Παγκοσμίως, οι υπηρέτες του Ιεχωβά είναι πασίγνωστοι ως νομοταγείς πολίτες, ως άτομα που πληρώνουν τους φόρους τους και που δεν επαναστατούν ενάντια στις κυβερνήσεις.
Αν κάποιος σας ρωτούσε: «Σε ποιο εδάφιο το βασίζετε αυτό;» είμαι σίγουρος ότι όλοι μας θα αναφέραμε το Ρωμαίους 13:1.
Ας το διαβάσουμε λοιπόν μαζί για να θυμηθούμε τι μας λέει ακριβώς αυτό το εδάφιο —Ρωμαίους 13:1: «Κάθε άνθρωπος ας υποτάσσεται στις ανώτερες εξουσίες, γιατί δεν υπάρχει εξουσία παρά μόνο από τον Θεό· οι υπάρχουσες εξουσίες βρίσκονται τοποθετημένες στις σχετικές τους θέσεις από τον Θεό». Και μετά, στο εδάφιο 7, λέει: «Να αποδίδετε σε όλους αυτά που τους οφείλονται: σε εκείνον που ζητάει τον φόρο, τον φόρο».
Αυτή είναι λοιπόν η Γραφική βάση για να πληρώνουμε τους φόρους μας και για να είμαστε νομοταγείς πολίτες.
Καταλαβαίνουμε από το εδάφιο 1 ότι αυτό περιλαμβάνει την πίστη μας και την εμπιστοσύνη μας στον Ιεχωβά Θεό, επειδή αντιλαμβανόμαστε ότι οι ανώτερες εξουσίες είναι υπόλογες, όχι σε εμάς, αλλά στον Ιεχωβά.
Αν λοιπόν ο Ιεχωβά επιτρέπει σε κάποιες αρχές να συνεχίζουν να ασκούν εξουσία, τότε εμείς περιμένουμε τον Ιεχωβά επειδή κάθε κατάχρηση της εξουσίας τους τις κάνει υπόλογες στον Θεό.
Αλλά θα μπορούσε να υπάρξει μια δυσκολία εδώ επειδή, αν και είμαστε γνωστοί για την ουδετερότητά μας όσον αφορά την πολιτική, προσέξτε κάτι που μας λέει το εδάφιο 7 ότι χρειάζεται να κάνουμε. Δείτε στο τέλος του εδαφίου 7, λέει: «Σε εκείνον που ζητάει την τιμή, την τιμή».
Άρα, δεν αρκεί απλώς να είμαστε ουδέτεροι και να υποτασσόμαστε, αλλά πρέπει να είμαστε πρόθυμοι να δίνουμε τιμή σε όσους περιλαμβάνονται στις ανώτερες εξουσίες.
Γιατί θα μπορούσε αυτό να αποτελεί δυσκολία;
Για να το πούμε απλά, είναι εύκολο να τιμάς κάποιον αν δεν ξέρεις τι κάνει—έτσι δεν είναι;— αν δεν τον γνωρίζεις προσωπικά και αν δεν ξέρεις τι απαίσια προσωπικότητα έχει.
Επίσης, αν δεν επηρεάζεσαι εσύ ο ίδιος από τις αποφάσεις που παίρνει αυτό το άτομο, τότε και πάλι είναι κάπως ευκολότερο να τιμάς αυτό το άτομο.
Σήμερα, όμως, ζούμε σε έναν κόσμο όπου υπάρχει μεγάλη υπερπληροφόρηση.
Στα μέσα —στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο— προβάλλονται πολύ οι προσωπικότητες εκείνων που περιλαμβάνονται στις ανώτερες εξουσίες.
Έτσι τους γνωρίζουμε λίγο καλύτερα.
Ίσως όμως υπάρξει και παραπληροφόρηση που μπορεί να μας κάνει να σχηματίσουμε γνώμη για αυτούς.
Επιπλέον, κάποιες από τις αποφάσεις που παίρνουν οι κυβερνήσεις μπορεί να μας επηρεάζουν προσωπικά με πολλούς και διάφορους τρόπους.
Έτσι λοιπόν, παρότι μπορεί να συμβαίνουν όλα αυτά, τι μας λένε οι Γραφές να κάνουμε;
Πρέπει να αποδίδουμε «τιμή» σε τέτοια άτομα.
Αυτό μπορεί να είναι δύσκολο για έναν Χριστιανό.
Αρχικά όμως, χρειάζεται να θυμόμαστε ότι η λέξη «τιμή», όπως και η λέξη «αγάπη», μπορεί να έχει διάφορες έννοιες ανάλογα με την κατάσταση στην οποία εφαρμόζεται.
Για παράδειγμα, το να αγαπάς τον εχθρό σου είναι διαφορετικό συναίσθημα από το να αγαπάς τους γονείς σου. Αντίστοιχα, χρειάζεται να αναρωτηθούμε:
Τι έννοια έχει εδώ η «τιμή»;
Η «τιμή» που αναφέρεται στο εδάφιο δεν σημαίνει ότι «θαυμάζουμε», «μιμούμαστε», «ειδωλοποιούμε» ή ακόμη και «επιδοκιμάζουμε τη διαγωγή τέτοιων ανθρώπων».
Όχι, σημαίνει ότι τους αποδίδουμε τον οφειλόμενο σεβασμό λόγω της εξουσίας τους και της θέσης τους.
Θυμάστε τι λέει στην 1 Πέτρου 3:15;
Αν μας κάνουν κάποιο ερώτημα σε σχέση με το γιατί πιστεύουμε κάτι ή αν προκύψει κάποιο άλλο ζήτημα, πώς πρέπει να απαντάμε σε τέτοια άτομα;
Πρέπει να το κάνουμε αυτό «με πραότητα και βαθύ σεβασμό».
Όποτε λοιπόν λέμε κάτι για τις ανώτερες εξουσίες, είναι καλό να προσέχουμε πώς εκφραζόμαστε για αυτές.
Ο απόστολος Παύλος αποτελεί εξαιρετικό παράδειγμα σε σχέση με αυτό.
Θυμόμαστε ότι ο Παύλος είχε φυλακιστεί άδικα στην Καισάρεια, και εκεί έπρεπε να παραμένει κρατούμενος μέχρι να βρει το δίκιο του, κάτι που ξέρουμε ότι δεν συνέβη τότε.
Σε όλη αυτή τη διαδικασία, θα λέγαμε ότι προφανώς γνωρίστηκε πολύ καλά με κάποιους από τους εκπροσώπους των ανώτερων εξουσιών.
Επίσης, επηρεάστηκε προσωπικά από τις κακές αποφάσεις που πήραν.
Αλλά πώς χειρίστηκε ο Παύλος αυτή την κατάσταση;
Πώς εκφράστηκε μπροστά σε αυτά τα άτομα;
Αρχικά, βλέπουμε να αναφέρεται ότι ο πρώτος στον οποίο στάθηκε μπροστά ο Παύλος ήταν ο κυβερνήτης Φήλιξ.
Τι άτομο ήταν ο Φήλιξ;
Σύμφωνα με τους ιστορικούς, ως άνθρωπος ήταν ηθικά διεφθαρμένος.
Θεωρούσε ότι μπορούσε να κάνει ό,τι ήθελε —όσο κακό και ανήθικο και αν ήταν.
Πίστευε ότι δεν χρειαζόταν να δώσει λογαριασμό σε κανέναν.
Επίσης, είχε παντρευτεί τη σύζυγο ενός άλλου άντρα.
Ως άνθρωπος λοιπόν, δεν ζούσε καθόλου σύμφωνα με τις Χριστιανικές αξίες.
Ωστόσο, αν δούμε στο εδάφιο Πράξεις 24:10, θα παρατηρήσουμε ότι, όταν ο Παύλος απευθύνθηκε στον Φήλικα, δεν τον επέκρινε για κάποια από αυτά τα πράγματα, αλλά του μίλησε με πολύ σεβασμό, λέγοντάς του ότι ήταν πολύ χαρούμενος που στεκόταν ενώπιόν του.
Και τι συνέβη στη συνέχεια;
Μετά από αυτό, αφού έχει παραμείνει πολύ καιρό κρατούμενος εξαιτίας άδικων κατηγοριών, ο Παύλος εμφανίζεται ενώπιον του κυβερνήτη Φήστου.
Ο Φήστος λάτρευε είδωλα.
Επίσης, ήταν ένας άνθρωπος που δεν τον ενδιέφερε καθόλου η δικαιοσύνη.
Οι Γραφές, στις Πράξεις, στο 25:7, μας λένε ότι ήθελε να κερδίσει την εύνοια των Ιουδαίων.
Προσπαθούσε λοιπόν να δει τι μπορούσε να κάνει για να έχει ευχαριστημένους τους Ιουδαίους και όχι να κρίνει δίκαια τον Παύλο.
Για αυτόν τον λόγο λοιπόν, ο απόστολος Παύλος επικαλέστηκε τον Καίσαρα.
Ήταν δικαίωμά του.
Αργότερα όμως, μετά από αυτό το περιστατικό, βλέπουμε ότι ο Φήστος μιλάει με τον Παύλο και του λέει:
“Παύλο είσαι τρελός, τα έχεις χάσει εντελώς”.
Τώρα, ο Παύλος (συνειδητοποιώντας ότι ουσιαστικά ο Φήστος δεν μπορούσε να τον αγγίξει επειδή είχε επικαλεστεί τον Καίσαρα και εκεί θα πήγαινε) θα μπορούσε να το δει αυτό ως ευκαιρία για να πει στον Φήστο τι πίστευε για αυτόν, ειδικά αν ο Φήστος περίμενε ότι ο Παύλος θα τον δωροδοκούσε —κάτι που ήταν εντελώς παράνομο στο ρωμαϊκό καθεστώς. Αλλά, όχι, ο Παύλος τον αποκάλεσε με πολύ σεβασμό «εξοχότατε».
Έπειτα, ο Παύλος στάθηκε ενώπιον του Βασιλιά Αγρίππα Β΄, ο οποίος είχε μια σκανδαλώδη ερωτική σχέση με την ίδια του την αδελφή.
Και εκείνος ήταν ηθικά διεφθαρμένος.
Αλλά και πάλι, ο Παύλος τού απέδωσε τιμή.
Ναι, εφάρμοσε τα λόγια που είναι καταγραμμένα στην Προς Ρωμαίους 13:7.
Απέδωσε τιμή σε εκείνους που ζητούσαν τιμή.
Αυτό μου θυμίζει μια εμπειρία που είχαμε πριν από πολλά χρόνια σε μια χώρα όπου οι Μάρτυρες του Ιεχωβά ήταν υπό απαγόρευση πάνω από 30 χρόνια.
Τελικά, η κυβέρνηση μας καταχώρισε νομικά.
Μέχρι τότε, σε εκείνη τη χώρα δεν επιτρεπόταν να έχουμε Αίθουσες Βασιλείας ή μεταφραστικό γραφείο.
Οπότε, το γραφείο τμήματος διευθέτησε αμέσως να αγοράσουμε μια έκταση ώστε να τη χρησιμοποιήσουμε για Αίθουσα Βασιλείας και μεταφραστικό γραφείο. Όλα πήγαιναν ρολόι, εκτός από ένα πράγμα που χρειαζόταν και αυτό ήταν η έγκριση από την κυβέρνηση για να ολοκληρωθεί η αγορά.
Οι αδελφοί προσέλαβαν έναν κοσμικό δικηγόρο για να μας βοηθήσει να το οργανώσουμε όλο αυτό.
Και, για μια περίοδο περίπου 18 μηνών, η κυβέρνηση ήταν σαν να έπαιζε μαζί μας τη γάτα με το ποντίκι σε αυτό το ζήτημα.
Όποτε ο δικηγόρος πήγαινε να δει την πορεία της αίτησής μας, η κυβέρνηση του έλεγε: «Όχι, δεν έχουμε καμία αίτησή σας».
Τότε ο δικηγόρος τους έδειχνε τα αντίγραφα της αίτησής μας και ξαφνικά η αίτησή μας βρισκόταν.
Αφού πέρασε όλος αυτός ο καιρός, ο δικηγόρος παίρνει τηλέφωνο την Επιτροπή του Τμήματος και τους λέει: «Τους έχουμε στο χέρι!
Τώρα είναι η ευκαιρία σας να εκθέσετε την κυβέρνηση.
Έχω αυτόν τον φάκελο στα χέρια μου με όλα όσα έχουν κάνει.
Και, αν τον δημοσιεύσουμε στα μέσα, μπορούμε να εκθέσουμε την κυβέρνηση και να τους αναγκάσουμε να εγκρίνουν την αγορά».
Πώς θα απαντούσατε εσείς; Η απάντηση που δώσαμε στον κοσμικό δικηγόρο ήταν: «Τους Μάρτυρες του Ιεχωβά δεν τους ενδιαφέρει να εκθέτουν τις κυβερνήσεις.
Δεν αναμειγνυόμαστε σε διαμαρτυρίες και αναταραχές.
Το μόνο που θέλουμε είναι ένα κομμάτι γης για να χτίσουμε μια Αίθουσα Βασιλείας».
Είπαμε λοιπόν στον δικηγόρο να ρωτήσει με σεβασμό την κυβέρνηση τι μπορούμε να κάνουμε για να λυθεί το πρόβλημα.
Και η απάντηση που πήραμε ήταν ότι δεν ήθελαν να μας δώσουν τη συγκεκριμένη έκταση γιατί ήταν σημαντική για αυτούς.
Δεν είχαν πρόβλημα να μας δώσουν ένα άλλο κομμάτι γης, και έτσι τελικά χτίσαμε εκεί μια Αίθουσα Βασιλείας, ένα μεταφραστικό γραφείο και έναν ιεραποστολικό οίκο.
Κερδίσαμε κάτι από όλο αυτό; Όπως αποδείχτηκε ναι, γιατί αυτός ο κοσμικός δικηγόρος εγκατέλειψε τελικά το επάγγελμά του ως δικηγόρος και μπήκε στην πολιτική.
Έγινε ένας από τους πιο εξέχοντες κυβερνητικούς αξιωματούχους, έγινε υπουργός στην κυβέρνηση.
Αφού ανέλαβε τα καθήκοντά του, πήρε το γραφείο τμήματος και είπε στους αδελφούς της Επιτροπής: «Δεν θα ξεχάσω ποτέ την απάντηση που μου δώσατε —ότι δεν θέλετε να εκθέτετε την κυβέρνηση.
Γι’ αυτό, η κυβέρνηση θέλει να σας πει ότι μπορείτε να διπλασιάσετε τους ιεραποστόλους που δικαιούστε στη χώρα».
Και από τότε, οι αδελφοί μας έχουν ειρηνικές σχέσεις με την κυβέρνηση επί πολλές δεκαετίες.
Ποιο είναι λοιπόν το σημείο;
Τον λαό του Ιεχωβά δεν τον ενδιαφέρουν οι διαμαρτυρίες και οι εξεγέρσεις, αλλά κάνουμε αυτό που λέει το εδάφιο Ρωμαίους 13:7 —όταν ζητείται η τιμή, αποδίδουμε τιμή στις ανώτερες εξουσίες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου