Σεθ Χάιατ: Ο Ιεχωβά Ακούει τις Ικεσίες Μας (Ψαλμ. 116:1)

 https://www.jw.org/el/%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CE%B8%CE%AE%CE%BA%CE%B7/%CE%B2%CE%AF%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%BF/#el/mediaitems/LatestVideos/pub-jwbvod25_7_VIDEO

 

Όταν διαβάζετε τον Ψαλμό 116,  τι διακρίνετε για τον συγγραφέα αυτού του ψαλμού;  Στο πρώτο εδάφιο, λέει:  «Αγαπώ τον Ιεχωβά επειδή  ακούει τη φωνή μου, τις ικεσίες μου για βοήθεια.

Με ακούει προσεκτικά  [ή αλλιώς στην υποσημείωση:  “σκύβει και με ακούει”],  και θα τον επικαλούμαι όσο ζω».

Εδώ ο ψαλμωδός έβλεπε τη ζωή του να απειλείται.

Δεν ήξερε αν θα επιβίωνε.

Επικαλέστηκε τον Ιεχωβά.  Και στο εδάφιο 8, λέει:  «Εσύ με γλίτωσες από τον θάνατο,  τα μάτια μου από τα δάκρυα,  τα πόδια μου από πρόσκομμα».

Το σημείο λοιπόν είναι ότι η πεποίθηση του ψαλμωδού  βασιζόταν στην προσωπική του πείρα.

Προσευχήθηκε στον Ιεχωβά  και είδε το χέρι του Ιεχωβά στη ζωή του ως απάντηση.

Τι θα πούμε για εμάς;

Όπως ο ψαλμωδός, περνάμε περιόδους ανησυχίας;

Φυσικά.

Μιλάμε στον Ιεχωβά μέσωπροσευχής όπως θα έπρεπε;

Ποιες είναι κάποιες ανησυχίεςπου μπορεί να έχουμε  όλοι όσοι υπηρετούμε ολοχρόνια;

Ας αναφέρουμε δύο.

Η μία είναι η ανησυχία για την οικογένεια.

Ίσως έχουμε ηλικιωμένους γονείς.

Ίσως έχουμε ηλικιωμένους γονείςπου δεν είναι καλά.

Ίσως κάποιο μέλος της οικογένειας  δεν πάει καλά πνευματικά.  Και έτσι ξαφνικά, εμείς καλούμαστενα πάρουμε αποφάσεις:

Τι πρέπει να κάνω;

Ποια είναι η ευθύνη μου σύμφωνα με τη Γραφή;

Τι θέλω να κάνω;

Τι μου επιτρέπουν οι περιστάσεις μου να κάνω;

Ανησυχία.

Να και μια άλλη:  ανησυχία για λάθη του παρελθόντος.

Κάποιοι από εμάς  αγωνιζόμαστε να ξεπεράσουμε λάθη του παρελθόντος  και τείνουμε να εστιάζουμε σε αυτά.

Αγαπάμε πάρα πολύ τον Ιεχωβά  αλλά μερικές φορές κρίνουμε τον εαυτό μας αυστηρότερα  από ό,τι ο Ιεχωβά.

Αν αυτόν τον καιρό μάς απασχολείμία ή και οι δύο αυτές ανησυχίες,  τι μπορούμε να κάνουμε;

Ακριβώς ό,τι έκανε και ο ψαλμωδός  —προσευχή.

Για λίγα λεπτά αυτό το πρωί,  ας εξετάσουμε τις προσευχές  τριών πιστών υπηρετών του Θεού  που ένιωσαν ανησυχία.

Θα μιλήσουμε για τον Ιακώβ, τον Δαβίδ και τον Ιωσαφάτ.

Αρχικά, ας σκεφτούμε τον Ιακώβ.

Ας πάμε στη Γένεση, κεφάλαιο 32.

Εδώ ο Ιακώβ προσεύχεται  σχετικά με την επανένωσή τουμε τον αδελφό του τον Ησαύ,  τον οποίο είχε να δει πάνω από 20 χρόνια.

Ο Ιακώβ ανησυχούσε.

Πώς θα του φερόταν ο Ησαύ;  Προσέξτε την προσευχή του στα εδάφια 11 και 12:  «Σώσε με, σε ικετεύω, από το χέριτου αδελφού μου του Ησαύ,  επειδή τον φοβάμαι,  μη τυχόν έρθει και επιτεθεί σε εμένα,  καθώς και στις μητέρες και στα παιδιά τους».

Να λοιπόν η ανησυχία, να ο φόβος.  Αλλά προσέξτε το εδάφιο 12:  «Και εσύ είπες: “Ασφαλώς θα κάνωνα πάνε καλά τα πράγματα για εσένα  και θα κάνω τους απογόνους σου  σαν τους κόκκους της άμμου της θάλασσας,  οι οποίοι είναι αδύνατον να μετρηθούν”».

Είναι ενδιαφέρον  ότι, εκτός από την ανησυχία, το πρόβλημα,  ο Ιακώβ είχε στον νου του  ξεκάθαρες τις υποσχέσεις του Ιεχωβά.

Και επειδή αντιλαμβανόταν τη μεγαλύτερη εικόνα,  ο Ιακώβ κατάφερε  να χειριστεί το ζήτημα με ισορροπημένο τρόπο.

Έτσι, όταν ανησυχούμε για μέλη της οικογένειας,  περνούν από το μυαλό μας πολλά ερωτήματα.  Κάποια από αυτά ίσως είναι:

“Πρέπει να αφήσω την ολοχρόνια υπηρεσία;

Μήπως πρέπει να ταξιδέψω,  ίσως χιλιάδες χιλιόμετρα,  για να είμαι με την οικογένειά μου;”

Δεν λέμε ότι υπάρχει μία σωστή απάντηση.

Κάθε περίπτωση είναι διαφορετική.

Αλλά αυτό που λέμε είναι ότι,  βλέποντας τη μεγαλύτερη εικόνα,  δεν θα βιαστούμε να εγκαταλείψουμετην ολοχρόνια υπηρεσία.

Μήπως τελικά, όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα,  η ανησυχία στο μυαλό του Ιακώβ φάνταζε μεγαλύτερη  από ό,τι ίσχυε στην πραγματικότητα για τον Ησαύ;

Πιθανόν.

Και δεν ισχύει ότι μερικές φορές,  καθώς προσπαθούμε να βρούμε λύση σε δυσκολίες,  μπορεί να κάνουμε ένα ζήτημα  πολύ μεγαλύτερο στο μυαλό μας  από ό,τι όντως είναι για τα μέλη της οικογένειάς μας;

Προτείνουμε λοιπόν το εξής: Μη βιάζεστε,  δείτε τη μεγάλη εικόνα,  να θυμάστε τις υποσχέσεις του Ιεχωβά,  και εκείνος θα σας βοηθήσεινα διαχειριστείτε την ανησυχία σας.

Τι θα πούμε για τα λάθη του παρελθόντος;

Αν παλεύετε με την τάση  να βασανίζεστε για λάθη του παρελθόντος,  ίσως σας παρηγορήσει το γεγονός  ότι πιστοί υπηρέτες του Θεού στο παρελθόν  είχαν την ίδια ανησυχία.

Για παράδειγμα, ο Ιώβ,  καθώς περνούσε όλες αυτές τις δυσκολίες,  υποκινήθηκε να παραδεχτεί «τις αμαρτίες της νιότης» του,  και ο Δαβίδ προσευχήθηκε για κάτι τέτοιο.

Ας το δούμε—Ψαλμός 25.  Στο εδάφιο Ψαλμός 25:7, προσέξτε τι λέει ο Δαβίδ:  «Μη θυμηθείς τις αμαρτίες της νεότητάς μουκαι τις παραβάσεις μου.

Θυμήσου με σύμφωνα με την όσια αγάπη σου,  για χάρη της αγαθότητάς σου, Ιεχωβά».

Ο Ιεχωβά έχει τέλεια μνήμη.

Μπορεί να θυμηθεί οτιδήποτε επιλέξει.  Αλλά εδώ ο Δαβίδ λέει:  “Παρακαλώ, Ιεχωβά,  ξέχνα τα λάθη που έχω κάνει  και θυμήσου με σύμφωνα με την αγαθότητά σου”.

Μερικές φορές, κολλάμε στα λάθη του παρελθόντος,  ίσως σοβαρά λάθη,  ίσως όχι και τόσο σοβαρά.

Αν όμως δεν ξεπεράσουμε αυτόντον αρνητικό τρόπο σκέψης,  μπορεί να μας οδηγήσει σε πνευματική παράλυση.

Τι μπορεί να βοηθήσει λοιπόν;

Να θυμόμαστε ότι ο Ιεχωβά χαίρεται  να βάζει τις παραβάσεις μας τόσο μακριά από εμάς  όσο «είναι η ανατολή από τη δύση».

Με άλλα λόγια, όταν μας κοιτάζει ο Ιεχωβά,  δεν βλέπει τα λάθη του παρελθόντος μας.

Βλέπει τα καλά πράγματα που κάνουμε τώρα.

Αντί λοιπόν να αφήνουμε την ανησυχίαγια το παρελθόν να μας κατατρώει,  εφόσον έχουμε κάνει ό,τι μπορούμε  για να λύσουμε ένα θέμα,  «να τακτοποιήσουμε τα ζητήματα» με τον Ιεχωβά,  ας το αφήνουμε στο παρελθόν  και ας συνεχίζουμε να υπηρετούμε τον Θεό.

Ας δούμε εν συντομία άλλη μία προσευχή  στο 2 Χρονικών, κεφάλαιο 20.

Παρακαλώ, ας το βρούμε.

Στα συμφραζόμενα αυτού του εδαφίου,  ο Ιωσαφάτ και το έθνος του Ιούδα  αντιμετωπίζουν μια τεράστια δύναμη  που αποτελείται από Μωαβίτες, Αμμωνίτες  και κατοίκους της ορεινής περιοχής του Σηείρ.

Τι θα έκαναν;

Ο Ιωσαφάτ προσευχήθηκε—2 Χρονικών 20:12:  «Θεέ μας, δεν θα εκτελέσεις κρίση εναντίον τους;

Διότι εμείς είμαστε αδύναμοι  μπροστά σε αυτό το τεράστιο πλήθοςπου έρχεται εναντίον μας  και [προσέξτε] δεν ξέρουμε τι να κάνουμε,  αλλά τα μάτια μας είναι στραμμένα προς εσένα».

Και δεν είναι αλήθεια ότι μερικές φορέςδεν ξέρουμε τι να κάνουμε;  Σαν τον Ιωσαφάτ,  μπορούμε να το αναγνωρίζουμε ταπεινάενώπιον του Ιεχωβά.

Τι έκανε ο Ιεχωβά για τον Ιωσαφάτ;

Προκάλεσε σύγχυση στους εχθρούς,  σκότωσαν ο ένας τον άλλον,  και ο Ιωσαφάτ δεν χρειάστηκε να κάνει τίποτα.

Τι μπορεί να κάνει ο Ιεχωβά για εμάς;

Το άγιο πνεύμα του μπορεί να μας βοηθήσει  να θυμηθούμε εδάφια που θα μας καθοδηγήσουν,  έχουμε γύρω μας έμπειρους αδελφούς και αδελφές  που μπορούν να μας βοηθήσουν  και «ο πιστός και φρόνιμος δούλος»  μάς έχει προμηθεύσει άφθονη γραπτή ύλη  που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμεγια να κάνουμε έρευνα.

Αλλά όπως στην περίπτωση του Ιωσαφάτ,  ο Ιεχωβά ίσως κάνει κάτι εντελώς απροσδόκητο για εμάς.

Και όταν συμβαίνει αυτό,  όταν βλέπουμε το χέρι του Ιεχωβά στη ζωή μας,  τότε λέμε με πεποίθηση  αυτό που είπε ο ψαλμωδός:  «Αγαπώ τον Ιεχωβά επειδή ακούει τη φωνή μου,  τις ικεσίες μου για βοήθεια. . . .  Και θα τον επικαλούμαι όσο ζω».