Ίσως το έχουμε ξανακάνει στο παρελθόν.
Ίσως έχουμε λάβει και εκπαίδευση, γι’ αυτό και το αναλαμβάνουμε χωρίς δεύτερη σκέψη.
Υπάρχουν όμως και άλλοι διορισμοί και ευθύνες που μας φαίνονται βουνό.
Νιώθουμε πολύ μικροί μπροστά σε τέτοιους διορισμούς και εκείνοι φαντάζουν γιγάντιοι στα μάτια μας. Ας σταματήσουμε για λίγο και ας σκεφτούμε:
“Ίσως έχω ξανακάνει κάτι τέτοιο στο παρελθόν, ίσως και όχι.
Αλλά τις φορές που τα κατάφερα, τι ήταν αυτό που με βοήθησε να έχω επιτυχία;
Και πώς μπορώ να το αξιοποιήσω ξανά στο μέλλον;”
Το σημερινό μας εδάφιο, που είναι το Μάρκος 1:11, μας δίνει κάποια βασικά συστατικά —τη συνταγή, το μυστικό— για να έχουμε επιτυχία στο μέλλον. Θα το διαβάσουμε, αλλά πρώτα ας δούμε τα συμφραζόμενα για να θυμηθούμε το περιστατικό.
Οποιαδήποτε δυσκολία και αν αντιμετωπίσουμε, είτε μικρή είτε μεσαία είτε μεγάλη ή ακόμη και γιγάντια, θα δούμε το μυστικό για να έχουμε επιτυχία.
Ας αρχίσουμε από τον Μάρκο 1:9.
Είναι η περίπτωση που ο Ιωάννης βαφτίζει τον Ιησού στον Ιορδάνη, και στο εδάφιο 10 διαβάζουμε: «Και αμέσως, καθώς ανέβαινε από το νερό, είδε τους ουρανούς να χωρίζονται και το πνεύμα [το πνεύμα του Θεού] σαν περιστέρι να κατεβαίνει πάνω του.
Και μια φωνή [δηλαδή η φωνή του Θεού] ήρθε από τους ουρανούς:
“Εσύ είσαι ο Γιος μου ο αγαπητός· σε έχω επιδοκιμάσει”.
Και αμέσως το πνεύμα τον ώθησε [να κάνει τι;] να πάει στην έρημο.
Παρέμεινε λοιπόν στην έρημο 40 ημέρες, όπου ο Σατανάς τον υπέβαλλε σε πειρασμό.
Και ήταν μαζί με τα θηρία».
Πολύ δύσκολος διορισμός —αλλά δείτε τι έκανε ο Ιεχωβάγια τον Γιο του, τον οποίο αγαπούσε.
Το εδάφιο λέει ότι έστειλε “αγγέλους οι οποίοι άρχισαν να τον υπηρετούν”.
Φανταστείτε πώς ένιωσε ο Ιησούς όταν άκουσε με τα ίδια του τα αφτιά τον Πατέρα του να του λέει:
“Σε αγαπώ, Γιε μου.
Έχεις την επιδοκιμασία μου, τη στήριξή μου.
Είμαι στο πλευρό σου”.
Αυτό πρέπει να τον άγγιξε βαθιά.
Του έδωσε χαρά, του έδωσε την πεποίθηση ότι μπορούσε να επιτελέσει την αποστολή του, τον διορισμό του.
Είναι ενδιαφέρουσα η σημείωση μελέτης για τη φράση «σε έχω επιδοκιμάσει». Λέει ότι μπορεί να σημαίνει: «Είμαι πολύ ευχαριστημένος μαζί σου» ή «Μου δίνεις μεγάλη χαρά». Είναι σαν να έλεγε ο Ιεχωβά στον Ιησού:
“Γιε μου, σε αγαπάω πάρα πολύ.
Είμαι περήφανος για σένα.
Σε στηρίζω.
Πάντα το έκανα και πάντα θα το κάνω.
Είμαι δίπλα σου”.
Και πράγματι ήταν.
Από την αρχή της επίγειας διακονίας του Ιησού μέχρι που άφησε την τελευταία του πνοή και πέθανε θυσιάζοντας τη ζωή του για εμάς, ο Ιησούς αντιμετώπισε πάρα πολλέςδύσκολες καταστάσεις που δοκίμασαν την πίστη του —πολύ μεγάλες δοκιμασίες.
Ό,τι και αν πέρασε όμως, το αντιμετώπισε με επιτυχία.
Πώς;
Αν και τέλειος, δεν ήταν σαν ένα νησίστη μέση του πελάγους.
Δεν στηριζόταν στον εαυτό του.
Στηριζόταν στον Ιεχωβά για ενίσχυση.
Ναι, λάβαινε δύναμη από τη φωνή του Ιεχωβά, καθώς και από τον γραπτό του Λόγο και από το πανίσχυρο άγιο πνεύμα.
Και ενισχυόταν και από τους αδελφούς τουστον ουρανό, τους αγγέλους.
Τι μαθαίνουμε λοιπόν από αυτό;
Πολλά πράγματα.
Μαθαίνουμε ότι, όπως οι άγγελοι, έτσι και εσείς δεν χρειάζεται να έχετε περάσει κάποια δοκιμασία ή να έχετε βιώσει κάτι για να ενθαρρύνετε και να ενισχύσετε άλλους.
Μαθαίνουμε ότι ο Ιεχωβά βοήθησε πολύ τον Ιησού επειδή ήταν δίπλα του για να τον στηρίζει και να τον γεμίζει πεποίθηση.
Και πόσο ενθαρρυντικό είναι όταν κάποιος παρατηρεί το καλό έργο που κάνετε στο Μπέθελ, στην εκκλησίαή σε άλλους τομείς της ζωής σας, και σας επαινεί!
Οι συμπεθελίτες μας, οι αδελφοί μας στην εκκλησία, τα μέλη της οικογένειάς μας, όλοι χρειάζονται αγάπη, καθώς και ενθάρρυνση.
Και όταν επαινούμε άλλους, τους ενισχύουμε, τους ενθαρρύνουμε ώστε να συνεχίζουν να υπηρετούν τον Ιεχωβά όσια και με χαρά, παρά τις όποιες δυσκολίες ίσως αντιμετωπίζουν.
Είναι σημαντικό να εκφράζουμετα αισθήματα εκτίμησής μας με λόγια.
Αυτό ακριβώς έκανε ο Ιεχωβά για τον Γιο του.
Ξέρουμε ότι και ο Ιησούς το έκανε αυτό συνεχώς όταν ήταν στη γη.
Ναι, τα λόγια εκτίμησης δείχνουν στους άλλους ότι νοιαζόμαστε για αυτούς, ότι τους εκτιμάμε πραγματικά και ότι έχουμε προσέξει τι έχουν κάνει.
Οι αδελφοί και οι αδελφές μας έχουν ανάγκη να ακούν τέτοια καθησυχαστικά λόγια. Για παράδειγμα, μια αδελφή είπε: «Στη δουλειά μου σπάνια ακούω μια καλή κουβέντα.
Επικρατεί ψυχρό και ανταγωνιστικό πνεύμα.
Έτσι λοιπόν, όταν ένας πρεσβύτερος με επαινεί για κάτι που έκανα στην εκκλησία, [αυτό] μου δίνει δύναμη και κουράγιο, με κάνει να νιώθω ότι ο ουράνιος Πατέρας μου με αγαπάει».
Αυτή η αδελφή εξέφρασε πολύ καλά τα συναισθήματα όλων μας.
Αφιερώνουμε χρόνο για να κάνουμε τις σκέψεις μας λόγια και τα λόγια μας πράξεις;
Αν δείτε κάτι που αξίζει έπαινο, πείτε κάτι επαινετικό.
Αυτό το παράδειγμα έθεσε για εμάς ο Ιεχωβά.
Ο ειλικρινής έπαινος μπορεί να ενισχύσει τους άλλους, να αναπτερώσει το ηθικό τους, να μεγαλώσει τη χαρά τους και να τους βοηθήσει να ξεπεράσουν γιγάντια εμπόδια και προβλήματα.
Μιλώντας για γιγάντια προβλήματα, σας έρχεται στο μυαλό κάποιος από τη Γραφή που αντιμετώπισε όντως έναν γίγαντα;
Και βέβαια—ο Δαβίδ.
Ξέρουμε τι είχε συμβεί όταν ήταν νεαρός.
Με τη βοήθεια του Ιεχωβά μπόρεσε να σκοτώσει τον γίγαντα Γολιάθ.
Ωστόσο, χρόνια αργότερα, όταν ο Δαβίδ και οι άντρες του πολεμούσαν με τους Φιλισταίους, ο Δαβίδ αντιμετώπισε άλλο ένα γιγάντιο πρόβλημα.
Αυτή τη φορά, το πρόβλημα ήταν ένας άλλος γίγαντας που λεγόταν Ισβί-Βενώβ.
Ίσως έχετε ξανακούσει για αυτόν —ήταν πολύ τρομακτικός γίγαντας.
Εύκολο για τον Δαβίδ, τον εξολοθρευτή γιγάντων, σωστά;
Λάθος.
Ας δούμε τι συνέβη στο 2 Σαμουήλ, κεφάλαιο 21, αρχίζοντας από το εδάφιο 15.
Δείτε τι συνέβη αυτή τη φορά όταν ο Δαβίδ πολέμησε με έναν γίγαντα —2 Σαμουήλ 21:15: «Έγινε δε πάλι πόλεμος μεταξύτων Φιλισταίων και του Ισραήλ.
Ο Δαβίδ . . . και οι υπηρέτες του κατέβηκαν και πολέμησαν τους Φιλισταίους, αλλά [προσέξτε] ο Δαβίδ εξαντλήθηκε.
Κάποιος απόγονος των Ρεφαΐμ που λεγόταν Ισβί-βενώβ, του οποίου το χάλκινο δόρυ ζύγιζε 300 σίκλους [3,5 κιλά περίπου] και ήταν οπλισμένος με ένα καινούριο σπαθί, θέλησε να σκοτώσει τον Δαβίδ. [Ωστόσο] αμέσως ο Αβισαί, ο γιος της Σερουίας, πρόστρεξε σε βοήθειά του και χτύπησε τον Φιλισταίο και τον θανάτωσε».
Τώρα τα πράγματα ήταν διαφορετικά.
Ο Δαβίδ παραλίγο να χάσει τη ζωή του πολεμώντας τον γίγαντα.
Γιατί;
Δεν είναι ότι ο Δαβίδ είχε χάσει το θάρρος του.
Απλώς έχασε τη δύναμή του.
Το εδάφιο αναφέρει ότι ο Δαβίδ «εξαντλήθηκε».
Και μόλις αυτός ο γίγαντας αντιλήφθηκε τη στιγμή αδυναμίας του Δαβίδ, άρπαξε το καινούριο του σπαθί για να σκοτώσει τον Δαβίδ.
Ήθελε να ξεκάνει τον φημισμένο βασιλιά και εξολοθρευτή γιγάντων.
Ο Δαβίδ χρειαζόταν απεγνωσμένα βοήθεια και τη χρειαζόταν επειγόντως. Ευτυχώς, όπως λέει το εδάφιο 17: «Αμέσως ο Αβισαί . . . πρόστρεξε σε βοήθεια [του Δαβίδ]». Για σκεφτείτε:
Ο Δαβίδ πρέπει να ένιωσε ευγνωμοσύνη που ο Αβισαί τον είχε στον νου του και τον γλίτωσε από το γιγάντιο πρόβλημά του.
Τα εδάφια 16-22 αναφέρουν τέσσερις διαφορετικούς γίγαντες από τους Ρεφαΐμ της Γαθ, μια φυλή γιγάντων.
Υπήρχε ο Ισβί-Βενώβ, ο Σαφ, και μετά υπήρχε και ένας Γολιάθ.
Δεν ξέρουμε αν ήταν αδελφός του Γολιάθ ή κάποιος άλλος γίγαντας.
Και τέλος υπήρχε ένας πολύ ασυνήθιστος γίγαντας που δεν κατονομάζεται.
Το μόνο που αναφέρεται είναιότι ήταν «ένας υπερμεγέθης άντρας».
Και τι τον έκανε ασυνήθιστο;
Είχε «6 δάχτυλα σε κάθε του χέρι και 6 . . . σε κάθε του πόδι, συνολικά 24».
Οι γίγαντες ήταν τρομακτικοί.
Όμως ξέρουμε ότι οι γίγαντες δεν είναι τίποτα μπροστά στον Ιεχωβά.
Τι μπορούμε να μάθουμε λοιπόν από αυτή την αφήγηση;
Οι γίγαντες είναι ανίσχυροι μπροστά στον Ιεχωβά, ανίσχυροι μπροστά στους όσιους υπηρέτες του τους οποίους στηρίζει ο Ιεχωβά. Μάλιστα, το εδάφιο 22 λέει: «Αυτοί οι τέσσερις [γίγαντες] . . . έπεσαν από το χέρι του Δαβίδ και από το χέρι των υπηρετών του».
Ωστόσο, καθώς παλεύουμε διαρκώς με τις πιέσεις και τις ανησυχίες αυτού του πονηρού κόσμου, ίσως και εμείς κάποιες φορές κουραζόμαστε.
Ίσως αποθαρρυνόμαστε.
Αν βρεθούμε σε μια τέτοια κατάσταση, μπορεί να είμαστε πιο ευάλωτοι και ίσως να μας καταβάλει μια γιγάντια δυσκολία, ένα πρόβλημα, ένας διορισμός ή μια ευθύνη.
Κάτι που μπορεί παλιά να είχαμε φέρει σε πέρας με επιτυχία ίσως τώρα να μας δυσκολεύει πάρα πολύ.
Όταν αντιμετωπίζουμε τέτοιες δυσκολίες, πόσο παρηγορητικό είναι να ξέρουμε ότι έχουμε την αγάπη, την επιδοκιμασία και τη στήριξη του Ιεχωβά!
Έχουμε επίσης και τη στήριξη των αδελφών μας οι οποίοι, όπως ο Αβισαί, μας έχουν στον νου τους και είναι έτοιμοι να προστρέξουν σε βοήθειά μας. Μπορούμε να ενισχύσουμε τους άλλουςμε απλά πράγματα: ακούγοντάς τους, στέλνοντας ένα μήνυμα, τηλεφωνώντας τους —για να δείξουμε ότι νοιαζόμαστε για αυτούς.
Ναι, πρέπει να κάνουμε τις σκέψεις μας λόγια και τα λόγια μας πράξεις.
Με την αγάπη, την επιδοκιμασία και τη στήριξη του Ιεχωβά, ο Ιησούς “νίκησε τον κόσμο”, και ο Δαβίδ με τους άντρες του νίκησαν γίγαντες.
Με τη βοήθεια του Ιεχωβά, μπορούμε και εμείς να νικάμε κάθε πρόβλημα, ακόμη και τα γιγάντια. Ο Ιεχωβά θα μας βοηθήσει να έχουμε επιτυχία.
