Μήπως αντιμετωπίζετε χλευασμό, εναντίωση ή διωγμό;
Μήπως είστε παγιδευμένοι σε μια δύσκολη κατάσταση και φαίνεται πως δεν μπορείτε να κάνετε και πολλά για να την αλλάξετε;
Αν ναι, δεν είστε οι μόνοι. Η Γραφή μάς λέει ότι ο Δαβίδ
αντιμετώπισε τέτοια πράγματα.
Και ο ίδιος ο Δαβίδ μάς λέει πώς υπέμεινε. Στον Ψαλμό 62, στο εδάφιο 5, λέει: “Τον Θεό προσμένω σιωπηλά”. Κάποιοι λόγιοι πιστεύουν ότι ο Δαβίδ ήταν 15 χρονών όταν χρίστηκε βασιλιάς.
Αν ισχύει αυτό, τότε χρειάστηκε να περιμένει 22 χρόνια ώσπου να γίνει βασιλιάς όλου του Ισραήλ.
Επί αρκετά από εκείνα τα χρόνια, ο βασιλιάς Σαούλ καταδίωκε τον Δαβίδ για να τον σκοτώσει.
Ως αποτέλεσμα, ο Δαβίδ ζούσε ως φυγάς κάποιες φορές σε σπηλιές στην έρημο και άλλες φορές σε μια ξένη χώρα ανάμεσα στους εχθρούς του Ισραήλ.
Ο Δαβίδ έμαθε τη μακροθυμία —την ανάγκη να περιμένει τον Ιεχωβά.
Ας εξετάσουμε τρία περιστατικά από εκείνη την περίοδο της ζωής του.
Το πρώτο συνέβη στην έρημο της Εν-γαδί, μια περιοχή με άγρια βουνά γεμάτα μεγάλες σπηλιές.
Ο βασιλιάς Σαούλ, τυφλωμένος από φθόνο και μίσος, καταδίωκε τον Δαβίδ για να τον σκοτώσει.
Ο Δαβίδ και οι άντρες του κρύβονταν σε μια τεράστια σπηλιά.
Αποκλείεται να ήταν άνετα εκεί.
Δεν είχαν πολυτέλειες.
Έπρεπε να βρίσκουν τροφή και καυσόξυλα και να φέρνουν νερό.
Και έπρεπε να αποφεύγουν εκείνους που τους ήθελαν νεκρούς.
Αλλά τότε, προς έκπληξή τους, συνέβη κάτι απροσδόκητο.
Ας διαβάσουμε για αυτό.
Ανοίξτε παρακαλώ τη Γραφή σας στο 1 Σαμουήλ, στο κεφάλαιο 24 και στο εδάφιο 2.
Σας αφήνω να το βρείτε.
Πρώτο Σαμουήλ, κεφάλαιο 24, και θα αρχίσουμε από το εδάφιο 2.
Τότε ο Σαούλ πήρε 3.000 επίλεκτους άντρες από όλο τον Ισραήλ και πήγε να ψάξει για τον Δαβίδ και τους άντρες του στους βράχους των βουνίσιων αιγών.
Φτάνοντας στα πέτρινα μαντριά των προβάτων δίπλα στον δρόμο, όπου υπήρχε μια σπηλιά, μπήκε μέσα για τη φυσική του ανάγκη, ενώ ο Δαβίδ και οι άντρες του κάθονταν στις εσοχές στο βάθος της σπηλιάς. Οι άντρες του Δαβίδ τού είπαν:
Σήμερα ο Ιεχωβά σού λέει: «Ορίστε!
Εγώ δίνω τον εχθρό σου στο χέρι σου, και εσύ να του κάνεις ό,τι νομίζεις». Τρεις χιλιάδες επίλεκτοι, καλά εκπαιδευμένοι στρατιώτες έψαχναν να βρουν τον Δαβίδ.
Φανταστείτε την έκπληξη του Δαβίδ και των αντρών του όταν ο ίδιος ο Σαούλ, μόνος και απροστάτευτος, μπήκε στην ίδια εκείνη σπηλιά όπου κρύβονταν εκείνοι.
Τα μάτια του Σαούλ δεν είχαν συνηθίσει στο σκοτάδι της σπηλιάς και έτσι, όταν κοίταξε μέσα, δεν είδε ότι εκεί υπήρχαν άνθρωποι.
Τα δικά τους μάτια όμως είχαν ήδη συνηθίσει στο σκοτάδι, και έτσι είδαν καθαρά τον Σαούλ κόντρα στο φως της εισόδου.
Τώρα ο Σαούλ ήταν ευάλωτος, ο Δαβίδ μπορούσε να του κάνει ό,τι ήθελε.
Θα ήταν σωστό να τον σκοτώσει;
Αυτό του ψιθύριζαν οι άντρες του να κάνει.
Σίγουρα ο Ιεχωβά έδωσε τον Σαούλ στο χέρι του!
Άλλωστε, ήταν θέλημα του Θεού να γίνει ο Δαβίδ βασιλιάς στη θέση του Σαούλ.
Και μήπως δεν είχε ο Δαβίδ λόγους να τον σκοτώσει;
Ο Σαούλ ήταν εκτός ελέγχου.
Είχε σκοτώσει ιερείς στη Νωβ και είχε αφανίσει την πόλη —άντρες, γυναίκες, παιδιά, ζώα— μόνο και μόνο επειδή ο αρχιερέας, ο Αχιμέλεχ, είχε δώσει στον Δαβίδ ψωμί για να φάνε οι άντρες του.
Αν ο Δαβίδ σκότωνε τον Σαούλ, ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα;
Απελευθέρωση;
Θα έπαυε να είναι φυγάς;
Θα έβγαινε από τις σπηλιές;
Θα βασίλευε αμέσως;
Σίγουρα όλα αυτά πέρασαν από το μυαλό του Δαβίδ.
Τι θα έκανε;
Τι θα κάνατε εσείς;
Ας συνεχίσουμε την ανάγνωση από το εδάφιο 1 Σαμουήλ 24:4.
Σηκώθηκε λοιπόν ο Δαβίδ και έκοψε αθόρυβα την άκρη από το αμάνικο πανωφόρι του Σαούλ.
Μετά όμως η καρδιά του Δαβίδ τον καταδίκαζε επειδή είχε κόψει την άκρη από το αμάνικο πανωφόρι του Σαούλ. Γι’ αυτό, είπε στους άντρες του:
Είναι αδιανόητο από την άποψη του Ιεχωβά να κάνω τέτοιο πράγμα στον κύριό μου, τον χρισμένο του Ιεχωβά, σηκώνοντας το χέρι μου εναντίον του, επειδή αυτός είναι ο χρισμένος του Ιεχωβά.
Με αυτά τα λόγια ο Δαβίδ συγκράτησε τους άντρες του και δεν τους άφησε να επιτεθούν στον Σαούλ.
Ο δε Σαούλ σηκώθηκε από τη σπηλιά και συνέχισε τον δρόμο του.
Ο Δαβίδ δεν άκουσε τους άντρες του.
Αντίθετα, άδραξε την ευκαιρία να δείξει ότι δεν ήταν στασιαστής και δεν προσπαθούσε να εκδικηθεί τον Σαούλ που του είχε φερθεί άδικα και σκληρά.
Χρειάστηκε αυτοσυγκράτηση για να το κάνει αυτό.
Χρειάστηκε επίσης πίστη —πίστη πως ο Ιεχωβά θα διόρθωνε τα πράγματα στον δικό του καιρό και με τον δικό του τρόπο.
Η νοοτροπία του φαίνεται, όχι μόνο από αυτά που είπε στον Σαούλ, αλλά και από αυτά που έγραψε στον Ψαλμό 57. Το εδάφιο 3 εκείνου του ψαλμού λέει: «[Ο Ιεχωβά] θα στείλει βοήθεια από τον ουρανό και θα με σώσει.
Θα εμποδίσει εκείνον που προσπαθεί να με καταβροχθίσει».
Κάποιες φορές, ίσως δυσκολευόμαστε να κάνουμε υπομονή, ιδίως όταν υποφέρουμε άδικα.
Συχνά δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά για να αλλάξει η κατάσταση.
Αλλά τι γίνεται αν παρουσιαστεί μια εύκολη λύση;
Πρέπει να μιμούμαστε τον Δαβίδ, ο οποίος πρώτα σκέφτηκε την άποψη του Ιεχωβά.
Κάποιες φορές πρέπει να ενεργήσουμε, αλλά κάποιες φορές είναι καλύτερα να περιμένουμε να διορθώσει ο Ιεχωβά τα πράγματα στον δικό του καιρό.
Ας δούμε τι συνέβη όταν ο Σαούλ έφυγε από τη σπηλιά.
Θα ξεκινήσουμε από το εδάφιο 1 Σαμουήλ 24:8.
Εδάφιο 8.
Έπειτα ο Δαβίδ σηκώθηκε και βγήκε από τη σπηλιά και φώναξε πίσω από τον Σαούλ:
Κύριέ μου βασιλιά!
Δαβίδ;
Όταν ο Σαούλ κοίταξε πίσω του, ο Δαβίδ έσκυψε και προσκύνησε με το πρόσωπο μέχρις εδάφους. Ο Δαβίδ είπε στον Σαούλ: Γιατί ακούς αυτούς που λένε: «Ο Δαβίδ θέλει το κακό σου»;
Σήμερα είδες με τα ίδια σου τα μάτια πώς σε έδωσε ο Ιεχωβά στο χέρι μου μέσα στη σπηλιά.
Αλλά όταν κάποιος με παρακίνησε να σε σκοτώσω, εγώ σε λυπήθηκα και είπα: «Δεν θα σηκώσω το χέρι μου εναντίον του κυρίου μου, επειδή αυτός είναι ο χρισμένος του Ιεχωβά».
Κοίτα, πατέρα μου, ναι, δες την άκρη από το αμάνικο πανωφόρι σου στο χέρι μου· όταν την έκοψα, δεν σε σκότωσα.
Τώρα μπορείς να δεις και να καταλάβεις ότι δεν σκοπεύω να σου κάνω κακό ούτε να στασιάσω, και δεν έχω αμαρτήσει εναντίον σου, ενώ εσύ με κυνηγάς για να μου πάρεις τη ζωή.
Ας κρίνει ο Ιεχωβά ανάμεσα σε εμένα και σε εσένα, και ας πάρει ο Ιεχωβά εκδίκηση για εμένα από εσένα.
Το δικό μου χέρι όμως δεν θα σηκωθεί εναντίον σου. Όπως λέει η αρχαία παροιμία: «Από τους πονηρούς, πονηρία βγαίνει», αλλά το δικό μου χέρι δεν θα σηκωθεί εναντίον σου.
Ποιον βγήκε να κυνηγήσει ο βασιλιάς του Ισραήλ;
Ποιον καταδιώκεις;
Έναν ψόφιο σκύλο;
Έναν ψύλλο;
Ο Ιεχωβά ας γίνει κριτής.
Αυτός θα κρίνει ανάμεσα σε εμένα και σε εσένα και θα δει και θα με υπερασπιστεί και θα με κρίνει και θα με σώσει από το χέρι σου.
Δείχνοντας αυτοσυγκράτηση, ο Δαβίδ έδωσε απάντηση σε εκείνους που έλεγαν στον Σαούλ ότι ο Δαβίδ ήθελε το κακό του.
Δεν είχε σηκώσει το χέρι του εναντίον του Σαούλ.
Δύο φορές είπε στον Σαούλ ότι ο Ιεχωβά θα έκρινε ανάμεσά τους.
Αν και ο Σαούλ τον κυνηγούσε χωρίς αιτία, ο Δαβίδ δεν του μίλησε υβριστικά.
Με σεβασμό και ταπεινοφροσύνη είπε στον Σαούλ ότι θα περίμενε να τακτοποιήσει ο Ιεχωβά τα πράγματα.
Τι δυναμικό μήνυμα ήταν αυτό προς όλους όσους έμαθαν τι συνέβη!
Ο Σαούλ έμεινε έκπληκτος όταν έμαθε ότι ο Δαβίδ τού είχε χαρίσει τη ζωή και του φώναξε: «Ο Ιεχωβά θα σε ανταμείψει με καλό για αυτό που μου έκανες σήμερα.
Ξέρω ότι εσύ ασφαλώς θα βασιλέψεις και ότι στο δικό σου χέρι θα παραμείνει η βασιλεία του Ισραήλ».
Ο απόστολος Παύλος ίσως είχε κατά νου αυτό το περιστατικό όταν συμβούλεψε τους Χριστιανούς στη Ρώμη αιώνες αργότερα: «Μην παίρνετε εκδίκηση για τον εαυτό σας ...
Να νικάς το κακό με το καλό».
Κάποιες φορές, τα καλά μας έργα και λόγια μπορεί να επιδράσουν θετικά σε εκείνους που μας εναντιώνονται.
Ο Σαούλ συγκινήθηκε βαθιά από το έλεος του Δαβίδ, αλλά θα έπαυε να θέλει να τον σκοτώσει;
Θα το δούμε.
Λόγω της ατέλειάς μας όμως, κάποιες φορές δεν εκδηλώνουμε μακροθυμία.
Και ο Δαβίδ δεν αποτελούσε εξαίρεση.
Κάποια κατάσταση τον εξόργισε τόσο πολύ ώστε παραλίγο να κάνει κάτι που θα είχε τρομερές συνέπειες.
Ας διαβάσουμε για αυτό στο 1 Σαμουήλ, κεφάλαιο 25.
Κεφάλαιο 25 και εδάφιο 1.
Πρώτο Σαμουήλ 25, αρχίζουμε από το εδάφιο 1.
Αργότερα πέθανε ο Σαμουήλ· και όλος ο Ισραήλ συγκεντρώθηκε να πενθήσει για αυτόν και να τον θάψει στο σπίτι του στη Ραμά.
Κατόπιν ο Δαβίδ σηκώθηκε και κατέβηκε στην έρημο Φαράν.
Υπήρχε δε κάποιος άνθρωπος στη Μαών του οποίου οι δουλειές ήταν στην Κάρμηλο.
Ήταν πολύ πλούσιος· είχε 3.000 πρόβατα και 1.000 κατσίκια, και εκείνες τις ημέρες κούρευε τα πρόβατά του στην Κάρμηλο.
Αυτός λεγόταν Νάβαλ και η σύζυγός του Αβιγαία.
Η σύζυγος ήταν συνετή και όμορφη, αλλά ο σύζυγος, ο οποίος ήταν Χαλεβίτης, ήταν σκληρός και κακότροπος.
Ο Δαβίδ άκουσε στην έρημο ότι ο Νάβαλ κούρευε τα πρόβατά του. Έστειλε λοιπόν 10 νεαρούς σε αυτόν και τους είπε:
Ανεβείτε στην Κάρμηλο και, όταν πάτε στον Νάβαλ, ρωτήστε τον εξ ονόματός μου αν είναι καλά. Μετά να πείτε: «Εύχομαι να ζήσεις πολλά χρόνια και να είσαι καλά εσύ και το σπιτικό σου και όλα όσα έχεις.
Άκουσα ότι κουρεύεις τα πρόβατά σου.
Όταν οι βοσκοί σου ήταν μαζί μας, εμείς δεν τους πειράξαμε, και ποτέ δεν έχασαν τίποτα όλο τον καιρό που βρίσκονταν στην Κάρμηλο.
Ρώτησε τους νεαρούς σου να σου πουν.
Ας βρουν εύνοια οι νεαροί μου στα μάτια σου, επειδή ήρθαμε σε χαρωπή περίσταση.
Δώσε, σε παρακαλώ, στους υπηρέτες σου και στον γιο σου τον Δαβίδ ό,τι μπορείς να διαθέσεις».
Πήγαν λοιπόν οι νεαροί του Δαβίδ και τα είπαν όλα αυτά στον Νάβαλ εξ ονόματος του Δαβίδ. Όταν τελείωσαν, ο Νάβαλ απάντησε στους υπηρέτες του Δαβίδ:
Ποιος είναι ο Δαβίδ, και ποιος είναι ο γιος του Ιεσσαί;
Στις ημέρες μας πολλοί υπηρέτες εγκαταλείπουν τους κυρίους τους.
Είμαι υποχρεωμένος εγώ να πάρω το ψωμί μου, το νερό μου και τα σφαχτά που ετοίμασα για τους κουρευτές μου και να τα δώσω σε ανθρώπους που ποιος ξέρει από πού είναι;
Η κουρά των προβάτων ήταν καιρός χαράς και γιορτής, και ο Νάβαλ είχε λόγους να χαίρεται.
Είχε πολλά πρόβατα, και οι άντρες του Δαβίδ τα είχαν προστατέψει από τους ληστές.
Κανονικά, θα αναμενόταν να δείξει ο Νάβαλ εκτίμηση και γενναιοδωρία.
Αλλά όταν οι άντρες του Δαβίδ ζήτησαν ευγενικά τρόφιμα, όχι μόνο αρνήθηκε, αλλά έβαλε τις φωνές και τους πρόσβαλε.
Ας δούμε πώς αντέδρασε ο Δαβίδ συνεχίζοντας την ανάγνωση από το 1 Σαμουήλ κεφάλαιο 25, αρχίζοντας από το εδάφιο 12.
Τότε οι νεαροί του Δαβίδ γύρισαν πίσω και του ανέφεραν όλα αυτά τα λόγια. Αμέσως ο Δαβίδ είπε στους άντρες του:
Ζωστείτε ο καθένας το σπαθί του!
Ζώστηκαν λοιπόν όλοι τα σπαθιά τους, και ο Δαβίδ επίσης ζώστηκε το σπαθί του, και περίπου 400 άντρες ανέβηκαν μαζί του, ενώ 200 έμειναν με τις αποσκευές.
Στο μεταξύ, κάποιος υπηρέτης ανέφερε στην Αβιγαία, τη σύζυγο του Νάβαλ:
Ο Δαβίδ έστειλε αγγελιοφόρους από την έρημο για να ευχηθεί καλό στον κύριό μας, αλλά εκείνος τους έβαλε τις φωνές και τους πρόσβαλε.
Ωχ, όχι!
Αυτοί οι άνθρωποι ήταν πολύ καλοί μαζί μας.
Δεν μας πείραξαν ποτέ και δεν χάσαμε απολύτως τίποτα όλο τον καιρό που ήμασταν μαζί τους στους αγρούς.
Ήταν σαν προστατευτικό τείχος γύρω μας, νύχτα και ημέρα, όλο τον καιρό που ήμασταν μαζί τους και βόσκαμε το κοπάδι.
Ιιι!
Τώρα λοιπόν, αποφάσισε τι θα κάνεις, γιατί έρχεται συμφορά για τον κύριό μας και για όλο τον οίκο του, και αυτός είναι τόσο άχρηστος άνθρωπος ώστε κανείς δεν μπορεί να του μιλήσει.
Τότε η Αβιγαία πήρε γρήγορα 200 ψωμιά, δύο μεγάλες στάμνες κρασί, πέντε ετοιμασμένα πρόβατα, πέντε σεάχ ψημένα σιτηρά, 100 σταφιδόπιτες και 200 συκόπιτες ...
Ορίστε. ... και τα έβαλε όλα πάνω στα γαϊδούρια.
