Το θέμα μας σήμερα είναι πολύ ενδιαφέρον. Αφορά τον πνευματικό άνθρωπο, το πώς εξετάζει τα πάντα.
Το πνεύμα του Θεού είναι αυτό που κάνει έναν Χριστιανό να διαφέρει από εκείνους που είναι μέρος αυτού του κόσμου. Με αυτό υπόψη, ας ανοίξουμε παρακαλώ στην 1 Κορινθίους 2:12. Το εδάφιο εδώ λέει: «Εμείς δεν λάβαμε το πνεύμα του κόσμου, αλλά το πνεύμα που είναι από τον Θεό, ώστε να γνωρίσουμε τα πράγματα που μας έχουν δοθεί με καλοσύνη από τον Θεό».
Το πνεύμα που λαβαίνουμε από τον Ιεχωβά Θεό είναι η ενεργός του δύναμη.
Και πρέπει να το έχουμε αν θέλουμε να κατανοούμε πνευματικά πράγματα —αν θέλουμε να αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα που ο Ιεχωβά Θεός μάς έχει δώσει με καλοσύνη, όπως λέει το εδάφιο.
Έχει δώσει το πνεύμα του Ιεχωβά με καλοσύνη σε εσάς και σε εμένα υπέροχα πράγματα;
Η Βασιλεία, το λύτρο, η ελπίδα της αιώνιας ζωής, ο νέος κόσμος, η ανάσταση —αυτά είναι πράγματα που το πνεύμα του Ιεχωβά έχει αποκαλύψει στον λαό Του.
Κάτι άλλο που έχουμε λάβει είναι η παγκόσμια αδελφότητα στην οποία ανήκουμε.
Και, όταν αναλογιζόμαστε την παγκόσμια αδελφότητα, καταλαβαίνουμε ξεκάθαρα ότι δεν θα μπορούσε να υπάρχει χωρίς το πνεύμα του Ιεχωβά Θεού.
Κανένας άνθρωπος δεν θα μπορούσε να δημιουργήσει μια τέτοια αδελφότητα.
Ας διαβάσουμε τώρα το εδάφιο 13, 1 Κορινθίους 2:13: «Επίσης μιλάμε για αυτά τα πράγματα [δηλαδή τα πράγματα που μας έχει δώσει] με λόγια, όχι διδαγμένα από ανθρώπινη σοφία, αλλά διδαγμένα από το πνεύμα, καθώς εξηγούμε πνευματικά ζητήματα με πνευματικά λόγια».
Εστιάζουμε σε πνευματικά πράγματα.
Όλη η ανθρώπινη πείρα και σοφία —τα συγγράμματά τους, οι φιλοσοφίες τους και οι διδασκαλίες τους— όπως είπε ο Ιησούς “δεν χρησιμεύουν καθόλου” για να αποκτήσουμε αιώνια ζωή.
Ιωάννης 6:63.
Τα πνευματικά ζητήματα και τα πνευματικά λόγια υπάρχουν εδώ, στον Λόγο του Θεού, την Αγία Γραφή.
Και το λεξιλόγιό μας διαφέρει από το λεξιλόγιο του κόσμου που γίνεται όλο και πιο χυδαίο και αηδιαστικό. Τα λόγια μας επικεντρώνονται σε πνευματικά ζητήματα, στο θέλημα του Ιεχωβά.
Και έτσι εξηγούμε τα πνευματικά ζητήματα που κατανοούμε από τις Γραφές με πνευματικά λόγια.
Και τελικά, κάνοντάς το αυτό δίνουμε δόξα στον Ιεχωβά. Ας διαβάσουμε τώρα το εδάφιο 14: «Ο σαρκικός άνθρωπος όμως δεν δέχεται τα πράγματα του πνεύματος του Θεού, γιατί τα θεωρεί ανοησία· και δεν μπορεί να τα καταλάβει, επειδή αυτά πρέπει να εξεταστούν από πνευματική άποψη».
Όταν μιλάει εδώ για τον σαρκικό άνθρωπο, δεν αναφέρεται σε ένα άτομο που έχει σάρκινο σώμα, επειδή ούτως ή άλλως όλοι οι Χριστιανοί που ζούμε σήμερα στη γη έχουμε σάρκινα σώματα.
Αναφέρεται σε ένα άτομο που η ζωή του δεν έχει καμία πνευματική διάσταση.
Και υπάρχουν πολλοί που ανήκουν σε αυτή την κατηγορία.
Μερικοί από αυτούς είναι ανθρωπιστές, οι οποίοι είναι άτομα που φαίνεται ότι πραγματικά θέλουν να κάνουν το καλό.
Θέλουν να βοηθούν τους άλλους.
Κύριό τους μέλημα είναι η ευημερία των άλλων.
Αλλά τους κάνει αυτό πνευματικά άτομα; Όχι.
Ο πνευματικός άνθρωπος ξέρει ότι το «να αγαπάς τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου» είναι η δεύτερη εντολή.
Αυτό είναι το μόνο που τηρούν οι ανθρωπιστές.
Αλλά το κυριότερο, η πρώτη εντολή, η πιο σημαντική, είναι “να αγαπάς τον Ιεχωβά τον Θεό σου με όλη σου την καρδιά, τη διάνοια, την ψυχή και τη δύναμη”.
Και αυτό είναι κάτι που οι ανθρωπιστές δεν το κάνουν.
Τι θα πούμε για τους αθεϊστές, τους αγνωστικιστές και τους εξελικτιστές;
Πολλοί ασπάζονται την εξέλιξη, όχι επειδή έχουν μελετήσει το θέμα και έχουν πειστεί από συγκεκριμένα πράγματα τα οποία θεωρούν γεγονότα, όχι, αλλά επειδή κάποιος άλλος τους είπε ότι αυτό είναι αλήθεια.
Και έτσι δέχονται αυτό που τους είπαν.
Από την άλλη, υπάρχουν φανατικοί αθεϊστές και εξελικτιστές που ασπάζονται θεωρίες οι οποίες, αν εφαρμόζονταν σε οποιονδήποτε άλλον τομέα ή πτυχή της ζωής, θα θεωρούνταν μόνο σενάριο επιστημονικής φαντασίας.
Έτσι έχουν τα πράγματα.
Μερικοί σαρκικοί άνθρωποι κοροϊδεύουν όσους πιστεύουν στον Θεό και τους λένε:
“Η πίστη σας στον Θεό είναι απλώς ένα δεκανίκι.
Εγώ δεν χρειάζομαι δεκανίκια”.
Και όμως, χρειάζεσαι δεκανίκι.
Αυτή είναι η αλήθεια.
Είσαι θνητός.
Όλοι είμαστε θνητοί.
Και χρειαζόμαστε βοήθεια με την έννοια ότι έχουμε ανάγκη τη θεϊκή παρέμβαση, βοήθεια από τον Ιεχωβά Θεό.
Και εκείνος την προμηθεύει μέσω της λυτρωτικής θυσίας του Ιησού Χριστού.
Καταλαβαίνουμε λοιπόν γιατί ο σαρκικός άνθρωπος ενεργεί με αυτόν τον τρόπο.
Κλείνει τα μάτια του στις ακλόνητες αποδείξεις περί δημιουργίας —τον ολοφάνερα ευφυή σχεδιασμό του DNA, τον άψογο συντονισμό των τεσσάρων δυνάμεων που υπάρχουν στο σύμπαν, τους εκπληκτικούς κύκλους που συντηρούν τη ζωή στη γη, την ακριβέστατη θέση της γης στο ηλιακό σύστημα, τις υπέροχες συμβιωτικές σχέσεις στο φυτικό και στο ζωικό βασίλειο και ένα σωρό άλλες αποδείξεις περί δημιουργίας.
Η θαυμάσια, η εκπληκτική ευφυΐα του Ιεχωβά Θεού φαίνεται ολοφάνερα στη δημιουργία.
Αλλά, όπως διαβάσαμε στην 1 Κορινθίους 2:14, «ο σαρκικός άνθρωπος δεν δέχεται τα πράγματα του πνεύματος του Θεού».
Είναι ενδιαφέρον ότι βλέπει μόνο τα υλικά πράγματα, και όμως το πνεύμα του Θεού δημιούργησε αυτά τα υπέροχα υλικά πράγματα, αλλά είναι τυφλός επειδή δεν μπορεί να δει τι είναι πέρα από αυτά.
Μοιάζει με κάποιον που θαυμάζει έναν πανέμορφο πίνακα, ένα εκπληκτικό έργο τέχνης, και το αγοράζει για το σπίτι του.
Και εκθειάζει τον καλλιτέχνη.
Θέλει λοιπόν να δει το τοπίο που απεικόνισε ο καλλιτέχνης στον πίνακα.
Πηγαίνει λοιπόν εκεί όπου είναι τα βουνά, οι λίμνες, τα δέντρα, η άγρια ζωή.
Και τα βλέπει όλα αυτά και η ομορφιά τους του προκαλεί δέος.
Και εκθειάζει τον καλλιτέχνη.
Δεν λέει όμως τίποτα για εκείνον που έφτιαξε το πρωτότυπο.
Είναι τυφλός.
Και ακριβώς έτσι είναι ο σαρκικός άνθρωπος.
Πρώτη Κορινθίους 2:15, εκεί λέει: «Ωστόσο, ο πνευματικός άνθρωπος εξετάζει τα πάντα, αυτός όμως δεν εξετάζεται από κανέναν». Ο πνευματικός άνθρωπος δεν είναι κάποιος που έχει όλη μέρα μια ευσεβοφάνεια και μία όψη ευλάβειας.
Δεν είναι σαν τον αυτοδικαιούμενο Φαρισαίο.
Ο πνευματικός άνθρωπος ξέρει να παραδέχεται τα λάθη του.
Η πρώτη του σκέψη δεν είναι να σώσει την υπόληψή του, αλλά να είναι έντιμος και ειλικρινής.
Ξέρει ότι ο Δημιουργός του μπορεί να δει τα πάντα και ξέρει τα πάντα.
Είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας και με τους άλλους, και χειριζόμαστε τις καταστάσεις με μετριοφροσύνη.
Επιπλέον, ο πνευματικός άνθρωπος είναι σε θέση να διακρίνει την εσφαλμένη θέση και πορεία του σαρκικού ανθρώπου.
Ξέρουμε πώς σκέφτεται ένας σαρκικός άνθρωπος.
Ξέρουμε γιατί κάνει ό,τι κάνει.
Ωστόσο, ο σαρκικός άνθρωπος δεν καταλαβαίνει τον πνευματικό άνθρωπο.
Και μια σύντομη εξήγηση αυτού του θέματος υπάρχει στα εδάφια 1 Ιωάννη 2:15-17 (δεν θα τα διαβάσουμε τώρα) όπου περιγράφεται συνοπτικά ο τρόπος σκέψης και η νοοτροπία του σαρκικού ανθρώπου.
Κάτι άλλο που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε είναι ότι οι εκκλησίες του Χριστιανικού κόσμου, καθώς και όλες οι θρησκείες που ανήκουν στη Βαβυλώνα τη Μεγάλη —με τις αντιγραφικές διδασκαλίες τους, τις ακάθαρτες συνήθειές τους και την ανάμειξή τους στην πολιτική— έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο ώστε να οδηγήσουν τους ανθρώπους μακριά από τον αληθινό Θεό, να μην πιστεύουν σε αυτόν.
Φέρουν τεράστια ευθύνη ενώπιον του Ιεχωβά Θεού εξαιτίας των ανόητων, γελοίων πραγμάτων που διδάσκουν και εξαιτίας των πράξεών τους που ατιμάζουν τον Ιεχωβά.
Έχουν οδηγήσει τους ανθρώπους στον αθεϊσμό και στον αγνωστικισμό.
Πόσο ωραίο είναι λοιπόν που γνωρίζουμε τον αληθινό Θεό, τον Ιεχωβά —που έχουμε ελκυστεί κοντά του!
Και, αν είστε στην αλήθεια, έχετε ελκυστεί στον Ιεχωβά Θεό μέσω του αγίου του πνεύματος, της αόρατης δύναμής του που είναι ολοφάνερη σε όλη τη δημιουργία και ειδικά στον Λόγο του, την Αγία Γραφή.
Οι πνευματικοί άντρες και γυναίκες μπορούν να δουν αυτά που δεν βλέπονται.
Ξέρουμε ποιος δημιούργησε τους ουρανούς και τη γη και όλα όσα είναι σε αυτά —ο υπέροχος Θεός μας, ο Ιεχωβά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου