της ζωής.
Αλλά τι γίνεται όταν η ζωή αλλάζει απροσδόκητα; Είναι εφικτό να είμαστε πάντα ευτυχισμένοι; Πριν από σχεδόν 2.000 χρόνια, ο Ιησούς δίδαξε ότι η αληθινή ευτυχία προέρχεται από μια ουσιαστική σχέση με τον Δημιουργό μας.
«Ευτυχισμένοι είναι όσοι έχουν συναίσθηση της πνευματικής τους ανάγκης [...] Ευτυχισμένοι είναι οι πράοι [...] Ευτυχισμένοι είναι οι ελεήμονες [...] Ευτυχισμένοι είναι οι αγνοί στην καρδιά [...] Ευτυχισμένοι είναι οι ειρηνοποιοί».
Αυτά τα λόγια έχουν μεγάλη αξία και σήμερα.
Για να μάθετε πώς μας ωφελούν, παρακολουθήστε μαζί μας τη Συνέλευση των Μαρτύρων του Ιεχωβά για το 2026 «Αιώνια Ευτυχία».
Μέσω Βιβλικών ομιλιών, συνεντεύξεων και βίντεο δείτε πώς τα λόγια του Ιησού βοηθούν τους ανθρώπους σήμερα να βρουν αληθινή ευτυχία.
Αυτές οι συνελεύσεις διεξάγονται παγκόσμια και η είσοδος είναι ελεύθερη.
Βρείτε μια τοποθεσία κοντά σας στο jw.org.
Ανυπομονούμε να σας δούμε εκεί.
Σας παρακαλούμε να δώσετε την πρόσκληση για αυτή την ενθαρρυντική συνέλευση σε γείτονες και συγγενείς.
Με χαρά επίσης παρουσιάζουμε τον ύμνο της συνέλευσης για το 2026.
Ο τίτλος του είναι «Τα Μάτια μου το Έχουν Δει».
Ο ύμνος και οι στίχοι είναι πλέον διαθέσιμοι για λήψη στο JW Library® και στο jw.org.
Σας παροτρύνουμε να κάνετε πρόβες για αυτόν τον ύμνο ώστε να μπορείτε να τον ψάλετε από την καρδιά σας στη συνέλευση.
Επίσης, αν οι στίχοι είναι διαθέσιμοι στη γλώσσα σας, θα ψάλετε τον ύμνο «Τα Μάτια μου το Έχουν Δει» στο τέλος της μεσοβδόμαδης συνάθροισης την εβδομάδα από 20 Απριλίου 2026.
Αυτόν τον μήνα, θα ταξιδέψουμε στο νησί της Καραϊβικής που συγκεντρώνει τους περισσότερους επισκέπτες κάθε χρόνο.
Εκεί βρίσκεται η Δομινικανή Δημοκρατία.
Σε αυτή τη χώρα, υπάρχει το ψηλότερο βουνό της Καραϊβικής και το πολύτιμο μπλε κεχριμπάρι.
Αν επισκεφτείτε τα βουνά και τους καταρράκτες της, ίσως συναντήσετε κάποια ζώα που σπανίζουν σε άλλα μέρη: το ιγκουάνα ρινόκερο, τον σωληνόδοντα της Ισπανιόλας ή αλλιώς αγκούτα, και ένα ενδημικό πουλί που μοιάζει με σπουργίτι.
Οι Δομινικανοί είναι γνωστοί για τη ζεστασιά και τη ζωντάνια τους.
Σε κάνουν να νιώθεις αμέσως σαν στο σπίτι σου.
Στις μεγάλες συγκεντρώσεις, ίσως μαγειρέψουν σανκότσο, μια πηχτή σούπα που αρέσει σε όλους.
Στη Δομινικανή Δημοκρατία γεννήθηκε η μερένγκε, ένα είδος μουσικής και χορού που είναι αναπόσπαστο μέρος της καθημερινής ζωής.
Η σημαία της χώρας είναι η μοναδική σημαία που απεικονίζει μια Αγία Γραφή.
Είναι ανοιχτή στο εδάφιο Ιωάννης 8:32: «Η αλήθεια θα σας ελευθερώσει».
Σε εκπλήρωση των λόγων του Ιησού, χιλιάδες άτομα εκεί έχουν μάθει τη Βιβλική αλήθεια και έχουν ελευθερωθεί από τον εθνικισμό και τα θρησκευτικά ψέματα.
Το έργο κηρύγματος άρχισε τον Απρίλιο του 1945 όταν πήγαν εκεί οι ιεραπόστολοι Λέναρτ και Βιρτζίνια Τζόνσον.
Χωρίς να χάσουν χρόνο, άρχισαν Γραφικές μελέτες την ίδια μέρα που έφτασαν εκεί.
Αργότερα, ακολούθησαν και άλλοι ιεραπόστολοι, και πολλά άτομα άρχισαν να παρακολουθούν συναθροίσεις στον ιεραποστολικό οίκο.
Μόλις τρία χρόνια αργότερα, υπήρχαν περίπου 110 ευαγγελιζόμενοι που κήρυτταν τα καλά νέα.
Αυτή η αύξηση δεν πέρασε απαρατήρητη.
Υπό τη δικτατορία του Ραφαέλ Τρουχίγιο, οι αδελφοί μας αντιμετώπισαν σφοδρό διωγμό.
Ο Τρουχίγιο εδραίωσε την εξουσία του με τη στήριξη του Βατικανού.
Ορίστηκε ότι σε όλους τους ναούς του νησιού έπρεπε να τοποθετηθεί μια επιγραφή με τη φράση «Ο Θεός στον Ουρανό, ο Τρουχίγιο στη Γη».
Αλλά οι αδελφοί μας δεν συμβιβάστηκαν.
Η κυβέρνηση απαγόρευσε τη δράση μας το 1950 και ξανά το 1957.
Εκείνο το διάστημα, οι αδελφοί και οι αδελφές μας έδειξαν μεγάλη εγκαρτέρηση, κηρύττοντας διακριτικά και τυπώνοντας έντυπα στα κρυφά όπως φαίνεται σε αυτή την αναπαράσταση.
Παρά την απαγόρευση, ο λαός του Ιεχωβά στη Δομινικανή Δημοκρατία είχε αξιοσημείωτες αυξήσεις.
Η δεύτερη απαγόρευση άρθηκε το 1960.
Σήμερα, υπάρχουν πάνω από 38.000 ευαγγελιζόμενοι, που διεξάγουν 45.000 και πλέον Γραφικές μελέτες κάθε μήνα!
Εκτός από την ισπανική, οι συναθροίσεις διεξάγονται στην αϊτινή κρεολή, στην αμερικανική νοηματική, στην αγγλική, στη μανδαρινική κινεζική και στη ρωσική.
Μέσα στα βουνά, σε απόσταση περίπου 150 χιλιομέτρων από την πρωτεύουσα, βρίσκεται η μικρή πόλη Κονστάνσα.
Ολοκληρώνουμε το ταξίδι μας με την εκκλησία Λος Λαουρέλες.
Έχει 134 ευαγγελιζομένους, από τους οποίους οι 36 υπηρετούν ως τακτικοί σκαπανείς.
Αυτοί οι αδελφοί και αδελφές διεξάγουν κατά μέσο όρο πάνω από 170 Γραφικές μελέτες κάθε μήνα!
Ο τομέας τους είναι σκέτη απόλαυση, όχι μόνο επειδή βλέπει κανείς όμορφα ορεινά τοπία, αλλά και επειδή βρίσκει πολλά ειλικρινή άτομα που θέλουν να μάθουν για τον Ιεχωβά.
Οι αδελφοί και οι αδελφές σας της εκκλησίας Λος Λαουρέλες–Κονστάνσα σάς στέλνουν τη θερμή τους αγάπη και τους Χριστιανικούς χαιρετισμούς τους.
Παρακολουθήσατε το JW Broadcasting από τα Παγκόσμια Κεντρικά Γραφεία των Μαρτύρων του Ιεχωβά.
jwb-136-1.v Ελληνική
www.jw.org © 2026 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου