Πηγαίνετε στην ερημιά!
Ποτέ δεν θα βλέπατε μια τέτοια διαφήμιση σε έναν ταξιδιωτικό ιστότοπο.
Με τόσες διαφημίσεις για παραλίες, κρουαζιέρες, χιονοδρομικά κέντρα, γιατί να θέλει κάποιος να πάει στην ερημιά;
Ακούστε έναν λόγο.
Ανοίξτε τη Γραφή σας στο Ματθαίος 14:13.
Λίγο πριν, στο ίδιο κεφάλαιο, διαβάζουμε ότι ο Ιωάννης ο Βαφτιστής αποκεφαλίστηκε.
Αυτό δεν το περίμενε κανείς, ούτε καν ο Ιησούς.
Αυτή η αναπάντεχη, φρικιαστική πράξη, αυτή η τεράστια αδικία οδήγησε σε αυτό που διαβάζουμε στο Ματθαίος 14:13: «Όταν ο Ιησούς το άκουσε αυτό, έφυγε από εκεί με πλοιάριο για κάποιον ερημικό τόπο ώστε να μείνει μόνος του».
Ας σταθούμε εδώ.
Το πρωτότυπο κείμενο χρησιμοποιεί μια φράση που θα μπορούσε να σημαίνει «ερημιά».
Ή, όπως το αποδίδει μια άλλη μετάφραση, «ένα μέρος όπου δεν υπήρχαν άνθρωποι».
Και αυτή δεν ήταν η μόνη φορά που ο Ιησούς πήγε σε ένα τέτοιο μέρος. Στο Ματθαίος 4:1 λέει: «[Μετά το βάφτισμά του] ο Ιησούς οδηγήθηκε από το πνεύμα στην έρημο».
Γιατί πήγε εκεί;
Σκεφτείτε τι είχε μόλις συμβεί.
Στο Ματθαίος 3:16 λέει ότι όταν βαφτίστηκε ο Ιησούς «άνοιξαν οι ουρανοί».
Σύμφωνα με τη σημείωση μελέτης, αυτή η έκφραση ίσως σημαίνει ότι εκείνη τη στιγμή ο Ιεχωβά φρόντισε “να θυμηθεί ο Ιησούς την προανθρώπινη ζωή του στον ουρανό”.
Εμείς δεν μπορούμε καν να διανοηθούμε τι ακριβώς συνέβη εκείνη τη στιγμή.
Τώρα ακόμα και ένα χορταράκι ο Ιησούς θα το έβλεπε με άλλο μάτι, επειδή μπορούσε να θυμηθεί πώς δημιουργήθηκε.
Σημαντικά γεγονότα όπως τον Κατακλυσμό, τον διαχωρισμό της Ερυθράς Θάλασσας, την αμαρτία του Αδάμ και της Εύας —ο Ιησούς δεν χρειαζόταν να τα φαντάζεται πια όλα αυτά.
Πιθανότατα μπορούσε τώρα να θυμηθεί ακριβώς πώς έγιναν.
Ο ίδιος ήταν στον ουρανό και τα είχε δει αυτά.
Για να σκεφτεί όσα επανήλθαν στη μνήμη του και πολύ περισσότερα, ο Ιησούς χρειάστηκε να πάει στην έρημο για 40 μέρες.
Πάλι καλά που δεν χρειάστηκε 40 εβδομάδες!
Το σημείο πάντως είναι ότι κάποιες φορές ο Ιησούς χρειαζόταν να μείνει μόνος του και φρόντιζε ώστε να γίνεται αυτό —και μάλιστα αρκετά συχνά. Στο Λουκάς 5:16 λέει το εξής: «[Ο Ιησούς] πήγαινε συχνά σε ερημικές τοποθεσίες».
Και εμείς πρέπει να το κάνουμε αυτό —να πηγαίνουμε στην ερημιά, με μεταφορική έννοια βέβαια.
Να δημιουργούμε στιγμές απομόνωσης για να μελετήσουμε τον Λόγο του Θεού, να προσευχηθούμε, να μείνουμε μόνοι με τις σκέψεις μας.
Σήμερα όμως, πολλοί θεωρούν την απομόνωση δυσάρεστη, κάτι που πρέπει να αποφεύγουν. Μια <i>Σκοπιά</i> ανέφερε το εξής: «Φαίνεται ότι σήμερα φοβόμαστε τόσο πολύ να είμαστε μόνοι, ώστε φροντίζουμε να μην συμβαίνει ποτέ». Μια άλλη <i>Σκοπιά</i> έλεγε: «Η απλότητα έχει πια χαθεί και η ζωή μας έχει γίνει περίπλοκη ... [Οι άνθρωποι σήμερα] φοβούνται να μείνουν μόνοι με τις σκέψεις τους».
Οι δηλώσεις που μόλις διάβασα ήταν από <i>Σκοπιές</i> της δεκαετίας του 1950.
Τότε, οι ηλεκτρονικές συσκευές που απειλούσαν την απομόνωση ήταν η τηλεόραση και το ραδιόφωνο.
Και η <i>Σκοπιά</i> το αποκαλούσε αυτό περίπλοκη ζωή!
Για τα τότε δεδομένα, ήταν.
Σήμερα όμως έχουμε αυτό, και αυτό, ίσως και αυτό.
Πάντα υπάρχει μια συσκευή που χτυπάει, κουδουνίζει ή δονείται.
Και αν σβήσουμε τη συσκευή, μας πιάνει άγχος.
“Μήπως θα χάσω κάτι καλό;
Μήπως με χρειαστεί κάποιος;”
Ή, από υπευθυνότητα, ίσως θεωρούμε ότι πρέπει να είμαστε πάντα διαθέσιμοι.
Για προσπαθήστε να περάσετε μία ώρα έστω στην ερημιά!
Με τόσες παρεμβολές, αντί για μία ολόκληρη ώρα θα μας μείνουν μερικά σκόρπια λεπτά.
Ας μη συμβιβαζόμαστε με αυτό σκεπτόμενοι ότι έτσι είναι η ζωή σήμερα.
Αντίθετα, ας είμαστε ακόμα πιο αποφασισμένοι να εξασφαλίζουμε στιγμές απομόνωσης στην καθημερινότητά μας για μελέτη του Λόγου του Θεού, για προσευχή, για στοχασμό.
Πρέπει να βρίσκουμε χρόνο να πηγαίνουμε στην ερημιά, όπως έκανε ο Ιησούς.
Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς.
Αυτό είναι δύσκολο.
Τα σχέδιά μας να μείνουμε μόνοι μπορεί να ανατραπούν.
Αυτό συνέβη και στον Ιησού στην αφήγηση που διαβάσαμε νωρίτερα.
Στο Ματθαίος 14:13, στο δεύτερο μέρος, λέει ότι τα πλήθη «τον ακολούθησαν» στην ερημιά.
Και τι έκανε ο Ιησούς;
Το εδάφιο 14 λέει ότι αφιέρωσε χρόνο “για να θεραπεύσει τους αρρώστους”.
Τα εδάφια 19 έως 21 λένε ότι τους έθρεψε κιόλας.
Αλλά μήπως ο Ιησούς θυσίασε αυτές τις στιγμές απομόνωσης για χάρη των άλλων;
Όχι.
Δείτε τα εδάφια 22 και 23, και προσέξτε τι έκανε ο Ιησούς αφού έθρεψε τα πλήθη: «Χωρίς καθυστέρηση, έβαλε τους μαθητές του να επιβιβαστούν στο πλοιάριο και να πάνε πριν από αυτόν στην απέναντι παραλία, μέχρι να διαλύσει τα πλήθη.
Αφού διέλυσε τα πλήθη, ανέβηκε μόνος του στο βουνό για να προσευχηθεί.
Όταν βράδιασε, ήταν εκεί μόνος».
Άρα, ο Ιησούς κατάφερε να περάσει χρόνο μόνος του.
Αλλά πώς το κατάφερε αυτό;
Ας εξετάσουμε δύο σημεία από το εδάφιο 22.
Πρώτον, «έβαλε τους μαθητές του να επιβιβαστούν στο πλοιάριο και να πάνε πριν από αυτόν στην απέναντι παραλία».
Σύμφωνα με ένα εγχειρίδιο μετάφρασης, η λέξη του πρωτότυπου κειμένου που αποδίδεται «έβαλε» μεταδίδει ένα αίσθημα επείγοντος και σημαίνει «εξανάγκασε, υποχρέωσε».
Τι μας λέει αυτό;
Ο Ιησούς ήξερε ότι δεν θα κατάφερνε να απομονωθεί αν δεν το επιδίωκε.
Και εμείς πρέπει να ξεχωρίζουμε χρόνο στο πρόγραμμά μας για να μένουμε μόνοι. Για παράδειγμα, αν οι κοινωνικές μας υποχρεώσεις είναι τόσο πολλές ώστε δεν μας μένει χρόνος για μελέτη, προσευχή και στοχασμό πρέπει να αναλάβουμε δράση, όπως ο Ιησούς.
Το άρθρο του <i>Ξύπνα!</i> 8 Δεκεμβρίου 1987 με τίτλο «Χρόνος—Είστε Αφέντης Του ή Δούλος Του;» δίνει την εξής συμβουλή: «Δεν πρέπει να νομίζετε ότι είστε υποχρεωμένοι να δέχεστε κάθε κοινωνική πρόσκληση που τυχαίνει να σας κάνουν.
Μάθετε να λέτε ευγενικά όχι».
Βέβαια, τις φορές που όντως πρέπει να πούμε όχι, ίσως νιώθουμε ότι βάζουμε τους φίλους μας σε ένα πλοιάριο και τους στέλνουμε στην απέναντι παραλία.
Και, κατά μια έννοια, αυτό κάνουμε.
Αλλά δεν είναι αγένεια αυτό ούτε θα τους χάσουμε από φίλους μας.
Είναι πνευματικά άτομα, θα καταλάβουν.
Ούτε αυτοί μπορούν να λένε ναι σε όλα, εφόσον και αυτοί χρειάζονται χρόνο για μελέτη, προσευχή και στοχασμό.
Και οι φίλοι μας θεωρούν πολύτιμες τις ευκαιρίες που έχουν να πηγαίνουν στην ερημιά.
Το δεύτερο σημείο τώρα από το εδάφιο 22.
Ο Ιησούς “διέλυσε τα πλήθη”.
Προσέξτε ότι δεν περίμενε να κάνουν οι άλλοι την πρώτη κίνηση.
Ο ίδιος είπε στα πλήθη να φύγουν.
Τι μας λέει αυτό;
Ότι ακόμα και αν κάποιοι ήθελαν περισσότερα από τον Ιησού, εκείνος δεν ήταν πάντα διαθέσιμος, και δεν ένιωθε ενοχές για αυτό.
Ο Ιησούς χρειαζόταν να μένει μόνος του για να προσεύχεται και να στοχάζεται χωρίς να τον διακόπτουν.
Εξάλλου, αν δεν παρέμενε ισχυρός πνευματικά, δεν θα μπορούσε να βοηθήσει κανέναν.
Σαν τον Ιησού, ίσως και εμείς χρειάζεται να διαλύουμε τα πλήθη κάποιες φορές, δηλαδή να φροντίζουμε να έχουμε χρόνο μόνοι μας χωρίς να μας διακόπτει κανείς. Για παράδειγμα, όταν μελετάμε ίσως είναι καλό να κλείνουμε τις ειδοποιήσεις στις συσκευές μας —να “διαλύουμε τα πλήθη”.
Άλλωστε δεν θα είναι για πολύ.
Έρευνες δείχνουν ότι και μόνο η παρουσία ενός τηλεφώνου αποσπά την προσοχή μας.
Αν είμαστε από αυτούς που τσεκάρουν συνεχώς το κινητό τους, ίσως πρέπει να το αφήνουμε σε άλλο δωμάτιο.
Το σημείο είναι ότι πρέπει να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να μην στερούμε από τον εαυτό μας τα οφέλη που φέρνουν οι στιγμές απομόνωσης. Και κάτι τελευταίο:
Το εδάφιο 25 λέει ότι ο Ιησούς επέστρεψε στους μαθητές του “την τέταρτη σκοπιά της νύχτας”, δηλαδή ανάμεσα στις 3:00 με 6:00 τα ξημερώματα.
Τι μας λέει αυτό;
Ο Ιησούς δεν θυσίασε τις στιγμές απομόνωσης για χάρη των άλλων.
Θυσίασε όμως τον ύπνο του για να μπορέσει να απομονωθεί.
Οι άνθρωποι ήταν σημαντικοί για τον Ιησού, αλλά όχι σε βάρος της πνευματικότητάς του.
Γι’ αυτό και επιδίωκε να πηγαίνει στην ερημιά, και μάλιστα συχνά.
Αν χρειαζόταν να το κάνει αυτό ο Ιησούς, ο τέλειος Γιος του Θεού, πόσο περισσότερο το χρειαζόμαστε εμείς που είμαστε ατελείς!
Εσείς, αγαπητοί μας σπουδαστές, θα πάτε τώρα στους διορισμούς σας έχοντας λάβει περισσότερη εκπαίδευση, αλλά και με περισσότερες ευθύνες και απαιτήσεις από εσάς. Όπως λέει και στο Λουκάς 12:48: «Από τον καθέναν στον οποίο δόθηκε πολύ, πολύ θα απαιτηθεί».
Αλλά, όσες απαιτήσεις και αν έχει ο διορισμός σας, μην παραμελείτε την ανάγκη για στιγμές απομόνωσης χωρίς διακοπές, ώστε να μελετάτε τον Λόγο του Θεού, να προσεύχεστε και να στοχάζεστε.
Θα πλησιάζετε περισσότερο τον Ιεχωβά και θα είστε πιο χρήσιμοι στον λαό του αν θεωρείτε πολύτιμες τις ευκαιρίες να πηγαίνετε στην ερημιά.
