Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου 2026

Να Αγαπάτε τη Διακονία—Νικήστε τον Φόβο του Ανθρώπου

 Να Αγαπάτε τη Διακονία—Νικήστε τον Φόβο του Ανθρώπου

https://www.jw.org/finder?srcid=share&wtlocale=G&lank=pub-jwbvod26_41_VIDEO





Μεγάλωσα σε ένα μικρό μέρος και θα έλεγα πως είμαι πολύ ντροπαλό άτομο.

Έτσι όταν έμαθα ότι θα μετακομίζαμε σε μεγάλη πόλη, τρομοκρατήθηκα.

Άκουγα πολλά αρνητικά σχόλια για τα άτομα που ζούσαν στον τομέα.

Συχνά μου έλεγαν ότι γίνονταν αγενείς και επιθετικοί.

Γενικά νιώθω πολύ άνετα να μιλάω με άλλους, αλλά αγχώνομαι πολύ εύκολα όταν πρέπει να μιλήσω σε κάποιον που έχει υψηλή θέση εξουσίας και κάποιες φορές αποφεύγω να το κάνω αυτό επειδή νιώθω ότι θα κολλήσω.

Η περιοχή όπου μένουμε έχει πολλή εγκληματικότητα, οπότε θα έλεγα ότι φοβόμαστε λίγο επειδή ποτέ δεν ξέρουμε ποιον μπορεί να συναντήσουμε.

Πηγαίνουμε στο έργο με θάρρος αλλά και με πολλή προσοχή και πάντα έχουμε στον νου μας ο ένας τον άλλον.

Πάντα υπάρχει λίγος φόβος.

Πήγα στο δημαρχείο για να ζητήσω άδεια για τη δημόσια μαρτυρία, αλλά όταν βρισκόμουν στον διάδρομο ένιωσα να με κυριεύει φόβος και άγχος.

Πίστευα ότι δεν είχα τα προσόντα.

Τα χέρια μου άρχισαν να ιδρώνουν και έτρεμα.

Επισκεφτήκαμε ένα σπίτι που έμοιαζε με φάρμα και εκεί ακούγαμε αλυσοπρίονα και τον ήχο από δέντρα που κόβονται.

Ένας άντρας μάς πλησίασε και μας είπε ότι ήταν ο ιδιοκτήτης.

Είδαμε πως η έκφραση του προσώπου του άλλαζε.

Η επιθετική του συμπεριφορά με έκανε να αποφασίσω ότι έπρεπε να φύγω, αλλά με έπιασε από το χέρι και μου είπε να μείνω.

Αφού χτύπησα την πόρτα, η συνεργάτιδά μου μού είπε ότι σε αυτό το σπίτι οι άνθρωποι δεν είναι δεκτικοί.

Τότε βγήκε μια γυναίκα που ήταν πολύ ψηλή και φαινόταν ενοχλημένη.

Πίστεψα ότι θα μας έλεγε να φύγουμε με αγενή και επιθετικό τρόπο.

Στην προσευχή μου ζήτησα από τον Ιεχωβά να μας βοηθήσει να μιλήσουμε με σαφήνεια και να παραμείνουμε ήρεμοι και ψύχραιμοι.

Όταν ο αξιωματούχος μάς δέχτηκε, νιώσαμε την επίδραση της προσευχής.

Τα χέρια μου ήταν ακόμα ιδρωμένα, αλλά τουλάχιστον είχα ειρήνη και ήμουν ήρεμος.

Προσευχήθηκα στον Ιεχωβά και είπα “Ιεχωβά, βοήθησέ με”.

Έπειτα εξήγησα ότι πηγαίνουμε στα σπίτια τους επειδή αγαπάμε τους γείτονές μας και θέλουμε να είναι όλοι πραγματικά χαρούμενοι.

Είδα το πρόσωπό του να μαλακώνει λίγο.

Τότε κατάλαβα ότι ήταν η ώρα να αποχαιρετήσω και να φύγω.

Ο Ιεχωβά μάς βοηθάει με το άγιο πνεύμα του να παραμένουμε ήρεμοι και να ξέρουμε πότε είναι καλύτερο να φεύγουμε.

Προς έκπληξή μου, τελικά δε συνέβη τίποτα από όσα είχα φανταστεί.

Μάλιστα, έδειξε και ενδιαφέρον.

Της έδωσα τον αριθμό μου και επίσης μια πρόσκληση για να έρθει στην Αίθουσα Βασιλείας.

Η ζωή στην περιοχή μας είναι δύσκολη, γι’ αυτό προσπαθώ να μπω στη θέση των ανθρώπων.

Δεν έχουν κάποιον να εμπιστευτούν.

Έχουν ανάγκη τη βοήθειά μας.

Απλώς δεν το γνωρίζουν.

Ένα εδάφιο που με βοηθάει πολύ είναι το Έξοδος 4:15.

Ο Μωυσής έπρεπε να μιλήσει στον Φαραώ, αλλά δεν ένιωθε ικανός να το κάνει αυτό.

Ο Ιεχωβά όμως του υποσχέθηκε δύο πράγματα: ότι θα ήταν μαζί του και ότι θα τον βοηθούσε να βρει τα σωστά λόγια.

Θυμάμαι ότι ο Ιεχωβά υπόσχεται και σε εμένα ότι θα είναι μαζί μου και ότι θα με βοηθάει να βρίσκω τα κατάλληλα λόγια.

Το να νιώθεις φόβο είναι σαν να κρυώνεις.

Φοράς ένα πουλόβερ και αν κρυώνεις ακόμα, τότε φοράς και ένα παλτό.

Όποτε φοβόμαστε πρέπει να προσευχόμαστε στον Ιεχωβά και αν φοβόμαστε ακόμα, χρειάζεται να συνεχίσουμε να προσευχόμαστε.

Εκείνη η γυναίκα είναι τώρα αδελφή μου.

Έμαθα ότι είναι πολύ σημαντικό να έχουμε τόλμη και να μην κρίνουμε τους ανθρώπους με βάση την εξωτερική τους εμφάνιση ή τα αρνητικά σχόλια των άλλων.

Τώρα βλέπω ότι οι περιστάσεις των ανθρώπων μπορούν να αλλάξουν και ίσως μια μέρα να είναι αδελφοί ή αδελφές μου.

Είναι φυσιολογικό να νιώθουμε φόβο, αλλά ο Ιεχωβά είναι εκείνος που μας δίνει αυτόν τον διορισμό, οπότε είναι μαζί μας σε κάθε μας βήμα.

Συχνά, όταν ο Ιεχωβά έδινε έναν διορισμό σε κάποιον υπηρέτη του, έλεγε: «Θα είμαι μαζί σου» ή «Εγώ είμαι μαζί σου».

Και είναι υπέροχο να βλέπουμε πώς απαντάει στις προσευχές μας όταν το χρειαζόμαστε περισσότερο.

Παλιότερα, ανησυχούσα για το πώς με έβλεπαν οι άλλοι.

Πλέον, δεν παίρνω τίποτα προσωπικά.

Κάτι που με βοηθάει απίστευτα είναι να θυμάμαι ότι το έργο είναι του Ιεχωβά.

Όταν εστιάζουμε στην αγάπη μας για εκείνον και για τους ανθρώπους, αυτό μας βοηθάει να μην παραιτούμαστε.




jwbvod26-G
www.jw.org © 2026 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου