Άντονι Γκρίφιν: Νηστεύετε Όντως για τον Ιεχωβά; (Ζαχ. 7:5)
https://www.jw.org/finder?srcid=share&wtlocale=G&lank=pub-jwbvod26_7_VIDEO
Το σημερινό εδάφιο επικεντρώνεται στο ζήτημα της καλής διαγωγής, και πρέπει να πούμε ότι το ακροατήριο είναι γεμάτο από αδελφούς και αδελφές που έχουν καλή διαγωγή, και είστε αξιέπαινοι για αυτό.
Αλλά σήμερα, ας αφιερώσουμε λίγο χρόνο για να μιλήσουμε σχετικά με το τι μας υποκινεί να έχουμε καλή διαγωγή —γιατί κάνουμε ό,τι κάνουμε.
Ας χρησιμοποιήσουμε ως βάση μια ερώτηση που έκανε ο Ιεχωβά στον λαό του αφού ελευθερώθηκαν από την αιχμαλωσία.
Είναι καταγραμμένη στο βιβλίο του Ζαχαρία, κεφάλαιο 7, εδάφιο 5.
Ο Ιεχωβά μίλησε μέσω του προφήτη Ζαχαρία, λέγοντας: «Πες σε όλο τον λαό του τόπου και στους ιερείς: “Όταν νηστεύατε και θρηνούσατε τον πέμπτο μήνα και τον έβδομο μήνα επί 70 χρόνια [και τώρα ρωτάει], για εμένα νηστεύατε;”» Ο Ιεχωβά δεν επιδοκίμαζε αυτές τις νηστείες γιατί οι Ιουδαίοι νήστευαν και πενθούσαν για κρίσεις που προέρχονταν από τον ίδιο.
Κανονικά, θα έπρεπε να νηστεύουν από χαρά επειδή θα επέστρεφαν στη χώρα τους.
Εκείνοι όμως νήστευαν για τη συμφορά που τους είχε βρει εξαιτίας της δικής τους αδικοπραγίας.
Νήστευαν λοιπόν, αλλά για λάθος λόγους.
Γι’ αυτό και ο Ιεχωβά τούς ρώτησε: «Για εμένα νηστεύατε;» Όπως ο Ιεχωβά έκανε αυτή την ερώτηση στους Ισραηλίτες, κατά μία έννοια ρωτάει και εμάς το ίδιο πράγμα.
Εσείς, εγώ, όλοι μας —νηστεύουμε όντως για τον Ιεχωβά; “Γιατί κάνω ό,τι κάνω; Τι με υποκινεί κάθε μέρα να εργάζομαι στον διορισμό μου;” Οι περισσότεροι που μας ακούν σήμερα είναι σε κάποια μορφή ολοχρόνιας υπηρεσίας, και αυτό είναι αξιέπαινο.
Είναι καλή διαγωγή.
Πολύ καλή διαγωγή.
Αλλά δεν είναι αλήθεια ότι, μερικές φορές, μας απορροφάει τόσο πολύ η εργασία μας ή αυτό που κάνουμε, καθώς τρέχουμε από το ένα στο άλλο, στο επόμενο, ώστε ίσως δεν σταματάμε να αναρωτηθούμε: “Γιατί; Γιατί; Γιατί το κάνω αυτό; Γιατί υπηρετώ τον Ιεχωβά;” “Γιατί υπηρετώ στο Μπέθελ;” “Γιατί κηρύττω τα καλά νέα τη μια μέρα μετά την άλλη;” “Γιατί υπηρετώ εκκλησίες τη μια βδομάδα μετά την άλλη;” “Γιατί συμμετέχω στο έργο συντήρησης και οικοδόμησης;” “Γιατί είμαι εκπαιδευτής στη Σχολή για Ευαγγελιστές, στη σχολή για επισκόπους περιοχής, στη σχολή για τους πρεσβυτέρους;” Η πραγματική αξία της υπηρεσίας μας δεν μετριέται μόνο με αριθμούς ή με το τι κάνουμε.
Τον Ιεχωβά τον απασχολεί πιο πολύ γιατί κάνουμε κάτι.
Γι’ αυτό, εξετάζει την καρδιά.
Δείτε πώς το τόνισε αυτό ο Ιεχωβά μιλώντας στον Σαμουήλ όταν εκείνος αναζητούσε τον επόμενο βασιλιά του Ισραήλ.
Ας ανοίξουμε στο 1 Σαμουήλ 16:7.
Πολύ γνωστό εδάφιο.
Διαβάζουμε: «Ο Ιεχωβά είπε στον Σαμουήλ: “Μην κοιτάζεις την εμφάνισή του [μιλάμε, φυσικά, για τον Ελιάβ] και το ανάστημά του, γιατί εγώ τον έχω απορρίψει”».
Γιατί ο Ιεχωβά τον απέρριψε; Επειδή ήταν πολύ ψηλός; Όχι!
Ο Ιεχωβά κοίταξε πέρα από το ύψος του.
Κοίταξε μέσα στην καρδιά του και είδε έναν πολεμιστή, αλλά όχι έναν βασιλιά.
Από την καρδιά του Ελιάβ, έλειπαν δύο πράγματα που είναι σημαντικά για έναν βασιλιά.
Του έλειπε το θάρρος και η καλή κρίση.
Γιατί το λέμε αυτό; Στο κεφάλαιο 17, εδάφιο 11, ο Ελιάβ, όπως και άλλοι, είχε τρομοκρατηθεί από τον Φιλισταίο γίγαντα Γολιάθ.
Του έλειπε το θάρρος.
Πιο κάτω, στο κεφάλαιο 17, ο Δαβίδ παίρνει θέση υπέρ του Ιεχωβά και ρωτάει με θάρρος: “Ποιος είναι αυτός ο Φιλισταίος που χλευάζει το στράτευμα του ζωντανού Θεού”; Και στο εδάφιο 28, ο Ελιάβ κρίνει άδικα τον Δαβίδ και τον αποκαλεί αυθάδη και κακοπροαίρετο.
Άρα, του έλειπε η καλή κρίση.
Ο Ελιάβ δεν ήταν έτοιμος.
Ήταν μεν στο στράτευμα, αλλά είχε ξεχάσει για ποιον πολεμούσε.
Γι’ αυτό ο Ιεχωβά είχε πει στον Σαμουήλ, προηγουμένως, στο κεφάλαιο 16, εδάφιο 7: «Διότι ο άνθρωπος δεν βλέπει όπως ο Θεός, επειδή ο άνθρωπος βλέπει ό,τι είναι ορατό στα μάτια, αλλά ο Ιεχωβά βλέπει μέσα στην καρδιά».
Αυτό μας δείχνει τι έχει τη μεγαλύτερη σημασία για τον Ιεχωβά όταν τον υπηρετούμε.
Εκτιμάει ό,τι κάνουμε —είμαστε στο πεδίο της μάχης— αλλά πιο πολύ τον απασχολεί το γιατί κάνουμε κάτι, για ποιον πολεμάμε.
Το εδάφιο Ιερεμίας 17:10 λέει: “Ο Ιεχωβά ερευνάει την καρδιά, εξετάζει τις ενδόμυχες σκέψεις, για να δώσει στον καθέναν σύμφωνα με τις οδούς του, σύμφωνα με τους καρπούς των έργων του”.
Μια άλλη μετάφραση το αποδίδει ως εξής.
Ο Θεός λέει: «Φτάνω στην καρδιά του ανθρώπου. Φτάνω στη ρίζα των πραγμάτων. Τους φέρομαι ανάλογα με ό,τι είναι πραγματικά, όχι με ό,τι προσποιούνται ότι είναι».
Ένα σχετικό βαθυστόχαστο σχόλιο στη Σκοπιά 15 Ιουνίου 1995, στο άρθρο «Τι σας Υποκινεί να Υπηρετείτε τον Θεό;» ήταν το εξής: «Οι ατελείς άνθρωποι έχουν την τάση να κρίνουν τους άλλους με βάση αυτό που κάνουν παρά με βάση αυτό που είναι».
Και συνεχίζει: «Μερικές φορές, μπορεί να κρίνουμε και τον εαυτό μας με αυτόν τον τρόπο. Μπορεί οι επιδόσεις να μας γίνουν έμμονη ιδέα [το ότι είμαστε στο πεδίο της μάχης], σαν να ήταν αυτές το μοναδικό κριτήριο για την πνευματικότητά μας. Θα μπορούσαμε να ξεχάσουμε πόσο σημαντικό είναι να εξετάζουμε [...] τα κίνητρά μας» —για ποιον πολεμάμε.
Όταν το διάβασα, σκέφτηκα: “Μια στιγμή! Αυτό το κάνω και εγώ”.
Και εγώ και εσείς μπορεί να απορροφηθούμε τόσο πολύ από την εργασία μας ώστε να μην αναρωτηθούμε: “Γιατί; Τι υπάρχει στην καρδιά μου; Γιατί το κάνω αυτό; Γιατί κάνω ό,τι κάνω; Για ποιον πολεμάω; Ποια είναι τα κίνητρά μου;” Μια αδελφή είπε τα εξής: «Έβγαινα στην υπηρεσία, πήγαινα στις συναθροίσεις, μελετούσα, προσευχόμουν —αλλά τα έκανα όλα αυτά μηχανικά, χωρίς να νιώθω τίποτα».
Άρα, τι πρέπει να μας υποκινεί να υπηρετούμε τον Ιεχωβά; Το κάνουμε για το προνόμιο; Για τους επισκόπους μας; Για να αποκτήσουμε αιώνια ζωή; Αν σκεφτούμε τι κάνουμε και γιατί, αυτό που μας υποκινεί πρωτίστως πρέπει να είναι η αγάπη μας για τον Ιεχωβά.
Το τι περιλαμβάνει αυτή η αγάπη φαίνεται από τα λόγια του Ιησού στο Μάρκος κεφάλαιο 12, εδάφιο 30.
Μάρκος 12:30.
Λέει: «Πρέπει να αγαπάς τον Ιεχωβά τον Θεό σου με όλη σου την καρδιά και με όλη σου την ψυχή και με όλη σου τη διάνοια και με όλη σου τη δύναμη».
Το πόσο δυνατή είναι αυτή η αγάπη εξηγείται σε μια σημείωση μελέτης στο εδάφιο 30.
Εκεί αναφέρονται τα εξής: «Οι τέσσερις λέξεις που υπάρχουν εδώ (καρδιά, ψυχή, διάνοια και δύναμη) δεν έχουν εντελώς ξεχωριστές έννοιες. Είναι νοηματικά αλληλένδετες και τονίζουν με τον πιο έντονο τρόπο την ανάγκη για πλήρη και ολοκληρωτική αγάπη προς τον Θεό».
Αυτή η εικόνα δείχνει πόσο δυνατή πρέπει να είναι η αγάπη που μας υποκινεί να υπηρετούμε τον Ιεχωβά.
Είναι ολοκληρωμένη, πλήρης.
Άρα, ο Ιεχωβά αναμένει να τον αγαπάμε με όλη μας την καρδιά, τη διάνοια, την ψυχή και τη δύναμη.
Πόσο συγκινούμαστε όμως συνειδητοποιώντας πως ο Ιεχωβά αναγνωρίζει ότι «είμαστε χώμα»!
Επομένως, το μόνο που ζητάει είναι το καλύτερο που μπορούμε.
Οι ικανότητες, οι αντοχές, οι περιστάσεις μας αλλάζουν χρόνο με τον χρόνο, μερικές φορές από τη μια στιγμή στην άλλη.
Αλλά το Παροιμίες 21:2 λέει: “Ο Ιεχωβά κάνει εκτίμηση καρδιών” —όχι στατιστικών στοιχείων.
Κατανοεί όλους τους περιορισμούς που είναι πέρα από τον έλεγχό μας —οικονομικούς, σωματικούς, συναισθηματικούς ή άλλου είδους.
Ο Ιεχωβά είναι τέλειος, όχι τελειομανής.
Γι’ αυτό, δεν ενεργεί παράλογα ούτε έχει μη ρεαλιστικές προσδοκίες από εμάς.
Αν υποκινούμαστε από αγάπη —την καλύτερη που μπορούμε να δώσουμε— τότε θα κάνουμε ό,τι μπορούμε στην υπηρεσία του Ιεχωβά σύμφωνα με τις περιστάσεις μας.
Οπότε, κάθε τόσο, να σταματάτε και να σκέφτεστε: “Γιατί; Γιατί κάνω ό,τι κάνω; Τι με υποκινεί να υπηρετώ τον Ιεχωβά;” Και όταν ο Ιεχωβά μας ρωτήσει: “Για εμένα νήστευες;” θα μπορούμε να πούμε με σιγουριά: «Ναι!» επειδή η καρδιά μας υποκινούνταν από αγάπη για Εκείνον και εκτίμηση για τον θεόδοτο διορισμό μας.
jwbvod26-7.v Greek
www.jw.org © 2026 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου