ΜΑΘΗΜΑ 30
Τα Αγαπημένα σας Πρόσωπα Μπορούν να Ξαναζήσουν!
Ακριβώς όπως κάποιος μπορεί
να ξυπνήσει από βαθύ ύπνο,
η Αγία Γραφή δείχνει ότι κάποιος μπορείνα ξυπνήσει από
τον θάνατο.
Ο Ιησούς έκανε αυτό
ακριβώςγια τον φίλο του τον Λάζαρο.
Ο Λάζαρος ήταν νεκρός
τέσσερις μέρες.
Αν κάποιο μέρος του Λαζάρου είχε
επιζήσεικαι βρισκόταν στον ουρανό,
θα τον έπαιρνε ο Ιησούς από εκεί
και θα τον ανάγκαζε να ξαναζήσει στη γη; Όχι.
Ο Λάζαρος κοιμόταν στον τάφο.
Ο Ιησούς τον επανέφερε στη ζωή, και έτσι ξανάσμιξεμε την οικογένειά του.
Η Αγία Γραφή υπόσχεται ότι θα
έρθει ένας καιρός
κατά τον οποίο πολλοί θα αναστηθούν από τους νεκρούς,όπως
ο Λάζαρος.
Ο Ιησούς αναφέρθηκε σε αυτή την υπέροχηελπίδα όταν είπε:
«Αυτός που εκδηλώνει πίστη σε εμένα,
ακόμη και αν πεθάνει, θα έρθει στη ζωή».
Η Φελίσιτι ήταν ένα χαρούμενο κοριτσάκι, όλο ζωή.
Ήταν πολύ όμορφο παιδί.
Δεν παραπονιόταν για την αρρώστια της.
Είχε πεποίθηση και θάρρος επειδή ήξερε ότι ο Ιεχωβά θα την αναστήσει.
Η Φελίσιτι χάρηκε πάρα πολύ που είχε το προνόμιο να συμμετάσχει στο broadcasting του Φεβρουαρίου 2016. Αλλά δυστυχώς, πέθανε μετά από λίγες εβδομάδες.
Όταν βλέπεις ένα παιδί να πεθαίνει στην αγκαλιά της μητέρας του είναι ό,τι πιο θλιβερό.
Ο πόνος από το κεντρί του θανάτου δεν αντέχεται.
Με τον καιρό όμως αρχίζει να μαλακώνει κάπως και πιο πολύ νιώθεις πόσο σου λείπει το άτομο.
Μικρά πράγματα, όπως το να στρώνεις το τραπέζι, χρειάζονται θάρρος. Ένα πιάτο λιγότερο, ένα πηρούνι λιγότερο, μια θέση λιγότερη.
Τη μέρα που πέθανε η Φελίσιτι η αφήγηση για την κόρη του Ιαείρου μας βοήθησε πολύ ως γονείς.
Τη στιγμή που του είπαν ότι η κόρη του είχε πεθάνει ξέρω πώς ένιωσε.
Κι όμως ο Ιησούς τού είπε: «Μη φοβάσαι».
Η κόρη του δεν είχε πεθάνει, κοιμόταν.
Όταν πέθανε η Φελίσιτι πήγαμε στην επόμενη κιόλας συνάθροιση.
Πολλοί αδελφοί δεν ήξεραν τι να πουν.
Έκαναν όμως το πιο σημαντικό πράγμα —μας αγκάλιαζαν εγκάρδια. Οι αδελφοί στην Αίθουσα Βασιλείας είναι η οικογένειά μας.
Μας φρόντιζαν και μας παρηγορούσαν.
Μερικές φορές, μας έγραφαν κάρτες.
Το πιο δύσκολο όταν πέθανε η Φελίσιτι ήταν να εξετάζουμε την ελπίδα της ανάστασης στην οικογενειακή λατρεία.
Τα παιδιά μας έχασαν την αδελφή τους, τη φίλη τους.
Τα οφέλη αυτής της οικογενειακής λατρείας φαίνονταν ιδιαίτερα στις προσευχές τους το βράδυ.
Μιλούσαν για την ανάσταση ήταν βέβαια πως η Φελίσιτι είναι ασφαλής στη μνήμη του Ιεχωβά.
Η Φελίσιτι έλεγε συχνά ότι ένιωθε υπέροχα όταν ήταν στο έργο επειδή δεν σκεφτόταν την αρρώστια της. Από τότε που πέθανε, καταλαβαίνουμε πολύ καλά τι εννοούσε.
Αυτό που περάσαμε χάνοντας τη Φελίσιτι μας έδωσε την ικανότητα να παρηγορούμε άλλους.
Όταν βρίσκουμε στο έργο ανθρώπους που έχασαν κάποιον που αγαπάνε είμαστε σε καλύτερη θέση συναισθηματικά και πνευματικά για να τους ενισχύσουμε.
Κάτι που μας δίνει χαρά είναι το ότι επεκτείναμε τη διακονία μας. Κρατάει τη διάνοιά μας απασχολημένη και την ελπίδα μας πιο ζωντανή.
Βέβαια, ο πόνος υπάρχει και δεν θα φύγει μέχρι να έχουμε και πάλι κοντά μας τη Φελίσιτι.
Αλλά τον κρατάμε σε κάποια όρια.
Μας ενεργοποιεί ώστε να κάνουμε αυτό που θέλει ο Ιεχωβά.
Η ελπίδα μας είναι πραγματική.
Η ανάσταση θα γίνει. Απλώς πρέπει να κάνουμε υπομονή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου