Ο Παύλος συμβούλεψε τους Χριστιανούς της Εφέσου στο εδάφιο Εφεσίους 4:26, 27
«Ο ήλιος ας μη δύει βρίσκοντάς σας σε κατάσταση θυμού ούτε να αφήνετε τόπο για τον Διάβολο».
Ορισμένοι έχουν φτάσει στο σημείο να αλλάξουν εκκλησία επειδή έτρεφαν μνησικακία και είχαν υποστεί κάποια προσβολή.
Τι θα μπορούσε να προκαλέσει την ανάπτυξη αισθημάτων μνησικακίας;
Μπορεί κάποιος να μην έλαβε κάποια προνόμια που ίσως ανέμενε να λάβει ή ίσως αισθάνεται πληγωμένος επειδή έλαβε κάποια επίπληξη που του φάνηκε ή ίσως και να ήταν, άδικη ή υπερβολικά αυστηρή. Άλλοι κρατούν μνησικακία επειδή δέχονται κριτική ειδικά αν αυτό συμβαίνει επανειλημμένα.
Μπορούμε να βοηθήσουμε τους άλλους να μην κρατούν μνησικακία με το να μη λέμε πράγματα που πληγώνουν και με το να μη μας απασχολεί το να βγάζουμε, σαν να λέγαμε το άχυρο από το μάτι του άλλου.
Τι γίνεται, λοιπόν, σε περίπτωση που μας προσβάλει κάποιος; Όλοι μας από καιρό σε καιρό σφάλουμε κάνοντας ένα αδιάκριτο ή και αγενές σχόλιο και, συνεπώς, πρέπει και εμείς να συγχωρούμε τους άλλους.
Δεν θέλουμε οι άλλοι να συγχωρούν τα αγενή μας λόγια; Δεν υπάρχει κανείς που να μην αμαρτάνει με τη γλώσσα του.
Μη συζητάτε με άλλους αυτό που σας έχει πληγώσει παρά μόνο με έναν έμπιστο φίλο. Αν το συζητήσετε με άλλους ίσως προκαλέσετε διαίρεση στην εκκλησία ή στην οικογένεια. Ας δούμε τι έχει να μας πει η Αγία Γραφή στο εδάφιο Παροιμίες 17:9 «Όποιος καλύπτει παράβαση επιζητεί αγάπη και αυτός που εξακολουθεί να μιλάει για κάποιο ζήτημα χωρίζει εκείνους που έχουν οικειότητα μεταξύ τους».
Το άγιο πνεύμα μπορεί να μας βοηθήσει να συγχωρούμε.
Αν δεν μπορείτε να συγχωρέσετε και να ξεχάσετε συζητήστε το πρόβλημα με αυτόν που σας πλήγωσε. Η μνησικακία μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρή αμαρτία.
Έχουμε Γραφικά παραδείγματα όπως αυτό του Κάιν που, λόγω της μνησικακίας του εναντίον του Άβελ έφτασε στο σημείο να τον δολοφονήσει. Τα αδέλφια του Ιωσήφ έτρεφαν μνησικακία εναντίον του λόγω των ονείρων του και επειδή ήταν ο αγαπημένος γιος του πατέρα του. Κάποιοι από αυτούς ήθελαν μάλιστα να τον σκοτώσουν. Αντίθετα, ο Ιωσήφ δεν κράτησε μνησικακία εναντίον των αδελφών του. Ο Ησαύ έτρεφε δολοφονική μνησικακία εναντίον του Ιακώβ επειδή ο Ιακώβ έλαβε την ευλογία του πρωτότοκου. Ο Ησαύ σκέφτηκε μάλιστα να σκοτώσει τον Ιακώβ μετά τον θάνατο του πατέρα του.
Η Ηρωδιάδα έτρεφε μνησικακία εναντίον του Ιωάννη επειδή εξέθετε τη μοιχεία της και αυτό οδήγησε στη δολοφονία του.
Ευτυχώς, όμως, έχουμε και πολλά καλά παραδείγματα στην Αγία Γραφή.
Ο Ιώβ προσευχήθηκε για χάρη των τριών συντρόφων του που του είχαν προκαλέσει μεγάλη θλίψη. Αντί να κρατήσει μνησικακία, προσευχήθηκε για χάρη τους. Ο Ιωνάθαν δεν κράτησε μνησικακία όταν έμαθε ότι ο Δαβίδ θα κληρονομούσε το βασίλειο παρότι ο Δαβίδ ήταν περίπου 30 χρόνια νεότερός του.
Ο Πέτρος δεν κράτησε μνησικακία εναντίον του Ιησού που τον αποκάλεσε «Σατανά», ή «Εναντιούμενο».
Επίσης, μετά την επίπληξη που δέχτηκε από τον Παύλο και μάλιστα δημόσια ο Πέτρος συνέχισε να εκφράζει την αγάπη του για τον Παύλο.
Η Μάρθα δεν έτρεφε μνησικακία εναντίον του Ιησού για τη στοργική συμβουλή που της έδωσε σχετικά με την προετοιμασία ενός γεύματος. Ο Ιωάννης Μάρκος δεν κράτησε μνησικακία όταν ο Παύλος δεν ήθελε να τον πάρει μαζί του στην ιεραποστολική του περιοδεία. Συνέχισε να υπηρετεί δραστήρια ταξιδεύοντας με τον Βαρνάβα. Και τι μπορούμε να πούμε για την αποκαλούμενη «περιφρονητική σιωπή»; Η περιφρονητική σιωπή αποτελεί εμπόδιο για την επικοινωνία.
Και μερικές φορές το θύμα τη χρησιμοποιεί σαν τιμωρία.
Βέβαια, Η Σκοπιά 15 Σεπτεμβρίου του 2006 στη σελίδα 23 και στην παράγραφο 16, λέει
«Αυτό δεν γίνεται πάντοτε ως τιμωρία για το σύντροφο διότι μπορεί να είναι και αποτέλεσμα απογοήτευσης ή αποθάρρυνσης».
Θα μπορούσε να αγγίξει ακόμη και τα όρια της κατάθλιψης. Κάποιος μπορεί απλά να μην ξέρει τι να πει δίχως να έχει αισθήματα μνησικακίας. Ορισμένοι μπορεί να είναι υπερβολικά ευθείς και να προσβάλλουν επανειλημμένα τους άλλους. Το εδάφιο Παροιμίες 12:18 λέει «Υπάρχει εκείνος που μιλάει αστόχαστα σαν να δίνει χτυπήματα με σπαθί».
Η αστόχαστη ομιλία δεν είναι θεμιτή μορφή επικοινωνίας. Πρέπει να επικοινωνούμε με στοργικό τρόπο. Ακόμη και αν κάποιος δεν θέλει να πληγώσει κάποιον άλλον η αστόχαστη ομιλία, οι υπερβολές και ούτω καθεξής, πληγώνουν. Αν κάποιος σας μαχαιρώσει δίχως να το θέλει με ένα πραγματικό σπαθί, δεν πονάτε; Επομένως, μη χρησιμοποιείτε έντονη ομιλία. Οι έντονες εκφράσεις προσβάλλουν. Λογικό δεν είναι, άλλωστε;
Η έντονη ομιλία μοιάζει με θύελλα η ήπια ομιλία μοιάζει με ευχάριστο αεράκι. Η έντονη ομιλία μοιάζει με ροκ συναυλία η ήπια ομιλία μοιάζει με ευχάριστη μουσική. Η έντονη ομιλία μοιάζει με χιονοστιβάδα ή με χιονοθύελλα η ήπια ομιλία μοιάζει με μια όμορφη, ήσυχη χιονόπτωση.
Η έντονη ομιλία είναι σαν να χύνουμε έναν κουβά νερό σε ένα φρεσκοφυτεμένο λουλούδι η ήπια ομιλία μοιάζει με απαλή βροχή. Όλοι μας λοιπόν, άντρες και γυναίκες ας συμπεριφερόμαστε με ήπιο τρόπο. Το πώς λέγεται κάτι είναι πολύ σημαντικό. Ο Παύλος έγραψε κάτι που μπορούμε να το διαβάσουμε στο εδάφιο Κολοσσαείς 4:6 είναι πολύ γνωστό εδάφιο
«Ο λόγος σας ας είναι πάντοτε με χάρη καρυκευμένος με αλάτι για να γνωρίζετε πώς πρέπει να απαντάτε στον καθένα».
Κάντε προσπάθεια να χρησιμοποιείτε ευχάριστο τόνο και ευχάριστες λέξεις. Αν σας μιλήσουν άστοργα αντισταθείτε στην τάση να απαντήσετε με σαρκασμό και διατηρήστε χαμηλή την ένταση της φωνής σας. Από την άλλη, όπως ανέφερε ένα τεύχος της Σκοπιάς πριν από καιρό «Ακόμη και όταν κάτι λέγεται ψιθυριστά μπορεί να είναι εριστικό αν εκνευρίζει ή υποβιβάζει». Αποφύγετε κατηγορίες που πληγώνουν, όπως «Δεν νοιάζεσαι για εμένα» ή «Ποτέ δεν ακούς». Ορισμένοι είναι εριστικοί από τη φύση τους ή λόγω του τρόπου με τον οποίο ανατράφηκαν. Το να εκφράζετε απότομα τις απόψεις ή τα συναισθήματά σας μπορεί να πληγώσει τους άλλους. Ναι, η απότομη ομιλία κάποια στιγμή θα προξενήσει πόνο.
Κάποιο λεξικό ορίζει την απότομη ομιλία ως εξής «Το να λέει κάποιος ξαφνικά κάτι και δίχως να σκεφτεί πώς θα αντιδράσουν οι άλλοι».
Συνεπώς, βάλτε το μυαλό σας να δουλέψει προτού ανοίξετε το στόμα σας.
«Αν πληγωθείτε, ζητήστε ευγενικά συγνώμη και αποχωρήστε για λίγο προκειμένου να ηρεμήσετε. Πηγαίνετε σε ένα άλλο δωμάτιο ή βγείτε να περπατήσετε μέχρις ότου ανακτήσετε την αυτοκυριαρχία σας.
Αυτό δεν ταυτίζεται με την περιφρονητική σιωπή». Αυτά τα λόγια είναι από το Ξύπνα! του Δεκεμβρίου του 2015, σελίδα 4.
Μην επιτρέψετε στη μνησικακία να σας βυθίσει στον βούρκο της. Η μνησικακία είναι και κλέφτης. Κλέβει την ειρήνη της διάνοιάς μας.
Μοιάζει με τη σκουριά που διαβρώνει σιγά σιγά το αμάξωμα ενός αυτοκινήτου.
Το αμάξι μπορεί να φαίνεται όμορφο εξωτερικά αλλά κάτω από την μπογιά υπάρχει πρόβλημα. Η αγάπη κρατάει μακριά την πικρία και τα αισθήματα μνησικακίας όπως μια καλή στέγη κρατάει μακριά τη βροχή. Και «η αγάπη ποτέ δεν χάνεται». Στην πραγματικότητα, η αγάπη μας για τον Ιεχωβά δοκιμάζεται από την αγάπη μας για τους αδελφούς μας. Το βιβλίο Ενόραση, Τόμος 1, σελίδα 882 αναφέρει
«Ο Θεός καταδικάζει το άτομο που μνησικακεί ή που επιδιώκει να πάρει προσωπικά εκδίκηση για πραγματικά ή υποθετικά αδικήματα σε βάρος του εαυτού του ή κάποιου άλλου». Το ζήτημα είναι πολύ σοβαρό. Σημαίνει ότι λυπούμε το άγιο πνεύμα. Να θυμάστε, πρέπει να συγχωρούμε τους άλλους. Αυτό λέει η Αγία Γραφή στο Λευιτικό 19:18 «Δεν πρέπει να παίρνεις εκδίκηση ούτε να μνησικακείς εναντίον των γιων του λαού σου». Αλλά δεν σταματάει εκεί.
Το δεύτερο τμήμα του εδαφίου είναι εξίσου σημαντικό. Συνεχίζει λέγοντας «Πρέπει να αγαπάς το συνάνθρωπό σου όπως τον εαυτό σου. Εγώ είμαι ο Ιεχωβά». Συνειδητοποιούμε λοιπόν ότι «η αγάπη ποτέ δεν χάνεται» και θα υπερνικήσει οποιαδήποτε αισθήματα μνησικακίας που ίσως τρέφουμε εναντίον κάποιου.
