JW Broadcasting—Νοέμβριος 2025
https://www.jw.org/finder?srcid=share&wtlocale=G&lank=pub-jwb-132_1_VIDEO
Καλώς ήρθατε στο JW Broadcasting®.
Στο πρόγραμμα αυτού του μήνα θα δούμε γιατί είναι τόσο σημαντικό να τρεφόμαστε πνευματικά.
Θα δούμε την ιστορία ενός αδελφού που έγινε διάσημος, αλλά έδινε μάχη με την κατάθλιψη και μια αγχώδη διαταραχή.
Το βιβλίο του Αβδιού είναι ένα από τα μικρότερα της Αγίας Γραφής, αλλά περιέχει μεγάλα μαθήματα.
Στο σημερινό επεισόδιο της σειράς Να Σκάβετε για Θησαυρούς, θα ανακαλύψουμε πολύτιμα πετράδια που θα μας βοηθήσουν στις σχέσεις μας με τους άλλους.
Παρακολουθείτε το JW Broadcasting!
Ήσασταν ποτέ τόσο απασχολημένοι ή τόσο απορροφημένοι από κάτι, μέχρι που ξαφνικά νιώσατε το στομάχι σας να διαμαρτύρεται; Για ποιον λόγο; Πιθανότατα επειδή πεινούσατε.
Το σώμα σας σάς λέει ότι ήρθε η ώρα να φάτε.
Είναι κάτι φυσιολογικό, όλοι μας το ξέρουμε αυτό το αίσθημα.
Η πείνα μάς ειδοποιεί ότι πρέπει να φάμε.
Χωρίς αυτήν, ίσως να παραμελούσαμε την ανάγκη μας για φαγητό, και αυτό θα προκαλούσε σοβαρά προβλήματα.
Δυστυχώς όμως, εκατομμύρια άνθρωποι σήμερα δεν μπορούν να ικανοποιήσουν την πείνα τους επειδή δεν έχουν επαρκή τροφή.
Για αυτούς, η πείνα είναι μόνιμο πρόβλημα.
Όλοι θα συμφωνήσουμε πάντως ότι η πείνα μάς ειδοποιεί για μια βασική μας ανάγκη, την ανάγκη για τροφή.
Υπάρχει όμως και ένα ακόμα είδος πείνας, για το οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο έχουν πλήρη άγνοια.
Ποιο είναι αυτό; Ο Ιησούς αναφέρθηκε σε αυτό κάποια στιγμή που πεινούσε πολύ.
Ήταν αμέσως μετά το βάφτισμά του.
Ας διαβάσουμε την αφήγηση στα εδάφια Ματθαίος 4:1-4: «Έπειτα ο Ιησούς οδηγήθηκε από το πνεύμα στην έρημο, όπου ο Διάβολος τον υπέβαλε σε πειρασμό. Αφού νήστεψε 40 ημέρες και 40 νύχτες, πείνασε. Και ο Πειραστής τον πλησίασε και του είπε: “Αν είσαι γιος του Θεού, πες σε αυτές τις πέτρες να γίνουν ψωμιά”.
Αλλά εκείνος απάντησε: “Είναι γραμμένο: «Ο άνθρωπος δεν πρέπει να ζει μόνο με ψωμί, αλλά με κάθε λόγο που βγαίνει από το στόμα του Ιεχωβά»”».
Ο Ιησούς αναγνώρισε ότι, ενώ χρειαζόμαστε υλική τροφή, κύριο μέλημά μας πρέπει να είναι η κάλυψη της πνευματικής μας ανάγκης.
Αυτή περιλαμβάνει την επιθυμία να γνωρίσουμε τον Θεό και να επιζητούμε την επιδοκιμασία του.
Έχουμε έμφυτη την έντονη επιθυμία να πάρουμε απαντήσεις σε βαθιά ερωτήματα, όπως: Γιατί είμαστε εδώ; Από πού προήλθαμε; Ποιο είναι το νόημα της ζωής; Αυτά τα ερωτήματα θα πάρουν απάντηση μόνο αν γνωρίσουμε τον Ιεχωβά Θεό, την Πηγή κάθε ζωής.
Ο Ιησούς τόνισε αυτό το σημείο στην Επί του Όρους Ομιλία του όταν είπε: «Όσοι πεινούν και διψούν για τη δικαιοσύνη [...] θα χορτάσουν».
Παρομοίασε λοιπόν την ανάγκη να αποκτήσουμε πνευματική κατανόηση με πείνα και δίψα.
Επίσης στην Επί του Όρους Ομιλία είπε: «Ευτυχισμένοι είναι όσοι έχουν συναίσθηση της πνευματικής τους ανάγκης, επειδή σε αυτούς ανήκει η Βασιλεία των ουρανών».
Αν αντιληφθούμε πόσο σημαντικό είναι να ικανοποιούμε την πνευματική μας ανάγκη, θα καταλάβουμε γιατί τόσο πολλοί άνθρωποι σήμερα, παρότι έχουν καλυμμένες τις υλικές τους ανάγκες και με το παραπάνω, νιώθουν σαν να πεθαίνουν από δίψα ενώ βρίσκονται στη μέση του ωκεανού.
Παντού γύρω τους υπάρχει νερό αλλά τους είναι άχρηστο.
Φαίνεται κάτι να λείπει από τη ζωή τους.
Μέσα τους λαχταρούν κάτι που θα δώσει στη ζωή τους νόημα και σκοπό.
Κάποιοι προσπαθούν όλη τους τη ζωή να βρουν αυτό που τους λείπει —αλλά μάταια.
Τελικά, πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους απελπίζονται και νιώθουν ότι η ζωή δεν έχει πραγματικό σκοπό.
Συχνά υιοθετούν τη στάση που είχαν και οι Ισραηλίτες στις ημέρες του προφήτη Ησαΐα.
Εκείνη την εποχή, οι άνθρωποι ενδιαφέρονταν κυρίως για την υλική τροφή και για τις απολαύσεις έλεγαν: «Ας φάμε και ας πιούμε, γιατί αύριο θα πεθάνουμε».
Τέτοια στάση είχαν ακόμη και κάποιοι Χριστιανοί την εποχή του Παύλου.
Θυμάστε αυτό που είπε ο Ιησούς στον Σατανά; «Ο άνθρωπος δεν πρέπει να ζει μόνο με ψωμί».
Ναι, “δεν πρέπει να ζούμε” μόνο με υλική τροφή.
Με άλλα λόγια, η υλική τροφή από μόνη της δεν αρκεί.
Πρέπει επίσης να ζούμε «με κάθε λόγο που βγαίνει από το στόμα του Ιεχωβά».
Για σκεφτείτε: Θα πετούσατε ποτέ με μια αεροπορική εταιρία της οποίας οι υπάλληλοι απλώς βάζουν καύσιμα στα αεροπλάνα, αλλά δεν τα συντηρούν ποτέ; Όχι βέβαια!
Ξέρετε ότι για κάποιο διάστημα τα αεροπλάνα μπορεί να είναι εντάξει.
Αλλά αργά ή γρήγορα, θα υπάρξουν τραγικές συνέπειες.
Με παρόμοιο τρόπο, είναι πολύ επικίνδυνο να ζούμε τη ζωή μας φροντίζοντας μόνο για τις υλικές μας ανάγκες και παραμελώντας τις πνευματικές.
Γι’ αυτό, την εποχή του Ησαΐα, ο Ιεχωβά απηύθυνε στους Ισραηλίτες που είχαν κακή στάση μια ειδική πρόσκληση.
Προσέξτε τι τους είπε, όπως καταγράφεται στα εδάφια Ησαΐας 55:1, 2: «Ελάτε, όλοι εσείς οι διψασμένοι, ελάτε στο νερό! Εσείς που δεν έχετε χρήματα, ελάτε, αγοράστε και φάτε! Ναι, ελάτε, αγοράστε κρασί και γάλα χωρίς χρήματα και χωρίς πληρωμή. Γιατί δίνετε χρήματα για αυτό που δεν είναι ψωμί, και γιατί ξοδεύετε το εισόδημά σας για αυτό που δεν φέρνει χορτασμό; Ακούστε με προσεκτικά και φάτε αυτό που είναι καλό, και θα βρείτε μεγάλη ευχαρίστηση σε αυτό που είναι πραγματικά πλούσιο».
