https://www.jw.org/el/%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CE%B8%CE%AE%CE%BA%CE%B7/%CE%B2%CE%AF%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%BF/#el/mediaitems/LatestVideos/pub-jwb-089_13_VIDEO
Η ιερή μας υπηρεσία είναι η θυσία μας, το δώρο μας προς τον Ιεχωβά. Αλλά προσέξτε κάτι βασικό:
Προτού ο Ιεχωβά κοιτάξει το δώρο μας, κοιτάζει εμάς.
Πρέπει πρώτα να δεχτεί εμάς για να δεχτεί το δώρο μας. Και εδώ είναι το βασικό ερώτημα:
Τι αναζητάει ο Ιεχωβά σε εμάς;
Για να αναλύσουμε αυτό το ερώτημα, θα χρησιμοποιήσουμε τρία Βιβλικά παραδείγματα.
Ας ξεκινήσουμε με τα Άγια των Αγίων στη σκηνή της
Μαρτυρίας την Ημέρα της Εξιλέωσης.
Ο αρχιερέας πρέπει να κάνει μια προσφορά για αμαρτία για τον εαυτό του και για το έθνος.
Αλλά προτού το κάνει αυτό, ο Ιεχωβά τού λέει να κάνει κάτι πολύ
συγκεκριμένο, όπως απεικονίζεται εδώ.
Διαβάζουμε τι στα εδάφια Λευιτικό 16:12, 13.
Ας ανοίξουμε λοιπόν στο κεφάλαιο 16 για να δούμε τι έκανε την πρώτη φορά που έμπαινε στα Άγια των Αγίων εκείνη την
ημέρα. «Έπειτα θα γεμίσει το πυροδοχείο
με αναμμένα κάρβουνα από το θυσιαστήριο
ενώπιον του Ιεχωβά, θα πάρει δύο χούφτες
λεπτό αρωματικό θυμίαμα και θα τα φέρει
αυτά μέσα από την κουρτίνα.
Και θα βάλει το θυμίαμα πάνω στη φωτιά ενώπιον του
Ιεχωβά, και το σύννεφο του θυμιάματος θα
τυλίξει το κάλυμμα της Κιβωτού, το οποίο
είναι πάνω στη Μαρτυρία, ώστε αυτός να
μην πεθάνει».
Η τελευταία φράση δείχνει καθαρά ότι ο Ιεχωβά έπρεπε να επιδοκιμάσει τον αρχιερέα και αυτό που έκανε για να δεχτεί την προσφορά για αμαρτία.
Ο αρχιερέας έπρεπε να φέρει θυμίαμα.
Στην Αγία Γραφή, το θυμίαμα συνδέεται με την προσευχή.
Άρα λοιπόν, ο αρχιερέας έπρεπε να μπει μέσα με ταπεινή,
ευλαβική στάση.
Φανταστείτε όμως να αποφάσιζε να φέρει μια δική του
συνταγή θυμιάματος επειδή προτιμούσε
εκείνη τη μυρωδιά.
Τι λέτε, θα το δεχόταν ο Ιεχωβά;
Ή να ακολουθούσε τέλεια τη διαδικασία αλλά την προηγούμενη ημέρα να είχε λειτουργήσει ως ιερέας του Μολόχ.
Θα επιδοκίμαζε ο Ιεχωβά όσα θα έκανε εκείνη τη μέρα;
Ποιες ιδιότητες λοιπόν αναζητούσε ο Ιεχωβά στον αρχιερέα;
Ταπεινή, ευλαβική στάση, αυστηρή υπακοή στις οδηγίες, καθώς και ηθική και πνευματική ακεραιότητα.
Όλα όσα γίνονταν εκείνη την ημέρα, ο αρχιερέας και η προσφορά για αμαρτία, εξεικόνιζαν τον Ιησού Χριστό.
Τι μαθαίνουμε λοιπόν από τον Ιησού όταν ήταν στη γη;
Υπάρχει μια θαυμάσια περιγραφή στα εδάφια Εβραίους 5:7,
8.
Ας διαβάσουμε λοιπόν μαζί αυτά τα εδάφια και ας εντοπίσουμε τι μας λένε για τον Ιησού. Εβραίους 5:7, 8: «Κατά την επίγεια ζωή του, ο Χριστός πρόσφερε δεήσεις καθώς και ικεσίες, με δυνατές κραυγές και δάκρυα, σε Εκείνον που μπορούσε να τον σώσει από τον
θάνατο, και εισακούστηκε χάρη στον
θεοσεβή του φόβο.
Αν και ήταν γιος, έμαθε την υπακοή από όσα υπέφερε». Δεήσεις και ικεσίες—
Αν και ήταν ο τέλειος Γιος του Θεού, ο Ιησούς αναγνώριζε ταπεινά ότι εξαρτόταν απόλυτα από τον Πατέρα του.
Στο εδάφιο 8, εντοπίζουμε εύκολα αυτή τη βασική ιδιότητα.
Ήταν τέλεια υπάκουος καθώς επιτελούσε το θέλημα του Ιεχωβά για
εκείνον. Και τι θα λέγαμε για αυτή τη
φράση στο τέλος του 7: «Εισακούστηκε
χάρη στον θεοσεβή του φόβο»;
Ναι, ο Ιησούς επιθυμούσε διακαώς να ευαρεστεί τον Ιεχωβά στα πάντα— από αυτό πήγαζε η τέλεια ακεραιότητά του.
Η ερώτηση όμως είναι: Γιατί;
Τι υποκινούσε τον Ιησού να τα κάνει αυτά; Όπως είπε ο ίδιος στο Ιωάννης 14:31: «Για να γνωρίσει ο κόσμος ότι αγαπώ τον
Πατέρα».
Τι έβλεπε ο Ιεχωβά στον Ιησού;
Έβλεπε εξαιρετική ταπεινοφροσύνη, απόλυτη εξάρτηση από τον Πατέρα του, τέλεια υπακοή, άψογη ακεραιότητα και το πιο αγνό κίνητρο— αγάπη για τον Πατέρα του. Να γιατί ο Ιεχωβά κοίταξε τον Ιησού και είπε: «Αυτός είναι ο Γιος μου ο αγαπητός, τον οποίο
έχω επιδοκιμάσει».
Ο Ιεχωβά επιδοκίμασε τον Ιησού και επιδοκίμασε και τη λυτρωτική θυσία.
Ας έρθουμε τώρα σε εμάς.
Τι αναζητάει ο Ιεχωβά σε εσάς και σε εμένα;
Όπως και με τον Ιησού, αναζητάει τις σωστές ιδιότητες και το σωστό κίνητρο— άρα, ιδιότητες και κίνητρο.
Μπορούμε να το καταλάβουμε αυτό και από τις ανθρώπινες σχέσεις.
Ίσως έχουμε δει την εικόνα ενός συζύγου που έρχεται σαν αθώα περιστερά στη γυναίκα του
και της φέρνει ένα μπουκέτο λουλούδια.
Επειδή έχει κάνει κάτι που η γυναίκα του θα θυμώσει όταν το μάθει, προσπαθεί να την καλοπιάσει για να μη θυμώσει
τόσο πολύ.
Θα χαρεί η γυναίκα του με αυτό;
Μπορεί να δεχτεί τα λουλούδια, αλλά αυτό που θέλει δεν είναι να την καλοπιάσει ο άντρας της, αλλά να της είναι πιστός και να της κάνει δώρα επειδή την αγαπάει— ιδιότητες και κίνητρο.
Με αυτό υπόψη, ας πάρουμε ακόμη ένα μάθημα από το παράδειγμα του βασιλιά Δαβίδ.
Ο Ιεχωβά είχε πει στον Δαβίδ ότι δεν θα οικοδομούσε αυτός τον ναό, και ο Δαβίδ υπάκουσε στην κατεύθυνση του Ιεχωβά.
Αλλά ο Δαβίδ αγαπούσε την αγνή λατρεία.
Ήθελε να κάνει κάτι.
Έτσι λοιπόν, μελέτησε προσεκτικά τα σχέδια του ναού που του είχε δώσει ο Ιεχωβά και μετά έφερε στον Ιεχωβά ένα δώρο, ένα τεράστιο δώρο— χρυσάφι, ασήμι και ένα σωρό άλλα πράγματα από την προσωπική του περιουσία!
Ξέρετε, μόνο το χρυσάφι και το ασήμι που έδωσε από την προσωπική του περιουσία κόστιζαν σχεδόν έξι δισεκατομμύρια δολάρια.
Και, όταν ήταν να παρουσιάσει το δώρο του στον Ιεχωβά, ο Δαβίδ έκανε μια ειδική προσευχή.
Θα τη δούμε μαζί στο 1 Χρονικών 29:10-17.
Εκεί βρίσκεται η προσευχή, αξίζει να τη μελετήσετε μόνοι σας κάποια
στιγμή.
Αλλά τώρα θα δούμε κάποια βασικά σημεία.
Προσέξτε παρακαλώ τι μας αποκαλύπτει το καθένα για το πώς ένιωθε ο Δαβίδ όταν έδινε το δώρο. Πρώτο Χρονικών 29:14: «Ποιος είμαι εγώ και ποιος ο λαός μου ώστε να έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε εθελοντικές προσφορές σαν αυτήν;
Τα πάντα είναι από εσένα, και ό,τι σου δώσαμε προέρχεται από το δικό σου
χέρι».
Φοβερό!
Παρά τη θέση του, παρά
τα χρόνια υπηρεσίας του, ο Δαβίδ
αναγνώριζε ταπεινά τι τεράστιο προνόμιο είναι να μπορείς να κάνεις κάτι για τον Ιεχωβά.
Δείτε τώρα το εδάφιο 17.
Τι θα έκανε τον Ιεχωβά να επιδοκιμάσει αυτό το δώρο; «Γνωρίζω καλά, Θεέ μου, ότι εσύ εξετάζεις την καρδιά και ότι χαίρεσαι με την ακεραιότητα.
Εγώ με την ειλικρίνεια της καρδιάς μου πρόσφερα εθελοντικά όλα αυτά τα πράγματα».
Να γιατί επιδοκίμασε ο Ιεχωβά το δώρο του.
Θυμηθείτε ότι ο Δαβίδ μόλις είχε προσφέρει στον Ιεχωβά δώρα αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Και όμως, δείτε στο εδάφιο 13 ποιο ήταν το κίνητρό του: «Τώρα λοιπόν, Θεέ μας, σε ευχαριστούμε και δοξάζουμε το υπέροχο όνομά σου». Η ευγνωμοσύνη υποκινούσε τον Δαβίδ να δώσει όλα όσα μπορούσε στον Ιεχωβά.
Πώς μπορούμε να είμαστε εμείς σαν τον Δαβίδ όταν προσφέρουμε δώρα στον Ιεχωβά;
Αναγνωρίζουμε ταπεινά ότι είναι τεράστιο προνόμιο να μπορούμε να κάνουμε κάτι για τον Ιεχωβά.
Υπακούμε αυστηρά στις οδηγίες.
Αγωνιζόμαστε να διακρατούμε την ακεραιότητά μας, και η αγάπη μας και η ευγνωμοσύνη μας είναι αυτά που μας υποκινούν να δίνουμε στον
Ιεχωβά όλα όσα μπορούμε—το καλύτερο.
Όταν ο Ιεχωβά βλέπει αυτές τις ιδιότητες και αυτά τα κίνητρα σε εμάς, τότε ευαρεστείται πολύ, και δέχεται ευχαρίστως το δώρο μας, είτε του δίνουμε την περιουσία του Δαβίδ είτε το δίλεπτο της χήρας.
Τι δώρα θα προσφέρετε λοιπόν στον Ιεχωβά εσείς σήμερα;
Ευχόμαστε να χαμογελάει ο Ιεχωβά όταν σας βλέπει και να επιδοκιμάζει τις καλές σας ιδιότητες και τα καλά σας κίνητρα, και να μετατρέψει το δώρο σας σε ευλογία και
για εσάς και για πολλούς άλλους.
