Αυτό που προσέχουν πολλοί όταν πηγαίνουν για πρώτη φορά σε κάποια συνάθροιση των Μαρτύρων του Ιεχωβά είναι το όνομα του Θεού, Ιεχωβά.
Σε αυτή τη βιογραφία, η Σοτέν Γιούεν αφηγείται πώς την επηρέασε το ότι έμαθε το όνομα του Θεού αφού είχε επιζήσει από τα πεδία του θανάτου στην Καμπότζη.
Στα πεδία θανάτου της Καμπότζης προσευχήθηκα στον Θεό αλλά δεν γνώριζα το όνομά του.
Όταν ήμουν ακόμη πολύ μικρή χώρισαν την οικογένειά μου, και με έβαλαν να δουλεύω στους ορυζώνες από τις 5 το πρωί μέχρι τις 9 το βράδυ. Όταν βλέπεις άλλα παιδιά να σκοτώνονται, μέσα σου ζητάς απεγνωσμένα βοήθεια.
Νομίζεις ότι έρχεται η σειρά σου.
Αλλά στην καρδιά μου πάντα πίστευα ότι κάπου πρέπει να υπάρχει ένας αληθινός Θεός που με κάποιον τρόπο θα με βοηθούσε να τα καταφέρω.
Έναν χρόνο αργότερα, η οικογένειά μου αποφάσισε να διαφύγει από την Καμπότζη.
Περπατούσαμε γύρω στους 6 με 7 μήνες ως την Ταϊλάνδη. Από τα 20 αδέλφια που είχα, μόνο 4 από εμάς επιβιώσαμε. Μία θεία μου, που είναι τυφλή, με κρατούσε συνεχώς από τον ώμο.
Κάποια μέρα, όμως, μας ανακάλυψαν.
Όταν άρχισαν να πυροβολούν έσπρωξα τη θεία μου στο έδαφος και προσποιηθήκαμε ότι ήμασταν νεκρές.
Όταν σηκώθηκα, δεν είχα ιδέα πού ήταν οι γονείς μου.
Περάσαμε αρκετούς μήνες στη ζούγκλα. Στην προσπάθειά μου να επιβιώσω, έτρωγα ό,τι μπορούσα να βρω και επίσης βοηθούσα τη θεία μου να επιβιώσει.
Μια μέρα, όταν βγήκα να ψάξω για φαγητό απομακρύνθηκα τόσο πολύ, ώστε δεν μπορούσα να βρω τον δρόμο να επιστρέψω.
Κάθισα κάτω από ένα δέντρο και άρχισα να κλαίω δυνατά.
Κοίταξα στον ουρανό και προσευχήθηκα στον αληθινό Θεό.
Από παιδί με είχαν διδάξει να προσεύχομαι στον Βούδα αλλά εκείνο το βράδυ, όταν άρχισα να προσεύχομαι είπα συγκεκριμένα ότι δεν προσεύχομαι στον Βούδα αλλά στον αληθινό Θεό. Και είπα: «Αληθινέ Θεέ, αν είσαι πραγματικά εδώ σε παρακαλώ βοήθησέ με επειδή φοβάμαι πολύ και πεινάω και κρυώνω». Όταν τελείωσα την προσευχή μου, αποκοιμήθηκα κάτω από το μεγάλο δέντρο.
Τελικά κατάφερα να φτάσω στον καταυλισμό προσφύγων στην Ταϊλάνδη.
Εκεί ξανάσμιξα με την οικογένειά μου.
Ζήσαμε στον καταυλισμό προσφύγων στην Ταϊλάνδη περίπου 10 χρόνια προτού έρθουμε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά η αναζήτησή μου για τον αληθινό Θεό δεν σταμάτησε εκεί.
Προσπαθήσαμε να πηγαίνουμε σε διάφορες εκκλησίες αλλά δεν καταλαβαίναμε τίποτα.
Μια μέρα, καθώς επέστρεφα από το σχολείο συνάντησα κάποιον κύριο που τον έλεγαν Χάρολντ και με ρώτησε αν θα μπορούσε να μου μιλήσει για τον Θεό. Εγώ συμφώνησα επειδή είδα ότι είχε μία Αγία Γραφή και σκέφτηκα ότι πρέπει να είναι καλός άνθρωπος. Προσπάθησα πάρα πολύ να δώσω προσοχή, αλλά και πάλι δεν καταλάβαινα τι μου έλεγε.
Τότε άρχισε να μου μιλάει πολύ αργά.
Με ρώτησε: «Πώς σε λένε;» και εγώ απάντησα «Με λένε Σοτέν» και αυτός είπε «Το όνομά σου Σοτέν, το δικό μου Χάρολντ.
Το όνομα του Θεού Ιεχωβά».
Ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι ο Θεός έχει όνομα. Από εκείνη τη μέρα και έπειτα, ποτέ δεν ξέχασα το όνομα του Ιεχωβά.
Χαράχτηκε ανεξίτηλα στην καρδιά μου.
Μου έδωσε τον αριθμό τηλεφώνου του και μου είπε ότι θα έλεγε στη σύζυγό του να περάσει να με δει αλλά εγώ τότε μετακόμισα σε μια άλλη περιοχή. Αν και δεν μελετούσα με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά εκείνη την περίοδο πάντα προσευχόμουν στον Ιεχωβά. Αφού έμαθα το όνομα του Θεού, επέστρεψα στην εκκλησία.
Ο ιερέας άρχιζε με τα λόγια “ουράνιε Πατέρα” αλλά δεν ανέφερε το όνομα του Ιεχωβά.
Τότε σήκωσα το χέρι μου και ρώτησα: «Κύριε, γιατί στην προσευχή σας λέτε Ουράνιε Πατέρα και δεν λέτε ουράνιε Πατέρα, Ιεχωβά; Γιατί δεν χρησιμοποιείτε το όνομα του Θεού;»
Μου είπε ότι ο Θεός δεν με ανάγκαζε να είμαι εκεί και ότι αν ήθελα μπορούσα να φύγω ή να μείνω.
Αφού συνειδητοποίησα ότι δεν χρησιμοποιούν το όνομα του Ιεχωβά έφυγα και δεν επέστρεψα ποτέ ξανά. ‘Επειτα από πολλά χρόνια, προσπάθησα να τηλεφωνήσω στον Χάρολντ αλλά δεν απάντησε κανείς.
Γι’ αυτό, άφησα μήνυμα.
Έλπιζα ότι θα με θυμόταν. Δύο εβδομάδες αργότερα, ο Χάρολντ ήρθε στην πόρτα μου αλλά εκείνη την περίοδο εγώ δούλευα τα βράδια και κοιμόμουν κατά τη διάρκεια της μέρας.
Ο Χάρολντ, όμως, ποτέ δεν εγκατέλειψε τις προσπάθειες.
Συνέχισε να έρχεται.
Και εγώ εξακολουθούσα να προσεύχομαι στον Ιεχωβά ζητώντας να χτυπήσει κάποιος την πόρτα μου. Όταν τελικά μια μέρα, άνοιξα την πόρτα και τον είδα σχεδόν δεν μπορούσα να μιλήσω.
Είχα βουρκώσει.
Ήμουν πολύ χαρούμενη που τον είδα επειδή αυτός ήταν που μου ανέφερε για πρώτη φορά το όνομα του Ιεχωβά.
Τελικά άρχισα Γραφική μελέτη με μία αδελφή η οποία με βοήθησε να προοδεύσω πνευματικά.
Το να ξέρεις ότι έχεις έναν ουράνιο Πατέρα που ενδιαφέρεται για εσένα είναι το πιο όμορφο συναίσθημα στον κόσμο.
Με υποκινεί να θέλω να τον γνωρίσω καλύτερα να μάθω πιο πολλά πράγματα για αυτόν.
Ρωτούσα να μάθω ποια πράγματα άρεσαν στον Ιεχωβά.
Όταν βρίσκομαι στην Αίθουσα Βασιλείας ακούω το όνομα του Ιεχωβά πολύ συχνά.
Τότε σκέφτομαι: “Αυτό είναι! Εδώ ανήκω”.
Βαφτίστηκα το 2013.
Η τυφλή θεία μου, την οποία βοήθησα να επιβιώσει στη ζούγκλα, ζει μέχρι σήμερα.
Τώρα έχω την ευκαιρία να της μιλάω για τον Ιεχωβά αυτή είναι μια μεγάλη ευλογία.
Δεν μπορώ να εκφράσω με λόγια το πόσο υπέροχο και σπουδαίο είναι το προνόμιο που έχω λάβει από τον Ιεχωβά να γνωρίζω ποιος είναι και να ξέρω ότι υπάρχει αληθινός Θεός.
Έχει όνομα και το όνομά του είναι Ιεχωβά.
Η αδελφή Γιούεν ακόμα έχει οδυνηρές αναμνήσεις από όσα υπέφερε η ίδια και η οικογένειά της εξαιτίας του σκληρού πολέμου.
Όμως τώρα έχει ελπίδα για το μέλλον και την παρηγορεί το ότι γνωρίζει τον ουράνιο Πατέρα της, τον Ιεχωβά κάτι που ισχύει και για εμάς.
Επιπλέον, η αδελφή Γιούεν έχει τη χαρά να λατρεύει τον αληθινό Θεό μαζί με τον σύζυγό της και τη νεαρή της κόρη.
