Γουίλιαμ Τέρνερ: Πώς Συμπεριφερόταν ο Ιησούς στους Άλλους; (Λουκ. 22:28)

 Γουίλιαμ Τέρνερ: Πώς Συμπεριφερόταν ο Ιησούς στους Άλλους; (Λουκ. 22:28)

 

Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούμε να στοχαστούμε όσον αφορά τις τελευταίες ημέρες του Ιησού στη γη.

 

Αλλά ας αφιερώσουμε μερικά λεπτά για να εξετάσουμε πώς φερόταν ο Ιησούς στους άλλους, και πιο συγκεκριμένα την τελευταία νύχτα που πέρασε με τους αποστόλους του.

 

Όπως ξέρουμε, εκείνη η νύχτα ήταν πολύ δύσκολη για τον Ιησού, γεμάτη αγωνία.

 

Ήξερε ότι είχε ένα τεράστιο φορτίο ευθύνης στους ώμους του και ότι θα περνούσε πολλά για να διακρατήσει την ακεραιότητά του στον Θεό.

 

Εκείνη λοιπόν τη νύχτα που ο Ιησούς και οι απόστολοι είναι συγκεντρωμένοι για το γεύμα του Πάσχα, κάποια στιγμή στη διάρκεια του γεύματος, ο Ιησούς σηκώνεται και πλένει τα πόδια τους.

 

Ακόμη και τώρα, ο Ιησούς εξακολουθεί να εκπαιδεύει τους αποστόλους του και να τους διδάσκει πολύτιμα μαθήματα —στη συγκεκριμένη περίπτωση ότι χρειάζεται να υπηρετούν με ταπεινότητα και αμεροληψία.

 

Με όλα όσα έκανε, διδάσκει και σε εμάς ένα πολύτιμο μάθημα: ότι ακόμη και αν αντιμετωπίζουμε δύσκολες καταστάσεις, μπορούμε να αφιερώνουμε χρόνο για να σκεφτόμαστε τις ανάγκες των άλλων.

 

Λίγο αργότερα, ο Ιησούς διώχνει τον Ιούδα και θεσπίζει την τήρηση του Δείπνου του Κυρίου.

 

Ας δούμε τι συνέβη μετά.

 

Ανοίξτε τις Γραφές σας στο Ευαγγέλιο του Λουκά και θα διαβάσουμε από το κεφάλαιο 22 το εδάφιο 24.

 

Εκεί λέει: «Έγινε δε μεταξύ τους και έντονη λογομαχία για το ποιος από αυτούς θεωρούνταν ο μεγαλύτερος».

 

Σας έτυχε να εξηγήσετε κάτι, ακόμη και με λεπτομέρειες, σε έναν συνεργάτη ή σε έναν σπουδαστή της Γραφής και, ενώ σας διαβεβαίωσε ότι το κατάλαβε, κατόπιν οι πράξεις του να έδειξαν το αντίθετο; Αυτό σίγουρα θα δοκίμασε την υπομονή σας.

 

Πώς νομίζετε λοιπόν ότι ένιωσε ο Ιησούς που, μετά από αυτό το υπέροχο μάθημα ταπεινοφροσύνης, οι απόστολοί του λογομαχούν ξανά για το ποιος είναι ο μεγαλύτερος ανάμεσά τους; Σίγουρα ο Ιησούς θα στενοχωρήθηκε ή και θα απογοητεύτηκε από τη συμπεριφορά τους.

 

Αλλά αντί να τους μαλώσει ή να τους επιπλήξει, αν πάμε λίγο παρακάτω στα εδάφια 25 ως 27, βλέπουμε ότι, με πολλή υπομονή, τους εξηγεί για ποιον λόγο οι μαθητές του Χριστού δεν πρέπει να ενεργούν έτσι.

 

Προσέξτε όμως τι κάνει μετά ο Ιησούς.

 

Ας δούμε το εδάφιο 28 από το 22o κεφάλαιο του Λουκά.

 

Εκεί λέει: «Εσείς είστε που έχετε παραμείνει προσκολλημένοι σε εμένα κατά τις δοκιμασίες μου· και εγώ κάνω διαθήκη με εσάς, όπως ο Πατέρας μου έχει κάνει διαθήκη με εμένα, για μια βασιλεία, ώστε να τρώτε και να πίνετε στο τραπέζι μου στη Βασιλεία μου και να καθίσετε σε θρόνους για να κρίνετε τις 12 φυλές του Ισραήλ».

 

Τι κάνει λοιπόν ο Ιησούς; Επιλέγει να εστιάσει στις καλές ιδιότητες των αποστόλων.

 

Ήξερε ότι ήταν όσιοι, αφοσιωμένοι στον Θεό και ότι είχαν παραμείνει προσκολλημένοι στον Ιησού σε δύσκολες καταστάσεις.

 

Και αντάμειψε τους πιστούς αποστόλους του θεσπίζοντας μια προσωπική διαθήκη μαζί τους.

 

Θα είχαν το προνόμιο να κυβερνήσουν μαζί του στον ουρανό.

 

Και αυτό αποκτά ακόμα μεγαλύτερη σημασία αν σκεφτούμε ότι ο Ιησούς το έκανε έχοντας πλήρη επίγνωση ότι οι μαθητές του θα τον εγκατέλειπαν, όπως λέει το σημερινό μας εδάφιο.

 

Φανταστείτε πόσα διαφορετικά συναισθήματα πρέπει να ένιωσε ο Ιησούς! Μπείτε για λίγο στη θέση του.

 

Μέσα στο ίδιο βράδυ, διδάσκει στους αποστόλους του ένα πολύτιμο μάθημα για την ταπεινοφροσύνη και μετά αναγκάζεται να τους διορθώσει για το ίδιο ακριβώς ζήτημα.

 

Στη συνέχεια, επειδή ήταν όσιοι και πιστοί του φίλοι, ο Ιησούς θεσπίζει μαζί τους αυτή την προσωπική διαθήκη αν και ήξερε καλά ότι θα τον εγκατέλειπαν, και μάλιστα τη στιγμή που θα τους χρειαζόταν περισσότερο.

 

Τι κάνει όμως ο Ιησούς παρ’ όλα αυτά; Σύμφωνα με το Ματθαίος 26:32, τους διαβεβαιώνει ότι αφού αναστηθεί, εκείνος δεν πρόκειται να τους εγκαταλείψει.

 

Τους λέει ότι θα τους συναντήσει ξανά.

 

Τι μαθήματα μπορούμε να πάρουμε από το παράδειγμα του Ιησού; Ξέρουμε ότι λόγω της ατέλειας, οι αδελφοί μας και οι συνεργάτες μας μπορεί καμιά φορά να λένε ή να κάνουν πράγματα που μας απογοητεύουν.

 

Ίσως μάλιστα νιώθουμε ότι μας έχουν εγκαταλείψει τη στιγμή που εμείς τους χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ.

 

Αλλά τότε είναι που πρέπει να θυμηθούμε το παράδειγμα που έθεσε ο Ιησούς.

 

Εστίασε στις καλές ιδιότητες των αποστολών του.

 

Δεν επέτρεψε στα ελαττώματά τους να τον κάνουν να χάσει την εμπιστοσύνη του σε αυτούς.

 

Και είναι ενδιαφέρον ότι, όταν ο Ιησούς αναστήθηκε και τους συνάντησε ξανά, δεν τους αντιμετώπισε με εχθρική διάθεση.

 

Δεν είχε επικριτική στάση απέναντί τους.

 

Δεν τους είπε: “Είδατε ότι με εγκαταλείψατε; Εγώ σας το είχα πει.”

 

Απεναντίας, δείτε τι έκανε.

 

Πάμε πάλι στο ευαγγέλιο του Λουκά στο κεφάλαιο 24, και ας δούμε το εδάφιο 45: «Τότε άνοιξε τη διάνοιά τους πλήρως για να συλλάβουν το νόημα των Γραφών».

 

Εδάφιο 50: «Έπειτα τους οδήγησε έξω, μέχρι τη Βηθανία, και σήκωσε τα χέρια του και τους ευλόγησε».

 

Υπέροχο, έτσι; Δεν τους μάλωσε, δεν ανταπέδωσε.

 

Αντίθετα, βλέπουμε τον Ιησού να εξακολουθεί να τους διδάσκει πολύτιμα μαθήματα, να προσεύχεται μαζί τους, να κάνει ό,τι χρειάζεται για να τους βοηθήσει να παραμείνουν ισχυροί, να μη χάσουν την πίστη τους.

 

Σχετικά με αυτή την αφήγηση, μια παλιότερη Σκοπιά έγραφε κάτι πολύ ωραίο.

 

Έλεγε ότι ο Ιησούς «ενδιαφερόταν περισσότερο για την πιστότητα των μαθητών του παρά για τα δικά του αισθήματα».

 

Πολύ δυνατή σκέψη, δεν συμφωνείτε; Σκεφτείτε όμως το εξής: ένα παιδί έχει μπλέξει άσχημα, αλλά τους γονείς του τους απασχολεί περισσότερο ο πόνος και η ντροπή που τους έχει προκαλέσει και όχι τόσο να βοηθήσουν το παιδί τους να βελτιώσει τη σχέση του με τον Ιεχωβά.

 

Ή ας εφαρμόσουμε αυτή την αρχή εδώ στο Μπέθελ.

 

Ας υποθέσουμε ότι ένας αδελφός δυσκολεύεται να καταλάβει κάποιες λεπτομέρειες του διορισμού του.

 

Αλλά τον επίσκοπό του τον απασχολεί περισσότερο το ότι ο αδελφός καθυστερεί την εργασία ή ότι χαλάει την εικόνα του τμήματος και όχι τόσο το πώς να τον βοηθήσει να βελτιωθεί, το πώς να βρει τρόπο να εκπαιδεύσει τον αδελφό.

 

Τι λέτε; Μήπως και στις δύο περιπτώσεις τους διαφεύγει η μεγαλύτερη εικόνα; Ο Ιησούς σίγουρα έβλεπε τη μεγαλύτερη εικόνα, έτσι δεν είναι; Επειδή τον απασχολούσε περισσότερο η πιστότητα των αποστόλων του και όχι τα δικά του αισθήματα, ήταν σε θέση να τους παρέχει την εκπαίδευση και τα πολύτιμα μαθήματα που χρειάζονταν.

 

Και οι απόστολοι ήταν ευγνώμονες για αυτό.

 

Εκείνη τη νύχτα ίσως δεν κατάλαβαν πλήρως πόσο χρήσιμα ήταν αυτά τα μαθήματα, αλλά αν κρίνουμε από τα συγγράμματά τους και από όλη την πορεία της ζωής τους, βλέπουμε ότι τελικά ωφελήθηκαν από τα μαθήματα του Ιησού και τα εκτίμησαν πολύ.

 

Αυτά που ειπώθηκαν σήμερα ίσως μας θύμισαν κάποια άτομα που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην πνευματική μας ανάπτυξη ή στην πρόοδο μας εδώ στο Μπέθελ.

 

Παρά τα ελαττώματα που έχουμε, εκείνοι μιμήθηκαν τον Ιησού.

 

Ήταν υπομονετικοί μαζί μας, μας έδειξαν εμπιστοσύνη, και έτσι μας βοήθησαν να βελτιωθούμε.

 

Εγώ είχα τέτοια άτομα στη ζωή μου και ακόμα έχω, και σίγουρα θα έχετε και εσείς.

 

Πρέπει να τους είμαστε ευγνώμονες.

 

Πρέπει να τους λέμε πόσο πολύ τους εκτιμούμε που είναι πνευματικά άτομα και που έχουν «τον νου του Χριστού».

 

Τι μαθαίνουμε λοιπόν από τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφερόταν ο Ιησούς στους άλλους; Πρώτον, να αφιερώνουμε χρόνο για να σκεφτόμαστε τις ανάγκες των άλλων, ακόμη και αν εμείς οι ίδιοι περνάμε δύσκολες καταστάσεις.

 

Και δεύτερον, να είμαστε θετικοί.

 

Να αναζητούμε το καλό στους αδελφούς μας, ακόμη και όταν εκείνοι κάνουν λάθη.

 

Όχι μόνο γιατί αυτό είναι το σωστό, αλλά γιατί και εμάς μας αρέσει να μας φέρονται έτσι όταν κάνουμε λάθη και απογοητεύουμε τους άλλους.

 

Αν ακολουθούμε το παράδειγμα του Ιησού, θα βελτιωθούν οι σχέσεις μας με τους άλλους και, πάνω από όλα, θα βελτιωθεί η φιλία μας με τον Ιεχωβά.

 

https://www.jw.org/el/%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CE%B8%CE%AE%CE%BA%CE%B7/%CE%B2%CE%AF%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%BF/#el/mediaitems/VODPgmEvtMorningWorship/pub-jwbvod25_51_VIDEO