Καλώς ήρθατε, αδελφοί και αδελφές!
Χαίρομαι που είμαι μαζί σας.
Σε αυτή την ενημέρωση, θα σας αναφέρουμε κάποια σύντομα νέα.
Και μετάθα δούμε ένα πολύ ενθαρρυντικό βίντεο με συνεντεύξεις.
Είμαι βέβαιος ότι η πίστη σας θα ενισχυθεί.
Ας ξεκινήσουμε με τα νέα.
Στα τέλη του Απριλίου,ο αδελφός Μαρκ Σάντερσον πήγε στην Πολωνία.
Εκεί έγινε μια ειδική συνάθροισηστην Αίθουσα Συνελεύσεων της Βαρσοβίαςμε σκοπό την ενθάρρυνση των αδελφώνπου έχουν πληγεί από τον πόλεμο που γίνεται στην Ουκρανία.
Πάνω από 250.000 άτομα συνδέθηκαν στο πρόγραμμααπό την Πολωνία, την Ουκρανία και την περιοχή του Ντονμπάς.Ένας επίσκοπος περιοχής από την περιοχή του Ντονμπάς έγραψε:«Ήταν ένα θαυμάσιο πρόγραμμακαι “τροφή στον κατάλληλο καιρό”.
Μας φέρνει δάκρυα χαράςτο να βλέπουμε πόσο μας αγαπάει ο Ιεχωβά!»Μετά το πρόγραμμα,ο αδελφός Σάντερσον και τρία μέλη της Επιτροπής του Τμήματοςταξίδεψαν 2.500 χιλιόμετρα σε όλη την Πολωνία,για να επισκεφτούν πρόσφυγεςκαι σκληρά εργαζόμενους εθελοντές σε Αίθουσες Συνελεύσεων,
Αίθουσες Βασιλείας και συνοριακούς σταθμούς.
Πράγματι, αυτή η επίσκεψη ήταν μια θερμή έκφρασητης αγάπης του Ιεχωβά για τον λαό του!
Σας ευχαριστούμε όλους από καρδιάς για τις προσευχές σας και τις γενναιόδωρες συνεισφορές σας που κάνουν εφικτό το έργο παροχής βοήθειας.
Στις 4 Μαΐου, η 71 ετών αδελφή μας Βαλεντίνα Μπαρανόφσκαγια βγήκε επιτέλους από τη φυλακή.
Ήταν φυλακισμένη πάνω από έναν χρόνο.
Δείτε τι θερμή υποδοχή τής έκαναν!
Χαιρόμαστε για εσένα, αδελφή Βαλεντίνα.
Αλλά δεν ξεχνάμε ότι ο γιος σου, ο Ρομάν, είναι ακόμα στη φυλακή για την πίστη του.
Συνεχίζουμε να προσευχόμαστε και για τους δυο σας.
Στις 24 Μαΐου, ο αδελφός Ντένις Κρίστενσεν απελευθερώθηκε από μια φυλακή στη Ρωσία.
Έμεινε πέντε χρόνια σε διάφορα κέντρα κράτησης.
Τον απέλασαν αμέσως μόλις αποφυλακίστηκε.
Με τη σύζυγό του, την Ιρίνα, είναι πλέον ασφαλείς στη Δανία, όπως θα δούμε στο επόμενο βίντεο.
Σήμερα είναι μια μέρα μεγάλης χαράς, επειδή επιτέλους απελευθερώθηκα από τη φυλακή και είμαι επιτέλους πίσω στην Κοπεγχάγη, στη Δανία, όπου μπορώ να είμαι πάλι με τους φίλους μου και με την πολυαγαπημένη μου οικογένεια.
Ανυπομονώ επίσης να ζήσω μια πιο φυσιολογική ζωή με την πολυαγαπημένη μου σύζυγο, την Ιρίνα.
Είμαι πολύ χαρούμενος και εκτιμώ πάρα πολύ όλα όσα έκαναν για εμένα οι αδελφοί και οι αδελφές αυτά τα πέντε χρόνια.
Όλες αυτές οι σκέψεις, όλα αυτά τα γράμματα, όλες οι προσευχές, οι ζωγραφιές και τα δωράκια που μου έστελναν τα παιδάκια με ενθάρρυναν πάρα πολύ.
Και μέσα σε όλα αυτά που πέρασα, ποτέ δεν ένιωσα ότι ήμουν μόνος.
Το χέρι του Ιεχωβά δεν ήταν ποτέ τόσο μικρό ώστε να μην μπορεί να με σώσει, να με στηρίξει και να με βοηθήσει. Πολλοί με ρωτάνε: «Πω πω, Ντένις, ήσουν τόσον καιρό στη φυλακή.
Σε διέλυσε αυτό, σε τσάκισε;»
Όχι βέβαια, καθόλου!
Και να σας πω κάτι;
Είμαι πιο αποφασισμένος από ποτέ να μείνω πιστός στον Ιεχωβά, είμαι πιο αποφασισμένος να κηρύττω τα καλά νέα και να βοηθάω τους αδελφούς και τις αδελφές και άλλους ανθρώπους να φτάσουν στον στόχο.
Και ο στόχος είναι η αιώνια ζωή στον Παράδεισο, όπου όλοι θα μπορούμε να υπηρετούμεκαι να αινούμε τον Ιεχωβά για πάντα.
Ούτε με διέλυσε λοιπόν ούτε με τσάκισε.
Είμαι ακόμα εδώ, έτοιμος για δράση!
Χαιρόμαστε για εσάς, Ντένις και Ιρίνα!
Η πίστη σας και η ακεραιότητά σας μας έχουν ενισχύσει όλους.
Χαιρόμαστε πάρα πολύ που είστε και πάλι κοντά μας.
Αν και χαιρόμαστε πάρα πολύ με αυτές τις εξελίξεις, δεν ξεχνάμε ότι σε όλο τον κόσμο πάνω από 150 αδελφοί και αδελφές μας είναι φυλακισμένοι για την πίστη τους.
Στη Ρωσία, τέσσερις αδελφοί μας εκτίουν ποινή φυλάκισης 8 ετών, και μια αδελφή μας 6 ετών. Το εδάφιο Εβραίους 13:3 λέει: «Να θυμάστε εκείνους που βρίσκονται στη φυλακή, σαν να είστε φυλακισμένοι μαζί τους».
Πώς μπορούμε να θυμόμαστε τους φυλακισμένουςαδελφούς και αδελφές μας;
Αν μένουμε κοντά τους, μπορούμε ίσως να τους προσφέρουμε πρακτική βοήθεια.
Ωστόσο, όλοι μας μπορούμε να προσευχόμαστε για αυτούςκαι για τις οικογένειές τους κάθε μέρα.
Μπορούμε επίσης να στοχαζόμαστετο εξαιρετικό τους παράδειγμα.
Όταν βλέπουμε αυτούς τους αδελφούς και τις αδελφές να υπομένουν άδικη φυλάκιση —και να το κάνουν με χαρά— υποκινούμαστε να μιμούμαστε την πίστη τους, και να υπομένουμε τις δικές μας δοκιμασίες.
Και νιώθουμε ακόμη πιο βέβαιοι ότι μπορούμε να υπομείνουμε μελλοντικές δοκιμασίες με χαρά.
Στο επόμενο βίντεο, δύο αδελφοί μας από τη Ρωσία θα μας πουν πώς αντιμετώπισαν με πίστη και χαρά την τετραετή ποινή φυλάκισής τους.
Όλα ξεκίνησαν στις 22 Ιουλίου του 2018, όταν μου ασκήθηκε ποινική δίωξη.
Ήταν Κυριακή και ήμασταν στη συνάθροιση.
Όταν τελείωσαν την έρευνα, μου είπαν να τους ακολουθήσω.
Άνοιξα την πόρτα επειδή οι αστυνομικοί της FSB χτυπούσαν επίμονα το κουδούνι.
Έπειτα από λίγα δευτερόλεπτα, άκουσα να σπάνε τζάμια.
Είχαν σπάσει την τζαμαρία του μπαλκονιού και μετά έσπασαν και την πόρτα.
Όταν η γυναίκα μου πήγε να τους πειότι η πόρτα ήταν ήδη ανοιχτή και ότι δεν χρειαζόταν να σπάσουν κάτι, έπεσαν γυαλιά και την έκοψαν στο μέτωπο και της έκοψαν και μια φλέβα στο χέρι.
Μετά ήρθαν οι αστυνομικοί και μου έδειξαν το ένταλμα έρευνας, και εγώ τους είπα: «Δεν με ενδιαφέρει το ένταλμα, καλέστε ασθενοφόρο!»
Ήθελα να πάει η γυναίκα μου στο νοσοκομείο.
Αλλά εκείνη αποφάσισε να μείνει μαζί μου.
Έκαναν έρευνα επί πέντε ώρες στο σπίτι μας.
Με έθεσαν υπό κράτηση.
Έπειτα από δύο ημέρες έγινε το δικαστήριο, το οποίο αποφάσισε τη σύλληψή μου και την προφυλάκισή μου.
Το πιο δύσκολο κομμάτι του διωγμού για εμένα ήταν όταν με έβαλαν στο λεγόμενο κελί πίεσης.
Όταν μπήκα εκεί, ή μάλλον όταν με έσπρωξαν εκεί μέσα οι φρουροί και το προσωπικό του κέντρου κράτησης, το πρώτο πράγμα που άκουσα ήταν: «Γονάτισε!»
Αλλά εγώ τους είπα ότι γονατίζω μόνο μπροστά σε έναν, στον Θεό.
Μετά άρχισαν να μου φωνάζουν, να με γελοιοποιούν, αν και δεν καταλάβαινα τι ζητούσαν ή τι ήθελαν από εμένα.
Κατάλαβα έπειτα από αρκετές ώρες, όταν μου είπαν ευθέως ότι ήθελαν να τους δώσω πληροφορίες για δύο αδελφούς που κρατούνταν σε μια γειτονική πόλη.
Άπλωσαν μπροστά μου όργανα βασανισμού και μου είπαν ότι δεν θα άντεχα αυτά που θα μου έκαναν.
Γι’ αυτό, το καλύτερο ήταν να συνεργαστώ.
Δεν έδωσα κανένα στοιχείο για τους αδελφούς, γιατί ήξερα ότι αυτό θα έκανεχειρότερα τα πράγματα για αυτούς.
Πέρασα και εγώ πολλές δυσκολίες όταν με προφυλάκισαν.
Κάθε μέρα από το πρωί μέχρι το βράδυ, είχαν ανοιχτό το ραδιόφωνο και ακουγόταν πολύ δυνατά στα κελιά.
Άκουγες συνέχεια να μιλάνε γύρω σου.
Έπειτα από αρκετούς μήνες στο κέντρο κράτησης με έβαλαν στην απομόνωση.
Στενοχωριόμουν γιατί σκεφτόμουν:
“Σε ποιον θα κηρύττω αν μείνω όλο τον καιρό εδώ;”
Εκείνο το βράδυ προσευχήθηκα πολύ ένθερμα.
Έπειτα από λίγες μέρες, έφεραν έναν άντρα στο διπλανό κελί.
Ήταν 13 χρόνια στη φυλακή.
Εκείνον τον χρόνο, είχε αρχίσει να έχει έντονες πνευματικές αναζητήσεις, και μάλιστα είχε αρχίσει να διαβάζει τη Γραφή.
Κάναμε πολλές πνευματικές συζητήσεις επί ώρες κάθε μέρα.
Του έλεγα ύμνους και του διάβαζα εδάφια που μου είχαν στείλει σε επιστολέςοι αδελφοί και οι αδελφές.
Ένας από τους κρατουμένους στο κελί πίεσης συνεργαζόταν με τη διοίκηση.
Και ήταν πολύ γεροδεμένος και σωματώδης—ολόκληρο βουνό.
Τότε μου ήρθε στο μυαλό η σκέψη ότι αυτό που είχα μπροστά μου ήταν στην ουσία 80 τοις εκατό νερό.
Νομίζω ότι εκείνη τη στιγμή χαμογέλασα κιόλας.
Αλλά αυτή η σκέψη, που χωρίς αμφιβολία ήταν από τον Ιεχωβά, άλλαξε εκείνη τη στιγμή το πώς έβλεπα αυτούς τους ανθρώπους.
Δίπλα από το κελί μου υπήρχε άλλο ένα κελί απομόνωσης που συνήθως ήταν άδειο.
Σχεδόν κάθε μέρα, προσευχόμουν να μεταφέρουν σε αυτό το κελί τον φίλο μου και αδελφό μου, τον Βαντίμ.
Όταν ο Βαντίμ έμαθε ότι έκανα τέτοιες προσευχές στον Ιεχωβά, είπε: «Σεργκέι, μην είσαι αφελής!
Εσένα και εμένα εδώ στη φυλακή μάς θεωρούν συνεργούς.
Ο νόμος δεν επιτρέπει να μας βάλουν σε διπλανά κελιά».
Και εγώ του είπα: «Ποτέ δεν ξέρεις». Αλλά το βράδυ, ήρθε κάποιος στο κελί μου και μου είπε: «Λεβτσούκ, μεταφέρεσαι!»
Με πήγαν σε άλλη πτέρυγα, με έβαλαν στο κελί και άκουσα από το διπλανό κελί μια φωνή. Ήταν ο Σεργκέι, και μου είπε: «Βαντίμ, εσύ είσαι;» «Ναι», του λέω, «εγώ είμαι!»
Και μου λέει: «Πω πω! Δεν το πιστεύω!
Παρακαλούσα τον Ιεχωβά να σε φέρει!»
Όταν άκουσα ότι παρακαλούσε τον Ιεχωβά να με πάνε στο διπλανό κελί, θύμωσα, γιατί έχασα όλες τις επανεπισκέψεις μου.
Είχαμε κανονίσει να τους πω μια ιστορία από τη Γραφή.
Μετά όμως, κατάλαβα γιατί έφερε έτσι τα πράγματα ο Ιεχωβά, επειδή χρειαζόμασταν συναισθηματική υποστήριξηο ένας από τον άλλον.
Ήμασταν μαζί δύο εβδομάδες.
Διαβάζαμε και σχολιάζαμε το εδάφιο της ημέρας και συζητούσαμε σκέψεις από γράμματα που είχαμε πάρει.
Ένα διάστημα που ήμουν στην απομόνωση, ήμουν για αρκετές μέρες καταθλιμμένος.
Τότε μου έφεραν ένα πακέτο γράμματα.
Συνήθως χώριζα τα γράμματα σε αυτά που θα διάβαζα πρώτα και σε αυτά που θα άφηνα για αργότερα.
Ένα γράμμα δεν ήθελα να το διαβάσω καθόλου, γι’ αυτό το έβαλα στην άκρη για κάποια στιγμή στο μέλλον.
Αλλά μετά κάτι μέσα μου μού έλεγε να το διαβάσω αυτό το γράμμα.
Και αυτό το γράμμα ήταν η απάντηση στην προσευχή μου.
Βασικά, το γράμμα μιλούσε για το πώς χρησιμοποιεί ο Σατανάς ένα από τα πιο αποτελεσματικά του όπλα —την αποθάρρυνση.
Άρχισα να εφαρμόζω αμέσως τις συμβουλές που ανέφερε, και αυτό με βοήθησε να αλλάξω διάθεση και να σταματήσω τις αρνητικές σκέψεις.
Όπου και αν ήμουν, είχα ωραίες συζητήσεις με τους φυλακισμένους στα διπλανά κελιά.
Μπορούσαμε να συζητάμε μέσα από τους τοίχους.
Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί με μετακινούσαν συνέχεια.
Σκεφτόμουν: “Δεν μπορούν να με αφήσουν σε ένα κελί;”
Τότε, πήρα ένα γράμμα από μια αδελφή που μου είχε γράψει το εξής: «Αν σε μετακινούν από το ένα κελί στο άλλο, να το θεωρήσεις διορισμό σε καινούριο τομέα, επειδή κάλυψες τον προηγούμενο».
Μου έκανε τρομερή εντύπωση!
Είπα: «Να ποιος είναι ο λόγος!»
Στα γράμματά τους, αδελφοί και αδελφές από όλο τον κόσμο μου έστελναν ζωγραφιές, εικόνες, φωτογραφίες. Για παράδειγμα, κάποιος ζωγράφισε εμένα και τη γυναίκα μου, τη Νατάσα, να καθόμαστε μέσα στα χέρια του Ιεχωβά.
Λαβαίναμε όλη μας την πνευματική τροφή μέσα από τα γράμματα.
Μάλιστα, μας έγραψαν όλο το πρόγραμμα της τριήμερης συνέλευσης και μας το έστειλαν με γράμματα.
Και, όταν διάβαζα τα γράμματα, ένιωθα σαν να μην ήμουν στο κέντρο κράτησης ή στη φυλακή.
Ήταν σαν να είμαι με τους φίλους μου, σαν να τους είχα καλέσει και να κάναμε παρέα.
Έτσι λοιπόν, τα μισά από τα τριάμισι χρόνια στην ουσία ήταν σαν να μην τα πέρασα στο κέντρο κράτησης ή στη φυλακή.
Όλο το διάστημα που ήμουν στη φυλακή, κάθε μέρα, κάθε πρωί, ζητούσα από τον Ιεχωβά να μου δώσει την ειρήνη του, ένα αίσθημα ηρεμίας.
Και όταν περνάς τέτοιες καταστάσεις, δεν περιγράφεται με λόγια πόσο έντονα νιώθεις αυτή την ηρεμία.
Είναι εντελώς το αντίθετο από την κατάσταση που βιώνεις, από τους ανθρώπους που έχεις γύρω σου ή την κατάσταση της υγείας σου.
Όταν έχεις ειρήνη στην καρδιά, νιώθεις πραγματικά ήρεμος.
Εκτός αυτού, είχα απίστευτη στήριξη από τους αδελφούς και ένιωθα την αγάπη του Ιεχωβά στις δίκες, επειδή πάντα έρχονταν πολλοίαδελφοί και αδελφές στο δικαστήριο.
Τις πρώτες φορές που έρχονταν αδελφοί και αδελφές στο δικαστήριο για να μας υποστηρίξουν, η FSB έγραφε τα ονόματά τους και μετά τους καλούσε για ανάκριση.
Αλλά την επόμενη φορά που πηγαίναμε στο δικαστήριο, οι ίδιοι αδελφοί και αδελφές ήταν πάλι εκεί, και αυτό μας ενίσχυε πολύ.
Ήταν φανερό ότι δεν φοβούνταν και ήθελαν με όλη τους την καρδιά να μας υποστηρίξουν.
Και το ίδιο γινόταν όλο τον καιρό.
Σε ένα γράμμα, μου έστειλαν το σχέδιο για την ομιλία της Ανάμνησης, και ήθελα πάρα πολύ να κάνω την ομιλία. Λίγες μέρες αργότερα, ενώ μας είχαν βγάλει στο προαύλιο για άσκηση, άρχισα να μιλάω με έναν κρατούμενο που έδειξε ενδιαφέρον για τη Γραφή.
Την προηγούμενη μέρα από την Ανάμνηση, μιλήσαμε και πάλι και του είπα: «Το ξέρεις ότι αύριο θα γιορταστεί σε όλο τον κόσμο μια επέτειος;»
Του εξήγησα ποια επέτειος ήταν αυτή, πώς θα γιορταζόταν και ότι θα γινόταν μια ομιλία.
Και μου είπε: «Σεργκέι, την κάνεις κι εσύ αυτή την ομιλία;»
Και του είπα: «Ναι, την κάνω».
Κανονίσαμε λοιπόν την επόμενη ημέρα, την ημέρα της Ανάμνησης, να κάνω την ομιλία.
Ήρθε λοιπόν η μέρα, είχε πάει ήδη δέκα το βράδυ, αλλά εκείνος ήταν ακόμα απασχολημένος με κάτι.
Προσευχήθηκα στον Ιεχωβά: «Τι να κάνω;»
Και στις 10:30, μου φωνάζει: «Σεργκέι, μπορείς να αρχίσεις!
Είμαστε όλοι εδώ και σε ακούμε με προσοχή!»
Και έτσι, ξεκίνησα την ομιλία μου.
Δεν είχαν περάσει καλά καλά λίγα λεπτά και άκουσα βήματα στον διάδρομο.
Ήρθε ο φύλακας στην πόρτα μου και κοίταξε από το παραθυράκι της πόρτας.
Τον ρώτησα: «Έγινε κάτι;»
Και μου λέει: «Όχι, όχι, τίποτα. Συνέχισε να διαβάζεις».
Είπα μέσα μου: “Ιεχωβά σε ευχαριστώ πάρα πολύ”.
Και συνέχισα την ομιλία μου.
Ήξερα ότι ήταν πολύ πιθανόν να μας χωρίσουν και ότι μπορεί να μας έβαζανκαι σε άλλες πτέρυγες της φυλακής.
Οπότε δεν θα είχαμε την ευκαιρία να στηρίζουμε ένας τον άλλον και να κάνουμε συναθροίσεις, κάτι που ήταν πολύ σημαντικό για εμένα.
Πήγε και τους εξήγησε ότι έπρεπε να με φροντίζει γιατί είχα κάποια αναπηρία, και η διοίκηση του έκανε αυτή την παραχώρηση.
Ήταν πολύ μεγάλη βοήθεια αυτή για εμένα και από πνευματική και από συναισθηματική και από πρακτική άποψη.
Κάναμε τις συναθροίσεις μαζί.
Κάθε εβδομάδα είχαμε συγκεκριμένη ώρα που κάναμε τη συνάθροιση.
Κάποιες φορές, έρχονταν κι άλλα άτομα για να ακούσουν την ομιλία.
Ο Βαντίμ και εγώ πάντα προσευχόμασταν μπροστά σε όλους —στην τραπεζαρία, πριν από τις συναθροίσεις, μετά από αυτές και πριν πέσουμε για ύπνο.
Αυτό έδινε μαρτυρία και το παρατηρούσαν όλοι.
Και επειδή το κάναμε αυτό, οι άλλοι μας σέβονταν και μας θεωρούσαν ανθρώπους με πίστη.
Πάντοτε σκεφτόμουν ότι έπρεπε να αξιοποιήσω τον χρόνο που ήμουν εκεί.
Προσευχόμουν λοιπόν.
Όλο τον καιρό που ήμουν εκεί, ζητούσα κάτι συγκεκριμένο από τον Ιεχωβά. Του έλεγα: «Ιεχωβά, εσύ είσαι ο Αγγειοπλάστης και εγώ είμαι ο πηλός.
Διάπλασέ με, σε παρακαλώ». Έτσι λοιπόν, όλες οι καταστάσεις που πέρασα αυτά τα τριάμισι χρόνια, και οι καλές και οι κακές, ήταν ευκαιρίες για να με διαπλάσει ο Ιεχωβά.
Καθώς περνούσα όλες αυτές τις δοκιμασίες, έβλεπα και ένιωθα ότι η σχέση μου με τον Ιεχωβά γινόταν πιο ισχυρή, και ότι αυξανόταν η εμπιστοσύνη μου σε αυτόν.
Και αυτό γιατί, λόγω αυτών των συνθηκών, είχα πολύ χρόνο για προσευχή.
Και είδα πολλές φορές τον Ιεχωβά να απαντάει σε συγκεκριμένες προσευχές μου.
Αυτό με έφερε πολύ κοντά στον Ιεχωβά.
Όλη αυτή την περίοδο του διωγμού, με ενίσχυαν τα λόγια του εδαφίου Ιερεμίας 48:10: «Καταραμένος είναι όποιος εκτελείτην αποστολή του Ιεχωβά με αμέλεια!»
Όταν βρέθηκα σε τόσο σκληρές και δύσκολες καταστάσεις, συνειδητοποίησα ότι είχα ευθύνη να δώσω μαρτυρία για το όνομα του Ιεχωβά με τη διαγωγή μου και τις πράξεις μου.
Κάτι άλλο που με ενίσχυε όλη αυτή την περίοδο ήταν το εδάφιο Ησαΐας 57:15 και η σκέψη ότι ο Ιεχωβά κατοικεί μαζί με αυτούς που έχουν «συντετριμμένο» πνεύμα και που είναι σε κακή συναισθηματική κατάσταση. Τέτοιες στιγμές, φανταζόμουν τον Ιεχωβά να κάθεται δίπλα μου, να μου χαϊδεύει τον ώμο και να με διαβεβαιώνει: «Όλα θα πάνε καλά. Εγώ είμαι μαζί σου». Διαπίστωσα ότι, όλες τις δοκιμασίες που επέτρεψε ο Ιεχωβά να περάσω, όσο δύσκολες και αν ήταν, τις μετέτρεψε σε ευλογίες.
Τι συγκινητικές συνεντεύξεις!
Προσέξατε τι βοήθησε τους αδελφούς μας να υπομείνουν με χαρά την άδικη φυλάκισή τους;
Ανέφεραν πόσο ζωτικό ήταν για αυτούς το καλό πνευματικό πρόγραμμα —η ανάγνωση της Γραφής, η προσευχή και οι συναθροίσεις— παρότι ήταν στη φυλακή.
Έδιναν μαρτυρία σε άλλους σε κάθε ευκαιρία.
Και είδαν από πρώτο χέρι την αγάπη και τη φροντίδα του Ιεχωβά.
Με τους ίδιους τρόπους μπορούμε να ενισχύουμε και εμείς την πίστη μας και να διατηρούμε τη χαρά μας.
Μιας και μιλάμε για χαρά, τι ευλογία ήταν που ξαναρχίσαμε τις συναθροίσεις μας με φυσική παρουσία!
Απαιτείται προσπάθεια για να είμαστε εκεί, αλλά το να βλέπουμε τους αδελφούς μας από κοντά, να ακούμε το γέλιο τους, να ψέλνουμε μαζί, να προσευχόμαστε μαζί, αξίζει κάθε προσπάθεια!
Είναι και αυτό ένα δώρο από τον Ιεχωβά για να μας βοηθάει να υπομένουμε με χαρά.
Ό,τι δοκιμασίες και αν περνάτε λοιπόν, μη χάνετε τη χαρά σας στην υπηρεσία του Ιεχωβά. Όπως λέει το εδάφιο Νεεμίας 8:10: «Μη λυπάστε, επειδή η χαρά του Ιεχωβά είναι το οχυρό σας».
Αδελφοί και αδελφές, σας εκτιμούμε πολύ και εκτιμούμε πολύ το ότι διατηρείτε τη χαρά σας παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε.
Αυτό μας κάνει να σας αγαπάμε ακόμη περισσότερο.
Παρακολουθήσατε το JW Broadcasting από τα Παγκόσμια Κεντρικά Γραφεία των Μαρτύρων του Ιεχωβά.
