Νίκος Αχλαδής: Γιατί Ήταν ο Παύλος «Εκλεγμένο Σκεύος»; (Πράξ. 9:15)
https://www.jw.org/finder?srcid=share&wtlocale=G&lank=pub-jwbvod25_37_VIDEO
Σήμερα θα ασχοληθούμε με δύο ερωτήματα: Γιατί ήταν ο Παύλος εκλεγμένος σκεύος; Και πώς μπορούμε να τον μιμούμαστε; Καθώς πήγαινε στη Δαμασκό, ο Σαύλος, ο αμείλικτος διώκτης των Χριστιανών, ξαφνικά τυφλώθηκε.
Και όταν ζητήθηκε από τον μαθητή Ανανία να πάει να τον θεραπεύσει, εκείνος αναρωτήθηκε μεγαλόφωνα: “Μα γιατί να γιατρέψω αυτόν τον εχθρό που κατατρέχει τις Xριστιανικές εκκλησίες;” Η απάντηση του Ιησού άφησε άναυδο τον Ανανία: «Πήγαινε, επειδή αυτός είναι για εμένα σκεύος εκλεγμένο».
Άραγε τι ήταν αυτό που έκανε τον Σαύλο, τον μετέπειτα Παύλο, εκλεγμένο σκεύος για τον Ιησού; Μήπως οι τεράστιες γνώσεις του για τις Εβραϊκές Γραφές ή ο φλογερός του ζήλος για τον Θεό; Σίγουρα και αυτά έπαιξαν κάποιον ρόλο, αλλά τώρα θα εξετάσουμε κάποιες ιδιότητες του Παύλου που μπορούμε να μιμηθούμε.
Πρώτα, θα ασχοληθούμε με την ευελιξία και τη λογικότητα που επιδείκνυε στη διακονία του, και κατόπιν με τον ανοιχτό και αποτελεσματικό τρόπο επικοινωνίας του.
Αρχικά, ας ασχοληθούμε με την ευελιξία και τη λογικότητά του.
Ο Σαύλος δεν ήταν εκ φύσεως ευέλικτο άτομο.
Στο εδάφιο Πράξεις 26:11, είπε για τον τρόπο με τον οποίο δίωκε τους Χριστιανούς: «Είχα ασυγκράτητη μανία εναντίον τους».
Και η λέξη που χρησιμοποίησε μπορεί να αναφέρεται σε τόσο μεγάλη οργή που παραπέμπει σε παραφροσύνη ή παράνοια.
Και στην 1 Τιμόθεο 1:13, αποκάλεσε τον εαυτό του “θρασύ”.
Η λέξη του πρωτότυπου κειμένου που αποδίδεται «θρασύς» περιγράφει «κάποιον που φέρεται με σκληρότητα από αλαζονική περιφρόνηση για τους άλλους».
Μόνο ευέλικτο δεν θα τον λέγαμε!
Για να γίνει αυτή η μεταμόρφωση θα απαιτήθηκε βαθιά αυτοεξέταση, ίσως στο διάστημα που ο Παύλος ήταν στην Αραβία και τα χρόνια που ήταν στην Ταρσό, πριν από την πρώτη του ιεραποστολική περιοδεία.
Είχε όλο τον χρόνο να σκεφτεί τη σκληρή αλήθεια: Υπήρξε ένας πεισματάρης, ένας παράλογος εχθρός του Ιησού.
Όσο επώδυνο και αν ήταν, ο Παύλος επέτρεψε στον Θεό να τον διαπλάσει: Από μανιώδης, θρασύς άνθρωπος έγινε εκλεκτό σκεύος που φερόταν με «γλυκύτητα, όπως . . . φροντίζει τρυφερά τα παιδιά της η μητέρα που θηλάζει».
Η διάπλαση του Ιεχωβά δίδαξε τον Παύλο να είναι ευέλικτος, λογικός και ρεαλιστής.
Έμαθε ότι ακόμα και τα καλύτερα σχέδια, όπως το προσεκτικά οργανωμένο ταξίδι που έκανε στη Δαμασκό έχοντας στα χέρια του επιστολές από τον αρχιερέα, μπορούσαν να ανατραπούν.
Και αργότερα είπε στους Θεσσαλονικείς ότι “δύο φορές προσπάθησε να τους επισκεφτεί, αλλά ο Σατανάς τού έφραξε τον δρόμο”.
Και προφανώς δεν επρόκειτο για κάποιο μικρό εμπόδιο, επειδή το ρήμα του πρωτότυπου κειμένου που αποδίδεται «έφραξε» μπορεί να εννοεί ένα βαθύ χαντάκι που έχει σκαφτεί στον δρόμο για να εμποδίσει την προέλαση των στρατευμάτων του αντιπάλου και να κάνει τον δρόμο απροσπέλαστο.
Επίσης, στις Πράξεις 16:6-10, ο Παύλος δεν επέμεινε να ακολουθήσει το αρχικό του δρομολόγιο όταν το άγιο πνεύμα τον έστειλε σε άλλη κατεύθυνση.
Με άλλα λόγια, δεν επέμενε να χτυπάει κλειστές πόρτες τη στιγμή που υπήρχαν ανοιχτές πόρτες διαθέσιμες για αυτόν.
Επιπλέον, όταν αναγκάστηκε να περιμένει στην Αθήνα, ο Παύλος αξιοποίησε τον χρόνο αναμονής για να βοηθήσει κάποιους Αθηναίους να αλλάξουν τη ζωή τους και τελικά να ιδρύσει μια εκκλησία εκεί.
Ακόμα και όταν ήταν φυλακισμένος στη Ρώμη και στους Φιλίππους, εκείνος επικεντρώθηκε στη μετάδοση των καλών νέων και στην ενίσχυση των αδελφών.
Αυτό ακριβώς τονίζει το σημερινό μας εδάφιο.
Παρά τους περισπασμούς, ο Παύλος παρέμενε επικεντρωμένος στη διακονία του, ακόμη και όταν οι περισπασμοί προέκυπταν επειδή τον απογοήτευαν άλλοι.
Για παράδειγμα, είπε στον Τιμόθεο ότι ο Δημάς και όλοι στην επαρχία της Ασίας τον είχαν εγκαταλείψει.
Αλλά το γεγονός ότι κάποιοι τον είχαν απογοητεύσει δεν τον έκανε καχύποπτο ή δύσπιστο απέναντι στους άλλους.
Και έτσι, συνέχισε να εκπαιδεύει και να συνεργάζεται με άλλους, όπως με τον Τιμόθεο, τον Λουκά, τον Τίτο και πολλούς ακόμα που αναφέρει στις επιστολές του.
Ήταν επίσης πρόθυμος να προσαρμόσει την άποψή του για τον Μάρκο, που κάποτε τον είχε απογοητεύσει τόσο πολύ ώστε ο Παύλος αρνήθηκε να τον πάρει μαζί του σε μια ιεραποστολική περιοδεία.
Αργότερα όμως, είπε στον Τιμόθεο να φέρει μαζί του τον Μάρκο επειδή “του ήταν χρήσιμος στη διακονία”.
Είναι λοιπόν ολοφάνερο ότι ο Παύλος επέτρεψε στον Ιεχωβά να διαμορφώσει τον τρόπο σκέψης του και να τον μετατρέψει σε ένα σκεύος ευέλικτο και λογικό.
Για να μιμoύμαστε τον Παύλο, χρειάζεται και εμείς να είμαστε έτοιμοι να αλλάξουμε πορεία.
Οι δυσκολίες που βιώσαμε στη διάρκεια της πανδημίας ίσως αποδειχτούν πολύ μικρές σε σύγκριση με μελλοντικές αλλαγές που θα χρειαστεί να κάνουμε.
Πρέπει λοιπόν να είμαστε έτοιμοι για αυτές.
Και ας μην ξεχνάμε ότι οι απογοητεύσεις είναι μέρος της ζωής σε αυτό το σύστημα.
Κάποιοι συνεργάτες θα μας στενοχωρήσουν, ίσως και να μας πληγώσουν.
Αντί όμως να τους αποφεύγουμε και να αναμασάμε ό,τι έγινε, κάνουμε ό,τι και ο Παύλος: ανεχόμαστε «ο ένας τον άλλον με αγάπη» για να μπορούμε να επιτελούμε τη διακονία μας.
Και οι υπεύθυνοι αδελφοί πρέπει να συνεχίσουν να αναθέτουν ευθύνες, ακόμη και αν κάποια άτομα δεν ανταποκριθούν τελικά στις προσδοκίες τους.
Δεύτερον, πώς μπορούμε να μιμούμαστε τον αποτελεσματικό τρόπο επικοινωνίας του Παύλου; Για τη λέξη «σκεύος» στη φράση “εκλεγμένο σκεύος”, κάποια πηγή είπε ότι «συνήθως σημαίνει “ποτήρι ή δοχείο”», αλλά μπορεί να αναφέρεται σε «οποιοδήποτε μέσο χρησιμοποιείται για την επιτέλεση ενός σκοπού, ιδιαίτερα σε σχέση με τη μετάδοση κάποιου μηνύματος ή πληροφορίας».
Ο Ιησούς χρησιμοποίησε δυναμικά αυτό το εκλεγμένο σκεύος για να μεταδώσει θεόπνευστες οδηγίες στις εκκλησίες τον πρώτο αιώνα, και αυτές οι οδηγίες συνεχίζουν να μας ωφελούν μέχρι σήμερα.
Ο Παύλος ήξερε ότι η ειλικρινής επικοινωνία ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου από πνευματική άποψη.
Γι’ αυτό και είπε στους πρεσβυτέρους της Εφέσου ότι “δεν δίστασε να τους πει όλη τη βουλή του Θεού”.
Καθώς διαβάζουμε όμως τις επιστολές του, βλέπουμε ότι, εκτός από την κατεύθυνση που έδινε, άνοιγε και την καρδιά του στους αδελφούς.
Όχι μόνο τους εξέφραζε την αγάπη του και τον έπαινό του, αλλά και μοιραζόταν μαζί τους τα βαθύτερα αισθήματά του, ακόμα και τις ίδιες του τις αδυναμίες.
Στην Επιστολή προς τους Ρωμαίους γράφει: «Όταν θέλω να κάνω το σωστό, το κακό είναι παρόν σε εμένα. [Χρησιμοποιεί πρώτο πρόσωπο.] . . . Ταλαίπωρος άνθρωπος που είμαι!» Αυτά τα λόγια έχουν βοηθήσει αμέτρητους υπηρέτες του Θεού να μην το βάλουν κάτω μετά από κάποια αποτυχία.
Η ταπεινότητα και η ειλικρίνειά του δημιουργούσαν ένα κλίμα εμπιστοσύνης και τον έκαναν αγαπητό.
Όπως διαβάζουμε στις επιστολές του, ο Παύλος έδινε ξεκάθαρες συμβουλές, τον απασχολούσε όμως και το πώς ένιωθαν οι άλλοι με αυτές τις συμβουλές.
Και αυτό είναι βασική πτυχή της καλής επικοινωνίας.
Για παράδειγμα, αφού έδωσε πολύ ισχυρή συμβουλή στην πρώτη επιστολή του προς τους Κορινθίους, τους έστειλε τον Τίτο, εν μέρει για να διαπιστώσει πώς είχαν αντιδράσει σε αυτήν.
Αναγνώρισε ότι ίσως χρειαζόταν να τους ξαναγράψει για ορισμένα ζητήματα ώστε να γίνουν πλήρως κατανοητά.
Αν θέλουμε να μιμούμαστε τον Παύλο, θα προσπαθούμε να εκφράζουμε την αγάπη μας αλλά και τον έπαινό μας σε αυτούς που αγαπάμε, ιδιαίτερα στους αδελφούς μας.
Δεν θέλουμε να αναρωτιούνται πώς νιώθουμε για αυτούς.
Επίσης, όταν παραδεχόμαστε τα δικά μας λάθη, είναι πιο εύκολο να αναφέρουμε κάτι που παρατηρήσαμε και να δώσουμε συμβουλή όπου είναι απαραίτητο.
Και έπειτα από μια ειλικρινή συζήτηση με έναν συνεργάτη μας, συχνά χρειάζεται να επανέλθουμε στο ζήτημα, όπως ο Παύλος, για να βεβαιωθούμε ότι οι προθέσεις και τα λόγια μας δεν παρερμηνεύτηκαν.
Τώρα που εξετάσαμε αυτές τις ιδιότητες του Παύλου, δεν μας έρχεται στον νου ο τρόπος που ασκεί την ηγεσία ο πιστός δούλος σήμερα; Σαν τις επιστολές του Παύλου, η πνευματική τροφή που λαβαίνουμε είναι γεμάτη, όχι μόνο από οδηγίες και συμβουλές, αλλά και από ειλικρινείς εκφράσεις αδελφών (περιλαμβανομένων και μελών του Κυβερνώντος Σώματος) τόσο σε βίντεο όσο και σε άρθρα μελέτης και βιογραφίες.
Ακούστε κάποια σχόλια από τη βιογραφία του Καρλ Κλάιν που μας θυμίζουν πολύ τα λόγια του Παύλου στην Προς Ρωμαίους Επιστολή, κεφάλαιο 7.
Είπε: “Είμαι ευγνώμων στον Ιεχωβά που, όταν ήμουν πνευματικά αδύναμος, η ευκαιρία να υποχωρήσω στον πειρασμό δεν βρισκόταν πολύ κοντά, και όταν βρισκόταν, ήμουν αρκετά ισχυρός πνευματικά για να μην υποχωρήσω”.
Και καταλήγει: «Γιατί ο Ιεχωβά γνώριζε ότι στην καρδιά μου πραγματικά ήθελα να κάνω το σωστό».
Αυτά τα ταπεινά, ειλικρινή λόγια κάποιου που υπηρέτησε στο Κυβερνών Σώμα έχουν ενθαρρύνει αμέτρητους αδελφούς και αδελφές σε όλη τη γη.
Και όσον αφορά την ευελιξία και τη λογικότητα, θυμηθείτε ότι, μόλις ξέσπασε η πανδημία, ο πιστός δούλος προσάρμοσε τον τρόπο διεξαγωγής της διακονίας και των συναθροίσεών μας σχεδόν αμέσως.
Δεν υπήρχε ίχνος απογοήτευσης για τις πόρτες που είχαν κλείσει, για όσα δεν μπορούσαμε να κάνουμε, αλλά μια ρεαλιστική προσέγγιση η οποία εστίαζε στις πόρτες που ήταν ακόμα ανοιχτές για τον λαό του Θεού.
Είναι προφανές ότι το πνεύμα του Θεού έχει ενεργοποιήσει τον πιστό δούλο, όπως είχε κάνει με τον Παύλο, για να προωθήσει τα καλά νέα παρά τις όποιες αντιξοότητες.
Ας κάνουμε λοιπόν όλοι αυτό που λέει ο Παύλος στην 1 Κορινθίους 11:1: “Να γινόμαστε μιμητές του [του Παύλου, του εκλεγμένου σκεύους], όπως και εκείνος ήταν του Χριστού”.
jwbvod25-37.v Greek
www.jw.org © 2025 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου