Ραφίκα Μόρις: Ήθελα να Πολεμήσω την Αδικία
https://www.jw.org/finder?wtlocale=G&docid=502018114&srcid=share
Μεγάλωσα στον Νότο...
τον καιρό του διαχωρισμού μαύρων και λευκών...
δεν επιτρεπόταν να είμαστε μαζί.
Και όχι μόνο αυτό...
αλλά υπήρχαν και πινακίδες για να ξέρεις πού έπρεπε να πας.
Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί δεν τα βρίσκαμε.
-Πενήντα σεντς.
-Μάλιστα, κύριε.
Σας ευχαριστώ, κύριε.
Μα γιαγιά, αφού είναι μικρό παιδί.
-Γιατί τον λες «κύριο»; -Σιωπή!
Θέλω να ξέρεις ποια είναι η θέση σου.
Όταν γυρίσαμε στο φορτηγό, της είπα: «Εγώ ποτέ δεν θα σκύψω το κεφάλι!» Η γιαγιά μου ήξερε ότι αγαπούσα τη Γραφή...
γιατί πάντα τη διάβαζα όταν ήμουν παιδί.
Αλλά δεν μπορούσα να την καταλάβω.
Προσευχόμουν συχνά «Τι μας κάνει τόσο διαφορετικούς; Γιατί δεν μπορούμε να ζήσουμε μαζί;» Ήρθα σε επαφή με μια ομάδα, και ένιωσα ότι εκεί ήθελα να ανήκω.
Είχαν πολιτική δράση.
Έλεγαν «Εμείς πολεμάμε την αδικία».
Και όταν έλεγαν αυτή τη λέξη, «αδικία»...
ένιωθα ότι εκεί ήθελα να ανήκω και εγώ...
να ανήκω σε κάτι που θα φέρει την αλλαγή και θα ενώσει τους ανθρώπους.
Αυτός ήταν ο στόχος μου.
Διαμαρτυρόμασταν για τη βαναυσότητα της αστυνομίας...
και νομίζω ότι αυτό απασχολούσε πολλούς.
Μου άρεσαν κάποια από τα πράγματα που έκαναν...
αλλά κάθε μέρα, μα κάθε μέρα κάναμε στρατιωτική εκπαίδευση.
Μάθαμε να χρησιμοποιούμε όπλα, και τέτοια πράγματα.
Και σκέφτηκα: «Εγώ δεν θέλω να συμμετέχω σε αυτό. Δεν ήρθα εδώ για αυτό».
Στράφηκα λοιπόν ξανά στον Θεό.
Άρχισα να διαβάζω τη Γραφή...
γιατί δεν θα άλλαζα τίποτα με αυτό που έκανα.
Διάβαζα τη Γραφή από τη Μετάφραση Βασιλέως Ιακώβου.
Τη διάβαζα ξανά και ξανά, αλλά δεν μπορούσα να την καταλάβω.
Πήγαμε στην Τζαμάικα, και είδαμε αυτή τη Γραφή...
τη Μετάφραση Νέου Κόσμου.
Άρχισα να τη διαβάζω και έβγαζε νόημα!
Μπορούσα να την καταλάβω, δεν είχε απαρχαιωμένες εκφράσεις.
Έλεγα: «αυτή τη Γραφή θέλω να έχω».
Μια μέρα δύο γυναίκες χτύπησαν την πόρτα.
Δεν ήξερα ότι ήταν Μάρτυρες του Ιεχωβά.
Το μόνο που είδα ήταν αυτή τη Γραφή.
Και είπα, «Από πού την πήρατε αυτή τη Γραφή;» Είπαν: «Θα σου φέρουμε μία».
Και μου έφεραν.
Μου έφεραν τη Γραφή...
αλλά δεν ήξερα ότι θα ξεκινούσα και Γραφική μελέτη.
Την πρώτη φορά που πήγα σε συνέλευση Μαρτύρων του Ιεχωβά...
ήταν περίπου 10.000 άνθρωποι.
Όταν είδα όλα αυτά τα διαφορετικά πρόσωπα...
και τα διαφορετικά χρώματα, ήταν σαν να μου έλεγε ο Ιεχωβά...
«Ραφίκα, θυμάσαι που μου ζητούσες... όλοι οι διαφορετικοί άνθρωποι να ενωθούν και να γίνουν ένα; Βλέπεις; Δεν είμαι προσωπολήπτης. Τα πηγαίνουν καλά μεταξύ τους, είμαστε ενωμένοι».
Και ένιωσα τόσο όμορφα.
Ναι! Σε αυτή την οργάνωση θέλω να ανήκω.
Δεν έχω προκαταλήψεις...
και μπορώ να κηρύξω στον οποιονδήποτε, και να γίνουμε φίλοι.
Τώρα που γνωρίζω τι διδάσκει πράγματι η Γραφή...
έχω μια υπέροχη ζωή...
γιατί ξέρω ότι μόνο ο Θεός και η διακυβέρνησή του...
μπορούν να φέρουν ειρήνη.
Ο Ιεχωβά έχει ενοποιήσει τον λαό του.
Και εγώ θέλω να είναι όλοι ενωμένοι...
και να γνωρίσουν τον Ιεχωβά, όπως τον γνωρίζω εγώ.
Ο Ιεχωβά απάντησε στην προσευχή μου.
502018114 Ελληνική
www.jw.org © 2026 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου