Γκέιτζ Φλιγκλ: Να Μιμείστε το Παράδειγμα του Αβραάμ (Ιακ. 2:23)

https://www.jw.org/el/βιβλιοθήκη/βίντεο/#el/mediaitems/LatestVideos/pub-jwbvod25_5_VIDEO

«Για αυτόν όλοι είναι ζωντανοί»  —δυνατά λόγια.

Ο Ιεχωβά «είναι Θεός . . . των ζωντανών».

Για τον Ιεχωβά, ο θάνατος δεν είναι «αντίο»,  αλλά «τα λέμε αργότερα».

Ο Αβραάμ, ο Ισαάκ και ο Ιακώβείναι ζωντανοί στη μνήμη του Ιεχωβά  μέχρι να έρθει ο προσδιορισμένοςκαιρός να τους αναστήσει.

Πόσο μας παρηγορεί το ότι ξέρουμε  πως οι πιστοί υπηρέτες του Θεού,  μεταξύ των οποίων και αγαπημένοι μας που έχουν πεθάνει,  θα επιστρέψουν στη ζωή  και προς το παρόν είναι ζωντανοίστην απεριόριστη μνήμη του Ιεχωβά!

Θα τους επαναφέρει στον ορισμένο του καιρό.

Αν παρακολουθήσουμε μια ομιλία κηδείας,  ίσως ακούσουμε το εδάφιο Εκκλησιαστής 7:2  που μας υπενθυμίζει ότι,  όταν κάποιος αγαπημένος μας πεθάνει,  «οι ζωντανοί πρέπει να το βάλουν στην καρδιά τους».

Με άλλα λόγια, πρέπει να αναλογιστούμε τη δική μας ζωή  και τι κάνουμε για να δημιουργήσουμεκαλό όνομα ενώπιον του Θεού,  για να γίνουμε φίλοι του.

Αν κάνατε εσείς την ομιλία κηδείας του Αβραάμ,  τι θα αναφέρατε;

Πώς θα χωρούσατε τα 175 χρόνια ζωής του  σε μια τριαντάλεπτη ομιλία κηδείας  ή σε ένα δεκάλεπτο πρόγραμμα Πρωινής Λατρείας;

Πότε έζησε ο Αβραάμ;

Σύμφωνα με τη Βιβλική χρονολόγηση,  από το 2018 ως το 1843 Π.Κ.Χ.  Στο εδάφιο Ησαΐας 41:8,  ο Αβραάμ περιγράφεται ως “φίλος” του Ιεχωβά.

Ναι, 1.000 και πλέον χρόνια μετά τον θάνατό του,  ο Αβραάμ ήταν ακόμα ζωντανόςστη μνήμη του Ιεχωβά.

Παρόμοιες εκφράσεις βρίσκουμε και στο 2 Χρονικών 20:7  που γράφτηκε γύρω στο 460 Π.Κ.Χ.  και στο Ιακώβου 2:23 που γράφτηκε πριν από το 62 Κ.Χ.

Και ο Αβραάμ είναι ζωντανός για τον Ιεχωβά ακόμα και σήμερα.

Γιατί όμως;

Ποιες θαυμάσιες ιδιότητες,  ποιες εξαιρετικές ιδιότητες διέθετε ο Αβραάμ  οι οποίες τον έκαναν φίλο του Ιεχωβά;

Ας εξετάσουμε τρεις από αυτές  και μετά ας δούμε πώς μπορούμενα μιμούμαστε τον Αβραάμ.

Πρώτον, ο Αβραάμ έκανε πρόθυμα θυσίες για να υπηρετεί τον Ιεχωβά.

Ανοίξτε, παρακαλώ, στην Προς Εβραίους κεφάλαιο 11,  και ας διαβάσουμε τα εδάφια 8-10.

Εκεί λέει: «Μέσω πίστης ο Αβραάμ, όταν κλήθηκε,  υπάκουσε φεύγοντας για έναν τόποτον οποίο θα λάβαινε ως κληρονομιά·  έφυγε αν και δεν ήξερε πού πήγαινε.

Μέσω πίστης έζησε ως ξένος στη γη της υπόσχεσης  σαν σε μια ξένη γη,  κατοικώντας σε σκηνές με τον Ισαάκ και τον Ιακώβ,  που ήταν και αυτοί κληρονόμοι της ίδιας ακριβώς υπόσχεσης.

Διότι περίμενε την πόλη που έχει πραγματικά θεμέλια,  της οποίας σχεδιαστής και κατασκευαστής είναι ο Θεός».

Αρχικά, ο Αβραάμ μετακόμισε από την Ουρ,  μια πόλη με σύγχρονες ανέσεις,  στη Χαρράν όπου οι άνθρωποι ζούσανσε πλινθόκτιστες καλύβες.

Θα λέγατε ότι αυτή η μετακόμιση  αναβάθμισε τις συνθήκες διαβίωσης του Αβραάμ;

Εξαρτάται πώς το βλέπει κανείς!

Αν σας αρέσει να κοιμάστε κάτω από τα αστέρια, τότε ναι.

Ο Αβραάμ όμως ήταν πρόθυμος να ζει σε σκηνές  ενόσω περίμενε τις μελλοντικές ευλογίεςτης Βασιλείας του Θεού.

Ο Αβραάμ δεν είχε ένα μέρος που να το θεωρεί σπίτι του,  άρα ούτε η Σάρρα, η γυναίκα του,  είχε ένα μέρος που να το νιώθει σπίτι της.

Αλλά ούτε ο Αβραάμ ούτε η Σάρρα ένιωθαν πικρία  για τις θυσίες που είχαν κάνει.  Το εδάφιο 15 λέει:  «Και αν μεν εξακολουθούσαν να θυμούνταιτον τόπο από τον οποίο είχαν φύγει,  θα είχαν βρει μια ευκαιρία να επιστρέψουν».

Ο Αβραάμ και η γυναίκα του, η Σάρρα,  θεωρούσαν πολύτιμη την υπηρεσία τους στον Ιεχωβά,  παρά τις όποιες υλικές στερήσεις.

Τι μάθημα παίρνουμε;

Και πώς μπορούμε να το εφαρμόσουμε;

Η ζωή στην ολοχρόνια υπηρεσία είναι γεμάτη θυσίες.

Μπορεί να μην ζούμε σε σκηνές,  αλλά ίσως μας ζητηθεί να υπηρετήσουμε σε άλλο τμήμα,  σε άλλο συγκρότημα,  σε άλλο γραφείο τμήματος.

Ίσως κατά καιρούς μάς ζητείται να δουλέψουμε υπερωρίες.

Είναι σίγουρο ότι ο Ιεχωβά αγαπάει  όσους κάνουν θυσίες για αυτόν πρόθυμα και με χαρά.

Ποια είναι η δεύτερη εξαιρετική ιδιότητα του Αβραάμ;

Βρίσκουμε την απάντηση στα εδάφια Γένεση 13:8, 9  —Γένεση 13:8, 9.

Τι συνέβη όταν τα κοπάδια και τα αγαθάτου Αβραάμ και του Λωτ  αυξήθηκαν τόσο πολύ  που δεν χωρούσαν πια στον ίδιο τόπο;  Γένεση 13:8:  «Γι’ αυτό, ο Άβραμ είπε στον Λωτ:

“Σε παρακαλώ,  ας μην υπάρχει φιλονικία ανάμεσα σε εμένα και σε εσένα  και ανάμεσα στους βοσκούς μου και στους βοσκούς σου,  γιατί είμαστε αδελφοί.

Δεν είναι όλος ο τόπος στη διάθεσή σου;

Ας χωρίσουμε, παρακαλώ.

Αν εσύ πας αριστερά, εγώ θα πάω δεξιά·  αλλά αν εσύ πας δεξιά, εγώ θα πάω αριστερά”».

Ποιο είναι το σημείο;

Ο Αβραάμ ήταν ειρηνοποιός.

Ήταν ανιδιοτελής, όχι εγωιστής.

Δεν είπε: «Εγώ είμαι μεγαλύτερος, έχω προτεραιότητα».

Όχι, άφησε τον ανιψιό του, τον Λωτ, να διαλέξει πρώτος.

Ο Αβραάμ ήταν ανιδιοτελής.

Δυστυχώς, ο Λωτ διάλεξε την εύφορη περιοχή του Ιορδάνη,  και έζησε ανάμεσα στις πόλεις εκεί.

Αργότερα, κατασκήνωσε κοντά στα Σόδομα,  και τελικά μετακόμισε μέσα στα Σόδομα.

Όταν αργότερα πήραν τον Λωτ αιχμάλωτο,  πώς αντέδρασε ο Αβραάμ;

Το κεφάλαιο 14 μάς δίνει την απάντηση.  Λέει στο εδάφιο 14:  «Έτσι λοιπόν, ο Άβραμ άκουσε ότιο συγγενής του είχε αιχμαλωτιστεί».

Και τι είπε;  «Λυπάμαι, Λωτ. Βγάλ’ τα πέρα μόνος σου.

Εσύ αποφάσισες να ζήσεις μέσα στα Σόδομα».  Όχι, δείτε τι λέει στη συνέχεια το εδάφιο:  «Τότε κινητοποίησε τους εκπαιδευμένους άντρες του,  318 υπηρέτες γεννημένους στο σπιτικό του,  και άρχισαν να τους καταδιώκουν μέχρι τη Δαν.

Τη νύχτα, χώρισε τις δυνάμεις του  και μαζί με τους υπηρέτες τουεπιτέθηκε εναντίον τους και τους νίκησε.

Έπειτα τους καταδίωξε μέχρι τη Χοβά,  η οποία είναι βόρεια της Δαμασκού.

Πήρε πίσω όλα τα αγαθά,  όπως επίσης τον συγγενή του τον Λωτ,  τα αγαθά του, τις γυναίκες και τον υπόλοιπο λαό».

Ο Αβραάμ έκανε τα πάντα για να σώσει τον Λωτ.

Από τα νότια της περιοχής  που αργότερα θα ονομαζόταν Ισραήλ,  καταδίωξε τους εισβολείς ως τη Δαν,  από εκεί ως τη Δαμασκό,  και ύστερα ακόμη πιο βόρεια—ως τη Χοβά.

Τι μαθήματα παίρνουμε;

Και πώς μπορούμε να τα εφαρμόσουμε;

Είμαστε ειρηνοποιοί;

Είμαστε ανιδιοτελείς;

Ή εστιάζουμε στο τι δικαιούμαστε εμείς,  θεωρώντας ότι αξίζουμε ευνοϊκή μεταχείριση  ή κάποια ιδιαίτερα προνόμια;

Είμαστε πρόθυμοι να προσφέρουμε βοήθεια  σε άλλους υπηρέτες του Ιεχωβά,  ακόμα και αν στο παρελθόν πήρανκάποιες κακές αποφάσεις;

Σίγουρα, ο Ιεχωβά εκτιμάει πολύ  εκείνους που εκδηλώνουν ιδιότητες παρόμοιες με του Αβραάμ.

Ποια είναι η τρίτη ιδιότητα;

Μαθαίνουμε πολλά από τη φιλοξενία που εκδήλωσε ο Αβραάμ  όπως φαίνεται στο βιβλίο της Γένεσης,  κεφάλαιο 18, και εδάφια 1-8.

Εκεί βλέπουμε ξεκάθαρα ότι ο Αβραάμ  έδινε στον Ιεχωβά το καλύτερο.

Στα εδάφια 2 και 3, διαβάζουμε ότι ήρθαν κάποιοι επισκέπτες.

Και τι έκανε ο Αβραάμ;  «Σηκώνοντας τα μάτια του, είδε τρεις άντρες  να στέκονται σε κάποια απόσταση από αυτόν.

Όταν τους είδε, έτρεξε από την είσοδο της σκηνής  να τους συναντήσει και προσκύνησε μέχρις εδάφους.  Κατόπιν είπε:

“Ιεχωβά, αν έχω βρει εύνοια στα μάτια σου,  σε παρακαλώ, μην προσπεράσεις τον υπηρέτη σου”».

Όταν ο Αβραάμ είδε αυτούς τους άντρες  οι οποίοι ήταν υλοποιημένοι άγγελοι,  ήταν εκπρόσωποι του Ιεχωβά,  έτρεξε να τους συναντήσει.

Ίσως αυτό να μη μας φαίνεται κάτι ιδιαίτερο,  αλλά ας σκεφτούμε ότι ο Αβραάμ ήταν 99 χρονών  και όλα αυτά έγιναν την πιο ζεστή ώρα της ημέρας  —πολύ εντυπωσιακό, ε;

Όταν οι επισκέπτες συμφώνησαν να μείνουν για «λίγο νερό»  και «ένα κομμάτι ψωμί», όπως μας λέει η αφήγηση,  τι έκανε ο Αβραάμ;  Το βλέπουμε στα εδάφια 6-8:  «Ο Αβραάμ λοιπόν πήγε γρήγορα στη σκηνή,  στη Σάρρα, και είπε:

“Γρήγορα! Πάρε τρία σεάχ λεπτό αλεύρι,  ζύμωσε το ζυμάρι και φτιάξε ψωμιά”.

Μετά ο Αβραάμ έτρεξε στο κοπάδι  και διάλεξε έναν τρυφερό και καλό νεαρό ταύρο.

Τον έδωσε στον υπηρέτη, ο οποίοςάρχισε γρήγορα να τον ετοιμάζει.

Κατόπιν πήρε βούτυρο και γάλακαι τον νεαρό ταύρο που είχε ετοιμάσει  και τα έβαλε μπροστά τους.

Ύστερα στάθηκε κοντά τους κάτω από το δέντρο  καθώς αυτοί έτρωγαν».

Για να φτιαχτεί το ψωμί  χρησιμοποιήθηκαν «τρία σεάχ λεπτό αλεύρι».

Σύμφωνα με την υποσημείωση,  ένα σεάχ αλεύρι αντιστοιχούσε σε πάνω από εφτά λίτρα.

Αν κάποιοι από εσάς στο ακροατήριο φτιάχνετε ψωμί,  υπολογίστε πάνω από τρία κιλά αλεύρι για κάθε ψωμί.

Φανταστείτε τι τεράστια ψωμιά ήταν!

Τι άλλο πρόσφερε ο Αβραάμ στους φιλοξενούμενούς του  —σε εκείνους τους εκπροσώπους του Ιεχωβά;  «Έναν τρυφερό και καλό νεαρό ταύρο», λέει η αφήγηση.

Ίσως και εμείς έχουμε απολαύσει κάποιες φορές  μια τρυφερή μπριζόλα με φρεσκοψημένοψωμί αλειμμένο με βούτυρο.

Ποιο είναι το σημείο;

Ο Αβραάμ έδωσε στον Ιεχωβά το καλύτερο.

Και αυτή δεν είναι η μόνη φορά που οι Γραφές δείχνουν  ότι ο Αβραάμ έδινε το καλύτερο στον Ιεχωβά.

Το κεφάλαιο 22 μάς λέει ότι ο Αβραάμ  ήταν πρόθυμος να δώσει τον γιο του τον Ισαάκ  στον Ιεχωβά, να θυσιάσει τον πολύτιμο γιο του.

Ποιο είναι το μάθημα για εμάς;

Δίνουμε στον Ιεχωβά το καλύτερο;

Κάθε μέρα στην υπηρεσία μας στο Μπέθελ,  τι προσφέρουμε στον Θεό μας;

Έναν τρυφερό και καλό νεαρό ταύρο;

Φρεσκοψημένο ψωμί με βούτυρο;

Ή κάτι κατώτερο;

Τι μάθαμε λοιπόν;

Η ζωή του Αβραάμ έδειχνε ξεκάθαρατην πίστη του στον Ιεχωβά.

Έκανε πρόθυμα θυσίες  για την υπηρεσία του Ιεχωβά.

Ήταν ειρηνοποιός και ανιδιοτελήςστις σχέσεις του με τους άλλους,  και έδινε στον Ιεχωβά το καλύτερό του.

Αν κάνουμε και εμείς το ίδιο,  τότε όπως ο Αβραάμ, ο Ισαάκ και ο Ιακώβ,  θα παραμείνουμε για πάντα φίλοι του Ιεχωβά,  “του Θεού των ζωντανών”.