Πάρε αυτά. Κατόπιν είπε στους υπηρέτες της:
Πηγαίνετε εσείς μπροστά και εγώ θα σας ακολουθήσω.
Αλλά στον σύζυγό της τον Νάβαλ δεν είπε τίποτα.
Καθώς εκείνη κατέβαινε με το γαϊδούρι, το βουνό την έκρυβε από τον Δαβίδ και τους άντρες του που κατέβαιναν προς το μέρος της.
Κάποια στιγμή συναντήθηκαν. Ο Δαβίδ έλεγε:
Μάταια φύλαξα ό,τι έχει αυτός ο άνθρωπος στην έρημο.
Απολύτως τίποτα δικό του δεν χάθηκε, και όμως αυτός μου ανταποδίδει κακό για το καλό.
Έτσι και χειρότερα να κάνει ο Θεός στους εχθρούς του Δαβίδ, αν αφήσω ζωντανό ως το πρωί έστω και έναν άντρα από το σπιτικό του.
Όταν ο Δαβίδ έμαθε τι είχε πει ο Νάβαλ, έγινε έξω φρενών.
Αμέσως και χωρίς να συμβουλευτεί τον Ιεχωβά, είπε στους άντρες του να ζωστούν τα σπαθιά τους.
Έπειτα, ξεκίνησαν να πάνε να αφανίσουν κάθε άντρα στο σπιτικό του Νάβαλ.
Αυτό ήταν λάθος.
Ο Νάβαλ ήταν ελεεινός άνθρωπος, αλλά αν και ο Δαβίδ άξιζε μια ανταμοιβή για την προστασία που είχε προσφέρει στον Νάβαλ, δεν είχε κανένα νόμιμο δικαίωμα στην περιουσία του.
Και δεν είχε απολύτως κανέναν λόγο να σκοτώσει έναν Ισραηλίτη αδελφό του και ολόκληρο το σπιτικό του.
Στο μεταξύ, ένας υπηρέτης του Νάβαλ κατάλαβε τι συμφορά τούς περίμενε και βρήκε το θάρρος να πει τα καθέκαστα στην Αβιγαία, τη σύζυγο του Νάβαλ.
Δεν προειδοποίησε τον Νάβαλ, ο οποίος δεν θα άκουγε, αλλά βρήκε ευήκοο αυτί στην Αβιγαία, μια συνετή γυναίκα που αγαπούσε τον Ιεχωβά.
Δεν ξέρουμε πολλά για εκείνη, αλλά η ζωή με τον Νάβαλ πρέπει να ήταν δύσκολη.
Αυτός ήταν σκληρός, αχάριστος και αλαζόνας.
Ίσως η Αβιγαία ήταν παγιδευμένη σε έναν διευθετημένο γάμο. «Όντως ασύνετος είναι», είπε αργότερα στον Δαβίδ.
Αυτή η πνευματική γυναίκα πιθανότατα δεν θα το είχε πει αυτό αν ο σύζυγός της δεν την είχε κάνει να χάσει και το τελευταίο ίχνος αγάπης και σεβασμού για εκείνον.
Η Αβιγαία άκουσε τον υπηρέτη και κατάλαβε ότι έπρεπε να κάνει κάτι αμέσως.
Αλλά τι;
Να μιλήσει με τον Νάβαλ;
Όχι, δεν θα μπορούσε να τον λογικέψει.
Να φύγει για να γλιτώσει;
Αν ο Δαβίδ έμοιαζε με τον Νάβαλ, ίσως αυτό θα ήταν το καλύτερο που θα είχε να κάνει.
Αλλά η Αβιγαία ήξερε πως ο Δαβίδ ήταν λογικός άνθρωπος και αγαπούσε τον Ιεχωβά.
Γρήγορα, πήρε τρόφιμα και βγήκε να τον συναντήσει.
Ας συνεχίσουμε την ανάγνωση από το εδάφιο 1 Σαμουήλ 25:23.
Όταν η Αβιγαία αντίκρισε τον Δαβίδ, κατέβηκε γρήγορα από το γαϊδούρι και έπεσε με το πρόσωπο κάτω μπροστά στον Δαβίδ, προσκυνώντας μέχρις εδάφους. Μετά έπεσε στα πόδια του και είπε:
Κύριέ μου, ας είναι πάνω μου το φταίξιμο· ας μιλήσει σε εσένα η υπηρέτριά σου, και άκουσε τα λόγια της. Σε παρακαλώ, ας μη δώσει σημασία ο κύριός μου σε αυτόν τον άχρηστο, τον Νάβαλ, γιατί είναι όπως λέει το όνομά του.
Νάβαλ είναι το όνομά του, και όντως ασύνετος είναι.
Αλλά εγώ, η υπηρέτριά σου, δεν είδα τους νεαρούς του κυρίου μου τους οποίους έστειλες.
Τώρα λοιπόν, κύριέ μου, όσο βέβαιο είναι ότι ζει ο Ιεχωβά και όσο βέβαιο είναι ότι ζεις εσύ, ο Ιεχωβά είναι αυτός που σε συγκράτησε από το να επισύρεις ενοχή αίματος και από το να πάρεις εκδίκηση με το δικό σου χέρι.
Ας γίνουν σαν τον Νάβαλ οι εχθροί σου και εκείνοι που θέλουν να κάνουν κακό στον κύριό μου.
Τώρα αυτό το δώρο που έφερε η υπηρέτριά σου στον κύριό μου ας δοθεί στους νεαρούς που ακολουθούν τον κύριό μου.
Συγχώρησε, σε παρακαλώ, την παράβαση της υπηρέτριάς σου, διότι ο Ιεχωβά θα κάνει οπωσδήποτε για τον κύριό μου οίκο που θα διαρκέσει, επειδή ο κύριός μου διεξάγει τους πολέμους του Ιεχωβά, και κακία δεν έχει βρεθεί σε εσένα όλες τις ημέρες σου.
Όταν κάποιος σηκωθεί να σε καταδιώξει και ζητήσει τη ζωή σου, η ζωή του κυρίου μου θα είναι τυλιγμένη με ασφάλεια στον σάκο της ζωής κοντά στον Ιεχωβά τον Θεό σου, ενώ τη ζωή των εχθρών σου θα την πετάξει σαν πέτρα από σφεντόνα.
Και όταν ο Ιεχωβά κάνει για τον κύριό μου όλα τα καλά πράγματα που έχει υποσχεθεί και σε διορίσει ηγέτη του Ισραήλ, δεν θα έχεις τύψεις ούτε θα μετανιώνεις στην καρδιά σου που έχυσες αίμα χωρίς λόγο και που έκανες το χέρι του κυρίου μου να πάρει εκδίκηση.
Όταν ο Ιεχωβά κάνει το καλό προς τον κύριό μου, θυμήσου την υπηρέτριά σου.
Τα όσα είπε η Αβιγαία στον Δαβίδ ήταν τα λόγια μιας σοφής και πνευματικής γυναίκας.
Μίλησε με ταπεινοφροσύνη και βαθύ σεβασμό, αλλά το μήνυμά της ήταν σαφές.
Είπε πως ο Ιεχωβά την είχε στείλει στον Δαβίδ για να τον εμποδίσει να επισύρει ενοχή αίματος, να χύσει αίμα χωρίς λόγο, να πάρει εκδίκηση και να κάνει κάτι για το οποίο θα είχε τύψεις και θα μετάνιωνε για όλη την υπόλοιπη ζωή του. Η Αβιγαία υπενθύμισε στον Δαβίδ τις εξής σημαντικές αλήθειες:
Ο Ιεχωβά θα διόρθωνε τα πράγματα, και ο Δαβίδ δεν έπρεπε να πάρει εκδίκηση για τον εαυτό του.
Το σκεπτικό της ήταν παρόμοιο με του Δαβίδ όταν δεν επιτέθηκε στον Σαούλ στην Εν-γαδί.
Ίσως η Αβιγαία είχε μάθει ότι ο Δαβίδ είχε χαρίσει στον Σαούλ τη ζωή μέσα στη σπηλιά.
Το μήνυμα της Αβιγαίας;
Κάνε υπομονή.
Άφησε τον Ιεχωβά να δώσει τη λύση στον δικό του καιρό, με τον δικό του τρόπο.
Πώς αντέδρασε ο Δαβίδ;
Η αφήγηση συνεχίζεται από το εδάφιο 1 Σαμουήλ 25:32. Τότε ο Δαβίδ είπε στην Αβιγαία:
Δοξασμένος να είναι ο Ιεχωβά, ο Θεός του Ισραήλ, ο οποίος σε έστειλε σήμερα να με συναντήσεις!
Ευλογημένη να είναι η σύνεσή σου!
Ευλογημένη να είσαι που με εμπόδισες σήμερα να επισύρω ενοχή αίματος και να πάρω εκδίκηση με τα δικά μου χέρια. Ειδάλλως, όσο βέβαιο είναι ότι ζει ο Ιεχωβά, ο Θεός του Ισραήλ, ο οποίος με συγκράτησε από το να σου κάνω κακό, αν δεν είχες έρθει γρήγορα να με συναντήσεις, δεν θα είχε απομείνει ως το πρωί ούτε ένας άντρας από το σπιτικό του Νάβαλ. Κατόπιν ο Δαβίδ δέχτηκε όσα του είχε φέρει εκείνη και της είπε:
Ανέβα με ειρήνη στο σπίτι σου.
Εγώ σε άκουσα και θα κάνω ό,τι μου ζήτησες.
Ο Δαβίδ άκουσε.
Σε μια κοινωνία όπου οι άντρες δεν δέχονταν συμβουλές από γυναίκες, αυτό ήταν αξιοσημείωτο.
Ο Δαβίδ άκουσε, κατάλαβε, συμφώνησε και άλλαξε πορεία.
Ίσως οι άντρες του Δαβίδ αδημονούσαν να πολεμήσουν και να λεηλατήσουν.
Αλλά ο Δαβίδ δεν τους άφησε.
Όπως ο Δαβίδ, έτσι και εμείς ίσως ξεκινήσουμε μια άσοφη πορεία.
Όπως ο Δαβίδ, έτσι και εμείς πρέπει να ακούσουμε εκείνους που προσπαθούν να μας διορθώσουν. «Έπειτα από περίπου 10 ημέρες, ο Ιεχωβά έπληξε τον Νάβαλ και πέθανε».
Έπειτα, η Αβιγαία έγινε σύζυγος του Δαβίδ.
Αλλά τι έγινε με τον Σαούλ;
Αν και ταπεινώθηκε από τα γεγονότα στη σπηλιά, δεν έπαψε να κυνηγάει τον Δαβίδ. Αυτή τη φορά, ο Δαβίδ και οι άντρες του ήταν στην έρημο της Ζιφ. Για δεύτερη φορά, τον Δαβίδ τον πρόδωσαν οι άντρες της Ζιφ, από την ίδια του τη φυλή.
Ας διαβάσουμε για αυτό στο 1 Σαμουήλ, κεφάλαιο 26, από το εδάφιο 2.
Ο Σαούλ λοιπόν σηκώθηκε και κατέβηκε στην έρημο της Ζιφ με 3.000 επίλεκτους άντρες του Ισραήλ για να ψάξει να βρει τον Δαβίδ.
Στρατοπέδευσε στον λόφο Αχελά, που βλέπει προς τη Γεσιμών, κοντά στον δρόμο.
Ο Δαβίδ έμενε τότε στην έρημο, και έμαθε ότι ο Σαούλ είχε έρθει στην έρημο να τον καταδιώξει. Γι’ αυτό, έστειλε κατασκόπους για να σιγουρευτεί ότι είχε όντως έρθει.
Αργότερα πήγε εκεί όπου είχε στρατοπεδεύσει ο Σαούλ, και είδε το μέρος όπου κοιμούνταν ο Σαούλ και ο Αβενήρ, ο γιος του Νηρ, ο αρχιστράτηγός του· ο Σαούλ κοιμόταν μέσα στον περίβολο του στρατοπέδου με τους στρατιώτες ολόγυρά του.
Τότε ο Δαβίδ είπε στον Αχιμέλεχ τον Χετταίο και στον Αβισαί, τον γιο της Σερουίας, τον αδελφό του Ιωάβ:
Ποιος θα κατεβεί μαζί μου μέσα στο στρατόπεδο στον Σαούλ; Ο Αβισαί απάντησε:
Εγώ θα κατεβώ μαζί σου.
Τότε ο Δαβίδ και ο Αβισαί μπήκαν στο στρατόπεδο μέσα στη νύχτα και βρήκαν τον Σαούλ να κοιμάται μέσα στον περίβολο του στρατοπέδου, έχοντας το δόρυ του μπηγμένο στο έδαφος, δίπλα στο κεφάλι του· ο Αβενήρ και οι στρατιώτες ήταν ξαπλωμένοι ολόγυρά του. Τότε ο Αβισαί είπε στον Δαβίδ:
Σήμερα ο Θεός παρέδωσε τον εχθρό σου στο χέρι σου.
Και τώρα, σε παρακαλώ, άφησέ με να τον καρφώσω στο έδαφος με το δόρυ μια και έξω, και δεν θα χρειαστώ δεύτερη φορά.
Στη σπηλιά, ο Σαούλ είχε έρθει στον Δαβίδ.
Αυτή τη φορά ο Δαβίδ πήγε στον Σαούλ.
Ήταν μαζί του ο ανιψιός του, ο Αβισαί, ένας γενναίος πολεμιστής.
Στο φεγγαρόφωτο, κινήθηκαν αθόρυβα ανάμεσα στους στρατιώτες του Σαούλ που κοιμούνταν και έφτασαν στο σημείο όπου κοιμόταν ο Σαούλ.
Τώρα, για δεύτερη φορά, ο Σαούλ ήταν στα χέρια του Δαβίδ.
Ο Αβισαί προσφέρθηκε να καρφώσει τον Σαούλ στο έδαφος.
Εκείνου του φαινόταν λογικό να βγάλουν από τη μέση αυτόν που προσπαθούσε τόσο ανελέητα να τους σκοτώσει.
Ο Δαβίδ δεν θα χρειαζόταν να κάνει τίποτα.
Θα μπορούσε αργότερα να αποδώσει τον φόνο στον Αβισαί.
Θα αδράξει ο Δαβίδ την ευκαιρία να απαλλαχτεί από τον εχθρό του μια για πάντα;
Ας δούμε την απάντηση, συνεχίζοντας την ανάγνωση από το εδάφιο 1 Σαμουήλ 26:9. Ωστόσο, ο Δαβίδ είπε στον Αβισαί:
Μην του κάνεις κακό, γιατί ποιος μπορεί να σηκώσει το χέρι του εναντίον του χρισμένου του Ιεχωβά και να παραμείνει αθώος; Ο Δαβίδ συνέχισε:
Όσο βέβαιο είναι ότι ζει ο Ιεχωβά, θα τον πλήξει ο Ιεχωβά ή θα έρθει η ημέρα του και θα πεθάνει ή θα κατεβεί στη μάχη και θα αφανιστεί.
Είναι αδιανόητο από την άποψη του Ιεχωβά να σηκώσω το χέρι μου εναντίον του χρισμένου του Ιεχωβά!
Πάρε λοιπόν, σε παρακαλώ, το δόρυ που είναι δίπλα στο κεφάλι του και την κανάτα του νερού, και ας φύγουμε.
Ο Δαβίδ λοιπόν πήρε το δόρυ και την κανάτα του νερού δίπλα από το κεφάλι του Σαούλ και έφυγαν.
Κανείς δεν τους είδε ούτε τους αντιλήφθηκε ούτε ξύπνησε κανείς, γιατί όλοι τους κοιμούνταν, επειδή βαθύς ύπνος από τον Ιεχωβά είχε πέσει πάνω τους.
Ο Δαβίδ δεν έπεσε στην παγίδα να σκεφτεί ότι θα ήταν αποδεκτό να επιτεθεί ο Αβισαί στον Σαούλ.
Αναγνώρισε ότι ο Ιεχωβά θα τιμωρούσε τον Σαούλ.
Και πάλι, περίμενε να διορθώσει ο Ιεχωβά την κατάσταση.
Ο Δαβίδ σκέφτηκε πώς θα μπορούσε ο Ιεχωβά να ενεργήσει για χάρη τους στο μέλλον και ψιθύρισε στον Αβισαί ότι ο Σαούλ θα μπορούσε να πεθάνει στη μάχη.
Πάνω από έναν χρόνο αργότερα, αυτό ακριβώς συνέβη.
Τα χρόνια που ο Δαβίδ ζούσε ως φυγάς, η ζωή του ήταν γεμάτη ένταση.
Αλλά ποτέ δεν έγινε ανυπόμονος με τον Ιεχωβά.
Και έκανε ό,τι μπορούσε υπό εκείνες τις περιστάσεις.
Για παράδειγμα, όταν ζούσε ανάμεσα στους Φιλισταίους, άδραξε την ευκαιρία να προστατέψει τον Ισραήλ κάνοντας επιθέσεις σε εχθρούς του έθνους. Όταν αντιμετωπίζουμε δυσκολίες, μπορούμε και εμείς να αξιοποιούμε την κατάστασή μας κάνοντας ό,τι μπορούμε, βέβαιοι πως ο Ιεχωβά θα φέρει ανακούφιση στον πιο κατάλληλο καιρό.
Τελικά, ο Δαβίδ έγινε βασιλιάς και βασίλεψε 40 χρόνια.
Προς το τέλος της ζωής του, έγραψε τον Ψαλμό 37.
Ίσως είχε κατά νου τα τρία περιστατικά που εξετάσαμε καθώς συνέθετε εκείνον τον ψαλμό.
Έγραψε για τη μακροθυμία, για την ανάγκη να προσμένουμε τον Ιεχωβά και για τη βέβαιη εκπλήρωση των υποσχέσεων του Ιεχωβά.
Αυτός ο ψαλμός μάς δίνει τόσο συμβουλές όσο και ενθάρρυνση.
Ας ολοκληρώσουμε διαβάζοντας εκείνα τα θεόπνευστα λόγια.
Πάμε στον Ψαλμό 37, εδάφια 1 έως 7.
Θα σας αφήσω να το βρείτε. Ψαλμός 37, εδάφια 1 έως 7: «Μην αναστατώνεσαι εξαιτίας των κακών ανθρώπων και μη φθονείς εκείνους που αδικοπραγούν.
Θα ξεραθούν γρήγορα σαν χόρτο και θα μαραθούν σαν χλωρό χορτάρι.
Να εμπιστεύεσαι στον Ιεχωβά και να κάνεις το καλό· να κατοικείς στη γη και να ενεργείς με πιστότητα.
Να βρίσκεις εξαιρετική ευχαρίστηση στον Ιεχωβά, και αυτός θα εκπληρώσει τις επιθυμίες της καρδιάς σου.
Εμπιστέψου την οδό σου στον Ιεχωβά· βασίσου σε αυτόν, και αυτός θα ενεργήσει για χάρη σου.
Θα κάνει τη δικαιοσύνη σου να λάμψει σαν την αυγή, και την κρίση σου σαν τον ήλιο του μεσημεριού.
Να μένεις σιωπηλός ενώπιον του Ιεχωβά και να τον προσμένεις καρτερικά».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου