Έχετε βρεθεί ποτέ σε μια κατάσταση που νιώσατε ιδιαίτερα αγχωμένοι, ευάλωτοι ή και φοβισμένοι και είχατε ανάγκη τους πιο στενούς σας φίλους δίπλα σας για να σας στηρίξουν και να σας ενθαρρύνουν;
Πιθανότατα όλοι το έχουμε ζήσει αυτό. Φανταστείτε, για παράδειγμα, ότι είστε στη διακονία αγρού μαζί με τους φίλους σας.
Είστε σε μια ήσυχη γειτονιά, βλέπετε τους φίλους σας πιο κάτω να πηγαίνουν από πόρτα σε πόρτα, όπως εσείς.
Και, εντελώς ξαφνικά, έρχεται η αστυνομία.
Έρχονται σε εσάς μόνο και σας λένε να τους ακολουθήσετε στο αστυνομικό τμήμα.
Ψάχνετε γύρω να δείτε τους φίλους σας, και είναι όλοι άφαντοι.
Σας άφησαν ολομόναχους να τα βγάλετε πέρα.
Πώς θα νιώθατε;
Απογοητευμένοι;
Αποκαρδιωμένοι;
Μήπως και λίγο θυμωμένοι;
Τώρα ίσως μπορούμε να καταλάβουμε κάπως πώς μπορεί να ένιωσε ο Ιησούς εκεί στον κήπο της Γεθσημανή όταν ήρθε ένας όχλος εχθρών του για να τον συλλάβει και να τον σύρει για δίκη.
Και πού ήταν οι 11 πιο στενοί του φίλοι; Όπως λέει το σημερινό εδάφιο: «Όλοι τον εγκατέλειψαν και έφυγαν».
Και όμως, πριν από λίγες μόνο ώρες αυτοί οι ίδιοι άντρες είχαν ορκιστεί ότι θα προτιμούσαν να πεθάνουν παρά να εγκαταλείψουν τον Κύριό τους.
Ο Ιησούς ήταν άνθρωπος και είχε αισθήματα σαν τα δικά μας, αν και μπορούσε να τα ελέγχει με τέλειο τρόπο.
Φυσικά, ο Ιησούς είχε ένα πλεονέκτημα.
Γνώριζε ότι είχε προφητευτεί πάνω από 500 χρόνια νωρίτερα πως θα του συνέβαινε κάτι τέτοιο.
Ας διαβάσουμε αυτή την προφητεία στον Ζαχαρία, κεφάλαιο 13 —Ζαχαρίας 13:7. Ο Ιεχωβά φρόντισε να γραφτεί το εξής: «“Σπαθί, ξύπνα εναντίον του ποιμένα μου, εναντίον του συντρόφου μου”, λέει ο Ιεχωβά των στρατευμάτων.
“Πάταξε τον ποιμένα, και ας διασκορπιστεί το ποίμνιο”».
Γι’ αυτό και ο Ιησούς είπε τα εξής στους Έντεκα καθώς έφευγαν από το ανώγειο στην Ιερουσαλήμ και κατευθύνονταν προς τη Γεθσημανή, παραθέτοντας αυτήν ακριβώς την προφητεία.
Πάμε στον Ματθαίο, στο κεφάλαιο 26, στο εδάφιο 31 —Ματθαίος 26:31. Εδώ αναφέρει: «Τότε ο Ιησούς τούς είπε:
“Όλοι σας θα σκανδαλιστείτε σε σχέση με εμένα αυτή τη νύχτα, γιατί είναι γραμμένο: «Θα πατάξω τον ποιμένα, και τα πρόβατα του ποιμνίου θα διασκορπιστούν»”».
Φανταζόμαστε τι μπορεί να σκέφτονταν οι απόστολοι καθώς έτρεχαν μέσα στα σκοτάδια να σωθούν. Μήπως σκέφτονταν:
“Ο κύριος είπε ότι θα συνέβαινε αυτό, οπότε κάνουμε το καθήκον μας”;
Μάλλον όχι.
Πιο λογικό είναι να υποθέσουμε ότι ήταν τόσο τρομοκρατημένοι που το μόνο που σκέφτονταν ήταν ο γρηγορότερος τρόπος να φύγουν και να γλιτώσουν.
Ό,τι και αν σκέφτονταν οι Έντεκα εκείνη τη στιγμή, δεν κατάφεραν να εφαρμόσουν την παροιμία που λέει: «Ο αληθινός φίλος δείχνει πάντοτε αγάπη και αποδεικνύεται αδελφός που γεννήθηκε για καιρούς στενοχώριας». —Παροιμίες 17:17
Μπορείτε να σκεφτείτε κάποια Βιβλική αρχή που θα βοηθούσε τον καθένα μας να είναι αδελφός ή αδελφή “που γεννήθηκε για καιρό στενοχώριας” όταν ένας φίλος μας είναι ιδιαίτερα αγχωμένος, ευάλωτος ή φοβισμένος;
Είναι ενδιαφέρον ότι, δύο χρόνια πριν από αυτό το τραυματικό περιστατικό, ο Ιησούς είχε διδάξει έναν θαυμάσιο κανόνα που, αν τον ακολουθούμε πάντα, δεν θα απογοητεύσουμε ποτέ τους φίλους μας την ώρα που μας χρειάζονται.
Δίδαξε αυτό τον κανόνα στην Επί του Όρους Ομιλία, και τον αναφέρουν και οι δύο Ευαγγελιστές που κατέγραψαν αυτή την ομιλία του Ιησού.
Ας δούμε πώς τον ανέφερε ο Ματθαίος στο Ματθαίος 7:12 —Ματθαίος 7:12. Εκεί λέει: «Όλα όσα θέλετε λοιπόν να κάνουν οι άλλοι σε εσάς πρέπει να κάνετε και εσείς σε αυτούς». Ο Λουκάς τον ανέφερε ως εξής: «Και όπως θέλετε να κάνουν οι άλλοι σε εσάς, έτσι να κάνετε και εσείς σε αυτούς».
Αυτός είναι ένας χρυσός κανόνας για την καθημερινή μας ζωή.
Όπως το καθαρό χρυσάφι δεν θαμπώνει ποτέ, έτσι και η αξία του Χρυσού Κανόνα δεν μειώνεται ποτέ.
Και παρότι είναι ίσως ο πιο γνωστός κανόνας που ειπώθηκε ποτέ, είναι επίσης και αυτός που ξεχνιέται πιο εύκολα κάποιες φορές.
Πώς μπορούμε να τον εφαρμόζουμε;
Ουσιαστικά χρειάζονται δύο βήματα. Πρώτα από όλα, να σκεφτόμαστε:
“Αν ήμουν εγώ στη θέση του άλλου, πώς θα ένιωθα;
Τι θα χρειαζόμουν;
Τι θα ήθελα;”
Και δεύτερον, να κάνουμε κάτι, να ενεργήσουμε με καλοσύνη και έλεος προς το άλλο άτομο.
Όλα ξεκινούν από το να γίνουμε πιο ευαίσθητοι ως προς τα αισθήματα των άλλων.
Ο Ιησούς αποτελεί θαυμάσιο παράδειγμα για εμάς ως προς αυτό επειδή σε πολλές περιπτώσεις και υπό διάφορες συνθήκες συμμεριζόταν τα αισθήματα όσων υπέφεραν για κάποιον λόγο.
Πρώτον, ήταν ευαίσθητος ως προς τις ανάγκες τους.
Ένιωθε τον πόνο τους στην καρδιά του.
Και, δεύτερον, εκδήλωνε συμπόνια, έπαιρνε την πρωτοβουλία να κάνει κάτι.
Βοηθούσε όσους περνούσαν στενοχώριες.
Ας δούμε κάποια παραδείγματα.
Στον Μάρκο, στο κεφάλαιο 1, βλέπουμε πώς υποκινούνταν ο Ιησούς να ανακουφίσει όσους υπέφεραν.
Είναι η περίπτωση που πλησίασε τον Ιησού ένας άντρας γεμάτος λέπρα.
Ο Ιησούς γνώριζε ότι ήταν παράνομο να βρίσκεται αυτός ο άντρας εκεί.
Αλλά ένιωσε τόσο βαθιά αισθήματα για αυτόν που, αντί να τον διώξει, ο Ιησούς έκανε το αδιανόητο:
Τον άγγιξε.
Και, μετά από αυτό το άγγιγμα, η ασθένεια που είχε κάνει αυτόν τον άντρα απόβλητο εξαφανίστηκε.
Βλέπετε, ο Ιησούς γνώριζε την άκαρδη στάση που είχαν οι θρησκευτικοί ηγέτες απέναντι στους λεπρούς.
Αλλά εκείνος ένιωθε βαθιά συμπόνια για όσους υπέφεραν.
Τώρα, αν πάμε στον Λουκά, στο κεφάλαιο 7, θα δούμε πώς υποκινούνταν ο Ιησούς να διώχνει τη θλίψη των ανθρώπων.
Λέει τι έκανε ο Ιησούς όταν είδε μια κηδεία.
Εκείνη η κατάσταση ήταν ιδιαίτερα τραγική επειδή μόλις είχε πεθάνει ο μοναχογιός μιας χήρας, το μοναδικό της στήριγμα.
Το βλέμμα του Ιησού στάθηκε στην απαρηγόρητη μητέρα, και της είπε να σταματήσει να κλαίει.
Μετά, μίλησε στο άψυχο σώμα, και ο νεαρός επανήλθε στη ζωή.
Κανένας θρησκευτικός ηγέτης δεν είχε κάνει κάτι τέτοιο για τους ανθρώπους.
Τι μαθαίνουμε από αυτές τις δύο αφηγήσεις σχετικά με τον Χριστό;
Προσέξατε και στις δύο περιπτώσεις τη σχέση ανάμεσα στη συμπόνια του Ιησού και στις ενέργειές του;
Δεν μπορούσε να βλέπει τα βάσανα των άλλων χωρίς να νιώσει συμπόνια για αυτούς, και δεν μπορούσε να νιώσει συμπόνια για αυτούς και να μην κάνει κάτι για αυτούς.
Όλα αυτά λοιπόν που έκανε ο Ιησούς μάς βοηθούν να καταλάβουμε τι στάση πρέπει να έχουμε απέναντι στους ανθρώπους γύρω μας που περνούν δύσκολες καταστάσεις στη ζωή.
Αν πάμε τώρα στο κεφάλαιο 15 του Ιωάννη, θα δούμε το υπέρτατο παράδειγμα εφαρμογής του Χρυσού Κανόνα —Ιωάννης 15:13. Ο Ιησούς είπε το εξής για τον εαυτό του: «Κανείς δεν έχει αγάπη μεγαλύτερη από αυτήν, από το να παραδώσει τη ζωή του για χάρη των φίλων του».
Ας σκεφτούμε πάλι λίγο τον Ιησού εκείνη τη νύχτα στη Γεθσημανή.
Ο Ιωάννης ανέφερε κάτι πολύ ενθαρρυντικό στη δική του αφήγηση.
Ας ανοίξουμε στον Ιωάννη, κεφάλαιο 16, και ας διαβάσουμε το εδάφιο 32: «Δείτε!
Έρχεται η ώρα, και μάλιστα έχει έρθει, που θα διασκορπιστείτε ο καθένας στο σπίτι του και θα με αφήσετε μόνο».
Αυτό είχε πει ο Ιησούς στους 11 πιστούς αποστόλους του. Μετά όμως είπε: «Αλλά δεν είμαι μόνος, επειδή ο Πατέρας είναι μαζί μου».
Άρα, ο Ιησούς ένιωθε το στοργικό ενδιαφέρον του Πατέρα του —ότι δεν ήταν απόμακρος ούτε αδιάφορος και ότι δεν είχε ξεχάσει τον αγαπητό του Γιο.
Αυτό το στενό δέσιμο με τον Θεό ασφαλώς ενίσχυε τον Ιησού εκείνες τις στιγμές που δεν είχε κανέναν άνθρωπο γύρω του για να τον βοηθήσει.
Παρόμοια, μπορούμε και εμείς να είμαστε πάντα βέβαιοι ότι ο καλύτερός μας Φίλος, ο Ιεχωβά, θα είναι στο πλευρό μας, θα μας στηρίζει, θα μας ενθαρρύνει και θα μας ενισχύει ώστε να αντιμετωπίζουμε τις έγνοιες της καθημερινότητας και τις ανησυχίες μας οποτεδήποτε βρεθούμε σε μια κατάσταση που θα νιώσουμε αγχωμένοι, ευάλωτοι ή φοβισμένοι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου