Έγινα Μάρτυρας του Ιεχωβά το 1975 στο Ζαΐρ.
Τότε το Ζαΐρ είχε δικτατορία.
Υπήρχε μόνο ένα κόμμα και όλοι έπρεπε να ενταχθούν σε αυτό. Για να έχεις λοιπόν μια καλή εργασία, έπρεπε να είσαι μέλος του κόμματος.
Εγώ αρνήθηκα κάθε συμμετοχή στα πολιτικά. Μια μέρα, μου ζήτησαν να είμαι παρών στον χαιρετισμό της σημαίας.
Έπρεπε να πάω και να εξηγήσω σε όλους τους εργαζόμενους γιατί δεν ήθελα να είμαι εκεί. Όπως καταλαβαίνετε, καθώς πήγαινα, προσευχόμουν ένθερμα.
Ως τότε, προσπαθούσα να μη δίνω στόχο αλλά εκείνη τη μέρα όλοι είχαν θυμώσει πολύ.
Γι’ αυτό, έπρεπε να πάω.
Το Σάββατο, ήρθε κάποιος από το κόμμα.
Μπήκε στο γραφείο και άρχισε να φωνάζει «Ποιος δεν θέλει να συμμετάσχει στα πολιτικά;»
Συνέχισε να μιλάει και είπε σε όλους να βγουν έξω οπότε όλοι βγήκαν έξω.
Εγώ έμεινα στο γραφείο. Καθώς γυρίζαμε σπίτι, σκέφτηκα ότι θα με συλλάβουν αλλά δεν το έκαναν.
Πήγε ο καθένας σπίτι του, όπως κι εγώ. Μετά από αυτό, είχα καθημερινή πίεση από τους συναδέλφους και επίσης με υποβίβασαν στη δουλειά. Μια χρονιά τα παιδιά μου δεν πήγαν στο σχολείο επειδή δεν είχαμε χρήματα δυσκολευόμασταν ακόμη και για τα προς το ζην.
Δεν παραμέλησα τα πνευματικά παρέμεινα δραστήριος.
Παρακολουθούσα τις συναθροίσεις και συμμετείχα σε αυτές έβγαινα στο έργο, έκανα προσωπική μελέτη και προσευχόμουν πιο πολύ στον Ιεχωβά.
Ο Ιεχωβά με ευλόγησε —είμαι ακόμη στην αλήθεια.
Όλο αυτό το διάστημα με ευλογούσε.
Η ουδετερότητα είναι ο καλύτερος τρόπος για να δείξουμε ότι υποστηρίζουμε τη Βασιλεία του Ιεχωβά εκτός από το κήρυγμα φυσικά.
Ακόμη και όταν η κυβέρνηση εναντιώνεται στο έργο μας αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκην κακό ή αρνητικό.
Εξυπηρετεί κάποιον σκοπό.
Δίνεται μαρτυρία.
Μαρτυρία για τη Βασιλεία του Θεού το
όνομα του Ιεχωβά και την εξουσία του. Αν
το βλέπουμε έτσι, θα στηριζόμαστε στον Ιεχωβά. Ο Ιεχωβά ποτέ δεν επιτρέπει κάτι χωρίς λόγο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου