Σήμερα θα ασχοληθούμε με το τρίτο κεφάλαιο του Μαλαχία και θα αρχίσουμε με το εδάφιο 16.
Ας διαβάσουμε το πρώτο μέρος του —Μαλαχίας 3:16: «Εκείνον τον καιρό αυτοί που φοβούνται τον Ιεχωβά μιλούσαν μεταξύ τους, ο καθένας με τον σύντροφό του, και ο Ιεχωβά πρόσεχε και άκουγε».
Είδατε ότι ο Ιεχωβά προσέχει και ακούει πώς μιλάμε ο ένας στον άλλον;
Γιατί άραγε να καταγράφει τα ονόματα εκείνωνπου το κάνουν αυτό —που μιλάνε ο ένας τον άλλον με τρόπο που τον ευαρεστεί;
Γιατί τους περιλαμβάνει «στο βιβλίο της ζωής»;
Επειδή η ομιλία μας αντανακλά ό,τι έχουμε στην καρδιά μας. Όπως ξέρουμε, ο Ιησούς είπε:
“Ο αγαθός άνθρωπος βγάζει . . . αγαθό θησαυρό από την καρδιά του, αλλά ο πονηρός άνθρωπος βγάζει το πονηρό από τον πονηρό θησαυρό του· διότι από την αφθονία της καρδιάς μιλάει το στόμα του”.
Τι βαθιά σκέψη!
Τα όσα λέμε αντανακλούν αυτό που είμαστε μέσα μας.
Και η αλήθεια είναι ότι πιο εύκολα λέμε για τους άλλους κάτι αρνητικό παρά κάτι θετικό.
Λέγεται ότι πιο εύκολα γκρεμίζεις ένα κτίριο παρά χτίζεις καινούριο.
Και όλοι μας κάνουμε λάθη. Ο βασιλιάς Σολομών είπε: «Δεν υπάρχει δίκαιος άνθρωπος στη γη που να κάνει πάντα το καλό και να μην αμαρτάνει».
Ναι, θέλει προσπάθεια για να μπορούμε να βρίσκουμε το καλό στους άλλους.
Αλλά για να βρίσκουμε τα ελαττώματά τους, δεν θέλει και πολλή προσπάθεια.
Γι’ αυτό πρέπει να προσέχουμε το πώς μιλάμε στους άλλους και για τους άλλους.
Αυτό που θα μας βοηθήσει είναι να βλέπουμε τους άλλους όπως τους βλέπει ο Ιεχωβά.
Τους θεωρεί πολύτιμους.
Όλοι θυμόμαστε καλά τα λόγια του Ιησού στο εδάφιο Ιωάννης 6:44: «Κανείς δεν μπορεί να έρθει σε εμένα αν δεν τον ελκύσει ο Πατέρας που με έστειλε».
Άρα ο Ιεχωβά έχει ελκύσει τον κάθε έναν από τους αφιερωμένους υπηρέτες του, παρά τις παραξενιές και τις ιδιορρυθμίες τους.
Ή, για να το πούμε καλύτερα, παρά τις παραξενιές μας και παρά τις ιδιορρυθμίες μας.
Ο Ιεχωβά όμως βλέπει θετικά πράγματα σε όλους μας, έστω και αν εμείς πιστεύουμεότι κάποιοι έχουν δύσκολο χαρακτήρα.
Αν και εμείς προσπαθούμε σκληρά να εντοπίζουμε τις καλές ιδιότητες των άλλων, θα καταφέρνουμε να μιλάμε θετικά σε αυτούς και για αυτούς.
Είναι εύκολο να μιλάμε για κάποιον με αρνητικό τρόπο.
Φανταστείτε όμως να έπρεπε να πούμε μπροστά του αυτά που λέμε στους άλλους για αυτόν.
Αυτή η σκέψη θα μας υποκινεί να μιλάμε θετικά.
Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να δίνουμε συμβουλή αν θεωρούμε ότι χρειάζεται.
Το θέμα δεν είναι αν θα δώσουμε συμβουλή ή όχι, αλλά το πώς θα τη δώσουμε.
Ας δούμε τι λέει η Γραφή στον Ιάκωβο 1:26.
Το έχουμε διαβάσει πολλές φορές, τονίζει κάτι πολύ σημαντικό. Εκεί ο Ιάκωβος λέει: «Αν κανείς νομίζει ότι είναι λάτρης του Θεού», άρα δεν απευθύνεται σε άτομα του κόσμου, αλλά σε άτομα μέσα στην εκκλησία.
“Αν λοιπόν νομίζουμε ότι είμαστε λάτρεις του Θεού αλλά δεν χαλιναγωγούμε τη γλώσσα μας”, τι γίνεται τότε; «Εξαπατά την καρδιά του, και η λατρεία του είναι μάταιη».
Άρα για τον Ιεχωβά είναι σοβαρό ζήτημα το πώς χρησιμοποιούμε τη γλώσσα μας.
Ο Ιεχωβά δεν ευαρεστείται με εμάς αν μιλάμε καλοσυνάτα και ευγενικά στις συναθροίσεις και στη διακονία, αλλά σε άλλες περιπτώσεις μιλάμε σκληρά.
Τώρα ας επιστρέψουμε στον Μαλαχία κεφάλαιο 3, αλλά αυτή τη φορά στο εδάφιο 17, και ακούστε τι δηλώνει ο Ιεχωβά για αυτά τα άτομα που προσέχουν πώς μιλάνε: «“Αυτοί θα είναι δικοί μου”, λέει ο Ιεχωβά των στρατευμάτων, “την ημέρα κατά την οποία θα φέρωσε ύπαρξη μια ειδική ιδιοκτησία”».
Τι υπέροχη δήλωση!
Οι γονείς έχουν ένα ιδιαίτερο δέσιμο με τα παιδιά τους.
Ένας νεαρός επισκέφτηκε έναν παντρεμένο φίλο του που είχε δύο παιδιά.
Και παρατήρησε το κοριτσάκι του.
Ήταν περίπου πέντε χρονών και είχε τόση ανάγκη από προσοχή που απασχολούσε συνεχώς τον μπαμπά της.
Και το αγοράκι που ήταν τριών ήταν πολύ ζωηρό. Και ο νεαρός ρώτησε: «Γιατί αγαπάς τα παιδιά σου;» Τότε ο πατέρας το σκέφτηκε λίγο και είπε: «Επειδή είναι δικά μου».
Έτσι δεν είναι;
Υπάρχει ένα ιδιαίτερο δέσιμο, γι’ αυτό και οι γονείς παραβλέπουν κάποια πράγματα. «Είναι παιδί μου».
Ο Ιεχωβά νιώθει πολύ μεγαλύτερο δέσιμομε τους αφιερωμένους υπηρέτες του από ό,τι οι επίγειοι πατέρες με τα παιδιά τους. Δείτε πώς συνεχίζει το εδάφιο 17: «Θα τους δείξω συμπόνια όπως ακριβώς ένας άνθρωπος δείχνει συμπόνια στον γιο του».
Ο Ιεχωβά δείχνει συμπόνια στα ατελή παιδιά του επειδή είναι δικά του.
Συνεπώς, τα λόγια μας πρέπει να αντανακλούν την άποψή του εφόσον, όπως ξέρουμε καλά, είμαστε και εμείς ατελή παιδιά του, και ο Ιεχωβά παραβλέπει και τα δικά μας παραπτώματα. Όπως πολύ σωστά λέει η Γραφή: «Όλοι σφάλουμε πολλές φορές [όχι πότε πότε, πολλές φορές].
Αν κάποιος δεν σφάλλει σε λόγο, είναι τέλειος».
Και ξέρουμε, όπως ήξερε και ο Βιβλικός συγγραφέας, ότι δεν υπάρχει τέλειος άνθρωπος σήμερα.
Αλλά αυτό που μας ξεχωρίζει ως λαό του Ιεχωβά είναι ότι προσπαθούμε να μιλάμε εποικοδομητικά.
Τώρα πάμε στο εδάφιο 18 του 3ου κεφαλαίου του Μαλαχία. «Και θα δείτε ξανά τη διαφορά ανάμεσα στον δίκαιο και στον πονηρό, ανάμεσα σε αυτόν που υπηρετεί τον Θεό και σε αυτόν που δεν τον υπηρετεί».
Όταν διαβάζω αυτό το εδάφιο νιώθω πως στην ουσία ο Ιεχωβά επαινεί τον λαό του επειδή καταβάλλει κάθε προσπάθεια για να μιλάει με θετικό, όμορφο τρόπο.
Και είναι καλό να το θυμόμαστε όλοι μας αυτό και να κάνουμε κατά καιρούς μια αυτοεξέταση.
Και αν έχουμε ένα μέτρο εξουσίας είτε στην εκκλησία είτε στην εργασία μας, πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί ως προς το πώς μιλάμε στους και για τους συνεργάτες μας.
Στον κόσμο που ζούμε είναι πολύ συχνό φαινόμενο το μπούλινγκ, η απότομη ομιλία και το να σε διακόπτουν ενώ μιλάς.
Γι’ αυτόν τον λόγο, το εγχειρίδιο <i>Πώς να Ζούμε Μαζί με Ενότητα</i>, που έχει γραφτεί για ειδικούς ολοχρόνιους υπηρέτες, λέει τα εξής: «Σε αυτές τις πονηρές ημέρες, χρειάζεται να δίνουμε περισσότερηαπό τη συνηθισμένη προσοχή στις Γραφές για να μην παρασυρθούμε από τις συνήθειες και το πνεύμα αυτού του πονηρού συστήματος πραγμάτων».
Και κατόπιν παραθέτει δύο εδάφια,
1 Κορινθίους 2:12 και Εβραίους 2:1-3.
Στη <i>Σκοπιά</i> του Απριλίου 2022, έκδοση μελέτης, υπάρχει ο υπότιτλος: «Η Ομιλία μας Έχει Σημασία για τον Ιεχωβά».
Εκεί υπάρχουν οι εικόνες που βλέπετε στην οθόνη σας οι οποίες δείχνουν κάποιες περιπτώσεις κακής χρήσης της ομιλίας. Είναι ενδιαφέρουσα η περιγραφή της αριστερής εικόνας: «Ένας αδελφός αντιδρά έντονα όταν έρχεται αντιμέτωπος με κάποιο θυμωμένο οικοδεσπότη». Και η περιγραφή της μεσαίας εικόνας είναι ενδιαφέρουσα: «Ένας αδελφός αποφεύγει να ψάλλει στην εκκλησία».
Και αυτή η περίπτωση αναφέρθηκε στο συγκεκριμένο άρθρο για την ομιλία. Και η περιγραφή της τελευταίας εικόνας: «Μια αδελφή κουτσομπολεύει».
Πόσο καλές συμβουλές μάς παρέχειο πιστός δούλος σε αυτόν τον τομέα!
Όλοι μας λοιπόν, ας μιλάμε πάντα με τρόπο που αντανακλά τοπώς βλέπει ο Ιεχωβά τους ανθρώπους.
Έτσι θα πλησιάζουμε περισσότερο τον ίδιο αλλά και ο ένας τον άλλον.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου