https://www.jw.org/finder?locale=el&lank=pub-jwbvod25_1_VIDEO&docid=1011214&applanguage=G
Με χαρά, σας καλωσορίζουμε όλους, όπου και αν βρίσκεστε, στην πρωινή λατρεία για την πιο σημαντική ημέρα του 2025 —την Aνάμνηση του θανάτου του Χριστού.
Kαλώς ήρθατε!
Αρχικά, ο αδερφός Μπόμπ Μπάτλερ, βοηθός της Επιτροπής Εκδόσεων, θα διαβάσει το εδάφιο της ημέρας.
Ημέρα Ανάμνησης, Σάββατο 12 Απριλίου. «Το δώρο που δίνει ο Θεός είναι αιώνια ζωή μέσω του Χριστού Ιησού του
Κυρίου μας».
Ρωμαίους 6:23.
Σε ευχαριστούμε, Μπομπ.
Απόψε, θα εξετάσουμε πώς μπορούμε να δείχνουμε εκτίμηση για τις δύο μεγαλύτερες εκδηλώσεις αγάπης που
έγιναν ποτέ.
Ας μιλήσουμε εν συντομία για τα δώρα της συγχώρησης και της αιώνιας ζωής.
Η συγχώρηση του Ιεχωβά καθιστά εφικτή την αιώνια ζωή.
Πόσες αμαρτίες έχετε διαπράξει στη διάρκεια της ζωής σας;
Υπάρχουν στιγμές που σκεφτήκατε, είπατε ή κάνατε κάτι που
δεν έπρεπε ή που δεν σκεφτήκατε, δεν
είπατε ή δεν κάνατε κάτι που έπρεπε;
Όλοι έχουμε κάνει αμέτρητα λάθη στη ζωή μας.
Για να το κατανοήσουμε καλύτερα, φανταστείτε ότι κάποιος διαπράττειδέκα
αμαρτίες την ημέρα, ίσως βέβαια οι δέκα
είναι λίγες αν θελούμε να είμαστε
ειλικρινείς με τον εαυτό μας.
Αλλά ας πούμε δέκα αμαρτίες την ημέρα επί 365 μέρες τον χρόνο.
Πόσες αμαρτίες θα έχει κάνει κάποιος σε 25 χρόνια;
Ενενήντα μία χιλιάδες διακόσιες πενήντα.
Και αν υπολογίσουμε και τα δίσεκτα έτη είναι άλλες έξι μέρες, άρα συνολικά 91.310
αμαρτίες.
Και αυτό μόνο με δέκα αμαρτίες την ημέρα.
Σε 50 χρόνια, θα ήταν πάνω από 180.000.
Αυτό είναι ένα τεράστιο χρέος αμαρτιών.
Ασφαλώς, οι αμαρτίες που κάνουν οι άλλοι εναντίον μας δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτό.
Το πρώτο μέρος του σημερινού εδαφίου στο Ρωμαίους 6:23 αναφέρει: «Ο μισθός που πληρώνει η αμαρτία είναι
θάνατος».
Λόγω της αμαρτίας, είμαστε καταδικασμένοι σε θάνατο.
Μπορούμε όμως να κάνουμε εξιλέωση για τις αμαρτίες μας ή να τις καλύψουμε;
Στον Ψαλμό 49:7, 8 βρίσκουμε την απάντηση. Εκεί λέει ξεκάθαρα: «Κανείς τους δεν μπορεί ποτέ να απολυτρώσει [ή να εξαγοράσει, να απελευθερώσει] αδελφό ούτε να δώσει στον Θεό λύτρο για αυτόν (το λυτρωτικό αντίτιμο για τη ζωή τους είναι
τόσο υψηλό ώστε δεν θα μπορέσουν να το
καταβάλουν ποτέ)».
Η κατάστασή μας ήταν απελπιστικήαπό ανθρώπινη άποψη.
Δεν μπορούμε να απολυτρώσουμε τον εαυτό μας.
Είναι απογοητευτικό όταν αυτόπου χρειαζόμαστε απεγνωσμένα
είναι κάτι άπιαστο.
Αλλά εκεί είναι που επενέβη ο Ιεχωβά. Το δεύτερο μέρος του εδαφίου Ρωμαίους 6:23
λέει: «Το δώρο που δίνει ο Θεός είναι αιώνια ζωή μέσω του Χριστού Ιησού του Κυρίου μας».
Η απελπιστική μας κατάσταση αναδεικνύει ακόμη πιο πολύ την αξία του δώρου που δίνει ο Θεός —αιώνια ζωή μέσω της συγχώρησης των αμαρτιών.
Η λέξη «χάρισμα» του πρωτότυπου κειμένου συνδέεται στενά με την έννοια της «παρ’ αξίαν
καλοσύνης».
Άρα, η λέξη «χάρισμα» αναφέρεται σε ένα δώρο που προσφέρεταιμε
καλοσύνη σε κάποιον χωρίς να το αξίζει.
Φυσικά, αυτό που τονίζεται δεν είναι η αναξιότητα του αποδέκτη, αλλά η γενναιοδωρία του Δότη.
Ο Ιεχωβά σάς αγάπησε τόσο πολύ ώστε έδωσε τον μονογενή του Γιο ως λυτρωτική
θυσία. «Το δώρο που δίνει ο Θεός είναι
αιώνια ζωή».
Μήπως σας βασανίζουν λάθη του παρελθόντος, και αναρωτιέστε αν ο Ιεχωβά σάς έχει όντως
συγχωρήσει;
Σε ποιον βαθμό η θυσία του Ιησού καλύπτει τις αμαρτίες μας;
Ο Ιεχωβά προμήθευσε ένα οπτικό βοήθημα στην ετήσια Ημέρα της Εξιλέωσης στον αρχαίο
Ισραήλ, το οποίο μας παρηγορεί και
σήμερα.
Η Ημέρα της Εξιλέωσης στην εβραϊκή σημαίνει κυριολεκτικά «ημέρα των καλύψεων». Στο λήμμα «Ημέρα της Εξιλέωσης» του Ενόραση
λέει:
“Οραματιζόμενοι τα γεγονότα εκείνης της ημέρας, καταλαβαίνουμε καλύτερα τη σημασία της για
τους Ισραηλίτες.
Αποκτούσαν μεγαλύτερη συναίσθηση της αμαρτωλότητάς τους και της ανάγκης για απολύτρωση, καθώς και περισσότερη εκτίμηση για το άφθονο έλεος που εκδήλωνε ο Ιεχωβά προμηθεύοντας αυτή τη διευθέτηση ώστε να καλύπτονται οι αμαρτίες που είχαν διαπράξει το προηγούμενο έτος”.
Το δέκατο έκτο κεφάλαιο του Λευιτικού περιγράφει λεπτομερώς την Ημέρα της Εξιλέωσης.
Πολλά από τα χαρακτηριστικά της αναπαριστώνται σε ένα εξαιρετικό βίντεο της
οργάνωσης με τίτλο <i>Η Σκηνή της
Μαρτυρίας</i>.
Μπορείτε να το ξαναδείτε.
Αλλά υπάρχει και ένα άλλο χαρακτηριστικό της Ημέρας της
Εξιλέωσης.
Στο Λευιτικό 16:5 λέει ότι ο Ααρών, ο αρχιερέας, «πρέπει να πάρει από τη σύναξη των Ισραηλιτών δύο αρσενικά κατσικάκια ως προσφορά για
αμαρτία».
Σε αυτή την περίπτωση λοιπόν αυτά τα δύο κατσικάκια αποτελούσαν μία προσφορά για αμαρτία.
Ας διαβάσουμε τώρα τα εδάφια 7-10 —Λευιτικό 16:7-10.
Εκεί λέει: «Μετά [ο Ααρών] θα πάρει τα δύο κατσίκια και θα τα βάλει να σταθούν ενώπιον του Ιεχωβά στην είσοδο της σκηνής της συνάντησης.
Ο Ααρών θα τραβήξει κλήρους για τα δύο κατσίκια, τον έναν κλήρο για τον Ιεχωβά και τον άλλον
για τον Αζαζήλ.
Ο Ααρών θα φέρει το κατσίκι το οποίο κληρώθηκε για τον Ιεχωβά και θα το χρησιμοποιήσει ως προσφορά για
αμαρτία.
Αλλά το κατσίκι το οποίο κληρώθηκε για τον Αζαζήλ πρέπει να φερθεί ζωντανό ενώπιον του Ιεχωβά, προκειμένου να επιτελεστεί η εξιλέωση πάνω του
και κατόπιν να σταλεί για τον Αζαζήλ
στην έρημο».
Εδώ γίνεται αναφορά στο κατσίκι για τον Αζαζήλ.
Η υποσημείωση λέει ότι Αζαζήλ πιθανόν σημαίνει «Κατσίκι που Εξαφανίζεται».
Όπως φαίνεται στα επόμενα εδάφια, αφού ο Ααρών θυσίαζε τον ταύροτης προσφοράς
για αμαρτία και έκανε εξιλέωση για τον
εαυτό του και για το σπιτικό του, περιλαμβανομένης
και της φυλής του Λευί, κατόπιν θυσίαζε
το πρώτο κατσίκι —το κατσίκι για τον
Ιεχωβά.
Με αυτό έκανε εξιλέωση για το δεύτερο κατσίκι, το κατσίκι για τον Αζαζήλ που θα στελνόταν
στην έρημο, καθώς και για τις αμαρτίες
όλου του λαού.
Η εξιλέωση για το ζωντανό κατσίκι προερχόταν από το αίμα του κατσικιού που είχε μόλις θανατωθεί ως προσφορά για
αμαρτία εφόσον η ζωή της σάρκας είναι
στο αίμα.
Η αξία του αίματος ή αλλιώς της ζωής του σφαγμένου
κατσικιού μεταφερόταν έτσι στο ζωντανό
κατσίκι,στο κατσίκι για τον Αζαζήλ.
Τι γινόταν μετά;
Δείτε παρακαλώ τα εδάφια 20-22, εδάφιο 20: «Αφού τελειώσει [ο Ααρών]την
εξιλέωση για τον άγιο τόπο, τη σκηνή της
συνάντησης και το θυσιαστήριο, θα φέρει
και το ζωντανό κατσίκι.
Ο Ααρών θα βάλει και τα δυο του χέριαπάνω στο κεφάλι του
ζωντανού κατσικιού και θα ομολογήσει
πάνω σε αυτόόλα τα σφάλματα των Ισραηλιτών, όλες τις παραβάσεις τους και όλες τις αμαρτίες
τους και, αφού τα θέσει αυτά πάνω στο
κεφάλι του κατσικιού, θα το στείλει στην
έρημο με οδηγό κάποιονπου έχει διοριστεί για αυτό.
Το κατσίκι θα μεταφέρει σε ερημική γη όλα τα σφάλματά τους που έχει πάνω του, και αυτός θα στείλει το κατσίκι στην έρημο».
Ο αρχιερέας ομολογούσε πάνω στο κατσίκι όλα τα σφάλματα των Ισραηλιτών και όλες τις παραβάσεις και τις αμαρτίες τους.
Καθώς ο λαός άκουγε τα λόγια του, αναμφίβολα έκαναν σκέψειςγια τη δική τους
αμαρτωλή κατάσταση και για τα σφάλματα
που ο καθένας τους είχε κάνει το
προηγούμενο έτος παραβαίνοντας τον Μωσαϊκό Νόμο.
Φανταστείτε να βλέπετε να οδηγούν το κατσίκι όλο και πιο μακριά από τη σκηνή της συνάντησης
την ετήσια Ημέρα της Εξιλέωσης.
Στα μετέπειτα χρόνια, έριχναν το κατσίκι σε έναν γκρεμό για να διασφαλίσουν ότι δεν θα επέστρεφε.
Ο λαός παρακολουθούσε με προσοχή καθώς το κατσίκι με μεταφορική έννοια έπαιρνε τις αμαρτίες τους
στην έρημο, και δεν θα το ξαναέβλεπαν
ποτέ.
Πρέπει να ένιωθαν τεράστια ανακούφιση καθώς το έβλεπαν να οδηγείται έξω από το
στρατόπεδο για να μην επιστρέψει ποτέ.
Πόσο παραστατικά εξεικόνιζε αυτότη συγχώρηση του Ιεχωβά!
Φυσικά, υπήρχαν περιπτώσεις που η Ημέρα της Εξιλέωσης είχε ξεχωριστή σημασία για κάποιους
Ισραηλίτες.
Για παράδειγμα, φανταστείτε ότι είστε ο βασιλιάς Δαβίδ μετά τη σοβαρή αμαρτία του με τη Βηθ-σαβεέ και τον επακόλουθο φόνο του Ουρία.
Αν και ο προφήτης Νάθαν είπε στον μετανοημένο Δαβίδ ότι ο Ιεχωβά τον συγχώρησε, ο Δαβίδ πρέπει να ένιωσε τεράστια ανακούφιση όταν είδε το κατσίκι για τον Αζαζήλ να χάνεται στην έρημο την Ημέρα της Εξιλέωσης.
Ή σκεφτείτε τον μετανοημένο Μανασσή.
Ή τι θα λέγαμε για τους Ιουδαίους την εποχή του Ιωσία ή την εποχή του Νεεμία που συνειδητοποίησαν πόσο είχαν παρεκκλίνει από
τον νόμο του Θεού;
Αναμφίβολα, η Ημέρα της Εξιλέωσης τούς παρηγορούσε πολύ και τους καθησύχαζε καθώς έκαναν ευθείς δρόμους για τα πόδια τους και στοχάζονταν το μεγάλο έλεος του Ιεχωβά.
Γιατί αυτό μας παρηγορεί και μας καθησυχάζει και εμάς χιλιάδες χρόνια αργότερα;
Ας ανοίξουμε στον Ησαΐα κεφάλαιο 53, και ας διαβάσουμε τα εδάφια 4 και 5 —Ησαΐας 53:4, 5. Σχετικά με τον Μεσσία, ο Ησαΐας προφήτευσε: «Ναι, πράγματι, αυτός βάσταξε τις
αρρώστιες μας και επιφορτίστηκε τους
πόνους μας.
Αλλά εμείς νομίζαμε ότι τον είχε πλήξει, τον είχε χτυπήσει και τον είχε ταλαιπωρήσει ο
Θεός.
Αυτός όμως τρυπήθηκε με δόρυ για την παράβασή μας· συντρίφτηκε για τα σφάλματά μας.
Υπέστη την τιμωρία για να έχουμε εμείς ειρήνη, και λόγω των πληγών του γιατρευτήκαμε».
Παρότι η Ημέρα της Εξιλέωσης δεν οδηγούσε σε πλήρη και μόνιμη αφαίρεση
αμαρτιών, ακόμη και για τον Ισραήλ, τα διάφορα στοιχεία αυτής της ετήσιας γιορτής έστρεφαν την προσοχή στη μεγαλειώδη εξιλέωση που επιτέλεσε ο Ιησούς Χριστός.
Έγινε ο αποδιοπομπαίος τράγος. «Βάσταξε τις αρρώστιες μας . . . τρυπήθηκε με δόρυ για την παράβασή μας».
Ναι, ο Ιεχωβά κάλυψε το τεράστιο χρέος των αμαρτιών μας με τη λυτρωτική θυσία του Ιησού. Φανταστείτε το εξής σκηνικό:
Είστε έξω για φαγητό με φίλους, και το ίδιο άτομο πληρώνει το λογαριασμό κάθε
φορά.
Λέει: «Μην ανησυχείς. Έχω πληρώσει εγώ».
Την επόμενη φορά ξανά: «Εγώ θα πληρώσω».
Την άλλη μέρα, λέει πάλι: «Εγώ πληρώνω».
Αισθανόμαστε άβολα όταν κάποιοςκαλύπτει επανειλημμένα το
χρέος μας, αλλά αισθανόμαστε βαθιά
εκτίμηση για την καλοσύνη και τη
γενναιοδωρία του.
Ακριβώς αυτό δεν κάνει ο Ιεχωβά κάθε μέρα και για εμάς;
Σε κάθε μας αμάρτημα, σε κάθε σφάλμα, σε κάθε μας παράβαση —αν μετανοούμε, ο Ιεχωβά μας συγχωρεί πρόθυμα.
Είναι σαν να μας λέει ο Ιεχωβά: «Πλήρωσα εγώ τον λογαριασμό». Γι’ αυτόν τον λόγο, ο απόστολος Παύλοςέγραψε
στην 1 Τιμόθεο 1:15: «Αυτός ο λόγος
είναι αληθινός και άξιος πλήρους
αποδοχής:
Ο Χριστός Ιησούς ήρθε στον κόσμογια να σώσει αμαρτωλούς».
Η θυσία του Χριστού μπορεί να καλύψει ακόμη και σοβαρές αμαρτίες.
Αλλά γιατί είναι τόσο σημαντικό να αποδεχτούμε τη διδασκαλία του λύτρου;
Επειδή είναι βασικό για να είμαστε χαρούμενοι και ικανοποιημένοι.
Ο Ιεχωβά θέλει να τον υπηρετούμε με χαρά.
Με καθαρή συνείδηση μπορούμενα υπηρετούμε τον Ιεχωβά με τρόπο που τον ευαρεστεί.
Η Ημέρα της Εξιλέωσης ήταν στις 10 του μήνα Τισρί.
Είναι ενδιαφέρον ότι η Γιορτή των Σκηνών άρχιζε μετά από λίγες μέρες στις 15 Τισρί.
Σύμφωνα με το Δευτερονόμιο 16:15, όλες τις μέρες αυτής της γιορτής, ο λαός έπρεπε να είναι «γεμάτος χαρά».
Εφόσον η Ημέρα της Εξιλέωσης τηρούνταν μόλις πέντε μέρες νωρίτερα και οι αμαρτίες τους είχαν καλυφτεί, ο λαός αισθανόταν ότι βρισκόταν σε ειρήνη με
τον Ιεχωβά.
Η χαρούμενη απόδοση ευχαριστιών ήταν το χαρακτηριστικό γνώρισμα της Γιορτής
των Σκηνών.
Τι θα πούμε για εμάς;
Την περίοδο της Ανάμνησης πρέπει να αφιερώνουμε χρόνο για να
στοχαζόμαστε όσα έκαναν ο Ιεχωβά και ο
Ιησούς για εμάς.
Υποκινούμαστε να καλλιεργούμε και να δείχνουμε την
εκτίμησή μας για το παρ’ αξίαν δώρο της
αιώνιας ζωής.
Επίσης, συγχωρούμε τους άλλους.
Δεν θέλουμε να δεχτούμετην παρ’ αξίαν καλοσύνη του Ιεχωβά
και να μας διαφύγει ο σκοπός της.
Ωστόσο, χαιρόμαστε επίσης για το έλεος και τη συγχώρηση
του Ιεχωβά.
Εκδηλώνουμε τη χαρά του αγίου πνεύματος. Νιώθουμε όπως ο Δαβίδ, ο οποίος είπε στον
Ψαλμό 32:1: «Ευτυχισμένος είναι εκείνος
του οποίου η παράβαση έχει συγχωρηθεί, του
οποίου η αμαρτία έχει καλυφτεί».
Τι είδαμε λοιπόν; «Ο
μισθός που πληρώνει η αμαρτία είναι θάνατος, αλλά το δώρο που δίνει ο Θεός είναι αιώνια ζωή μέσω του Χριστού Ιησού του
Κυρίου μας», και η Ημέρα της Εξιλέωσης
στον αρχαίο Ισραήλ μάς διαβεβαιώνει ότι
η θυσία του Χριστούαφαιρεί πλήρως τις αμαρτίες μας —καθησυχαστικές σκέψεις καθώς ετοιμάζουμε την
καρδιά μας για την Ανάμνηση.
Καθώς ο αδελφός Μπάτλερ διαβάζει τα τυπωμένα σχόλια, προσέξτε πώς πρόσφερε ο Ιησούς ένα αντίστοιχο
λύτρο. «Από μόνοι μας δεν θα μπορούσαμε
ποτένα απολυτρώσουμε τον εαυτό μας από
την αμαρτία και τον θάνατο.
Γι’ αυτό, με μεγάλο κόστος για τον ίδιοκαι για τον
αγαπητό του Γιο, ο Ιεχωβά διευθέτησε να
δώσει ο Ιησούς τη ζωή του για χάρη μας.
Όσο περισσότερο στοχαζόμαστε τι θυσίασαν ο Ιεχωβά και ο Ιησούς για εμάς, τόσο περισσότερο θα εκτιμούμε το λύτρο.
Όταν ο Αδάμ αμάρτησε, έχασε την προοπτική της αιώνιας ζωής, όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά και για όλα
τα παιδιά του.
Προκειμένου να εξαγοραστεί αυτό που έχασε ο Αδάμ, ο Ιησούς πρόσφερε τη δική του τέλεια ζωή ως
θυσία.
Σε όλη τη διάρκεια της επίγειας ζωής του, ο Ιησούς «δεν διέπραξε αμαρτία ούτε βρέθηκε απάτη στο στόμα του».
Τη στιγμή του θανάτου του, η τέλεια ζωή του Ιησού αντιστοιχούσε ακριβώς στη ζωή που έχασε ο
Αδάμ.
Σε ευχαριστούμε, Μπομπ.
Τώρα, ας ακούσουμε την ανάγνωσητης Γραφής για την
Ανάμνηση διαβάζοντας τα γεγονότα με
χρονολογική σειρά.
Ας παρακολουθήσουμε από τη Γραφή μας.
Είμαστε πολύ χαρούμενοι που όλοι ενωμένοι ως ο ευτυχισμένος λαός του Ιεχωβά θα τηρήσουμε απόψε τηνΑνάμνηση του θανάτου του
Χριστού.
Να είστε βέβαιοι ότι το Κυβερνών Σώμα αγαπάει τον καθένα σας ξεχωριστά.
Ευχόμαστε ο Ιεχωβά να ευλογείόλο τον λαό του παγκόσμια αυτήν την ιδιαίτερη ημέρα.
