Πάμε στους Φιλιππησίους, στο κεφάλαιο 3, και ας δούμε το εδάφιο 13 και κάποια άλλα εδάφια. Το εδάφιο 13, μεταξύ άλλων λέει: «Ξεχνώντας [ξεχνώντας] αυτά που βρίσκονται πίσω και επεκτεινόμενος σε αυτά που βρίσκονται μπροστά». Μερικές φορές, ξεχνάμε κάποια πράγματα που θα θέλαμε να θυμόμαστε —το όνομα κάποιου, μια διεύθυνση, ένα εδάφιο.
Μπορεί ακόμα και να ξεχνάμε τι μέρα είναι σήμερα.
Αλλά το να προσπαθούμε επί τούτου να ξεχάσουμε κάτι είναι διαφορετικό.
Μάλιστα, όσο περισσότερο προσπαθούμε να το ξεχάσουμε, τόσο περισσότερο το θυμόμαστε. Ίσως προσέξατε στο <i>Καθημερινή Εξέταση των Γραφών</i> πώς παρατίθεται το εδάφιο.
Έχει μέσα σε αγκύλες «[ξεχνώ]» —πρώτο πρόσωπο.
Ο απόστολος Παύλος μιλάει για τον εαυτό του.
Τι ήθελε να πει λοιπόν ο Παύλος με τη φράση «ξεχνώντας αυτά που βρίσκονται πίσω»;
Αρχικά, ας δούμε λίγο πιο πίσω, τα εδάφια 5 και 6.
Μιλάει για την εξέχουσα καταγωγή του.
Ήταν Ισραηλίτης, από την τιμημένη φυλή του Βενιαμίν, γνήσιος Εβραίος.
Ήταν μορφωμένος, αξιοσέβαστος Φαρισαίος.
Και εφάρμοζε σχολαστικά τον Νόμο.
Όπως λέει ήταν «άμεμπτος». Κατόπιν, στο εδάφιο 7, λέει: «Εντούτοις, όσα ήταν κέρδη για εμένα τα έχω θεωρήσει ζημιά για χάρη του Χριστού».
Τα είχε σβήσει όμως όλα αυτά εντελώς από το μυαλό του;
Είχε όντως ξεχάσει αυτά που βρίσκονταν πίσω;
Δεν φαίνεται να είχε συμβεί αυτό, γιατί στα εδάφια 5 και 6 τα διηγήθηκε όλα από μνήμης.
Τι εννοούσε λοιπόν ο Παύλος όταν είπε «ξεχνώντας»;
Η σημείωση μελέτης σε αυτό το εδάφιο λέει σχετικά με τη λέξη που αποδίδεται «ξεχνώντας» ότι μπορεί να σημαίνει «του ήταν αδιάφορα».
Οπότε, ο απόστολος Παύλος θυμόταν αυτά τα πράγματα, αλλά του ήταν πλέον εντελώς αδιάφορα.
Δεν τον ένοιαζαν πια.
Ήταν σαν έναν δρομέα που εστίαζε σε αυτά που βρίσκονταν μπροστά —στη γραμμή του τερματισμού— την ουράνια ελπίδα του.
Παρόμοια, μερικοί έχουν εγκαταλείψει μια λαμπρή καριέρα για να αναλάβουν την ολοχρόνια διακονία.
Θυμούνται τον προηγούμενο τρόπο ζωής τους;
Ναι, αλλά δεν τον σκέφτονται πια.
Τους είναι κάτι «αδιάφορο».
“Επεκτείνονται” στους πνευματικούς στόχους που βρίσκονται μπροστά τους.
Ποιο ήταν ένα δεύτερο πράγμα που ο Παύλος δεν ξεχνούσε αλλά το έσπρωχνε στο πίσω μέρος του μυαλού του, του ήταν πλέον «αδιάφορο» επειδή δεν μπορούσε να το αλλάξει;
Στην 1 Τιμόθεο 1:12-16 αναφέρει πώς συμπεριφερόταν παλιά στους Χριστιανούς.
Ήταν αμείλικτος.
Έμπαινε στα σπίτια τους και έσερνε τους αδελφούς και τις αδελφές στο Σάνχεδριν για να δικαστούν.
Αυτό ήταν πολύ βάρβαρο.
Μάλιστα, στο εδάφιο 1 Τιμόθεο 1:13 περιγράφει τον εαυτό του ως “βλάσφημο, διώκτη και θρασύ”.
Ένας λόγιος είπε ότι η λέξη του ελληνικού κειμένου που αποδίδεται «θρασύς» υποδηλώνει έναν αλαζονικό σαδιστή. «Περιγράφει έναν άνθρωπο που θέλει να προξενεί πόνο επειδή αυτό του δίνει μεγάλη ευχαρίστηση».
Ο Σαύλος ήταν ένας μανιασμένος κακούργος.
Μήπως είχε ξεχάσει πώς φερόταν παλιότερα στους μαθητές του Ιησού;
Όχι, μόλις μας είπε τι προσωπικότητα είχε.
Και πιθανότατα τον πονούσε πάρα πολύ αυτό, αλλά δεν μπορούσε να αλλάξει ό,τι είχε συμβεί.
Γι’ αυτό, άλλαξε ο ίδιος.
Προχώρησε —“επεκτάθηκε σε αυτά που βρίσκονται μπροστά”, βέβαιος ότι, με βάση το λύτρο του Ιησού, ο Ιεχωβά τον είχε συγχωρήσει και τον αγαπούσε για αυτό που ήταν τώρα και για αυτά που μπορούσε να κάνει για την αλήθεια.
Σαν τον Παύλο, μερικοί αδελφοί και αδελφές μας έκαναν απαίσια πράγματα προτού έρθουν στην αλήθεια.
Δεν μπορούν να το αλλάξουν αυτό.
Άλλαξαν όμως τον εαυτό τους.
Και με προσευχή για συγχώρηση στο όνομα του Ιησού, είναι πλέον πολύτιμα πρόβατα του Ιεχωβά.
Έχουν καταφέρει πλέον να τα αφήσουν όλα αυτά πίσω τους και, όπως ένας δρομέας, επεκτείνονται στη μελλοντική ανταμοιβή τους.
Με ποιον τρίτο τρόπο έπρεπε να εφαρμόζει ο Παύλος αυτή την αρχή, δηλαδή “να ξεχνάει αυτά που βρίσκονται πίσω” και να προχωράει μπροστά;
Ήταν τέλειος αφότου μεταστράφηκε στη Χριστιανοσύνη;
Δεν έκανε πλέον πράγματα που έπρεπε να ξεχνάει —να τα “αφήνει πίσω”;
Δεν θα το λέγαμε αυτό. Ανοίξτε στους Ρωμαίους, κεφάλαιο 7—
Και να προσθέσουμε ότι έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια από τότε που ο Παύλος είδε το φως και έγινε Χριστιανός.
Είναι λοιπόν 20 χρόνια Χριστιανός.
Όλα αυτά τα χρόνια, έγιναν κάποια πράγματα που θα ήθελε να ξεχάσει;
Για να σκεφτούμε, ο Παύλος ήταν επιφανής απόστολος και πράγματι ο Ιεχωβά τον αγαπούσε.
Αλλά ήταν ατελής και, κάποιες φορές, προφανώς υπέκυπτε στην ατέλειά του. Ρωμαίους 7:21- 23: «Βρίσκω λοιπόν αυτόν τον νόμο στην περίπτωσή μου:
Όταν θέλω να κάνω το σωστό, [αχ!] το κακό είναι παρόν σε εμένα.
Βρίσκω μεγάλη ευχαρίστηση στον νόμο του Θεού σύμφωνα με τον άνθρωπο ο οποίος είμαι εσωτερικά, αλλά [αχ!] βλέπω στο σώμα μου έναν άλλον νόμο που πολεμάει ενάντια στον νόμο της διάνοιάς μου και με οδηγεί αιχμάλωτο στον νόμο της αμαρτίας ο οποίος υπάρχει στο σώμα μου».
Μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι ο Παύλος δεν είχε κάνει κάποια σοβαρή, χονδροειδή αδικοπραγία.
Παρ’ όλα αυτά, παραδέχεται ότι υπήρχε ακόμα η αμαρτία μέσα του—η ατέλεια. Ας δούμε λίγο πιο πριν, στα εδάφια Ρωμαίους 7:14, 15: «Διότι γνωρίζουμε ότι ο Νόμος είναι πνευματικός», λέει ο Παύλος, «αλλά εγώ είμαι σαρκικός, πουλημένος ως δούλος στην αμαρτία.
Δεν καταλαβαίνω τι κάνω.
Διότι δεν κάνω αυτό που θέλω αλλά αυτό που μισώ».
Δεν νιώθετε και εσείς απαίσια όταν εμφανίζεται ύπουλα η ατέλεια και σας δαγκώνει —όταν λέτε ή κάνετε κάτι χωρίς να το θέλετε και ίσως μάλιστα πληγώσετε κάποιον αδελφό σας;
Θυμάστε την αφήγηση στις Πράξεις, κεφάλαιο 15, όπου ο Παύλος είχε μια σοβαρή διαφωνία με τον Βαρνάβα για τον Μάρκο; Και στο εδάφιο 39 λέει: «Τότε συνέβη μεταξύ τους ένα έντονο [έντονο] ξέσπασμα θυμού, με αποτέλεσμα [αν και ήταν Χριστιανοί] να χωριστούν» —τουλάχιστον για λίγο.
Πιστεύετε ότι χάρηκε ο Παύλος με αυτό το περιστατικό;
Προφανώς και όχι.
Μάλιστα, όταν αντιλαμβανόταν την ατέλεια του, σύμφωνα με το Ρωμαίους 7:24, έλεγε: «Ταλαίπωρος [ταλαίπωρος] άνθρωπος που είμαι!»
Ο Παύλος ένιωθε απαίσια.
Και αναμφίβολα αργότερα στενοχωρήθηκε που έγινε τόσο μεγάλο ζήτημα και που ούτε εκείνος ούτε ο Βαρνάβας μπόρεσαν να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους.
Αλλά ό,τι έγινε, έγινε.
Δεν μπορούσαν να πάρουν πίσω τα λόγια που είπαν.
Βέβαια, η Γραφή δεν μας λέει κάτι, αλλά μετά από αυτό ο Παύλος πρέπει να βασανιζόταν για εβδομάδες.
Ακόμη και αν ζητήσουμε συγνώμη για κάτι που είπαμε ή που κάναμε χωρίς να το θέλουμε, μπορεί ακόμα να νιώθουμε ενοχές.
Και μπορεί αυτό που συνέβη να μας τριβελίζει το μυαλό.
Στην ιατρική, υπάρχει ένας όρος με τα αρχικά DNR που σημαίνει «εντολή μη ανάνηψης».
Όταν ένας ασθενής δεν έχει καθόλου ελπίδες, η κατάστασή του είναι μη αναστρέψιμη.
Όταν λοιπόν σταματήσει να αναπνέει, δεν κάνουν ηρωικές προσπάθειες για να τον επαναφέρουν.
Ακόμα και αν ένα άτομο ζητήσει συγνώμη για κάτι που έκανε χωρίς να το θέλει, αυτό μπορεί να γυρίζει συνεχώς στο μυαλό του σε καθημερινή βάση.
Τι μπορεί να κάνει λοιπόν; Φιλιππησίους 3:13: «Ξεχνώντας αυτά που βρίσκονται πίσω».
Βέβαια, όσα έγιναν δεν σβήνονται από τη μνήμη.
Με βάση όμως τη λυτρωτική θυσία του Ιησού, που είναι ασφαλώς αρκετά μεγάλη για να καλύψει το λάθος μας, επιλέγουμε την «εντολή μη ανάνηψης».
Δεν κάνουμε τεχνητές αναπνοές σε αυτό που συνέβη.
Δεν προσπαθούμε να το επαναφέρουμε στη ζωή. Κάποια στιγμή, πρέπει να το αφήσουμε να φύγει.
Δίνουμε στο μυαλό μας «εντολή μη αναμόχλευσης» όσων συνέβησαν.
Απεναντίας, κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε για να υπηρετούμε τον Ιεχωβά ολόψυχα.
Και, σαν τον Παύλο, διδασκόμαστε από αυτό που συνέβη, αλλά δεν το αφήνουμε να παραλύσει την πνευματική μας πρόοδο.
Και, όπως ο δρομέας, “επεκτεινόμαστε σε αυτά που βρίσκονται μπροστά”.
