Σε όλη την επίγεια διακονία του, ο Ιησούς εκδήλωνε ευγνωμοσύνη με τα λόγια και με τα έργα του.
Ας δούμε τι μπορούμε να διδαχτούμε από την ευγνωμοσύνη που έδειχνε με όσα έλεγε και έκανε. Κατ’ αρχάς, οι εγκάρδιες ευχαριστήριες προσευχές του Ιησού επηρέαζαν τους άλλους.
Σκεφτείτε τι συνέβη μια μέρα αφότου o Ιησούς έθρεψε θαυματουργικά χιλιάδες άτομα κοντά στη Βηθσαϊδά, στη θάλασσα της Γαλιλαίας.
Στο Ιωάννης 6:23 λέει ότι «έφτασαν ... πλοιάρια από την Τιβεριάδα κοντά στο μέρος όπου το πλήθος είχε φάει το ψωμί μετά την ευχαριστήρια προσευχή του Κυρίου». Αυτό το επιπρόσθετο σχόλιο, «μετά την ευχαριστήρια προσευχή του Κυρίου», βρίσκεται στο εδάφιο για κάποιον λόγο. Το εδάφιο δεν μας λέει απλώς ότι τα πλοιάρια έφτασαν κοντά στο μέρος όπου είχε γίνει ένα θαύμα την προηγούμενη ημέρα, αλλά μας λέει επίσης ότι έφτασαν κοντά στο μέρος όπου ο Κύριος είχε κάνει μια ευχαριστήρια προσευχή.
Αυτό το γεγονός καταγράφηκε υπό θεϊκή έμπνευση πολλά χρόνια αργότερα από τον απόστολο Ιωάννη.
Και αυτό μας δείχνει ότι οι αληθινοί ακόλουθοι του Ιησού είχαν δει και θυμούνταν πολύ περισσότερα από το θαύμα αυτό καθαυτό.
Είχαν ακούσει και θυμούνταν τις εγκάρδιες ευχαριστήριες προσευχές του Ιησού.
Αναμφίβολα, οι μαθητές του Ιησού ακολούθησαν το καλό του παράδειγμα.
Ας εξετάσουμε δύο από τις πολλές υπέροχες ιδιότητες τις οποίες εκδηλώνουν οι Χριστιανοί που μιμούνται το καλό παράδειγμα του Ιησού —το θάρρος και την ταπεινοφροσύνη.
Ας ξεκινήσουμε με το θάρρος.
Ο Ιησούς υποκινούνταν να είναι θαρραλέος από ένα βαθύ αίσθημα ευγνωμοσύνης.
Πώς το ξέρουμε αυτό;
Κατ’ αρχάς από κάτι που είπε σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή για αυτόν.
Ίσως θυμάστε ότι, στον κήπο της Γεθσημανή, ο Ιησούς προσευχήθηκε επειδή τον απασχολούσε πάρα πολύ η μομφή που θα έφερνε στον ουράνιο Πατέρα του το γεγονός ότι τον καταδίκασαν σε θάνατο ως βλάσφημο και στασιαστή.
Μάλιστα, ο Ιησούς ικέτευσε τον Ιεχωβά να μην τον αφήσει να πεθάνει με αυτόν τον τρόπο. Παρά τα έντονα συναισθήματα που τον κατέκλυζαν όμως, είπε: «Ας μη γίνει όπως θέλω εγώ, αλλά όπως θέλεις εσύ».
Τι βοήθησε τον Ιησού να κάνει αυτή τη θαρραλέα δήλωση, αν και ήξερε ποια θα ήταν η κατάληξη;
Βρίσκουμε την απάντηση στο εδάφιο Εβραίους 12:2, όπου εν μέρει λέει για τον Ιησού ότι «για τη χαρά που είχε τεθεί μπροστά του αυτός υπέμεινε ξύλο βασανισμού, καταφρονώντας την ντροπή».
Τι βοήθησε λοιπόν τον Ιησού να δεχτεί το θέλημα του Θεού για αυτόν;
“Η χαρά που είχε τεθεί μπροστά του”.
Αυτή η χαρά περιλάμβανε την ελπίδα του, ναι, αλλά πάνω από όλα περιλάμβανε το προνόμιο να δοξάσει τον Ιεχωβά διακρατώντας την ακεραιότητά του.
Όσο και αν του εναντιώνονταν οι εχθροί του, όσο και αν τον χλεύαζαν ή προσπαθούσαν να επισωρεύσουν ντροπή πάνω σε εκείνον και στον ουράνιο Πατέρα του, ο Ιησούς δεν επηρεαζόταν.
Καταφρονούσε τη ντροπή και έβρισκε χαρά. «Για τη χαρά που είχε τεθεί μπροστά του» δέχτηκε με ευγνωμοσύνη και θάρρος το προνόμιο να βάλει το θέλημα του Θεού πάνω από το δικό του. «Ας μη γίνει όπως θέλω εγώ, αλλά όπως θέλεις εσύ», είπε.
Μιμείται ο λαός του Θεού σήμερα την ευγνωμοσύνη και το θάρρος του Ιησού;
Ασφαλώς!
Οι αληθινοί ακόλουθοι του Ιησού σήμερα πασχίζουν να κάνουν το θέλημα του Θεού παρά τις απειλές για φυλάκιση, τη φυλάκιση, τα βασανιστήρια, τη φραστική κακομεταχείριση, την απώλεια εργασίας και τόσα άλλα.
Και, όταν οι αδελφοί μας φυλακίζονται άδικα, κάνουμε ό,τι μπορούμε για αυτούς —για παράδειγμα, τους υπερασπιζόμαστε στο δικαστήριο και προσευχόμαστε για αυτούς.
Σαν τον Ιησού, η ευγνωμοσύνη μας για το προνόμιο να γνωρίζουμε και να λατρεύουμε τον Ιεχωβά και για την ευλογία να υπηρετούμε σε αυτή τη θαυμάσια αδελφότητα πρέπει να μας υποκινεί να εκδηλώνουμε θάρρος καθώς κάνουμε το θέλημα του Θεού.
Και αφήνουμε να ριζώνει μέσα μας και να αναπτύσσεται η ευγνωμοσύνη, όχι η ντροπή. Ας δούμε τώρα τη δεύτερη ιδιότητα:
Οι Χριστιανοί που έχουν ευγνωμοσύνη είναι ταπεινοί.
Θα ασχοληθούμε και πάλι με το παράδειγμα του Ιησού.
Κάθε θαύμα που έκανε, κάθε διδασκαλία που μετέδωσε στους μαθητές του, όλα αυτά τα έκανε με ταπεινοφροσύνη.
Ο Ιησούς δεν ήθελε ποτέ να τραβάει την προσοχή πάνω του, έτσι δεν είναι;
Απεναντίας, βλέπουμε ότι ήταν ευγνώμων για το προνόμιο που είχε να υπηρετεί τους άλλους και ήταν ευγνώμων για κάθε θετική ανταπόκριση που έβλεπε στους άλλους.
Και ο Ιησούς μπορούσε να δει και μέσα στην καρδιά των ανθρώπων.
Με αυτό υπόψη, ας αναλογιστούμε τι συνέβη την τελευταία νύχτα που πέρασε ο Ιησούς με τους πιστούς αποστόλους του, όταν θα λέγαμε ότι οι ατέλειές τους φάνηκαν σε όλο τους το μεγαλείο.
Για παράδειγμα, από όλους τους, μόνο Ιησούς έπλυνε τα πόδια των άλλων.
Παρ όλα αυτά όμως, τι έβλεπε ο Ιησούς;
Έβλεπε το καλό σε αυτούς και αυτό τον υποκίνησε να κάνει κάτι εκπληκτικό για χάρη τους.
Προσέξτε τι έβλεπε ο Ιησούς σε αυτούς, καθώς διαβάζουμε τα εδάφια Λουκάς 22:28, 29, όπου ο Ιησούς τούς λέει τα εξής: «Εσείς είστε που έχετε παραμείνει προσκολλημένοι σε εμένα κατά τις δοκιμασίες μου· και εγώ κάνω διαθήκη με εσάς, όπως ο Πατέρας μου έχει κάνει διαθήκη με εμένα, για μια βασιλεία».
Τι υποκίνησε τον Ιησού να το κάνει αυτό;
Η ευγνωμοσύνη.
Ναι, ο Ιησούς έβλεπε το καλό σε αυτούς και το θυμόταν.
“Εσείς παραμείνατε προσκολλημένοι σε εμένα κατά τις δοκιμασίες μου”, τους είπε.
Τι υπέροχο δώρο τούς πρόσφερε προσκαλώντας τους να συμμετέχουν στη Βασιλεία του, και πόσο μεγάλη ταπεινοφροσύνη έδειξε κάνοντάς το αυτό!
Ο Ιησούς δεν είχε τόσο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του ώστε να μην παρατηρεί το καλό που υπήρχε στους μαθητές του.
Ήταν ταπεινός, εκτιμούσε το καλό σε αυτούς και, πράγματι, «τους αγάπησε ως το τέλος».
Δείχνουμε και εμείς ταπεινοφροσύνη και ευγνωμοσύνη όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις ατέλειες των αδελφών μας;
Πρέπει να θυμόμαστε ότι ο Ιησούς ποτέ δεν αντέδρασε υπερβολικά στα χτυπητά λάθη των μαθητών του.
Αντίθετα, ήταν ευγνώμων για την υποστήριξή τους και πάντα έψαχνε και έβρισκε—έβρισκε—το καλό σε αυτούς.
Και εμείς θέλουμε να κάνουμε το ίδιο μεταξύ μας —όλοι μας το χρειαζόμαστε.
Μάλιστα, χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον τώρα περισσότερο από ποτέ.
Η ευγνωμοσύνη που νιώθουμε για το ότι είμαστε στην αγνή λατρεία πρέπει να μας υποκινεί να αναζητούμε πάντα το καλό στους άλλους.
Παράλληλα, πρέπει να παίρνουμε την πρωτοβουλία για να ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλον με όποιον τρόπο μπορούμε.
Αυτό περιλαμβάνει να δίνουμε ειλικρινή έπαινο, ο οποίος πηγάζει από την ευγνωμοσύνη. Ο Ιησούς είπε: «Εσείς είστε που έχετε παραμείνει προσκολλημένοι σε εμένα κατά τις δοκιμασίες μου».
Τους επαινούσε, αναγνώριζε το καλό σε αυτούς.
Ήταν ευγνώμων.
Και εμείς πρέπει να δίνουμε ειλικρινή έπαινο στους άλλους όταν είναι κατάλληλο, και να το κάνουμε αυτό από ευγνωμοσύνη.
Να πηγάζει από την καρδιά μας.
Τι εξετάσαμε λοιπόν σήμερα;
Είδαμε ότι οι μαθητές του Ιησού θυμούνταν για καιρό τις ευχαριστήριες προσευχές του Ιησού.
Μάλιστα τις θυμούνταν όπως θυμούνταν και τα θαύματά του.
Ένα ακόμη παράδειγμα αυτού υπάρχει στο εδάφιο Ιωάννης 11:41 όπου, όταν ανέστησε τον Λάζαρο, ο Ιησούς έκανε μια προσευχή και ξεκίνησε με τα λόγια: «Πατέρα, σε ευχαριστώ που με άκουσες».
Εκείνη η ανάσταση ήταν κάτι το εκπληκτικό!
Αλλά θυμούνταν επίσης και την ευχαριστήρια προσευχή του Ιησού.
Είδαμε επίσης ότι χριστοειδείς ιδιότητες όπως το θάρρος και η ταπεινοφροσύνη πηγάζουν από μια καρδιά γεμάτη ευγνωμοσύνη.
Εξετάσαμε πώς μπορούμε να δείχνουμε τέτοιες ιδιότητες.
Και ο λαός του Ιεχωβά είναι σίγουρο ότι το κάνει αυτό.
Ακούμε ότι παρακολουθούν όλο και περισσότερα άτομα τις συναθροίσεις μας.
Αυτό αποδεικνύει ότι υπάρχει πνεύμα ευγνωμοσύνης και στον λαό του Θεού, αλλά και σε όσους αντιλαμβάνονται ότι είναι σοφό να επιστρέψουν όσο είναι ακόμη καιρός.
Δεν γνωρίζουμε πότε θα τελειώσει αυτό το παρόν σύστημα, αλλά αυτό που ξέρουμε είναι ότι ο σκοπός του Ιεχωβά δεν θα αποτύχει.
Ο Ιεχωβά και ο Γιος του θα φροντίσουν ώστε όλα όσα προξενούν βλάβη να εξαφανιστούν για πάντα.
Δεν είμαστε ευγνώμονες για αυτό; Εμείς πρέπει να κάνουμε το εξής:
Να είμαστε έτοιμοι να εκμεταλλευόμαστε κάθε ευκαιρία που παρουσιάζεται για να κάνουμε το θέλημα του Ιεχωβά προτού έρθει το οριστικό τέλος.
Αυτό περιλαμβάνει να κάνουμε το καλύτερο για να βοηθάμε άλλους να ταχθούν με το μέρος του Ιεχωβά.
Η ταπεινοφροσύνη και το θάρρος που πηγάζουν από μια καρδιά γεμάτη ευγνωμοσύνη θα μας βοηθούν να το κάνουμε αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου