ΠΩΣ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΩΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ
Να Χαίρεστε Όταν σας Διώκουν
Οι Χριστιανοί αναμένουν ότι θα διωχθούν. (Ιωα 15:20) Αν και ο διωγμός μάς προκαλεί σε κάποιον βαθμό ανησυχία και μερικές φορές πόνο, μπορούμε να έχουμε χαρά όταν τον υπομένουμε.—Ματ 5:10-12· 1Πε 2:19, 20.
ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ ΠΑΡΑ ΤΟΝ ΔΙΩΓΜΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΑΝΤΗΣΤΕ ΣΤΙΣ ΑΚΟΛΟΥΘΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ:
Τι μάθατε από την εμπειρία του αδελφού Μπαζένοφ για το πόσο σημαντικό είναι
να διαβάζουμε τη Γραφή κάθε μέρα;
να έχουμε τη στήριξη των συγχριστιανών μας; a
να προσευχόμαστε τακτικά;
να ψάλλουμε ύμνους της Βασιλείας;
να μιλάμε για την πίστη μας;
a Μπορούμε να προσευχόμαστε για φυλακισμένους συγχριστιανούς μας, ακόμα και ονομαστικά. Δεν είναι όμως εφικτό να τους προωθεί το γραφείο τμήματος προσωπικές επιστολές.
Νωρίς ένα πρωί, ένοπλοι άντρες των ειδικών δυνάμεων εισέβαλαν στο σπίτι μου.
Μου πέρασαν χειροπέδες και έψαξαν παντού.
Με πήγαν στην ασφάλεια για ανάκριση.
Δύο μέρες αργότερα, το δικαστήριο διέταξε την προφυλάκισή μου.
Φοβόμουν γιατί δεν ήξερα τι θα αντιμετώπιζα στη φυλακή.
Απειλώντας ότι θα χειροτέρευε η θέση μου ο ανακριτής απαίτησε να ομολογήσω την ενοχή μου και να δώσω ονόματα ομοπίστων μου.
Επίσης, μου έλειπε πάρα πολύ η αγαπημένη μου σύζυγος.
Μου ήταν οδυνηρό να βρίσκομαι μακριά της.
Επί δύο μήνες, δεν είχα καθόλου πνευματική τροφή ούτε Γραφή οπότε αποφάσισα να φτιάξω μία μόνος μου.
Η γυναίκα μου μού έστειλε ένα τετράδιο και κάθε μέρα έγραφα όποια εδάφια θυμόμουν. Όταν είχα γράψει περίπου 500, μου έδωσαν μια Γραφή. Είχα τόση πνευματική πείνα, ώστε τη διάβασα όλη σε τέσσερις μήνες.
Παράλληλα, έγραφα γράμματα στη γυναίκα μου και στους φίλους μου και μοιραζόμουν μαζί τους ενδιαφέροντα σημεία από την ανάγνωσή μου.
Τα γράμματα που λάβαινα από την αγαπημένη μου γυναίκα και τους φίλους μου με έκαναν να νιώθω τους αδελφούς τόσο κοντά μου λες και ήταν στα διπλανά κελιά. Δεν ήμουν μόνος. Ένιωθα ότι τους είχα εκεί μαζί μου.
Η προφυλάκιση σε απομονώνει από την κοινωνία. Αλλά είναι αδύνατον να απομονώσεις κάποιον από τον Ιεχωβά.
Την ημέρα, προσευχόμουν πολλές φορές αλλά περίμενα ιδιαίτερα την ώρα που πηγαίναμε για ύπνο.
Όταν όλοι κοιμούνταν και ήταν αναμμένο μόνο το νυχτερινό φως μπορούσα να μιλάω στον Ιεχωβά όση ώρα ήθελα.
Κάποιες στιγμές ήμουν ολομόναχος στο κελί μου και, φυσικά, το εκμεταλλευόμουν.
Έπεφτα στα γόνατα και προσευχόμουν στον Ιεχωβά με κλάματα.
Αποφάσισα να γράψω σε ένα χαρτί τα αιτήματά μου προς τον Θεό και μετά να σβήνω όσα απαντούσε.
Ήμουν πεπεισμένος ότι ο Ιεχωβά ήταν πολύ κοντά μου.
Επίσης, έψελνα σιγανά τους ύμνους μας στη διάρκεια της ημέρας. Αλλά όταν ήμουν ολομόναχος, έψελνα με όλη μου τη δύναμη.
Προσπαθούσα επίσης να δίνω μαρτυρία όποτε ήταν δυνατόν.
Συζητούσαμε πολλά και διάφορα θέματα από τα τατουάζ μέχρι «τον βασιλιά του βορρά».
Άδικα φοβόμουν και ανησυχούσα.
Έμεινα προφυλακισμένος 343 μέρες και «ούτε μία τρίχα» από το κεφάλι μου δεν χάθηκε.
Αυτός ήταν ο πιο ενδιαφέρων χρόνος της ζωής μου ένα εξαιρετικό σχολείο που βελτίωσε τις πνευματικές μου ιδιότητες.
Ποτέ πριν δεν είχα νιώσει τόσο κοντά στον Ιεχωβά.
Ήταν μεγάλη μου τιμή να υποστηρίξω την κυριαρχία του Θεού
με αυτόν τον τρόπο!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου