Τζορτζ Αλτζιάν: Πώς να Αντιμετωπίσετε την Πληγή της Καρδιάς Σας

 

Φανταστείτε για μια στιγμήότι ετοιμάζεστε για ταξίδι.Τα εισιτήρια είναι δώρο—τα πλήρωσε κάποιος φίλος σας.Το μόνο που χρειάζεται να κάνετε είναι να ετοιμάσετε τις βαλίτσες σαςκαι να πάτε στο αεροδρόμιο.Όπως ξέρετε βέβαια,αυτό δεν είναι εύκολη δουλειά και το να κουβαλάτε βαριές βαλίτσες από ’δώ και από ’κεί στο αεροδρόμιοείναι εξαντλητικό.
Θυμάστε τότε που οι βαλίτσεςδεν είχαν ροδάκια;Πώς τα καταφέρναμε τότε;Οι βαριές βαλίτσες μπορούν να κάνουν ακόμα και τις διακοπέςνα μοιάζουν με φορτίο.Το σημείο είναι το εξής:Εσείς και εγώ έχουμε ξεκινήσειένα συναρπαστικό ταξίδι προς τον νέο κόσμο του Θεού.
Το ταξίδι είναι δωρεάν—έχει πληρωθεί από το λύτρο.Το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να πάμε στον προορισμό μας.Αλλά αυτό είναι και το δύσκολο,δεν συμφωνείτε; Γιατί;Επειδή ο καθένας μας σε αυτό το ταξίδι σηκώνει, κατά κάποιον τρόπο,μια βαριά βαλίτσα.Ομολογουμένως,η ζωή μας είναι ευλογημένη.Όπως λέει στον Ησαΐα 65:13,με μεταφορική έννοια εμείς τρώμε και πίνουμεενώ ο κόσμος πεινάει και διψάει.Εντούτοις,στις Πράξεις 14:22 λέει «Πρέπει να μπούμε στη Βασιλεία του Θεούδιαμέσου πολλών θλίψεων».Έχουμε ανησυχίες,και το εδάφιο Παροιμίες 12:25 λέει “Η ανησυχία μπορείνα καταβαρύνει την καρδιά”.Η βαριά βαλίτσα που σηκώνουμε μπορεί να κάνει ακόμα και το ταξίδιπρος τον νέο κόσμο του Θεού να μοιάζει με φορτίο.Το ευχάριστο είναι ότι έχουμε βοήθεια.Ανοίξτε τη Γραφή σαςστο 1 Βασιλέων 8:38, 39.Εδώ ο Σολομών προσεύχεται υπέρτου λαού του Ιεχωβά κατά την εγκαινίαση του ναού.Και τα όσα λέει σε αυτή την προσευχή μπορούν να μας βοηθήσουννα βάλουμε ροδάκια στη βαλίτσα μας ώστε να τη μεταφέρουμε ευκολότερα.Στο 1 Βασιλέων 8,αρχίζοντας από το εδάφιο 38 ο Σολομών λέει στον Ιεχωβά «Όποια προσευχή,όποιο αίτημα για εύνοια και αν απευθύνει κάποιος άνθρωποςή όλος ο λαός σου ο Ισραήλ
(επειδή ο καθένας γνωρίζειτην πληγή της δικής του καρδιάς) όταν απλώσουν τα χέρια τουςπρος αυτόν τον οίκο εσύ να ακούσεις από τους ουρανούς,τον τόπο της κατοίκησής σου να συγχωρήσειςκαι να αναλάβεις δράση».Μέχρι εδώ.Προσέξτε αυτή τη φράση—«ο καθένας γνωρίζειτην πληγή της δικής του καρδιάς».Εδώ ο Σολομών δεν μιλούσεγια το έθνος ως σύνολο.Μιλούσε για τον πόνο του καθενός τη βαλίτσα που ο καθέναςέπρεπε να σηκώσει τα προβλήματα που μπορείκανείς άλλος να μη γνώριζε.Και μολονότι ο Σολομών είχε προφανώςκατά νου ένα συγκεκριμένο είδος πληγής που σχετιζόταν με την ανάγκηγια συγχώρηση τα λόγια του μπορούν κατ’ επέκτασηνα εφαρμοστούν σε οποιαδήποτε ανησυχία μάς καταβαρύνει.
Για παράδειγμα, το δεύτερο κεφάλαιοτου βιβλίου «Αγάπη του Θεού» εφαρμόζει τα λόγια του Σολομώντασε κάποια προσωπική αδυναμία με την οποία ίσως παλεύουμε.Η Σκοπιά 1 Μαΐου 2010τα εφαρμόζει στη θλίψη που νιώθει κάποιοςόταν χάνει τον σύντροφό του.Η ουσία είναι η εξής Οποιαδήποτε ανησυχία μάς καταβαρύνει μπορεί να θεωρηθεί πληγή της καρδιάς.Ποια είναι η πληγή της δικής σας καρδιάς;Ποια ανησυχία καταβαρύνει εσάς στο ταξίδι σαςπρος τον νέο κόσμο του Θεού;Όποια βαλίτσα και αν σηκώνουμε το εδάφιο που μόλις διαβάσαμεμας διαβεβαιώνει ότι έχουμε βοήθεια.Προσέξτε ότι ο Σολομώνπροσευχήθηκε στον Ιεχωβά όχι μόνο “να ακούσει από τους ουρανούς” αλλά και “να αναλάβει δράση” αν όχι για να πάρειαπό πάνω μας το φορτίο τουλάχιστον για να μας βοηθήσεινα το σηκώσουμε.Στο υπόλοιπο της συζήτησής μας θα δούμε πώς μπορεί ο Ιεχωβάνα το κάνει αυτό σε τρεις καταστάσεις.(1) όταν μας αποκαρδιώνουν οι περιστάσεις (2) όταν μας αναστατώνουν οι άνθρωποι και (3) όταν μας κυριεύουντα αρνητικά αισθήματα.Και στις τρεις καταστάσεις ο Ιεχωβά μπορεί να μας βοηθήσει να αντιμετωπίσουμετην πληγή της καρδιάς μας.Ας δούμε πώς.Πρώτα, όταν μας αποκαρδιώνουνοι περιστάσεις.Όσον αφορά τις περιστάσεις,η ζωή είναι απρόβλεπτη.Σε αυτό το σύστημα, τα πράγματαμπορούν να αλλάξουν στη στιγμή με ένα τηλεφώνημα ένα δυστύχημα μια διάγνωση.
Θα σας αναφέρω την περίπτωση της Άνι, η οποία στα 19 της  έμαθε ότι έπασχε από πνευμονική ίνωση  και στην αρχή ένιωσε ότι ήταν εντελώς άδικο. Η Άνι λέει: «Η πνευμονική ίνωση προσβάλλει τους μανιώδες καπνιστές  και εγώ δεν έβαλα ποτέ τσιγάρο στο στόμα μου!
Ένιωθα κατάθλιψη, δεν έτρωγα και δεν μιλούσα στους ανθρώπους.
Ήμουν συνέχεια στο κρεβάτι μου και σκεφτόμουν  πόσο αξιολύπητη ήταν η ζωή μου». Η Άνι είναι Μάρτυρας του Ιεχωβά  και το ίδιο ίσχυε όταν αρρώστησε.
Κατανοούσε την αληθινή αιτία της αρρώστιας της  και ήξερε για τον νέο κόσμο. Εντούτοις, αυτή η αποκαρδιωτική κατάσταση  την έκανε να χάσει την ισορροπία της. Η ίδια λέει: «Προσευχόμουν ξανά και ξανά  αλλά ένιωθα σαν να μιλούσα στον τοίχο». Άσχετα από την ηλικία μας  ίσως συναισθανόμαστε αυτό που είπε η Άνι. Όταν αντιμετωπίζουμε κάποια αποκαρδιωτική κατάσταση  προσευχόμαστε για αυτήν επανειλημμένα. Και αν δεν αλλάζει τίποτα  ίσως αναρωτιόμαστε αν ο Ιεχωβά νοιάζεται για εμάς  ή ακόμα και αν βλέπει τι περνάμε.
Μια αποκαρδιωτική κατάσταση μπορεί να γίνει η πληγή της καρδιάς μας.
Πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτή την πληγή; Ας ανοίξουμε στη 2 Κορινθίους 12:7-9.
Εδώ ο απόστολος Παύλος αντιμετώπιζε μια αποκαρδιωτική κατάσταση  την οποία αποκάλεσε «αγκάθι στη σάρκα». Δεν έχουμε υπόψη μας τι ήταν αυτό το αγκάθι. Ίσως ήταν κάποια σωματική πάθηση. Ό,τι και αν ήταν, καθώς διαβάζουμε αυτά τα εδάφια  προσπαθήστε να διακρίνετε δύο πράγματα. (1) τι δεν μπορούσε να ελέγξει ο Παύλος  και (2) τι μπορούσε να ελέγξει. 2 Κορινθίους 12, εδάφιο 7. «Για να μην εξυψώνομαι υπερβολικά  μου δόθηκε ένα αγκάθι στη σάρκα  ένας άγγελος του Σατανά  για να με χαστουκίζει συνεχώς  ώστε να μην εξυψώνομαι υπερβολικά.
Τρεις φορές ικέτευσα τον Κύριο να φύγει αυτό από εμένα. Εκείνος όμως μου είπε  “Η παρ’ αξίαν καλοσύνη μου είναι επαρκής για εσένα  διότι η δύναμή μου τελειοποιείται στην αδυναμία”».
Ας σταματήσουμε εδώ και ας σκεφτούμε αυτά τα δύο πράγματα. Πρώτα, τι δεν μπορούσε να ελέγξει ο Παύλος; Η απάντηση είναι προφανής —την ίδια την κατάσταση  “το αγκάθι που είχε στη σάρκα”.
Προσευχήθηκε μάλιστα για αυτό τρεις φορές  αλλά τίποτα δεν άλλαξε. Ήταν μια κατάσταση πέρα από τον έλεγχό του. Τι μπορούσε να ελέγξει ο Παύλος; Την αντίδρασή του. Και εν μέρει  αυτό σήμαινε το να αποδεχτεί την κατάστασή του  φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να πει στο εδάφιο 9  «Με μεγάλη ευχαρίστηση  θα καυχηθώ για τις αδυναμίες μου».
Από τη στιγμή που αντιλήφθηκε ότι το αγκάθι του δεν θα απομακρυνόταν  δεν έχασε χρόνο αμφιβάλλοντας για την αγάπη του Θεού ή ρωτώντας  “Γιατί σε εμένα;”  ή συγκρίνοντας τον εαυτό του με άλλους που φαινόταν να έχουν ευκολότερη ζωή. Όχι, ο Παύλος αποδέχτηκε την πραγματικότητα. Είδε το αγκάθι του ως “άγγελο του Σατανά”  και έκανε ό,τι ήταν δυνατόν για να το υπομείνει. Η εμπειρία του Παύλου μάς διδάσκει κάτι που είναι βασικό  για την αντιμετώπιση οποιασδήποτε αποκαρδιωτικής κατάστασης. Πρώτα, χωρίστε το πρόβλημα σε δύο μέρη. (1) τι δεν μπορούμε να ελέγξουμε και (2) τι μπορούμε. Και, όπως στην περίπτωση του Παύλου  αυτό που συχνά μπορούμε να ελέγξουμε είναι η αντίδρασή μας. Αυτό είναι επιλογή.
Όταν αντιμετωπίζουμε μια αποκαρδιωτική κατάσταση  θα μπορούσαμε να επιλέξουμε να αναπτύξουμε πικρία για τη ζωή  να θυμώσουμε με τον Θεό.
Θα μπορούσαμε να την αφήσουμε να μας κάνει να προσκόψουμε  όπως συνέβη με μερικούς. Ή μπορούμε να επιλέξουμε μια καλύτερη αντίδραση. Και, όπως στην περίπτωση του Παύλου, η καλύτερη αντίδραση συνήθως  περιλαμβάνει κατ’ αρχάς το να αποδεχτούμε την κατάσταση. Βέβαια, αρχικά αυτό μπορεί να ακούγεται ψυχρό  αλλά είναι ζωτικής σημασίας. Γιατί; Το Ξύπνα! του Απριλίου 2014 αναφέρει στη σελίδα 7  «Αν μάθετε να αποδέχεστε ό,τι δεν μπορείτε να αλλάξετε  θα είναι επίσης πιο πιθανό  να αναζητήσετε τρόπους για να υπομείνετε  Σιγά σιγά, θα αποκτήσετε ως έναν βαθμό τον έλεγχο  σε μια φαινομενικά ανεξέλεγκτη κατάσταση». Ένα παράδειγμα τέτοιου ατόμου είναι ο Χάρολντ Κινγκ. Όπως ξέρετε, φυλακίστηκε για την πίστη του  σε ένα κελί ενάμισι επί τρία μέτρα.
Ο αδελφός Κινγκ σίγουρα δεν μπορούσε να ελέγξει τις περιστάσεις του  αλλά μπορούσε να ελέγξει την αντίδρασή του. Από τη στιγμή που αποδέχτηκε την κατάστασή του  σκέφτηκε πράγματα που μπορούσε να ελέγξει  πράγματα που ακόμα και οι τοίχοι της φυλακής  δεν μπορούσαν να τον εμποδίσουν να κάνει. Για παράδειγμα: Προσευχόταν  απομνημόνευε εδάφια  έγραφε ύμνους της Βασιλείας  τηρούσε την Ανάμνηση εκεί στο κελί μόνος του  έβγαινε ακόμα και στο έργο επινοώντας φανταστικούς οικοδεσπότες.
Από τη στιγμή που ο αδελφός Κινγκ αποδέχτηκε την πραγματικότητα  μπόρεσε να αποκτήσει ως έναν βαθμό τον έλεγχο  σε μια φαινομενικά ανεξέλεγκτη κατάσταση. Κάποιος αδελφός του οποίου η σύζυγος διαγνώστηκε με καρκίνο  αναφέρει πώς έκαναν και εκείνοι κάτι παρόμοιο. Δεν μπορούσαν να ελέγξουν την ασθένεια. Τι μπορούσαν όμως να κάνουν;
Το Ξύπνα! του Αυγούστου 2011 παραθέτει τα λόγια του συζύγου  «Συμφωνήσαμε   να περνάμε σε τακτά διαστήματα  μια ολόκληρη μέρα χωρίς να μιλήσουμε για τον καρκίνο.
Απεναντίας, επικεντρωνόμασταν στις θετικές πλευρές της ζωής μας. Ήταν σαν να πηγαίναμε μια μέρα διακοπές μακριά από την αρρώστια». «Είχαμε σε τακτική βάση μια “μέρα χωρίς καρκίνο”». Έτσι απέκτησε αυτό το ζευγάρι ως έναν βαθμό τον έλεγχο. Άλλοι ίσως επιλέξουν διαφορετικό τρόπο  αλλά η ουσία είναι και πάλι η εξής.
Από τη στιγμή που θα αποδεχτούμε την πραγματικότητα  θα είναι πιο πιθανό να βρούμε τρόπους για να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση  και να αποκτήσουμε ως έναν βαθμό τον έλεγχο. Αλλά είναι αυτό το μόνο που μπορούμε να κάνουμε; Όχι, υπάρχει και κάτι περισσότερο. Το άρθρο «Μάθετε να Ζήτε με το Αμετάβλητον»  στη Σκοπιά 15 Ιουνίου 1978 αναφέρει τα εξής  “Σε οποιαδήποτε κατάσταση και αν βρίσκεστε  αναζητήστε τα πλεονεκτήματά της ή τις «χαρές» της”. Αυτό ακριβώς έκανε ο Παύλος σε σχέση με το αγκάθι του. Κοιτάξτε πάλι στη 2 Κορινθίους, κεφάλαιο 12. Στο εδάφιο 7, ο Παύλος λέει δυο φορές ότι  το αγκάθι του τον εμπόδιζε “να εξυψώνεται υπερβολικά”. Ταπεινοφροσύνη—να ένα πλεονέκτημα. Στο εδάφιο 9, ο Παύλος λέει ότι  η δύναμη του Θεού «τελειοποιείται στην αδυναμία».
Περισσότερη εμπιστοσύνη στον Ιεχωβά —να ένα δεύτερο πλεονέκτημα. Θα πούμε και ένα τρίτο. Ας ανοίξουμε στο εδάφιο Φιλιππησίους 4:11.
Αυτή η επιστολή γράφτηκε περίπου πέντε ή έξι χρόνια  αφότου έγραψε ο Παύλος στους Κορινθίους για το αγκάθι που είχε στη σάρκα.
Ίσως λοιπόν εκείνο το αγκάθι να ήταν ένα από τα πράγματα  που είχε ο Παύλος υπόψη του όταν έγραφε αυτό που θα διαβάσουμε. Στο Φιλιππησίους 4:11  στο δεύτερο μέρος του εδαφίου, ο Παύλος λέει  «Έχω μάθει να είμαι αυτάρκης
[ή, σύμφωνα με την υποσημείωση, «ικανοποιημένος»]  ανεξάρτητα από τις περιστάσεις μου». Με αυτά τα λόγια  ο Παύλος εκφράζει μια ζωτική αλήθεια  ότι η ικανοποίηση  ακόμα και η ευτυχία  δεν εξαρτάται από το αν έχουμε ιδανικές συνθήκες. Μερικές φορές μιλάμε λες και εξαρτάται από αυτό. “Θα είμαι ευτυχισμένος όταν μου δώσουν έναν καλύτερο διορισμό εργασίας”  ή “Θα είμαι ευτυχισμένος όταν παντρευτώ”.
“Θα είμαι ευτυχισμένος όταν πάρω καλύτερο δωμάτιο”. “Θα είμαι ευτυχισμένος όταν βρω καλύτερο συγκάτοικο”.
“Θα είμαι ευτυχισμένος μόνο όταν αλλάξουν οι περιστάσεις μου”.
Έχει ειπωθεί ότι οι άνθρωποι που σκέφτονται έτσι  δεν είναι ποτέ ευχαριστημένοι  επειδή, μόλις πετύχουν αυτό που υποτίθεται ότι θα τους έκανε ευτυχισμένους  εμφανίζεται ένα άλλο εμπόδιο και είναι πάλι δυσαρεστημένοι. Ο Παύλος επέλεξε να είναι ικανοποιημένος παρά τις περιστάσεις του.
Προσέξτε δε ότι στο εδάφιο 11 λέει: «Έχω μάθει». Ίσως να μην ήταν αυτή η φυσική του προδιάθεση. Όπως πολλοί από εμάς  ίσως είχε την τάση να σκέφτεται αρνητικά  όταν ερχόταν αντιμέτωπος με μια δοκιμασία. Αλλά έμαθε να είναι ικανοποιημένος  ακόμα και όταν οι επανειλημμένες προσευχές του για ανακούφιση  δεν απαντήθηκαν έτσι όπως θα ήθελε εκείνος. Μπορούμε να συνοψίσουμε το μάθημα που διδάχτηκε ο Παύλος ως εξής.
Μην αφήνετε την ευλογία για την οποία προσεύχεστε  να σας κάνει να μη βλέπετε τα πλεονεκτήματα και τις χαρές που έχετε.
Ξέρετε, μερικές φορές όταν περνάμε μια δοκιμασία  τείνουμε να περιορίζουμε το περιεχόμενο των προσευχών μας  λέγοντας ουσιαστικά στον Ιεχωβά πώς θέλουμε να μας ευλογήσει. Ωστόσο, ο Ιεχωβά μπορεί ήδη να μας παρέχει  πλεονεκτήματα και χαρές που δεν έχουμε σκεφτεί. Αυτό διαπίστωσε τελικά η Άνι  η αδελφή που πάσχει από πνευμονική ίνωση. Θυμάστε τι είπε; «Προσευχόμουν ξανά και ξανά  αλλά ένιωθα σαν να μιλούσα στον τοίχο». Μάλιστα παραδέχεται: «Στην αρχή  ήμουν πολύ θυμωμένη με τον Ιεχωβά  επειδή δεν με βοηθούσε έτσι όπως ήθελα να βοηθηθώ».
Πώς μπόρεσε τελικά να διακρίνει τα πλεονεκτήματα και τις χαρές που είχε  παρά τη σοβαρή της αρρώστια; Να τι λέει η ίδια  «Ο πατέρας μου μού άνοιξε τα μάτια.
Ενώ εγώ ήμουν τόσο ενοχλημένη με τον Ιεχωβά  εκείνος δεν έπαυε να προσεύχεται και να τον ευχαριστεί  και να λέει πόσο καλός είχε φανεί απέναντί μου. Εγώ είχα μόλις περάσει τους χειρότερους μήνες της ζωής μου  και εκείνος ευχαριστούσε τον Ιεχωβά. “Για ποιο πράγμα;” τον ρώτησα. Εκείνος μου είπε
“Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο ακριβά ήταν τα φάρμακά σου  και εγώ δεν είχα καν δουλειά.
Με κάποιον τρόπο, καταφέρναμε να έχουμε όλα όσα χρειαζόμασταν. Πάντα υπήρχε φαγητό στο σπίτι. Οι αδελφοί έρχονταν για να βεβαιωθούν ότι δεν μέναμε νηστικοί.
Ο Ιεχωβά μάς έδινε τη δύναμη να συνεχίσουμε και να μην παραιτηθούμε”». Έπειτα της είπε το εξής  «Το γεγονός ότι ο Ιεχωβά δεν σε βοήθησε έτσι όπως θα ήθελες εσύ  δεν σημαίνει ότι σε άφησε χωρίς βοήθεια». Στην ουσία, της είπε  “Μην αφήνεις την ευλογία για την οποία προσεύχεσαι  να σε κάνει να μη βλέπεις τα πλεονεκτήματα και τις χαρές που έχεις”. Η Άνι τώρα λέει: «Ο Ιεχωβά μάς βοηθάει με τρόπους  που αρχικά δεν μπορούμε να διακρίνουμε  επειδή είμαστε καταβεβλημένοι από αυτά που περνάμε.
Αλλά έχω μάθει ότι ο Ιεχωβά έχει τον δικό του τρόπο για να ενεργεί  και ο δικός του τρόπος είναι πάντα καλύτερος από τον δικό μου». Ας μάθουμε να σκεφτόμαστε και εμείς έτσι. Αν μπορούμε να διακρίνουμε τα πλεονεκτήματα και τις χαρές  που υπάρχουν στην κατάστασή μας  θα είμαστε σε καλύτερη θέση να αντιμετωπίσουμε  μια δυσκολία που έχει γίνει η πληγή της καρδιάς μας. Πώς μπορεί το παράδειγμα του αποστόλου Παύλου  να ελαφρύνει το φορτίο μας  όταν μας καταβαρύνει μια αποκαρδιωτική κατάσταση; Πρώτον, ας αποδεχτούμε την κατάσταση.
Αυτό ίσως μας βοηθήσει να βρούμε πρακτικούς τρόπους  για να αντεπεξέλθουμε σε αυτήν.
Δεύτερον, ας ψάχνουμε για πλεονεκτήματα και χαρές.
Μην αφήνετε την ευλογία για την οποία προσεύχεστε  να σας κάνει να μη βλέπετε τις ευλογίες που έχετε. Αυτές οι δυο εισηγήσεις μπορούν να μας βοηθήσουν  να αντιμετωπίσουμε μια αποκαρδιωτική κατάσταση  που έχει γίνει η πληγή της καρδιάς μας. Ας προχωρήσουμε τώρα στο δεύτερο σημείο μας  όταν μας αναστατώνουν οι άλλοι.
Μια αδελφή που θα την ονομάσουμε Έλεν  κάνει σκαπανικό έξι χρόνια. Υπηρετεί ως εθελόντρια οικοδόμησης.
Βοήθησε για μεγάλο διάστημα στην οικοδόμηση του Γουόργουικ.
Περιττό να πούμε ότι έχει γνωρίσει πολλούς ανάμεσα στον λαό του Ιεχωβά  και αυτό είναι ευλογία.
Αλλά η Έλεν παραδέχεται ότι κάποιες φορές είναι και δοκιμασία. Γιατί; Η ίδια λέει  «Μια από τις μεγαλύτερες αδυναμίες μου είναι  ότι βλέπω τους άλλους με επικριτικό μάτι.
Σπάνια είναι καλή η πρώτη εντύπωση που σχηματίζω για κάποιον  πάντα κηλιδώνεται από μια αρνητική παρατήρηση.
Στην αρχή, ακόμα και τα καλύτερα άτομα μου φαίνεται  ότι γελάνε πολύ, ότι παραείναι κοινωνικοί  ή ακόμα και ότι παραείναι πνευματικοί. Είναι μια φοβερή, απαίσια αδυναμία». Μπορεί να έχουμε την τάση να ενοχλούμαστε  ή και να κρατάμε κακία όταν κάποιος λέει ή κάνει κάτι που είναι λάθος.
Και πιστεύουμε ότι αυτό θα αλλάξει όταν έρθουμε στο Μπέθελ, σωστά; “Επιτέλους, θα έχω γύρω μου ανθρώπους  με τους οποίους είναι εύκολο να τα πηγαίνω καλά”.
Και κάποια στιγμή—έπειτα από λίγους μήνες ή ίσως λίγα λεπτά  το μπαλόνι ξεφουσκώνει  και δεν είμαστε πια βέβαιοι αν η αδελφότητα είναι ευλογία από τον Ιεχωβά  ή δοκιμασία από τον Σατανά.
Τι μπορούμε να κάνουμε όταν μας αναστατώνουν οι άλλοι; Ας δούμε το εδάφιο Ρωμαίους 12:18. Και καθώς το διαβάζουμε  ας προσπαθήσουμε να εντοπίσουμε δύο πράγματα. (1) τι δεν μπορούμε να ελέγξουμε και (2) τι μπορούμε να ελέγξουμε. Το εδάφιο Ρωμαίους 12:18 λέει  «Αν είναι δυνατόν  όσο εξαρτάται από εσάς  να είστε ειρηνικοί με όλους τους ανθρώπους». Ας δούμε τώρα αυτά τα δύο πράγματα. Πρώτον, τι δεν μπορούμε να ελέγξουμε; Αυτό που λένε ή κάνουν οι άλλοι  αυτό το σκέλος εξαρτάται από εκείνους. Τι μπορούμε να ελέγξουμε;
Όπως ήδη είπαμε, την αντίδρασή μας —αυτό είναι επιλογή. Όταν κάποιος μας αναστατώνει  μπορούμε να επιλέξουμε είτε να δώσουμε διάσταση στο ζήτημα  είτε να το αφήσουμε να ξεχαστεί.
Μπορούμε να επιλέξουμε “να είμαστε ειρηνικοί με όλους τους ανθρώπους”. Αυτό το σκέλος εξαρτάται από τον καθέναν μας  λέει στο Ρωμαίους 12:18. Πώς λοιπόν μπορούμε να επιλέξουμε να είμαστε ειρηνικοί  όταν κάποιος μας αναστατώνει; Ας ανοίξουμε στους Κριτές 8:2  και ας δούμε ένα πράγμα που μπορούμε να κάνουμε. Κριτές 8:2. Εδώ ο Γεδεών απέφυγε κάτι που θα μπορούσε  να είχε εξελιχθεί σε άσχημη σύγκρουση. Θυμάστε την ιστορία. Ο Γεδεών και ο στρατός του  μόλις είχαν κερδίσει μια μάχη εναντίον του Μαδιάμ.
Τότε, άρχισε να διαμαρτύρεται η φυλή του Εφραΐμ. Και μολονότι τελικά κλήθηκαν στη μάχη  και συνέλαβαν δύο Μαδιανίτες άρχοντες  οι Εφραϊμίτες πίστευαν ότι έπρεπε να είχαν κληθεί νωρίτερα  και έριξαν όλο το φταίξιμο για αυτό στον Γεδεών. Το εδάφιο Κριτές 8:1 λέει ότι «μάλωσαν έντονα μαζί του». Δημιουργήθηκε λοιπόν σύγκρουση. Πώς χειρίστηκε το θέμα ο Γεδεών;
Προσέξτε τι λέει στη φυλή του Εφραΐμ στο εδάφιο Κριτές 8:2  «Τι έκανα εγώ σε σύγκριση με εσάς;
Δεν είναι τα αποτρυγήματα του Εφραΐμ καλύτερα από τον τρύγο του Αβί-έζερ;» Τι σημαίνει αυτή η τελευταία ερώτηση; Ο Γεδεών ήταν από την οικογένεια του Αβί-έζερ. Λέει λοιπόν στους Εφραϊμίτες
“Τα σταφύλια που αφήνει αμάζευτα η φυλή σας  είναι καλύτερα από τα εκλεκτότερα σταφύλια που μπορεί να παραγάγει η οικογένειά μου”. Κατόπιν τους θυμίζει ότι είχαν σημαντικό ρόλο στη μάχη και τους ρωτάει ξανά
«Τι έκανα εγώ σε σύγκριση με εσάς;» Το εδάφιο 3 λέει ότι, έπειτα από αυτό  οι Εφραϊμίτες «ηρέμησαν». Το πρόβλημα λύθηκε—πώς; Τι έκανε ο Γεδεών; Διαβλέποντας τον κίνδυνο να συγκρουστεί μαζί τους  δεν τους μίλησε υποτιμητικά. Τους εξύψωσε. Βρήκε κάτι καλό σε αυτούς  στην προκειμένη περίπτωση, τον τρύγο τους  κάτι εντελώς άσχετο με τη σύγκρουση  και χάριν της ειρήνης, τους επαίνεσε για αυτόν. Μπορούμε και εμείς να κάνουμε κάτι παρόμοιο. Όταν κάποιος μας αναστατώνει, ας ψάξουμε για τον «τρύγο». Ακόμα και αν το κάνουμε μόνο για εμάς  ας βρούμε κάτι καλό στο άλλο άτομο  ίσως κάτι εντελώς άσχετο με τη σύγκρουσή μας. Αυτό προσπαθεί να κάνει η Έλεν, η αδελφή που ανέφερα νωρίτερα. Η ίδια λέει
«Κάθε φορά που σκέφτομαι κάτι κακό για ένα άλλο άτομο  προσπαθώ να του βρω και κάτι καλό. Αν σταθώ λίγο πιο μακριά  μου είναι ευκολότερο να κοιτάξω το άλλο άτομο από στοργική οπτική γωνία». Μπορούμε να κάνουμε και εμείς το ίδιο. Όταν κάποιος μας αναστατώνει, ας σταθούμε λίγο πιο μακριά. Ας ψάξουμε για τον «τρύγο». Ας βρούμε κάτι καλό σε αυτό το άτομο. Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε. Ένα δεύτερο που μπορούμε να κάνουμε  αναφέρεται στο κεφάλαιο 2 της επιστολής προς τους Γαλάτες. Αλλά προτού το διαβάσουμε, ας σκεφτούμε το εξής ερώτημα.
Με ποιον έχουμε περισσότερες πιθανότητες να αναστατωθούμε;
Προφανώς με κάποιον που μας αδικεί, δεν νομίζετε; Ξέρετε όμως, υπάρχει ένα είδος ατόμου  με το οποίο ίσως είναι ακόμα πιο πιθανό να αναστατωθούμε. Όχι κάποιος που μας αδικεί  αλλά κάποιος που μας «ευνοεί»  δίνοντάς μας διόρθωση όταν τη χρειαζόμαστε. Στους Γαλάτες κεφάλαιο 2, θα δούμε ένα τέτοιο παράδειγμα. Εδώ ο Πέτρος έλαβε διόρθωση, και τη χρειαζόταν.
Αλλά προσέξτε πώς δόθηκε αυτή η διόρθωση  και έπειτα θα δούμε γιατί, σε αυτή την περίπτωση  μπορεί να ήταν εξαιρετικά δύσκολο για τον Πέτρο να τη δεχτεί. Στο εδάφιο Γαλάτες 2:11, ο Παύλος γράφει  «Ωστόσο, όταν ο Κηφάς [δηλαδή ο Πέτρος] ήρθε στην Αντιόχεια  του αντιστάθηκα πρόσωπο με πρόσωπο  επειδή αυτό που έκανε ήταν ολοφάνερα λάθος». Ο Παύλος είναι αναστατωμένος με τον Πέτρο. Στο εδάφιο 12, μας λέει
«Διότι προτού έρθουν ορισμένοι άντρες από τον Ιάκωβο  [εκείνοι που ήταν Ιουδαίοι Χριστιανοί]  [ο Πέτρος] έτρωγε μαζί με ανθρώπους από τα έθνη  αλλά όταν ήρθαν εκείνοι, έπαψε να το κάνει αυτό  και δεν τους συναναστρεφόταν πλέον  επειδή φοβόταν αυτούς που ήταν από την τάξη των περιτμημένων».
Ο Πέτρος άλλαζε τη συμπεριφορά του ανάλογα με το ποιος τον παρατηρούσε  και ο Παύλος τον επέπληξε δημόσια για αυτό. «Αντιστάθηκα [στον Πέτρο] πρόσωπο με πρόσωπο».
Και, στο εδάφιο 14, ο Παύλος μιλάει στον Πέτρο έξω από τα δόντια. Του λέει ευθέως: “Άλλα κάνεις μπροστά στους Ιουδαίους Χριστιανούς  και άλλα πίσω από την πλάτη τους”.
Στο εδάφιο 13, ο Παύλος το αποκαλεί αυτό «προσποίηση»  ή, όπως λέει η υποσημείωση, «υποκρισία». Φανταστείτε: ο Παύλος αποκαλεί
τον Πέτρο υποκριτή.
Και δεν το κάνει αυτό κατ’ ιδίαν αλλά «μπροστά σε όλους»  όπως λέει το εδάφιο 14. Μπορούσε να γίνει χειρότερα; Μπορούσε, και όντως έγινε. Υπό θεϊκή έμπνευση, ο Παύλος ανέφερε αυτό το περιστατικό  στην επιστολή του προς τους Γαλάτες  από την οποία μόλις διαβάσαμε. Ας κάνουμε τώρα μια σύγκριση.
Σήμερα, τα μηνύματα μέσω Ίντερνετ διαδίδονται από τον έναν στον άλλον.
Και όταν ένα μήνυμα κυκλοφορεί ευρέως και αστραπιαία  οι άνθρωποι λένε πως έγινε βάιραλ. Τον πρώτο αιώνα βέβαια δεν υπήρχε Ίντερνετ  υπήρχαν όμως επιστολές  και οι επιστολές κυκλοφορούσαν. Αυτή εδώ, προς τους Γαλάτες  δεν κυκλοφόρησε απλώς από τον έναν στον άλλον  ή από τη μια εκκλησία στην άλλη. Υπό την κατεύθυνση του Ιεχωβά, συμπεριλήφθηκε στη Γραφή  που ανά τους αιώνες έχει τυπωθεί, και εξακολουθεί να τυπώνεται  σε δισεκατομμύρια αντίτυπα  και έχει μεταφραστεί σε χιλιάδες γλώσσες.
Σήμερα, όλος ο κόσμος μπορεί να διαβάσει για την υποκρισία του Πέτρου  όπως διαβάσαμε και εμείς.
Η Γραφή δεν μας λέει ποια ήταν η πρώτη αντίδραση του Πέτρου. Αρχικά, ποιος ξέρει, ίσως αναστατώθηκε με τον Παύλο. Αλλά στο τέλος, επέλεξε να είναι ειρηνικός. Πώς το ξέρουμε; Στη δεύτερη επιστολή του που γράφτηκε  περίπου 12 με 14 χρόνια αργότερα  ο Πέτρος αποκάλεσε τον Παύλο “αγαπητό μας αδελφό”  και είπε μάλιστα ότι είχε θεόδοτη σοφία. Το διαβάζουμε αυτό στη 2 Πέτρου 3:15. Στο τέλος λοιπόν  ο Πέτρος μίλησε με θαυμασμό για τον Παύλο  και είχε κάθε λόγο. Αναγνώρισε ότι ο Παύλος είχε θεόδοτη σοφία  για να διακρίνει όχι μόνο το βάθος των Γραφών  αλλά και τα ενδόμυχα των ανθρώπων. Μπορούσε να διακρίνει τα ενδόμυχα του Πέτρου. Και εκείνος, αντί να το δει αυτό ως απειλή  το θεώρησε όφελος  επειδή επέλεξε να είναι ειρηνικός. Μπορούμε και εμείς να κάνουμε το ίδιο. Μάλιστα χρειάζεται να το κάνουμε αυτό. Γιατί; Επειδή, από καιρό σε καιρό, ο καθένας μας θα συναντάει στον δρόμο του έναν «Παύλο»  κάποιον που θα μας δίνει τη διόρθωση που χρειαζόμαστε  αλλά θα το κάνει αυτό με απότομο τρόπο  ίσως στην πιο ακατάλληλη στιγμή  και αυτό πονάει. Μερικές φορές μάλιστα, η συμβουλή που πονάει περισσότερο  είναι και αυτή που χρειαζόμαστε περισσότερο. Αν, σαν τον Πέτρο, επιλέξουμε να είμαστε ειρηνικοί  θα μπορούμε να τη δεχόμαστε όχι μόνο όταν κάποιος μας αδικεί  αλλά και όταν μας «ευνοεί» δίνοντάς μας την αναγκαία διόρθωση. Αλλά για να είμαστε ειλικρινείς, αυτό δεν είναι εύκολο. Κάποιες φορές γινόμαστε υπερευαίσθητοι, και δεν είναι παράξενο.
Ζούμε σε έναν κόσμο όπου είναι πολύ συνηθισμένο  να ρίχνουμε αλλού το φταίξιμο για τα λάθη μας.
Αν κάποιος σπάσει κάτι, φταίει ο κατασκευαστής που δεν το έκανε άθραυστο. Αν μας δώσουν κλήση, φταίει ο τροχονόμος που εκείνη την ημέρα μοίραζε παντού κλήσεις. Αν ένα παιδί μείνει στα αγγλικά, φταίει ο δάσκαλός του που δεν τα διδάσκει καλά. Σε αυτόν τον κόσμο  η διόρθωση θεωρείται συχνά προσβολή, όχι μέσο διδασκαλίας. Αλλά ο Λόγος του Θεού δεν υποστηρίζει την άποψη του κόσμου. Η Γραφή μάς μιλάει για ανθρώπους  που παρέμειναν στην εύνοια του Θεού ή την έχασαν  ανάλογα με το πώς αντέδρασαν στη συμβουλή. Αν λοιπόν επιλέξουμε να νιώθουμε πικρία για το άτομο που μας διόρθωσε  χρειάζεται να θυμόμαστε ότι έτσι αφήνουμε την αναστάτωση που νιώθουμε μέσα μας  να ασκεί πάνω μας πολύ μεγάλο έλεγχο. Η δυσαρέσκεια είναι βαριά βαλίτσα  και το μόνο που κάνει είναι να προσθέτει φορτίο  στο ταξίδι μας προς τον νέο κόσμο του Θεού. Ποιος χρειάζεται κάτι τέτοιο;
Αντιθέτως, αυτό που χρειαζόμαστε είναι να είμαστε ειρηνικοί  όχι μόνο όταν μας αδικούν αλλά και όταν μας ευνοούν  δίνοντάς μας διόρθωση.
Πώς μπορούμε να ελαφρύνουμε το φορτίο μας  όταν κάποιος μας αναστατώνει; Πρώτον, σαν τον Γεδεών, ας ψάξουμε για τον «τρύγο»  ας βρούμε σε αυτό το άτομο κάτι καλό. Δεύτερον, σαν τον Πέτρο  ας είμαστε πρόθυμοι να δεχτούμε διόρθωση ανεξάρτητα από το πώς μας παρέχεται.
Αυτές οι δύο εισηγήσεις μπορούν να ελαφρύνουν το φορτίο μας  όταν οι άλλοι μας αναστατώνουν.
Τώρα ας προχωρήσουμε στο τρίτο και τελευταίο σημείο μας  όταν μας κυριεύουν αρνητικά αισθήματα. Ως ατελείς άνθρωποι, έχουμε την τάση να βλέπουμε  με διαστρεβλωμένο τρόπο τον εαυτό μας. Μερικοί ίσως “σκέφτονται για τον εαυτό τους κάτι παραπάνω από όσο είναι απαραίτητο”  όπως λέει το εδάφιο Ρωμαίους 12:3. Άλλοι όμως έχουν το αντίθετο πρόβλημα  σκέφτονται για τον εαυτό τους κάτι πολύ λίγο. Βασανίζονται από αισθήματα αναξιότητας. Όταν κοιτούν τον εαυτό τους  βλέπουν μια χονδροειδή παραποίηση της πραγματικότητας  λες και τον παρατηρούν μέσα από παραμορφωτικό καθρέφτη κάποιου λούνα παρκ.
Λόγου χάρη, κάποια αδελφή έλεγε τα εξής στη Σκοπιά 15 Σεπτεμβρίου 2014  «Όταν σκέφτομαι όλα τα λάθη μου  νιώθω ότι δεν υπάρχει περίπτωση να με αγαπήσει κανείς  ούτε καν ο Ιεχωβά». Μια άλλη αδελφή έλεγε στο Ξύπνα! του Ιανουαρίου του 2006  «Ήξερα ότι ο Ιεχωβά με είχε συγχωρήσει για τα λάθη μου  αλλά δεν ήθελα να το κάνει αυτό.
Ήθελα να υποφέρω επειδή μισούσα τον εαυτό μου πάρα πολύ. Ενώ γνώριζα ότι ο Ιεχωβά δεν θα μπορούσε ποτέ ούτε να διανοηθεί έναν τόπο  όπως η κόλαση του Χριστιανικού κόσμου  εγώ ήθελα να φτιάξει έναν μόνο και μόνο για εμένα». Όπως δείχνουν αυτά τα παραδείγματα, τα αισθήματά μας  που η ειρωνεία είναι ότι ο Ιεχωβά μάς τα έδωσε  για να εμπλουτίζουν την αγάπη μας και τη λατρεία μας  μπορούν μερικές φορές να στραφούν εναντίον μας και να μας καταδικάζουν. Και αυτό δεν εμποδίζει μόνο τη χαρά μας  αλλά και την ικανότητά μας να δοξάζουμε πλήρως τον Ιεχωβά  για το μέγεθος της αγάπης του. Πώς μπορούμε λοιπόν να αντιμετωπίζουμε τα αρνητικά αισθήματα  που μερικές φορές μάς κυριεύουν; Ας δούμε τα εδάφια Ρωμαίους 7:22-25.
Εδώ ο απόστολος Παύλος περιγράφει τα αρνητικά αισθήματα  που μερικές φορές κυρίευαν εκείνον. Καθώς διαβάζουμε αυτά τα εδάφια, προσπαθήστε να εντοπίσετε δύο πράγματα. (1) αυτό που δεν μπορούσε να ελέγξει ο Παύλος  και (2) αυτό που μπορούσε να ελέγξει. Ρωμαίους, κεφάλαιο 7, και αρχίζουμε από το εδάφιο 22. «Βρίσκω μεγάλη ευχαρίστηση στον νόμο του Θεού  σύμφωνα με τον άνθρωπο ο οποίος είμαι εσωτερικά  αλλά βλέπω στο σώμα μου έναν άλλον νόμο  που πολεμάει ενάντια στον νόμο της διάνοιάς μου  και με οδηγεί αιχμάλωτο στον νόμο της αμαρτίας  ο οποίος υπάρχει στο σώμα μου. Ταλαίπωρος άνθρωπος που είμαι!
Ποιος θα με σώσει από το σώμα που υφίσταται αυτόν τον θάνατο;
Ευχαριστίες ας δοθούν στον Θεό μέσω του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας!» Τώρα, ας προσδιορίσουμε αυτά τα δύο πράγματα. Πρώτον, τι δεν μπορούσε να ελέγξει ο Παύλος; Τις αμφιβολίες που κατά καιρούς είχε για τον εαυτό του  και που, όπως είπε, τον έκαναν να νιώθει ταλαίπωρος. Τι μπορούσε να ελέγξει; Την αντίδρασή του. Και η αντίδρασή του φαίνεται στο εδάφιο 25. «Ευχαριστίες ας δοθούν στον Θεό μέσω του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας!» Εδώ ο Παύλος αναφέρει το πρώτο κλειδί για την αντιμετώπιση των αρνητικών αισθημάτων  ο στοχασμός γύρω από το λύτρο.
Κάντε το θέμα προσωπικής μελέτης αν χρειάζεται.
Συγκεντρώστε Γραφικά εδάφια και ύλη από τα έντυπά μας  που αυξάνουν την εκτίμηση για το τι σημαίνει ο θάνατος του Ιησού  όχι μόνο για τον κόσμο της ανθρωπότητας γενικά  αλλά για τον καθέναν μας ατομικά.
Ο στοχασμός γύρω από το λύτρο μπορεί να μας βοηθήσει  να αντιμετωπίσουμε τα αρνητικά αισθήματα. Γιατί; Επειδή όπως λέει η Σκοπιά 1 Απριλίου 1995  «Η λυτρωτική θυσία του Χριστού είναι η πιο ισχυρή απάντηση στο σατανικό ψέμα  σύμφωνα με το οποίο δεν έχουμε καμιά αξία  ούτε είναι δυνατόν να μας αγαπήσουν οι άλλοι». Ας σκεφτούμε αυτή τη δήλωση. Γιατί αποκαλεί, όχι απλώς ψέμα, αλλά «σατανικό ψέμα»  την ιδέα ότι δεν έχουμε καμιά αξία  ούτε είναι δυνατόν να μας αγαπήσουν οι άλλοι; Μα, ποιος βγαίνει στ’ αλήθεια κερδισμένος  όταν πιστεύουμε ότι δεν είναι δυνατόν να μας αγαπήσει ο Ιεχωβά;
Ποιος ωφελείται στ’ αλήθεια όταν βυθιζόμαστε σε σκέψεις αυτοκατάκρισης; Τίνος ο σκοπός εξυπηρετείται στ’ αλήθεια  όταν τα αισθήματά μας μάς βασανίζουν τόσο πολύ  ώστε θέλουμε να παραιτηθούμε;
Είναι προφανές πως πρόκειται για τον Σατανά. Αλλά τι ειρωνεία! Ποιος έχει αποδειχτεί στ’ αλήθεια ανάξιος της αγάπης του Ιεχωβά; Αυτός!
Ποιος δεν είναι δυνατόν στ’ αλήθεια να συγχωρηθεί από τον Ιεχωβά; Αυτός!
Σε ποιον δεν εφαρμόζεται στ’ αλήθεια το λύτρο; Σε αυτόν!
Και όμως, σε μια από τις μεγαλύτερες «πανούργες πράξεις» του  όπως αναφέρει το εδάφιο Εφεσίους 6:11  ο Σατανάς προσπαθεί να ρίξει όλα αυτά τα αισθήματα καταδίκης που του αξίζουν  πάνω σας και πάνω μου.
Το λύτρο μάς δίνει την άδεια να απαλλαχτούμε από αυτή τη βαριά βαλίτσα. Είναι φανερό ότι αυτό έκανε ο Παύλος. Ναι, μερικές φορές ένιωθε ταλαίπωρος, όπως διαβάσαμε στο Ρωμαίους 7:24. Αλλά στο Γαλάτες 2:20 έγραψε επίσης  «Ζω μέσω πίστης στον Γιο του Θεού  ο οποίος με αγάπησε και παρέδωσε τον εαυτό του για εμένα». Αυτά τα λόγια δεν φανέρωναν εγωισμό  ούτε ότι σκεφτόταν για τον εαυτό του κάτι παραπάνω από όσο ήταν απαραίτητο.
Κατανοούσε απλώς μια βασική Γραφική αλήθεια  ότι ο Χριστός πέθανε για αμαρτωλούς, όχι για τέλειους ανθρώπους. Το γεγονός ότι ο Παύλος συναισθανόταν τόσο έντονα τις ατέλειές του  αποδείκνυε ότι ήταν ανάμεσα σε εκείνους ακριβώς τους ανθρώπους  για τους οποίους έδωσε ο Ιησούς τη ζωή του. Το λύτρο βοηθούσε τον Παύλο να διώχνει  οποιεσδήποτε αμφιβολίες ένιωθε για τον εαυτό του  και το ίδιο μπορεί να κάνει για εμάς.
Και πάλι, η Σκοπιά 1 Απριλίου 1995 εκφράζει όμορφα αυτή τη σκέψη.
Λέει: «Αν η ζωή σε αυτό το σύστημα σας έχει διδάξει να βλέπετε τον εαυτό σας  ως εμπόδιο τόσο αποθαρρυντικό  ώστε να μην μπορεί ούτε η απέραντη αγάπη του Θεού να το υπερπηδήσει  ή τις αμαρτίες σας ως τόσο τεράστιες ώστε να μην μπορεί ούτε ο θάνατος  του πολύτιμου Γιου Του να τις καλύψει  τότε έχετε διδαχτεί ένα ψέμα.
Απορρίψτε τέτοια ψέματα με όλη την απέχθεια που τους αξίζει!» Αυτό δεν κάνουμε με όλα τα άλλα ψέματα του Σατανά; Δεχόμαστε τη δοξασία της Τριάδας; Όχι! Πιστεύουμε στην κόλαση; Όχι! Πιστεύουμε ότι η ζωή εξελίχθηκε; Όχι!
Πιστεύουμε ότι ο Ιεχωβά δεν είναι δυνατόν να μας αγαπήσει  και ότι δεν έχουμε καμιά αξία για αυτόν;
Η απάντησή μας σε αυτή την ερώτηση πρέπει να είναι όχι  και μάλιστα ένα όχι τόσο ηχηρό  όσο και το όχι που λέμε στις υπόλοιπες ερωτήσεις. Επειδή η ιδέα ότι δεν έχουμε αξία για τον Ιεχωβά  ή ότι δεν είναι δυνατόν να μας αγαπήσει είναι ψεύτικη δοξασία  και χρειάζεται να την απορρίπτουμε τόσο αποφασιστικά  όσο και οποιοδήποτε άλλο από τα ψέματα του Σατανά που ατιμάζουν τον Θεό.
Ο στοχασμός γύρω από το λύτρο μπορεί να μας βοηθήσει να το κάνουμε αυτό. Εκτός όμως από τον στοχασμό για το λύτρο  υπάρχει και κάτι άλλο που μπορούμε να κάνουμε  για να αντιμετωπίσουμε τα αρνητικά αισθήματα. Ας ανοίξουμε στο εδάφιο Ψαλμός 61:2.
Εκείνο για το οποίο προσευχήθηκε ο Δαβίδ σε αυτό το εδάφιο  αποτελεί άλλο ένα κλειδί για την αντιμετώπιση των αρνητικών αισθημάτων  περιλαμβανομένων και των αισθημάτων αχρηστίας. Στον Ψαλμό 61:2, ο Δαβίδ λέει στον Ιεχωβά  «Από τα πέρατα της γης θα κραυγάζω προς εσένα  όταν η καρδιά μου βρίσκεται σε απόγνωση. Οδήγησέ με σε βράχο ψηλότερο από εμένα». Εδώ ο Δαβίδ ζητάει από τον Ιεχωβά να του δώσει μια άλλη εικόνα, πιο εξυψωμένη.
Και αυτό ακριβώς χρειαζόμαστε όταν μας βασανίζουν τα αρνητικά αισθήματα. Όπως έγραψε ο Δαβίδ  χρειάζεται να ανεβούμε σε έναν βράχο ψηλότερο από τον εαυτό μας  ψηλότερο από τις ατελείς και διαστρεβλωμένες σκέψεις μας.
Οι Γραφικές αλήθειες μπορούν να μας βοηθήσουν να το κάνουμε αυτό. Για παράδειγμα  όταν η καρδιά βρίσκεται σε απόγνωση, όπως έγραψε ο Δαβίδ  ίσως νιώθουμε ότι κανένας δεν μας αγαπάει, ούτε καν ο Ιεχωβά.
Αλλά η εξυψωμένη εικόνα που έχουμε όταν κοιτάμε από τον βράχο  αποκαλύπτει μια Γραφική αλήθεια —Ρωμαίους 8:38, 39  ότι τίποτα δεν μπορεί «να μας χωρίσει από την αγάπη του Θεού». Όταν η καρδιά βρίσκεται σε απόγνωση  νιώθουμε ότι τα λάθη μας είναι τόσο μεγάλα ώστε δεν μπορεί να τα συγχωρήσει ο Ιεχωβά. Αλλά η εξυψωμένη εικόνα από τον βράχο αποκαλύπτει μια Γραφική αλήθεια  Ρωμαίους 5:8: «Ενώ ήμασταν ακόμη αμαρτωλοί  ο Χριστός πέθανε για εμάς». Ο Ιησούς πέθανε για αμαρτωλούς, όχι για τέλειους ανθρώπους. Όταν η καρδιά βρίσκεται σε απόγνωση  δεν μπορούμε να δούμε τον εαυτό μας στον Παράδεισο  επειδή νιώθουμε καταδικασμένοι μέσα στην καρδιά μας. Αλλά η εξυψωμένη εικόνα από τον βράχο  αποκαλύπτει μια Γραφική αλήθεια —1 Ιωάννη 3:20
«Ο Θεός είναι μεγαλύτερος από την καρδιά μας και γνωρίζει τα πάντα»  περιλαμβανομένων και των λόγων για τους οποίους  έχουμε την τάση να σκεφτόμαστε τόσο αρνητικά για τον εαυτό μας.
Η ουσία είναι ότι σταδιακά μπορούμε να αντικαταστήσουμε  τις υποβιβαστικές αρνητικές σκέψεις με τις εξυψωμένες Γραφικές αλήθειες. Μόλις αναφέραμε τρεις από αυτές τις αλήθειες. Θα αναφέρουμε άλλη μία. Ας ανοίξουμε στο Μαλαχίας 3:17. Το 3ο κεφάλαιο του Μαλαχία εφαρμόζεται στον πνευματικό ναό του Ιεχωβά. Κατ’ επέκταση, όμως, αυτό το εδάφιο μας δείχνει  την υψηλή αξία που προσδίδει ο Ιεχωβά στον λαό του.
«“Αυτοί θα είναι δικοί μου”, λέει ο Ιεχωβά των στρατευμάτων
“την ημέρα κατά την οποία θα φέρω σε ύπαρξη μια ειδική ιδιοκτησία”»  ή όπως το αποδίδει η υποσημείωση, «ένα πολύτιμο απόκτημα». Ας σταματήσουμε εδώ.
Προσέξτε με πόση περηφάνια μιλάει ο Ιεχωβά για τον λαό του. «Θα είναι δικοί μου».
Αποκαλεί μάλιστα τον λαό του «ειδική ιδιοκτησία».
Ας είμαστε βέβαιοι ότι αυτός ο όρος δεν έχει μπει στη Γραφή  έτσι απλώς για να μας κάνει να νιώθουμε ωραία  ή ως ένας κενός έπαινος. Ο λαός του Ιεχωβά είναι κάτι το ειδικό, ή ξεχωριστό, για αυτόν. Επειδή εκείνος παρήγαγε αυτή την ιδιοκτησία για την οποία μόλις διαβάσαμε.
Με άλλα λόγια, ο Ιεχωβά καλλιεργεί στον καθέναν μας  τις πνευματικές ιδιότητες που μας κάνουν ξεχωριστούς για αυτόν. Επιστρέφοντας λοιπόν πάλι στον Ψαλμό 61:2  όταν “η καρδιά βρίσκεται σε απόγνωση”, όπως έγραψε ο Δαβίδ  ίσως βλέπουμε μόνο τις αδυναμίες και τις ατέλειές μας. Αλλά η εξυψωμένη εικόνα από τον βράχο αποκαλύπτει μια Γραφική αλήθεια
Μαλαχίας 3:17—ότι είμαστε «ειδική ιδιοκτησία» για τον Ιεχωβά  παρά τα ελαττώματά μας. Και αν μας είναι δύσκολο να το δεχτούμε αυτό  τότε χρειάζεται να θυμόμαστε ότι ο Ιεχωβά θέτει τον κανόνα  για το τι είναι ειδικό σε αυτή την περίπτωση, και όχι εμείς.
Μια αδελφή που είχε πολύ αρνητική άποψη για τον εαυτό της  βοηθήθηκε να κάνει λογικές σκέψεις γύρω από αυτό. Λέει: «Μια πνευματικά ώριμη αδελφή  με βοήθησε να δω τον εαυτό μου ρεαλιστικά  ως έναν ατελή άνθρωπο με δυνατά και αδύνατα σημεία  όχι καλύτερο ούτε χειρότερο από οποιονδήποτε άλλον αδελφό ή αδελφή  που παλεύει με την ατέλεια.
Με βοήθησε πολύ και ένας πρεσβύτερος που μου είπε ότι  κανείς δεν έρχεται στον Ιεχωβά αν δεν ελκυστεί από το πνεύμα Του  (όπως λέει στο Ιωάννης 6:44).
Ο Ιεχωβά λοιπόν πρέπει να βλέπει σε εμένα κάτι αξιαγάπητο  και ποια ήμουν εγώ για να καταφρονήσω αυτό που ο Ιεχωβά αγαπάει;» Προσέξτε πώς αυτή η αδελφή σιγά σιγά απομακρύνεται  από τον παραμορφωτικό καθρέφτη  και αρχίζει να βλέπει τον εαυτό της όπως τη βλέπει ο Ιεχωβά. Μπορούμε και εμείς να κάνουμε το ίδιο. Είναι εύκολο; Καθόλου.
Στη 2 Κορινθίους 10:4 γίνεται λόγος για “ισχυρά οχυρωμένα πράγματα”  που χρειάζεται να ανατρέψουμε, και μεταξύ αυτών αναφέρονται οι “συλλογισμοί”. Αυτό θα μπορούσε να περιλαμβάνει τον ατελή και διαστρεβλωμένο συλλογισμό μας  όσον αφορά την αξία μας ενώπιον του Ιεχωβά. Αυτός ο συλλογισμός μπορεί να είναι τόσο ισχυρά οχυρωμένος  ώστε χρειάζεται να εμμένουμε στην προσευχή, στη μελέτη  στους στοχασμούς γύρω από το λύτρο. Καθώς αντικαθιστούμε σταδιακά  τα υποβιβαστικά αρνητικά αισθήματα με τις εξυψωμένες Γραφικές αλήθειες  θα μπορούμε πιο εύκολα να απομακρυνθούμε  από αυτόν τον παραμορφωτικό καθρέφτη  και να δούμε τον εαυτό μας όπως μας βλέπει ο Ιεχωβά. Ανασκοπώντας λοιπόν  Πώς μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τα αρνητικά αισθήματα  που μερικές φορές μάς κυριεύουν; Πρώτον, ας στοχαζόμαστε το λύτρο. Είναι η πιο ισχυρή απάντηση στο σατανικό ψέμα  ότι δεν έχουμε αξία για τον Ιεχωβά ή δεν είναι δυνατόν να μας αγαπήσει.
Δεύτερον, ας αντικαθιστούμε σταδιακά τις υποβιβαστικές αρνητικές σκέψεις  με τις εξυψωμένες Γραφικές αλήθειες  που θα μας βοηθούν να βλέπουμε τον εαυτό μας  όπως μας βλέπει ο Ιεχωβά. Αυτές οι δυο εισηγήσεις θα μας βοηθούν να αντιμετωπίζουμε αρνητικά αισθήματα  που έχουν γίνει η πληγή της καρδιάς μας. Συμπερασματικά, μια τελική σκέψη  Ό,τι και αν βασανίζει την καρδιά μας  ακόμα και αν είναι μια κατάσταση που δεν αναφέραμε απόψε  το να παραμένουμε πνευματικά δραστήριοι θα ελαφρύνει το φορτίο μας. Εμείς στο Μπέθελ είμαστε ευλογημένοι  επειδή έχουμε πολλά να κάνουμε στο έργο του Ιεχωβά. Και πράγματι, όπου και αν υπηρετούμε  οι θεοκρατικές δραστηριότητες θα εξισορροπούν τον τρόπο σκέψης μας  και θα μας βοηθούν να θέτουμε σε εφαρμογή τις αρχές που εξετάσαμε. Αλλά το ισχυρότερο μέσο για να αντιμετωπίζουμε οποιαδήποτε πληγή της καρδιάς μας  αναφέρεται στα εδάφια Ψαλμός 62:1, 2. Ας διαβάσουμε αυτά τα εδάφια.
Τα λόγια του Δαβίδ μπορούν να ελαφρύνουν το φορτίο μας  και να μας βοηθήσουν να το μεταφέρουμε ευκολότερα. Ψαλμός 62, από το εδάφιο 1  «Τον Θεό βεβαίως προσμένω σιωπηλά. Η σωτηρία μου προέρχεται από αυτόν.
Πράγματι αυτός είναι ο βράχος μου και η σωτηρία μου  το ασφαλές καταφύγιό μου  ποτέ δεν θα κλονιστώ πολύ». Ας σκεφτούμε αυτή την τελευταία φράση  «Ποτέ δεν θα κλονιστώ πολύ». Τι σημαίνει αυτό, και πώς μπορεί να μας βοηθήσει να αντιμετωπίσουμε την πληγή της καρδιάς μας; Θα πω ένα παράδειγμα. Πέρσι η σύζυγός μου και εγώ ταξιδεύαμε με αεροπλάνο  από το Ελ Πάσο στη Νέα Υόρκη  όταν άρχισαν οι αναταράξεις.
Και δεν ήταν συνηθισμένες αναταράξεις. Ήταν τόσο έντονες ώστε ο πιλότος είπε στο ιπτάμενο προσωπικό  να καθίσουν και να προσδεθούν. Ήταν μια εμπειρία για γερά νεύρα. Όπως βλέπετε, επιβιώσαμε. Αλλά μία ή δύο μέρες αργότερα, έκανα λίγη έρευνα  και έμαθα κάτι που πολλοί επιβάτες δεν ξέρουν για τις αναταράξεις. Ξέρετε τι είναι αυτό; Ότι τα αεροπλάνα είναι κατασκευασμένα έτσι ώστε να αντέχουν τις αναταράξεις  ακόμα και τις πολύ δυνατές. Στην πραγματικότητα, όταν ο πιλότος λέει ότι ψάχνει για πιο ομαλό αέρα  δεν το κάνει αυτό τόσο για την ασφάλειά μας  όσο για την άνεσή μας και για να μη χυθεί
ο καφές από τα φλιτζάνια μας.
Οι αναταράξεις μπορεί να ταρακουνήσουν ένα αεροπλάνο  αλλά αυτό δεν θα ταρακουνηθεί πάρα πολύ.
Για να αντιμετωπίσουμε την πληγή της καρδιάς μας  χρειάζεται να καταλάβουμε ότι κάτι παρόμοιο ισχύει  και για τις αναταράξεις της ζωής μας. Όταν αντιμετωπίζουμε μια δοκιμασία  η τάση μας ίσως είναι να πανικοβληθούμε  να πιαστούμε από τα μπράτσα της καρέκλας, σαν να λέγαμε  να ανησυχούμε για το τι θα φέρει η επόμενη στιγμή  να φοβόμαστε ότι θα συντριφτούμε. Αλλά, όπως είπε ο Δαβίδ  μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι ποτέ δεν θα κλονιστούμε πολύ. Μπορούμε να αντέξουμε τις αναταράξεις οποιασδήποτε δοκιμασίας και αν μας βρει. Γιατί; Όχι χάρη στη δική μας δύναμη  αλλά επειδή νιώθουμε όπως ο Δαβίδ, που λέει στο εδάφιο 2
«[Ο Ιεχωβά] είναι ο βράχος μου και η σωτηρία μου  το ασφαλές καταφύγιό μου».
Επομένως, ναι, μπορεί να κλονιστούμε από τη δοκιμασία μας  αλλά, με τη βοήθεια του Ιεχωβά, ποτέ δεν θα κλονιστούμε πολύ. Όποιες δυσκολίες λοιπόν και αν αντιμετωπίζουμε  είτε είναι περιστάσεις που μας αποκαρδιώνουν είτε άνθρωποι που μας αναστατώνουν  είτε αρνητικά αισθήματα που μας κυριεύουν είτε οτιδήποτε άλλο  ας συνεχίσουμε να κάνουμε τον Ιεχωβά το ασφαλές καταφύγιό μας  πεπεισμένοι ότι αυτός μπορεί να μας βοηθήσει να αντιμετωπίσουμε την πληγή της καρδιάς μας.