Να Προφυλάσσετε το Πολύτιμο Δώρο της Ενότηταςhttps://www.jw.org/finder?srcid=share&wtlocale=G&lank=pub-jwb-089_6_VIDEO
Πριν από πολλά χρόνια, άρχισα να δουλεύω σε μια εταιρία και βοήθησα μια αδελφή να πιάσει και αυτή δουλειά στην ίδια εταιρία.
Καθώς περνούσε ο καιρός, μπορεί βέβαια να είχα κάνει και λάθος, άρχισα να νιώθω ότι η αδελφή ήθελε να κάνει κουμάντο.
Δεν μου άρεσε καθόλου αυτό που γινόταν.
Ύστερα από μερικούς μήνες, με απέλυσαν από τη δουλειά.
Πληγώθηκα πάρα πολύ.
Η μητέρα μου μού έλεγε πάντα να συμπεριφέρομαι εγώ ως “η μικρότερη” και να μην δίνω συνέχεια όταν γίνεται κάτι.
Δεν είπα τίποτα λοιπόν, και έφυγα από την εταιρία.
Εξαιτίας κάποιων περιστάσεων αλλάξαμε εκκλησία, και δεν βλεπόμασταν πια.
Όλα αυτά τα χρόνια, είτε στις συναθροίσεις είτε καθώς διάβαζα τη Γραφή, ερχόταν συχνά στην προσοχή μου ότι πρέπει να είμαστε συγχωρητικοί.
Αυτό ήταν σαν μαχαιριά στην καρδιά μου γιατί ήξερα ότι πρέπει να εφαρμόζουμε αυτή τη συμβουλή.
Κάθε φορά που πηγαίναμε στη συνέλευση, με έπιανε άγχος, επειδή καθόμουν και σκεφτόμουν από πριν: “Τι θα κάνω αν τη δω ξαφνικά μπροστά μου; Πώς θα το χειριστώ;” Όλο αυτό μου κατέστρεφε την πνευματική ατμόσφαιρα της συνέλευσης.
Λίγο μετά τον θάνατο της μαμάς μου, είχαμε την περιφερειακή συνέλευση.
Ήμουν αρκετά ταραγμένη, και ξαφνικά βλέπω την αδελφή πιο πέρα και σκέφτομαι: “Τι θα γίνει τώρα; Τι θα κάνω;” Και τότε εκείνη ήρθε κοντά μου, με αγκάλιασε και μου έδωσε ένα δωράκι.
Εκείνη τη μέρα, μου έφυγε όλο αυτό το βάρος από πάνω μου.
Και ένιωσα ότι τώρα μπορούσα να κάνω ειρήνη.
Αν και οι δυο μας είχαμε εφαρμόσει νωρίτερα τη συμβουλή που υπάρχει στο εδάφιο Κολοσσαείς 3:13, να είμαστε συγχωρητικοί, καμιά μας δεν θα κουβαλούσε όλο αυτό το συναισθηματικό φορτίο τόσα χρόνια.
Τώρα σας λέω με χαρά ότι η Μόνα και εγώ είμαστε σήμερα πολύ καλές φίλες.
Με τον Λουίζ υπηρετούμε στην ίδια εκκλησία ως πρεσβύτεροι, και η σχέση που έχω σήμερα μαζί του είναι ότι είμαστε φίλοι.
Ήμασταν και παλιά αλλά, όταν αρχίσαμε να συνεργαζόμαστε στη δουλειά, αυτή η φιλία άρχισε να κλονίζεται.
Είμαι οικοδόμος, και είμαι της παλιάς σχολής.
Είχα συνηθίσει να είμαι εγώ το αφεντικό.
Ίσως ήμουν πολύ υπερήφανος.
Δεν επέτρεπα σε κανέναν να έρθει και να μου πει πώς να κάνω τη δουλειά μου.
Επειδή ήμουν ο υπεύθυνος, είπα από την αρχή: “Τι κάνει τώρα αυτός εδώ; Με ποιο δικαίωμα έχει άποψη για αυτό;” Κάθε φορά λοιπόν που ο αδελφός έλεγε κάτι, το απέρριπτα.
Θυμάμαι ότι, κάθε φορά που έμπαινα στην Αίθουσα Βασιλείας από τη μια πόρτα και έβλεπα τον αδελφό Λουίζ, έψαχνα κάθε δικαιολογία που υπήρχε για να τον αποφύγω, και ούτε καν τον χαιρετούσα.
Ούτε εκείνος με χαιρετούσε.
Για εμένα η εσωτερική μάχη ανάμεσα στον σαρκικό άνθρωπο και στον πνευματικό άνθρωπο ήταν πολύ σκληρή.
Αυτό συνεχιζόταν αρκετά χρόνια.
Τώρα σκέφτομαι: “Γιατί άφησα να περάσει τόσος χρόνος;” Κάτι που θα με είχε βοηθήσει να διατηρήσω την ειρήνη και την ενότητα με τον αδελφό μου θα ήταν να είμαι υπάκουος σε αυτά που λέει ο Ιεχωβά, σε αυτά που λέει η Γραφή, σε αυτά που ακούμε στις συναθροίσεις.
Δυστυχώς, δεν ήμουν υπάκουος.
Το μάθημα που πήρα από όλο αυτό είναι ότι ο Ιεχωβά έχει πάντα δίκιο.
Τη στιγμή που συμβαίνει κάτι, πρέπει αμέσως να το τακτοποιούμε.
Ο Κάρλος Χένρι ήταν αυτός που με πλησίασε και μου είπε: «Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι».
Έκανε ένα πολύ σημαντικό βήμα για να λύσουμε το πρόβλημα.
Για να είμαστε ευτυχισμένοι, πρέπει να εφαρμόζουμε τις αρχές του Λόγου του Θεού.
Το εδάφιο Ρωμαίους 14:19 μας παροτρύνει “να επιδιώκουμε ό,τι συμβάλλει στην ειρήνη”.
Τι θα έκανα διαφορετικά; Δεν θα άφηνα να περάσει τόσος καιρός.
Θα έπρεπε να πιάσω τον αδελφό μου αμέσως για να αποκαταστήσουμε τη φιλία μας.
Τον χρόνο δεν μπορούμε να τον γυρίσουμε πίσω, αλλά τη σχέση μας με έναν αδελφό μας μπορούμε να την ξαναφτιάξουμε.
Με τον Λουίζ τώρα είμαστε και πάλι φίλοι, πραγματικοί φίλοι.
jwb-089-6.v Ελληνικήwww.jw.org © 2025 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania.
