Εύκολα παραδεχόμαστε ότι είμαστε ατελείς.
Αλλά γιατί μας πονάει τόσο πολύ όταν λαβαίνουμε διόρθωση;
Όλοι μας ξέρουμε ποια είναι η σωστή στάση.
Τονίζεται εδώ στο εδάφιο Ψαλμός 141:5. Ας το διαβάσουμε μαζί—Ψαλμός 141:5: «Αν με χτυπήσει ο δίκαιος, αυτό θα είναι πράξη όσιας αγάπης· αν με ελέγξει αυτό θα είναι σαν λάδι πάνω στο κεφάλι μου, που το κεφάλι μου δεν θα αρνηθεί ποτέ».
Άρα, ίσως επηρεαζόμαστε από την κοσμική άποψη για τη διαπαιδαγώγηση.
Ένα λεξικό λέει ότι διαπαιδαγωγώ σημαίνει «τιμωρώ κάποιον προκειμένου να τον ελέγχω».
Ένα άλλο λέει ότι η διαπαιδαγώγηση «έχει σκοπό να κάνει τους ανθρώπους να υπακούν και να τους τιμωρεί αν δεν το κάνουν».
Μεγάλη διαφορά από την άποψη του Ιεχωβά Θεού, έτσι δεν είναι;
Στο εδάφιό μας σήμερα, εδώ στην Προς Εβραίους, λέει ότι ο Ιεχωβά απευθύνεται σε εμάς ως παιδιά του.
Στο εδάφιο 5, μας λέει «γιε μου». Και μετά, το εδάφιο 6 λέει: «Αυτούς που αγαπάει ο Ιεχωβά τους διαπαιδαγωγεί». Άρα, η διαπαιδαγώγηση παρουσιάζεται με έναν πολύ θετικό τρόπο.
Το συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι η διαπαιδαγώγηση είναι μια μορφή εκπαίδευσης.
Στην πραγματικότητα, είναι πολύ συναρπαστική διαδικασία, επειδή μας βοηθάει να γνωρίσουμε τον Ιεχωβά ακόμη καλύτερα.
Θα θέλαμε λοιπόν τώρα να ασχοληθούμε με τρεις συνηθισμένες αντιδράσεις στη διαπαιδαγώγηση.
Πιστεύω όλοι μας έχουμε αντιδράσει κάποτε με έναν από αυτούς τους τρόπους.
Ο πρώτος είναι να νιώθουμε καταρρακωμένοι —να νιώθουμε ντροπή— και να έχουμε, έτσι, έναν πόνο στην καρδιά.
Αυτό είναι φυσιολογικό.
Το βλέπουμε ακόμη και στα μικρά παιδιά —βλέπουμε ότι μπορεί να καταρρακώνονται όταν νιώθουν την αποδοκιμασία των γονιών τους.
Ίσως συννεφιάζει το πρόσωπό τους ή τρέμουν τα χειλάκια τους.
Αλλά εμείς ως Χριστιανοί, ως ώριμοι ενήλικες, δεν αντιδρούμε έτσι, σωστά; Το ερώτημα λοιπόν είναι:
Πώς πρέπει να αντιδρούμε;
Ποια είναι η σωστή αντίδραση;
Πρώτα απ’ όλα, φροντίστε να μη σας καταβάλει το συναίσθημα.
Μη νιώθετε αυτολύπηση.
Επίσης, πρέπει να θυμόμαστε ότι η διαπαιδαγώγηση πονάει επειδή φέρνει στην επιφάνεια μια αδυναμία μας για την οποία αισθανόμαστε ευάλωτοι.
Είναι πολύ καλύτερο να ανταποκρινόμαστε θετικά στη διαπαιδαγώγηση, επειδή η συμβουλή μάς δίνεται για το καλό μας.
Ας διαβάσουμε τα λόγια του εδαφίου Παροιμίες 15:32. Στις Παροιμίες 15:32 λέει: «Όποιος απορρίπτει τη διαπαιδαγώγηση περιφρονεί τη ζωή του».
Ναι, θα είμαστε δυστυχισμένοι αν απορρίπτουμε τη διόρθωση και τη διαπαιδαγώγηση. Και στη συνέχεια λέει: «Αλλά όποιος ακούει έλεγχο αποκτάει κατανόηση.
Ο φόβος του Ιεχωβά αποτελεί εκπαίδευση στη σοφία και πριν από τη δόξα υπάρχει ταπεινοφροσύνη».
Ας παίρνουμε λοιπόν μαθήματα και ας εκπαιδευόμαστε από τον Ιεχωβά.
Ας αντιλαμβανόμαστε το νόημα προτού δεχτούμε πιο ισχυρή συμβουλή και προτού έρθουν πάνω μας κάποιες κακές συνέπειες.
Η δεύτερη αρνητική αντίδραση που μπορεί να έχουμε είναι να απορρίψουμε τη συμβουλή.
“Αυτή η συμβουλή δεν είναι για εμένα, είναι εντελώς άκυρη.
Δεν έχω τόσο μεγάλο πρόβλημα, και το άτομο που με συμβούλεψε δεν έχει την πλήρη εικόνα.
Και, εδώ που τα λέμε, πρέπει να μάθει να δίνει συμβουλή με καλύτερο τρόπο”.
Συνήθως, όταν έχουμε αυτή την αντίδραση, είναι επειδή η συμβουλή έφερε στην επιφάνεια ότι αγαπάμε κάτι που είναι κακό.
Και προσπαθούμε να το καλύψουμε αυτό, λέγοντας ότι αυτός που μας έδωσε τη συμβουλή δεν είναι σε θέση να το κάνει αυτό.
Στην πραγματικότητα, <i>εμείς</i> δεν έχουμε την πλήρη εικόνα.
Και ίσως δεν θέλουμε να δούμε την πλήρη εικόνα.
Μήπως επίσης στηριζόμαστε στη δική μας κατανόηση και όχι στην άποψη του Ιεχωβά;
Πόσο ωραίο είναι όταν κάποιος μας δίνει συμβουλή να έχουμε τη στάση που περιγράφεται εδώ στο εδάφιο Παροιμίες 25:12.
Παροιμίες 25:12. Εδώ λέει: «Σαν χρυσό σκουλαρίκι και σαν στολίδι από εκλεκτό χρυσάφι είναι για το δεκτικό αφτί ο σοφός που παρέχει έλεγχο».
Μπορούμε να δείξουμε ότι εκτιμούμε αυτή τη διαδικασία στολίζοντας το άτομο που μας δίνει τη συμβουλή με χρυσάφι, σαν να λέγαμε.
Άρα, πρέπει να ανταποκρινόμαστε με αγάπη, να βλέπουμε την αγάπη του Θεού και να αγαπάμε τη διόρθωση και τη διαπαιδαγώγηση που λαβαίνουμε.
Τώρα, η τρίτη αντίδραση είναι ότι μπορεί να εκνευριστούμε ή να θυμώσουμε με τη συμβουλή.
“Ποιος νομίζει ότι είναι;”
Ίσως είναι συνομήλικός μας.
Μπορεί να είναι κάποιος που, κατά τη γνώμη μας, είναι σε κατώτερη θέση από εμάς.
“Είναι λιγότερα χρόνια στην αλήθεια από εμένα”.
“Δεν ξέρει όσα ξέρω εγώ”.
“Είναι μικρότερος από εμένα”, και άλλα τέτοια που μπορεί να πιστεύουμε.
Μπορεί να μην έχουμε κάποιον σε υπόληψη επειδή δεν είναι καλός δάσκαλος. Το ερώτημα είναι:
Είμαστε πρόθυμοι να παραδεχτούμε ότι ο Ιεχωβά ξέρει καλύτερα —ότι, στην πραγματικότητα, ο Ιεχωβά είναι αυτός που μας μιλάει;
Και μπορεί να υπάρχει ένας πολύ σημαντικός λόγος που ο Ιεχωβά επέλεξε το συγκεκριμένο άτομο για να έρθει και να μας δώσει συμβουλή.
Το εδάφιο της ημέρας σήμερα, το Εβραίους 12:5, λέει ότι δεν πρέπει να καταφρονούμε τη συμβουλή του Ιεχωβά.
Λέει ότι δεν πρέπει “να παραιτούμαστε όταν μας διορθώνει εκείνος”. Αλλά μπορεί να πούμε:
“Αν έρθει ο Ιεχωβά και μου δώσει απευθείας συμβουλή, φυσικά και θα τον ακούσω!”
Αυτός δεν είναι όμως ο τρόπος του Ιεχωβά για να μας μιλήσει απευθείας;
Σκεφτείτε την περίπτωση του Δαβίδ.
Όταν πήγε σε αυτόν ο Νάθαν, ο Δαβίδ δεν επαναστάτησε.
Δεν θύμωσε με τον Νάθαν. Δέχτηκε τη συμβουλή και είπε: «Αμάρτησα εναντίον του Ιεχωβά».
Ποιο είναι λοιπόν το σημείο;
Μην απορρίπτετε τη συμβουλή.
Να δέχεστε τη συμβουλή με όλη σας την καρδιά.
Ανακεφαλαιώνοντας, να βλέπετε τη μεγάλη εικόνα!
Εφόσον ανήκουμε στην οικογένεια του Ιεχωβά, όπως ισχύει για όλους μας πιστεύω, όλοι μας θα λάβουμε αρκετές φορές πολλές συμβουλές. Όλες οι συμβουλές, όλες οι νουθεσίες που προέρχονται από τον Ιεχωβά είναι για το καλό μας.
Ο Ιεχωβά διαπλάθει ατομικά τον καθένα μας για να γίνουμε το είδος του ατόμου που θέλει να γίνουμε.
Έτσι λοιπόν, βλέπουμε ότι το θέμα δεν είναι αν χρειαζόμαστε διαπαιδαγώγηση, αλλά το θέμα είναι ποια είναι η στάση μας απέναντι στη διαπαιδαγώγηση.
Ο Παύλος παραθέτει εδώ στο δωδέκατο κεφάλαιο της Προς Εβραίους από τις Παροιμίες.
Το κεφάλαιο 3 των Παροιμιών ασχολείται με τη διαπαιδαγώγηση, αλλά εκεί προς το τέλος όσων λέει για τη διαπαιδαγώγηση στο κεφάλαιο 3, εδάφιο 18, απευθύνει μια υπέροχη πρόσκληση προς όλους μας.
Παροιμίες 3:18 λέει για τη διαπαιδαγώγηση. «Είναι δέντρο ζωής για όσους την αγκαλιάζουν, και όσοι την κρατούν σφιχτά θα αποκαλούνται ευτυχισμένοι».
Επομένως, ας δεχόμαστε με χαρά τη συμβουλή, να τη θεωρούμε σαν μια αγκαλιά από τον Ιεχωβά Θεό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου