Ρόμπερτ Λουτσιόνι: Η Πνευματική Ωριμότητα μας Δίνει τη Δύναμη της Διάκρισης (Εβρ. 5:14)

 

Ρόμπερτ Λουτσιόνι: Η Πνευματική Ωριμότητα μας Δίνει τηΔύναμη της Διάκρισης (Εβρ. 5:14)

«Δεν ξέρω τι να κάνω. Δεν ξέρω τι απόφαση να πάρω». Το έχετε πει ποτέ αυτό; Ίσως αντιμετωπίζετε αυτή την κατάσταση τώρα. Ίσως η απόφαση αφορά ένα οικογενειακό ζήτημα ή αναζητάτε ιατρική θεραπεία για ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας ή το ζήτημα αφορά τον διορισμό σας. Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο περίπλοκα αν δεν υπάρχει σωστή ή λάθος απάντηση, αλλά διάφορες επιλογές, η καθεμιά με τα δικά της συν και πλην. Εκτός αυτού, η αβεβαιότητα της εποχής μας ίσως μας κάνει να παγώσουμε και να μην μπορούμε να αποφασίσουμε. Όλοι έχουμε ζήσει κάτι τέτοιο. Το σημερινό εδάφιο και τα συμφραζόμενα μπορούν να μας βοηθήσουν. Ας ξαναδούμε τι διαβάζουμε στο εδάφιο Εβραίους 6:1 —Εβραίους 6:1. Λέει: «Έτσι λοιπόν, τώρα που έχουμε προχωρήσει πέρα από τα αρχικά δόγματα σχετικά με τον Χριστό, ας οδεύουμε εντατικά προς την ωριμότητα». Πρέπει να «οδεύουμε εντατικά προς την ωριμότητα». Η φράση ξεκινάει με το «Έτσι λοιπόν». Άρα, συνδέεται με αυτό που είπε ο Παύλος προηγουμένως. Αν γυρίσετε στο εδάφιο 5:11, μιλάει για αυτούς που δεν ήταν ώριμοι. Έπρεπε να είναι, αλλά δεν ήταν, και χρειάζονταν στερεή τροφή. Γιατί; Ας δούμε στο εδάφιο 14—Εβραίους 5:14: «Αλλά η στερεή τροφή είναι για ώριμους ανθρώπους, για εκείνους που μέσω χρήσης έχουν τις δυνάμεις διάκρισης γυμνασμένες για να ξεχωρίζουν το ορθό από το εσφαλμένο». Η πνευματική ωριμότητα μας δίνει δύναμη —μας δίνει «δυνάμεις διάκρισης». Και αυτές μας επιτρέπουν να παίρνουμε αποφάσεις —να αποφασίζουμε βάσει αρχών όταν τα πράγματα δεν είναι ξεκάθαρα ή δεν υπάρχει κανόνας για να μας καθοδηγεί. Οπότε θα εξετάσουμε τρία σημεία: (1) Γιατί χρειαζόμαστε πνευματική ωριμότητα για να παίρνουμε αποφάσεις βάσει αρχών; (2) Πώς χρησιμοποιούμε αρχές για να παίρνουμε αποφάσεις; (3) Ποιο Βιβλικό παράδειγμα μας δίνει τη βεβαιότητα ότι μπορούμε να παίρνουμε με επιτυχία περίπλοκες και δύσκολες αποφάσεις, ακόμα και αν είμαστε μόνοι; Αρχίζουμε με το πρώτο. Γιατί χρειαζόμαστε πνευματική ωριμότητα για να παίρνουμε αποφάσεις βάσει αρχών; Φανταστείτε ότι πλησιάζετε σε μια πόρτα και η ταμπέλα λέει «Απαγορεύεται η Είσοδος». Αντίθετα, σε μια άλλη πόρτα η ταμπέλα λέει «Μπείτε με Προσοχή». Η πρώτη είναι σαφής. Δεν μπαίνετε. Είναι κανόνας. Αλλά για την άλλη πρέπει να αποφασίσουμε: «Να μπω μέσα; Γιατί χρειάζεται προσοχή; Να βάλω κράνος; Τι υπάρχει πίσω από αυτή την πόρτα;» Ή ας πούμε ότι οδηγείτε σε έναν δρόμο και η πινακίδα λέει «Όριο Ταχύτητας 100». Αντίθετα, σε έναν άλλον δρόμο λέει «Οδηγείτε με Ασφάλεια». Στην πρώτη περίπτωση, ξέρουμε τι να κάνουμε. «Οδηγώ με 100 και όχι παραπάνω». Στην άλλη, όμως, πρέπει να αποφασίσουμε: «Πόσο γρήγορα να πάω; Πώς οδηγώ με ασφάλεια σε αυτόν τον δρόμο;» Ας το κάνουμε ακόμα πιο περίπλοκο. Ας πούμε ότι η ταμπέλα στην πόρτα λέει απλώς «Προσοχή» και η πινακίδα λέει απλώς «Προχωρείτε με Δική σας Ευθύνη». «Τώρα τι κάνω; Να μην πλησιάσω καν στην πόρτα; Να μην μπω καν σε αυτόν τον δρόμο;» Τι θέλουμε να πούμε; Πως όταν υπάρχει κανόνας, δεν το σκεφτόμαστε. Ίσως δεν μας αρέσει ο κανόνας, αλλά γενικά ξέρουμε τι να κάνουμε. Αλλά απαιτείται μεγαλύτερη προσπάθεια αν δεν υπάρχει κανόνας ή τα πράγματα γίνονται όλο και πιο συγκεχυμένα. Γι’ αυτό χρειάζεται πνευματική ωριμότητα. Φτάνουμε, λοιπόν, στο δεύτερο σημείο: Πώς χρησιμοποιούμε αρχές για να παίρνουμε αποφάσεις; Και έτσι πρέπει. Μας το λένε συνέχεια. Αλλά πώς; Κατ’ αρχάς, πρέπει να βρούμε Βιβλικές αρχές που εφαρμόζονται στην κατάστασή μας —όχι να πάρουμε τα πρώτα εδάφια που σκεφτόμαστε ή να διαλέξουμε εδάφια που υποστηρίζουν αυτό που νομίζουμε ότι πρέπει να γίνει. Όχι! Πρέπει να προσδιορίσουμε ποιες αρχές εφαρμόζονται στη συγκεκριμένη κατάσταση. Πώς θα το πετύχουμε αυτό; Ανάλογα με το πόσο περίπλοκη είναι η κατάσταση, η απόφαση απαιτεί χρόνο. Απαιτεί έρευνα, στοχασμό, προσευχή, να γράψουμε κάποια πράγματα σε ένα τετράδιο και πότε πότε να τα ξανασκεφτόμαστε. Αλλά το ερώτημα είναι: Τι θα γίνει αν δυσκολεύεστε να βρείτε μια αρχή που θα σας βοηθήσει να πάρετε μια απόφαση τώρα; Υπάρχει μια Βιβλική αρχή που εφαρμόζεται σε κάθε περίπτωση. Ας δούμε στον Ματθαίο, κεφάλαιο 22 —μας είναι πολύ γνωστό αυτό το περιστατικό. Θυμάστε ότι κάποιος άνθρωπος πλησίασε τον Ιησού λέγοντας: “Πες μου τον μεγαλύτερο νόμο. Τη μεγαλύτερη εντολή στον Νόμο”. Τι είπε ο Ιησούς; Ματθαίος 22:37-39: «“Πρέπει να αγαπάς τον Ιεχωβά τον Θεό σου με όλη σου την καρδιά και με όλη σου την ψυχή και με όλη σου τη διάνοια”. Αυτή είναι η μεγαλύτερη και πρώτη εντολή. Η δεύτερη, όμοια με αυτήν, είναι η εξής: “Πρέπει να αγαπάς τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου”». Εδώ, λοιπόν, ο Ιησούς, χωρίς περιττά λόγια, μας είπε ποιον να λαβαίνουμε υπόψη όταν παίρνουμε κάποια απόφαση, καθώς και ποιος έχει προτεραιότητα όταν ζυγίζουμε τις επιλογές μας. Πρώτα από όλα, ποιον λαβαίνουμε υπόψη; Τον Ιεχωβά και τον πλησίον μας, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Λέει: τον Ιεχωβά, τον πλησίον μας και τον εαυτό μας. Επίσης, ποιος έχει προτεραιότητα; Προφανώς, απόλυτη προτεραιότητα έχει ο Ιεχωβά. Και μετά, γενικά, βάζουμε την αγάπη για τον πλησίον πριν από τον εαυτό μας γιατί τον θεωρούμε ανώτερό μας—να άλλη μια αρχή! Αλλά προσέξτε! Λέει: «Να αγαπάς τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου». Άρα, κάποιες φορές πρέπει να μας ενδιαφέρει λίγο περισσότερο πώς επηρεάζει κάτι εμάς παρά τον πλησίον μας —αγαπάμε τον Ιεχωβά, τον πλησίον μας, τον εαυτό μας. Ας αναρωτηθούμε: «Αν ενεργήσω έτσι ή κάπως αλλιώς, τι δείχνει αυτό για τη σχέση μου με τον Ιεχωβά ή πώς θα την επηρεάσει; Πώς θα επηρεάσει το πώς βλέπουν τον Ιεχωβά οι γείτονές μου; Αν ενεργήσω έτσι ή κάπως αλλιώς, πώς επηρεάζεται ο πλησίον μου; Ποιοι είναι οι πλησίον μου που επηρεάζονται, έχοντας υπόψη ότι οι πιο κοντινοί πλησίον μου είναι η οικογένειά μου; Αν ενεργήσω έτσι ή κάπως αλλιώς, πώς επηρεάζομαι εγώ;» Δοκιμαστικά, λοιπόν, σας προτρέπω να σκεφτείτε όποια απόφαση ή όποια κατάσταση σας δυσκολεύει τώρα και με προσευχή να θέσετε αυτή την αρχή ως βάση. Ίσως εκπλαγείτε με το πόσο καθαρά θα σκεφτείτε και με το πόσες κατάλληλες αρχές θα σας έρθουν στον νου. Ποιο είναι το σημείο; Το σημείο είναι ότι οι αρχές μάς βοηθούν να παίρνουμε αποφάσεις όταν τα πράγματα είναι ασαφή. Αλλά χρειάζεται πνευματική ωριμότητα. Πράγματι, τώρα είναι ο καιρός για να αναπτύξουμε πνευματική ωριμότητα ώστε να αποφασίζουμε βάσει Βιβλικών αρχών. Γιατί; Επειδή, καθώς προχωρούμε πιο βαθιά στον καιρό του τέλους, ασφαλώς θα αντιμετωπίσουμε καταστάσεις πιο περίπλοκες, πιο δύσκολες, και ίσως μάλιστα να είμαστε μόνοι μας. Για παράδειγμα, τι θα γίνει αν χάσουμε την επαφή με τους αδελφούς ή βιώσουμε πρωτόγνωρες καταστάσεις, όπως με την πανδημία; Τι κάνουμε τότε; Θα είμαστε καλά αν έχουμε το πνεύμα του Ιεχωβά και πνευματική ωριμότητα. Και φτάνουμε στο τρίτο ερώτημα: Ποιο Βιβλικό παράδειγμα μας δίνει τη βεβαιότητα ότι μπορούμε να παίρνουμε ακόμα και περίπλοκες ή δύσκολες αποφάσεις; Ο προφήτης Δανιήλ αποτελεί για εμάς παρηγορητικό παράδειγμα. Ξέρουμε ότι, τα πρώτα χρόνια, όταν ο Δανιήλ είχε κοντά του τους τρεις Εβραίους συντρόφους του, αντάλλαζε μαζί τους ιδέες και σκέψεις. Αλλά δεν γίνεται αναφορά για αυτούς αργότερα στο βιβλίο του Δανιήλ. Τι θα έκανε εκείνος τότε; Ο Δανιήλ αναγκάστηκε να πάρει κάποιες πολύ δύσκολες αποφάσεις. Ανοίξτε, αν θέλετε, στο Δανιήλ 5:12, που μας δίνει μια ιδέα του τι αντιμετώπιζε —Δανιήλ 5:12. Λέει: «Ο Δανιήλ ... είχε εξαιρετικό πνεύμα, γνώση και ενόραση, ώστε να ερμηνεύει όνειρα, να εξηγεί αινίγματα και να λύνει περίπλοκα προβλήματα». Φανταστείτε—«να λύνει περίπλοκα προβλήματα»! Σκεφτείτε να λύναμε περίπλοκα προβλήματα ή, κυριολεκτικά, «κόμπους»! Τι περίπλοκα προβλήματα αντιμετώπισε ο Δανιήλ ενόσω ήταν στη Βαβυλώνα; Δεν τα ξέρουμε όλα, αλλά όσα ξέρουμε ήταν απίστευτα δύσκολα και σοβαρά. Πώς τα κατάφερε; Πώς πήρε καλές αποφάσεις; Ο Δανιήλ ήταν πνευματικό άτομο. Είχε βαθιά πνευματική ωριμότητα. Ήταν άνθρωπος προσευχής. Μάλιστα παραλίγο να χάσει τη ζωή του όταν ένας νόμος απαγόρευσε την προσευχή. Συνέχισε όμως. Στηρίχτηκε στον Ιεχωβά—στο πνεύμα Του. Ο Δανιήλ επίσης μελετούσε τη Γραφή. Θα θυμάστε ότι στο Δανιήλ 9:2 λέει πως, εξετάζοντας τα ιερά βιβλία, διέκρινε πότε θα τελείωναν τα 70 χρόνια. Άρα, διάβαζε τον Λόγο του Θεού και ωφελούνταν. Το εδάφιο Δανιήλ 5:11 λέει ότι ο Δανιήλ είχε «το πνεύμα των αγίων θεών». Ναι, χάρη στην πνευματική ωριμότητα, καθοδηγούνταν από το άγιο πνεύμα και έπαιρνε δύσκολες αποφάσεις, ακόμη και αν δεν είχε επαφή με κανέναν ή ήταν εντελώς μόνος. Ας είμαστε, λοιπόν, όλοι αποφασισμένοι να οδεύουμε εντατικά προς την πνευματική ωριμότητα, να μάθουμε να σκεφτόμαστε βάσει αρχών, όχι βάσει νόμων, καταλαβαίνοντας πώς αυτές μπορούν να μας καθοδηγούν στη ζωή. Έτσι λοιπόν, με τη βοήθεια του Ιεχωβά, και εμείς θα λύνουμε οποιαδήποτε περίπλοκα προβλήματα αντιμετωπίσουμε σε αυτές τις τελευταίες ημέρες.