Μαρκ Σάντερσον: Ας σας Υποκινεί η Αγάπη (1 Ιωάν. 4:8)
https://www.jw.org/finder?srcid=share&wtlocale=G&lank=pub-jwbvod25_30_VIDEO
Πόσο ευλογημένοι είμαστε που έχουμε στην οργάνωση του Ιεχωβά τόσο πολλούς άντρες και γυναίκες, νεότερους και μεγαλύτερους, που θέλουν να χρησιμοποιούν τη ζωή τους για να υπηρετούν τον Ιεχωβά “με όλη τους την καρδιά”!
Η Γραφή μιλάει πολύ θετικά για αυτό το υπέροχο πνεύμα.
Για παράδειγμα, στην 1 Τιμόθεο 3:1, ο απόστολος Παύλος είπε: «Αν κάποιος επιδιώκει να γίνει επίσκοπος, επιθυμεί καλό έργο».
Σχετικά με αυτό, Η Σκοπιά 15 Μαΐου 2010 δήλωνε το εξής —προσέξτε: «Ο Χριστιανός άντρας δεν γίνεται αυτομάτως επίσκοπος. Πρέπει να επιδιώξει ένα τέτοιο “καλό έργο”. . . .
Χρειάζεται να υπηρετεί τους ομοπίστους του φροντίζοντας ειλικρινά για τις ανάγκες τους.
Ο άντρας που επιδιώκει προνόμια έχοντας τα σωστά κίνητρα δεν είναι φιλόδοξος.
Απεναντίας, διακατέχεται από την ανιδιοτελή επιθυμία να ωφελεί τους άλλους».
Και είναι αλήθεια ότι χρειαζόμαστε συνεχώς περισσότερους αδελφούς και αδελφές που έχουν την «ανιδιοτελή επιθυμία» να υπηρετούν τους άλλους.
Χρειαζόμαστε περισσότερους σκαπανείς, περισσότερους ιεραποστόλους, περισσότερους επισκόπους περιοχής, περισσότερους Μπεθελίτες, περισσότερους πρεσβυτέρους, διακονικούς υπηρέτες και εθελοντές στην οικοδόμηση.
Και πάει λέγοντας.
Αυτό σημαίνει ότι ο καθένας μας χρειάζεται να εξετάζει διαρκώς τι μπορεί να κάνει για να είναι πιο χρήσιμος τόσο στον Ιεχωβά Θεό όσο και στους αδελφούς και στις αδελφές.
Αυτό οδηγεί στο ερώτημα: Ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα που χρειαζόμαστε για να αναπτυχθούμε πνευματικά; Τι θα πούμε για τη γνώση; Είναι η γνώση το πιο σημαντικό πράγμα; Το εδάφιο 1 Κορινθίους 8:1 λέει: «Η γνώση κάνει κάποιον να φουσκώνει από υπερηφάνεια, αλλά η αγάπη εποικοδομεί».
Άρα η γνώση είναι απαραίτητη, αλλά δεν είναι το πιο σημαντικό πράγμα.
“Όταν η Μαλίντα Κίφερ μίλησε στον αδελφό Ρώσσελ το 1907 για την επιθυμία που είχε να μπει στην ολοχρόνια υπηρεσία, είπε ότι ένιωθε πως χρειαζόταν να αποκτήσει πρώτα περισσότερες γνώσεις. Μόλις το προηγούμενο έτος είχε έρθει για πρώτη φορά σε επαφή με τα έντυπα των Σπουδαστών της Γραφής”.
Αλλά τι της είπε ο αδελφός Ρώσσελ; Το εξής: «Αν θέλεις να περιμένεις ώσπου να τα μάθεις όλα, δεν θα αρχίσεις ποτέ· θα μαθαίνεις καθώς θα κάνεις το έργο».
Και είχε δίκιο!
Τι θα πούμε για την πίστη ή την ελπίδα; Σίγουρα χρειαζόμαστε πίστη.
Το εδάφιο Εβραίους 11:6 λέει: «Χωρίς πίστη είναι αδύνατον να ευαρεστήσει κανείς τον Θεό».
Και χρειαζόμαστε και την ελπίδα.
Το εδάφιο Εβραίους 6:19 λέει ότι η ελπίδα μας είναι «σαν άγκυρα για την ψυχή, σίγουρη και σταθερή».
Αλλά ποιο είναι το σημαντικότερο πράγμα για να αναπτυχθούμε πνευματικά και να είμαστε πιο χρήσιμοι στους αδελφούς και στις αδελφές μας; Ας το δούμε.
Πάμε στην 1 Κορινθίους κεφάλαιο 13, και ας διαβάσουμε το εδάφιο 13.
Λέει: «Τώρα λοιπόν μένουν αυτά τα τρία: η πίστη, η ελπίδα, η αγάπη· αλλά το μεγαλύτερο από αυτά είναι η αγάπη».
Για ποιον λόγο όμως είναι η αγάπη το πιο σημαντικό πράγμα που χρειαζόμαστε για να μπορέσουμε να αναπτυχθούμε πνευματικά; Ο λόγος είναι αυτό που αναφέρει το σημερινό εδάφιο στην 1 Ιωάννη 4:8: «Ο Θεός είναι αγάπη».
Σχολιάζοντας αυτό το εδάφιο, Η Σκοπιά 1 Ιουνίου 2002 ανέφερε τα εξής: «Τόσο έντονη, τόσο αγνή, τόσο τέλεια είναι η αγάπη του Θεού, τόσο πλήρως διαπνέει την προσωπικότητα και τις πράξεις του, ώστε μπορεί να λεχθεί ορθά ότι εκείνος είναι η ίδια η προσωποποίηση της αγάπης».
Οτιδήποτε, οτιδήποτε κάνει ο Ιεχωβά υποκινείται από αγάπη.
Άρα είναι αδύνατον να μιμούμαστε τον Ιεχωβά, είναι αδύνατον να αναπτυχθούμε πνευματικά και είναι αδύνατον να είμαστε χρήσιμοι στον Ιεχωβά αν δεν υποκινούμαστε από αγάπη.
Μάλιστα, στο εδάφιο 1 Κορινθίους 16:14, ο απόστολος Παύλος είπε: «Όλα όσα κάνετε να γίνονται με αγάπη».
Οι Χριστιανοί και οι Χριστιανές που έχουν αυτό το πνεύμα, που υποκινούνται γνήσια και καθοδηγούνται από αγάπη, είναι όντως χρήσιμοι στον Ιεχωβά Θεό.
Μάλιστα, στο 4ο κεφάλαιο της επιστολής προς Εφεσίους, ο Παύλος έκανε λόγο για άτομα που ήταν δώρα σε μορφή ανθρώπων.
Ας το δούμε μαζί—Εφεσίους κεφάλαιο 4, και ας πάμε στο εδάφιο 11.
Εδώ ο Παύλος απαριθμεί κάποιους από τους διορισμούς που είχαν δοθεί σε αυτά τα άτομα.
Λέει: «Και έδωσε μερικούς ως αποστόλους, μερικούς ως προφήτες, μερικούς ως ευαγγελιστές, μερικούς ως ποιμένες και δασκάλους, με προοπτική τη διόρθωση των αγίων, για διακονικό έργο, για να εποικοδομείται το σώμα του Χριστού».
Όπως είδαμε στο εδάφιο, υπήρχαν αρκετοί διαφορετικοί διορισμοί στην οργάνωση του Θεού.
Το ερώτημα είναι: Πώς έλαβαν αυτούς τους διορισμούς όλα εκείνα τα άτομα; Παίρνουμε μια ιδέα αν διαβάσουμε το εδάφιο 15. Δείτε τι λέει: «Αλλά λέγοντας την αλήθεια, ας αυξηθούμε [προσέξτε] με αγάπη όσον αφορά τα πάντα σε αυτόν ο οποίος είναι η κεφαλή, ο Χριστός».
Και προσέξτε πώς τελειώνει το εδάφιο 16.
Λέει: «Όταν το κάθε μέλος λειτουργεί σωστά, αυτό συμβάλλει στην αύξηση του σώματος καθώς το σώμα εποικοδομείται με αγάπη».
Ποιο είναι το σημείο; Η πνευματική ανάπτυξη πρέπει να υποκινείται από αγάπη και να εκδηλώνεται με αγάπη.
Γι’ αυτό ανατέθηκαν σε εκείνους τους αδελφούς τέτοιες ευθύνες.
Είχαν το σωστό κίνητρο.
Αύξαναν την αγάπη τους για τον Ιεχωβά Θεό και τους αδελφούς τους.
Αν όμως το κίνητρο δεν είναι η αγάπη, τι μπορεί να συμβεί; Ας δούμε τι είπε ο απόστολος Παύλος στην 1 Κορινθίους, κεφάλαιο 13, και αυτή τη φορά ας διαβάσουμε τα πρώτα τρία εδάφια.
1 Κορινθίους 13:1: «Αν μιλώ στις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων αλλά δεν έχω αγάπη, έχω γίνει χάλκινο όργανο που ηχεί ή κύμβαλο που βροντάει. Αν έχω το χάρισμα της προφητείας και καταλαβαίνω όλα τα ιερά μυστικά και όλη τη γνώση, και αν έχω όλη την πίστη ώστε να κινώ βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, δεν είμαι τίποτα. Και αν δώσω όλα μου τα υπάρχοντα για να θρέψω άλλους, και αν παραδώσω το σώμα μου ώστε να καυχηθώ, αλλά δεν έχω αγάπη, δεν ωφελούμαι καθόλου».
Ποιο είναι το σημείο; Ο Ιεχωβά δεν θέλει ανθρώπους που προσπαθούν να εντυπωσιάσουν τους άλλους, που υποκινούνται από την επιθυμία να κερδίσουν κάποιο προνόμιο ή κάποια θέση.
Θέλει ανθρώπους που τον αγαπούν με όλη τους την καρδιά και που μιμούνται την αγάπη την οποία συνεχώς εκδηλώνει στους άλλους ο ίδιος και ο Γιος του.
Ο αδελφός Βολόντια από την Ουκρανία είναι πρεσβύτερος και τακτικός σκαπανέας.
Αυτός και άλλοι εννιά αδελφοί προσφέρθηκαν να μεταφέρουν τρόφιμα και φάρμακα σε συγχριστιανούς τους σε μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της χώρας.
Σε εκείνη την πόλη, οι άνθρωποι αυτή την περίοδο εξαρτώνται απόλυτα από την ανθρωπιστική βοήθεια, επειδή τα καταστήματα και τα φαρμακεία είναι τελείως άδεια.
Μεταφέρουν επίσης βενζίνη σε ντόπιους αδελφούς, ώστε να βοηθούν με τα αυτοκίνητά τους και άλλους αδελφούς.
Με κίνδυνο της ζωής τους αυτοί οι δέκα αδελφοί πηγαίνουν σε εκείνη την πόλη δύο με τρεις φορές τη βδομάδα, όταν οι βομβαρδισμοί δεν έχουν τόσο μεγάλη ένταση.
Προμηθεύουν στους αδελφούς τους εφόδια που καλύπτουν τις καθημερινές τους ανάγκες και επίσης μεταφέρουν όσους θέλουν να φύγουν από την περιοχή.
Ο Βολόντια λέει: «Δεν είμαι κάτι το ιδιαίτερο. Απλώς βοηθάμε ο ένας τον άλλον και νιώθουμε τη στήριξη του Ιεχωβά».
Πόσο υπέροχο είναι, αδελφοί και αδελφές, να είναι κάποιος Μάρτυρας του Ιεχωβά και να περιστοιχίζεται από άντρες και γυναίκες που υποκινούνται από βαθιά αγάπη για τον Ιεχωβά και ανιδιοτελή επιθυμία να υπηρετούν άλλους!
Όλοι μας λοιπόν ας ψάχνουμε τρόπους για να αυξανόμαστε σε αγάπη, ώστε να γινόμαστε όλο και πιο χρήσιμα εργαλεία στα χέρια του εκπληκτικού, υπέροχου Θεού μας, του Ιεχωβά.
jwbvod25-30.v Ελληνική
www.jw.org © 2025 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου