Υπάρχουν πάρα πολύ ωραία μαθήματα που μπορούμε να πάρουμε από την αφήγηση για την ανάσταση του Λαζάρου.
Ένα μάθημα που παίρνουμε από αυτό το περιστατικό είναι να εμπιστευόμαστε στον Ιεχωβά και να μην αμφιταλαντευόμαστε στην πίστη μας, ακόμη και αν τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως θα περιμέναμε.
Ίσως θυμάστε ότι, στη μεσοβδόμαδη συνάθροισή μας πριν από λίγες εβδομάδες, μία από τις παραπομπές ήταν από τη <i>Σκοπιά</i> Αύγουστος 2017 και εξηγούσε ότι «“η ειρήνη του Θεού” είναι τόσο εκπληκτική που ξεπερνάει κάθε φαντασία».
Και πρόσθετε το εξής: “Μολονότι από ανθρώπινη άποψη ίσως να μη διακρίνουμε κάποια διέξοδο από τα προβλήματά μας, ο Ιεχωβά διακρίνει, και μπορεί να κάνει το απροσδόκητο”.
“Ο Ιεχωβά μπορεί να κάνει το απροσδόκητο”.
Αυτό σημαίνει ότι ο Ιεχωβά μπορείνα κάνει τα πράγματα να εξελιχθούν πολύ καλύτερα από ό,τι περιμέναμε.
“Το πιστεύετε αυτό;”
Αυτό ακριβώς ρώτησε ο Ιησούς τη Μάρθα.
Αν δούμε την αφήγηση εκεί στον Ιωάννη,στο κεφάλαιο 11, εδάφιο 26, είχε μόλις εξηγήσει ότι όσοι εκδηλώνουν πίστη σε αυτόν, ακόμη και αν πέθαιναν θα έρχονταν στη ζωή. Και βλέπετε στο τέλος του 26 τι τη ρωτάει: «Το πιστεύεις αυτό;»
Ο Λάζαρος ήταν άρρωστος.
Ήταν σχεδόν ετοιμοθάνατος, και η Μάρθα με τη Μαρία πίστευαν ότι η μόνη λύση που μπορούσαν να σκεφτούν ήταν να έρθει ο Ιησούς και να θεραπεύσει τον αδελφό τους. Δείτε τι λέει στο Ιωάννης 11:3: «Έστειλαν λοιπόν οι αδελφές του μήνυμα στον Ιησού, λέγοντας:
“Κύριε, αυτός για τον οποίο νιώθεις στοργή είναι άρρωστος”».
Ήθελαν να έρθει ο Ιησούς και να τον θεραπεύσει.
Τον είχαν δει να θεραπεύει ανθρώπους.
Ήξεραν ότι, αν ήταν εκεί, όλα θα πήγαιναν καλά.
Είναι ενδιαφέρον ότι και οι δύο αδελφές είπαν ακριβώς το ίδιο πράγμα στον Ιησού όταν τον πρωτοσυνάντησαν και μάλιστα σε δύο διαφορετικές χρονικές στιγμές. Στο εδάφιο 21: «Η Μάρθα λοιπόν είπε στον Ιησού:
“Κύριε, αν ήσουν εδώ, ο αδελφός μου δεν θα είχε πεθάνει”.
Αργότερα, φτάνει η Μαρία και, όπως λέει στο εδάφιο 22, πέφτει στα πόδια του Ιησού και λέει: «Κύριε, αν ήσουν εδώ, ο αδελφός μου δεν θα είχε πεθάνει».
Πίστευαν ότι αυτή ήταν η λύση στο πρόβλημα που αντιμετώπιζαν.
Αλλά ο Λάζαρος είναι πλέον νεκρός.
Και τώρα;
Όπως φαίνεται, η Μάρθα προσπαθεί να βρει παρηγοριά στη μόνη λύση που εκείνη διακρίνει. Δείτε τα εδάφια 23 και 24: «Ο Ιησούς τής είπε: “Ο αδελφός σου θα αναστηθεί”.
Η Μάρθα αποκρίθηκε: “Ξέρω ότι θα αναστηθεί κατά την τελευταία ημέρα, στην ανάσταση”».
Δεν είναι ενδιαφέρον;
Ο Ιησούς λέει: «[Μάρθα], ο αδελφός σου θα αναστηθεί».
Και εκείνη αμέσως αναφέρεται στη μόνη λύση που γνωρίζει. «Ξέρω ότι θα αναστηθεί κατά την τελευταία ημέρα».
Προφανώς, έλπιζε να μπορούσε να γίνει αυτό νωρίτερα.
Γιατί, αν δείτε στο 22, λέει: «Ακόμη και τώρα όμως, ξέρω πως,οτιδήποτε ζητήσεις από τον Θεό, ο Θεός θα σου το δώσει».
Βλέπετε, δεν της αρκούσε αυτό.
Και μετά ο Ιησούς τής λέει: «Ο αδελφός σου θα αναστηθεί».
Και εκείνη λέει: «Ξέρω ότι θα αναστηθείκατά την τελευταία ημέρα».
Γιατί δεν του είπε: “Το ξέρω, Ιησού.
Το ξέρω ότι μπορείς να τον αναστήσεις και τώρα” ή “Σε παρακαλώ, Κύριε, ανάστησέ τον”.
Σίγουρα είχε ακούσει για τις δύο προηγούμενες αναστάσεις που είχε κάνει ο Ιησούς.
Και σίγουρα γνώριζε καλά για τις αναστάσεις που είχαν κάνει ο Ηλίας και ο Ελισαιέ.
Ίσως μάλιστα γνώριζε και την περίπτωσηπου είχαν πετάξει έναν νεκρό άντρα πάνω στα κόκαλα του Ελισαιέ και ο άντρας επανήλθε στη ζωή.
Γιατί λοιπόν δεν είπε στον Ιησού ότι ήταν βέβαιη πως μπορούσε να τον αναστήσει εκείνη τη στιγμή;
Δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι.
Αλλά η περίπτωση του Λαζάρου ήταν διαφορετική για τουλάχιστον δύο λόγους, και ίσως αυτό να την έκανε να βλέπει μόνο μία λύση στο πρόβλημά της.
Ποιοι ήταν αυτοί οι λόγοι;
Ο ένας λόγος είναι ότι όλες οι άλλες αναστάσεις που είχαν γίνει από τον Ιησού, από τον Ηλία και από τον Ελισαιέ ήταν αναστάσεις νεαρών ατόμων.
Στο 1 Βασιλέων, κεφάλαιο 17, αναφέρει ότι ο Ηλίας ανέστησε τον γιο της χήρας.
Σύμφωνα με την αφήγηση, ο Ηλίας ανέβασε το αγόρι στο ανώγειο και ζήτησε από τον Θεό να επαναφέρει τη ζωή του παιδιού.
Στο 2 Βασιλέων, κεφάλαιο 4, ο Ελισαιέ ανασταίνει τον γιο του ζευγαριού που του παρείχε κατάλυμα.
Και παρότι το εδάφιο 18 λέει ότι «το παιδί μεγάλωσε», η αφήγηση συνεχίζει λέγοντας ότιο υπηρέτης “πήγε το αγόρι στη μητέρα του και αυτό καθόταν στα γόνατά της μέχρι το μεσημέρι, ώσπου πέθανε”.
Στην αφήγηση χαρακτηρίζεται ως «αγόρι» και ως «παιδί».
Στην αφήγηση του Λουκά, o Ιησούς αποκάλεσε τον γιο της χήρας της Ναΐν «νεαρέ» και την κόρη του Ιαείρου «κορίτσι».
Τέσσερις λοιπόν από τις αναστάσεις που ήταν ήδη γνωστές ήταν πιθανότατα νεαρών ατόμων.
Όπως φαίνεται όμως, ο Λάζαρος ήταν πιο μεγάλος σε ηλικία.
Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο η περίπτωση του Λαζάρου ήταν κάπως διαφορετική από τις άλλες αναστάσεις φαίνεται ίσως από τον πανικό που διακρίνουμε στα λόγια της Μάρθας στο εδάφιο Ιωάννης 11:39: «Ο Ιησούς είπε: “Μετακινήστε την πέτρα”. Η Μάρθα, η αδελφή του νεκρού, του είπε:
“Κύριε, τώρα πια θα μυρίζει, γιατί πάνε τέσσερις ημέρες”».
Ο Λάζαρος ήταν νεκρός τέσσερις ημέρες.
Σε όλες τις άλλες αναστάσεις, ακόμα και σε εκείνη που ο άντρας επανήλθε στη ζωή όταν ακούμπησετα κόκαλα του Ελισαιέ, το άτομο είτε είχε μόλις πεθάνει είτε πήγαιναν να το θάψουν.
Ο Λάζαρος όμως είχε πεθάνει, είχαν ετοιμάσει το σώμα του για ταφή, ήταν στον τάφο τέσσερις ημέρες, είχε αρχίσει να αποσυντίθεται.
Μπορούμε λοιπόν να φανταστούμε τον πανικό στη φωνή της Μάρθας όταν θύμισεστον Ιησού πριν από πόσες μέρες είχε πεθάνει ο Λάζαρος. Και τι της απαντάει ο Ιησούς; Ας δούμε το εδάφιο 40: «Ο Ιησούς αποκρίθηκε: “Δεν σου είπα ότι αν πιστέψεις θα δεις τη δόξα του Θεού;”»
Αν λοιπόν πίστευε και έδειχνε εμπιστοσύνη, θα έβλεπε μια λύση που ούτε καν είχε φανταστεί. Αν απλώς πίστευε, τα πράγματα θα εξελίσσονταν πολύ καλύτερα από ό,τι περίμενε.
Και αυτό ακριβώς συνέβη.
Ο Ιησούς ανέστησε τον Λάζαρο, τον φώναξε να βγει από το μνήμα και, όχι μόνο τον επανέφερε στη ζωή, αλλά αποκατέστησε και τη σάρκα του.
“Εσείς το πιστεύετε αυτό;”
Σε πολλές αφηγήσεις στη Γραφή τα πράγματα εξελίχθηκαν πολύ διαφορετικά από ό,τι φαντάζονταν οι υπηρέτες του Ιεχωβά.
Για παράδειγμα, φαντάζεστε τον Ιωνά καθώς τον πετούσαν από το πλοίο —Τον φαντάζεστε να σκέφτεται τι θα γινόταν στη συνέχεια; «Πάω στοίχημα ότι θα έρθει ένα ψάρι και θα με καταπιεί.
Θα τη γλιτώσω και μετά θα πάω ... ».
Όχι, πίστευε ότι θα πέθαινε.
Ούτε μία στο εκατομμύριο δεν θα φανταζόταν αυτό που συνέβη.
Ή, τι θα λέγατε για τον Γεδεών και τους 300 άντρες του;
Καθώς παρατάσσονταν γύρω από τους Μαδιανίτες, σε κάτι που ουσιαστικά ήταν αποστολή αυτοκτονίας, μπορούσαν να φανταστούν άραγε πώς θα εξελίσσονταν τα πράγματα;
Ή ο Πέτρος είναι στη φυλακή αλυσοδεμένος ανάμεσα σε δύο στρατιώτες, με ένα σωρό στρατιώτες γύρω του, και πιθανότατα περιμένει το πρωί να τον εκτελέσουν.
Πιστεύετε ότι μπορούσε να φανταστεί ότι θα έβγαινε με έναν τέτοιο θαυματουργικό τρόπο από τη φυλακή;
Όχι, πίστευε ότι θα πεθάνει.
Ποιο είναι το μάθημα για εμάς;
Δείτε λίγο τις εικόνες στην οθόνη. Καθώς τις βλέπετε, τι αισθήματα σας δημιουργούνται;
Για ποιο πράγμα είστε 100 τοις εκατό σίγουροι, και τι ελπίζετε ότι θα συμβεί;
Φυσικά, είμαστε 100 τοις εκατό σίγουροι ότι ο Ιεχωβά θα απελευθερώσει τον λαό του.
Δεν έχουμε καμία αμφιβολία για αυτό.
Ξέρουμε ότι ο Ιεχωβά θα βγει νικητής.
Αλλά τι θα μπορούσε να κάνειτην πίστη μας να αμφιταλαντεύεται; Ίσως αναρωτιέστε:
“Πώς θα με επηρεάσει αυτό προσωπικά;
Πώς θα επηρεάσει την οικογένειά μου;
Θα επιζήσω ή θα χάσω τη ζωή μου και θα χρειαστεί να περιμένω την ανάσταση;
Μήπως με χωρίσουν από την οικογένειά μου;
Τι θα συμβεί;”
Τι λέει η Γραφή;
Ας δούμε στη 2 Πέτρου, κεφάλαιο 2, στο εδάφιο 9—ένα υπέροχο εδάφιο που μας υπενθυμίζει να εμπιστευόμαστε στον Ιεχωβά —2 Πέτρου 2:9. Στο πρώτο μέρος λέει: «Ο Ιεχωβά λοιπόν ξέρει [να απελευθερώνει] να σώζει ανθρώπους θεοσεβούς αφοσίωσης από δοκιμασία».
Τα προηγούμενα εδάφια δείχνουν πώς απελευθέρωσε ο Ιεχωβά τον Νώε και πώς απελευθέρωσε τον Λωτ. Ο Ιεχωβά στην ουσία λέει:
“Πιστέψτε με, ξέρω τι κάνω.
Ξέρω να σώζω ανθρώπους, ανθρώπους θεοσεβούς αφοσίωσης, από θλίψεις”.
“Το πιστεύετε αυτό;”
Τι μαθαίνουμε λοιπόν από την αφήγηση για τη Μάρθα, τη Μαρία και την ανάσταση του Λαζάρου;
Αυτό που θέλουμε να μας μείνει είναι να εμπιστευόμαστε στον Ιεχωβά.
Μην αμφιταλαντεύεστε στην πίστη σας, ακόμη και αν τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως θα θέλατε ή όπως θα φανταζόσασταν.
Μη φτιάχνετε στο μυαλό σας υποθετικά σενάρια για πράγματα που μπορεί και να μην συμβούν ποτέ.
Ας κάνουμε και εμείς αυτό που είπε ο Ιεχωβά στον βασιλιά Ιωσαφάτκαι στον πιστό Ιούδα σύμφωνα με το 2 Χρονικών 20:17:
“Ας σταθούμε και ας δούμε τη σωτηρία του Ιεχωβά” έχοντας την πλήρη πεποίθηση ότι τα πράγματα θα εξελιχθούνπολύ καλύτερα από ό,τι φανταζόμαστε.