Σε τι είδους τροφή αναφέρεται ο Ιεχωβά; Ο Ιεχωβά αντιπαραβάλλει το κυριολεκτικό ψωμί με την πνευματική τροφή.
Το κυριολεκτικό ψωμί σίγουρα μας χορταίνει, αλλά το να παραμελούμε τα πνευματικά πράγματα δεν φέρνει χορτασμό.
Να γιατί ο Ιεχωβά λέει: «Ακούστε με προσεκτικά και φάτε αυτό που είναι καλό, και θα βρείτε μεγάλη ευχαρίστηση σε αυτό που είναι πραγματικά πλούσιο».
Να συνοψίσουμε όσα έχουμε δει μέχρι στιγμής; Είδαμε ότι πρέπει να τρεφόμαστε πνευματικά κάθε μέρα.
Βέβαια, ίσως τώρα σκέφτεστε: “Καλά, αυτό είναι γνωστό. Το έχουμε ακούσει πάρα πολλές φορές”.
Πράγματι, οι περισσότεροι από εμάς το ξέρουμε ότι έχουμε πνευματικές ανάγκες —και αυτό είναι καλό.
Αλλά ας δούμε τώρα για λίγο κάποια προβλήματα που ίσως προκύψουν χωρίς καν να το καταλάβουμε.
Αυτά τα προβλήματα θα μπορούσαμε να τα αποκαλέσουμε «διατροφικές διαταραχές».
Από ποια είδη πνευματικών διατροφικών διαταραχών κινδυνεύουμε; Θα μπορούσε να μας κοπεί σταδιακά η πνευματική μας όρεξη.
Μπορεί το πρόγραμμά μας να είναι τόσο φορτωμένο ώστε να παραλείπουμε να τραφούμε πνευματικά κάθε μέρα.
Ή μπορεί μεν να τρώμε, αλλά τόσο βιαστικά ώστε να μη μας ωφελεί αυτό που τρώμε.
Πώς είναι η δική σας πνευματική διατροφή; Φροντίζετε να τρέφεστε από πνευματική άποψη κάθε μέρα; Μήπως η μελέτη έχει γίνει για εσάς υπόθεση ρουτίνας ή απλά μια υποχρέωση; Μήπως είστε σαν κάποιους που απλώς καταπίνουν το φαγητό μόνο και μόνο επειδή πρέπει να φάνε; Να θυμάστε: Η πνευματικότητα είναι ένα προσωπικό απόκτημα και χρειαζόμαστε χρόνο για να την καλλιεργήσουμε.
Κανείς δεν μπορεί να φάει για λογαριασμό μας.
Είναι κάτι που πρέπει να κάνουμε εμείς οι ίδιοι.
Πώς θα αυξήσουμε όμως την πνευματική μας όρεξη; Φυσικά, ξέρουμε τα βασικά πράγματα που μας βοηθούν: προσωπική μελέτη και ανάγνωση της Γραφής, συναθροίσεις, έργο κηρύγματος και προσευχή.
Εκτός από αυτά τα βασικά πράγματα, τι άλλο μπορούμε να κάνουμε για να αυξήσουμε την πνευματική μας όρεξη; Ας εξετάσουμε μερικά εδάφια που θα μας βοηθήσουν.
Θα αρχίσουμε με τα εδάφια 1 Πέτρου 2:2, 3: «Σαν νεογέννητα βρέφη, μάθετε να λαχταράτε το ανόθευτο γάλα του λόγου, ώστε μέσω αυτού να αναπτυχθείτε και να λάβετε τη σωτηρία, εφόσον έχετε γευτεί ότι ο Κύριος δείχνει καλοσύνη».
Ναι, πρέπει να αναπτύξουμε «λαχτάρα» για την πνευματική τροφή.
Προσέξατε πώς τελειώνει το εδάφιο; «Εφόσον έχετε γευτεί ότι ο Κύριος δείχνει καλοσύνη».
Αυτή τη λαχτάρα θα την αναπτύξουμε αν αφιερώνουμε χρόνο για να απολαμβάνουμε την πλούσια γεύση κάθε νόστιμης μπουκιάς.
Αντί να διαβάζουμε μηχανικά ή να ακούμε παθητικά την πνευματική ύλη, πρέπει να αφιερώνουμε τον απαραίτητο χρόνο ώστε να αναλύουμε αυτά που διαβάζουμε ή ακούμε.
Ένας τρόπος να το κάνουμε αυτό είναι να σημειώνουμε κάπου τις υπέροχες σκέψεις που βρίσκουμε καθώς μελετάμε.
Στη συνέχεια, μπορούμε να ξαναβλέπουμε τις σημειώσεις μας κατά καιρούς.
Αυτό θα αυξήσει την εκτίμησή μας για την πνευματική τροφή.
Θα μας βοηθήσει να “αναπτύξουμε λαχτάρα” για ακόμη περισσότερη.
Δεν θα ήταν κρίμα αν μετά τη συνάθροιση ή την προσωπική μας μελέτη μας ρωτούσε κάποιος: «Ποια ωραία σημεία έμαθες σήμερα;» και εμείς απλά τον κοιτούσαμε με ένα απλανές βλέμμα; Φυσικά, μπορεί να ξεχάσουμε κάτι —συμβαίνει σε όλους μας, και σε εμένα συμβαίνει— αλλά αν έχουμε κρατήσει σημειώσεις, μπορούμε να ρίξουμε μια ματιά και να θυμηθούμε τα πετράδια που βρήκαμε.
Είναι όπως όταν φέρνουμε στο μυαλό μας ένα νόστιμο γεύμα που είχαμε απολαύσει παλιότερα.
Θέλουμε να το ξαναφάμε.
Άλλο ένα εδάφιο που θα μας βοηθήσει να αυξήσουμε την πνευματική μας όρεξη είναι το 2 Κορινθίους 4:16: «Γι’ αυτό, δεν παραιτούμαστε, αλλά ακόμη και αν ο εξωτερικός μας άνθρωπος φθείρεται, σίγουρα ο εσωτερικός μας άνθρωπος ανανεώνεται από ημέρα σε ημέρα».
Προσέξατε ότι πρέπει να “ανανεωνόμαστε από ημέρα σε ημέρα”; Επομένως, πρέπει να λαβαίνουμε πνευματική τροφή κάθε μέρα.
Ανέφικτο; Όχι.
Ας δούμε ένα παράδειγμα.
Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ένα κινητό το οποίο πρέπει να το φορτίζουμε κάποια στιγμή μέσα στη μέρα, πιθανότατα όταν δεν το χρησιμοποιούμε.
Αν δεν φορτίσουμε το κινητό μας, όλοι ξέρουμε τι θα συμβεί.
Αν θέλουμε να το χρησιμοποιήσουμε και έχει ξεμείνει από μπαταρία, είναι εκνευριστικό.
Είναι και επικίνδυνο σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης.
Παρόμοια, πρέπει να φροντίζουμε να είναι φορτισμένες και οι πνευματικές μας μπαταρίες.
Όταν λοιπόν πάτε να φορτίσετε το κινητό σας, αναρωτηθείτε το εξής: “Εμένα με φόρτισα από πνευματική άποψη σήμερα;” Το Δευτερονόμιο 8:3 επίσης μας βοηθάει να αυξήσουμε την πνευματική μας όρεξη: «Σε δίδαξε λοιπόν την ταπεινοφροσύνη και σε άφησε να πεινάσεις και σε έθρεψε με το μάννα, το οποίο ούτε εσύ ήξερες ούτε οι πατέρες σου, για να σε κάνει να γνωρίσεις ότι ο άνθρωπος δεν ζει μόνο με ψωμί, αλλά με κάθε έκφραση από το στόμα του Ιεχωβά».
Όπως αναφέρει αυτό το εδάφιο, πρέπει να ζούμε «με κάθε έκφραση», με κάθε λόγο, που βγαίνει από το στόμα του Ιεχωβά.
Αυτό ίσως σημαίνει ότι πρέπει να έχουμε μεγαλύτερη ποικιλία στην πνευματική μας διατροφή.
Κάποια τμήματα της Γραφής μπορεί να μη μας αρέσουν τόσο πολύ, όπως εκείνα που περιέχουν ιστορία ή προφητείες.
Γιατί να μην το δείτε ως πρόκληση και να δοκιμάσετε να εξερευνήσετε και αυτά τα τμήματα του Λόγου του Θεού; Ο Ιεχωβά φρόντισε να συμπεριληφθούν στη Γραφή και για εμάς.
Ίσως διαπιστώσετε ότι, αν προσπαθήσετε λίγο παραπάνω να μελετήσετε, να τραφείτε, με αυτά τα πιο απαιτητικά τμήματα της Γραφής, θα εντοπίσετε μερικές υπέροχες λιχουδιές που θα αυξήσουν τη λαχτάρα σας για πνευματική τροφή.
Τα εδάφια Ψαλμός 63:5, 6 αναφέρουν ακόμα μια αρχή που μπορεί να αυξήσει την πνευματική μας όρεξη: «Έχω χορτάσει από το καλύτερο κομμάτι, το εκλεκτότερο, γι’ αυτό το στόμα μου θα σε αινεί με χαρούμενα χείλη.
Σε θυμάμαι όταν είμαι στο κρεβάτι μου· κάνω στοχασμούς για εσένα κατά τις νυχτερινές σκοπιές».
Ο ψαλμωδός —ο Δαβίδ σε αυτή την περίπτωση— είπε ότι αξιοποιούσε τις στιγμές ησυχίας που είχε, είτε όταν δεν μπορούσε να κοιμηθεί τη νύχτα είτε «κατά τις νυχτερινές σκοπιές».
Ποιο είναι το μάθημα για εμάς; Να αξιοποιούμε τις στιγμές ησυχίας που έχουμε.
Άρα ίσως χρειαστεί να κάνουμε αυτό που μας παροτρύνουν τα εδάφια Εφεσίους 5:15-17.
Ας “προσέχουμε πάρα πολύ” και ας αξιοποιούμε τον χρόνο μας με τον καλύτερο τρόπο.
Ας μην τον σπαταλάμε σε ανούσια πράγματα, αλλά ας φροντίζουμε πάντα να είναι οι πνευματικές μας μπαταρίες πλήρως φορτισμένες.
Να θυμάστε από πού πηγάζει η αληθινή ευτυχία.
Η καλλιέργεια μιας ισχυρής σχέσης με τον Ιεχωβά είναι απαραίτητη για να βρούμε πραγματική ευτυχία.
Όπως μας λέει η Γραφή: «Ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος που βρίσκει σοφία και ο άνθρωπος που αποκτάει διάκριση [...] Είναι δέντρο ζωής για όσους την αγκαλιάζουν, και όσοι την κρατούν σφιχτά θα αποκαλούνται ευτυχισμένοι».
Πρόσφατα αφιερώθηκε στον Ιεχωβά το καινούριο γραφείο τμήματος στη Βρετανία.
Στο βίντεο που ακολουθεί, θα μάθετε πόση δουλειά χρειάστηκε για να ολοκληρωθεί το γραφείο τμήματος, καθώς και πόσο θετικά επηρεάστηκαν οι εθελοντές που συμμετείχαν σε αυτό το θεοκρατικό πρόγραμμα οικοδόμησης.
Το πρόγραμμα αφιέρωσης ήταν πολύ συναρπαστικό και ενθαρρυντικό!
Είδαμε άτομα από όλο τον κόσμο.
Κάποιους φίλους είχαμε να τους δούμε χρόνια.
Το ότι βρεθήκαμε όλοι εδώ για την αφιέρωση αυτού του όμορφου γραφείου τμήματος στον Ιεχωβά ήταν μεγάλο προνόμιο.
Η συναναστροφή και όλες οι διασκεδαστικές δραστηριότητες μας θύμισαν τι έχει επιτελέσει ο Ιεχωβά εδώ.
Είδαμε με τα μάτια μας μια εντυπωσιακή μεταμόρφωση.
Προφανώς, ο Ιεχωβά είδε ότι ένα τέτοιο έργο θα ενθάρρυνε πολύ τους αδελφούς μας, και με το πνεύμα του «τα πάντα είναι δυνατά».
Μας πήρε τρία χρόνια να καθαρίσουμε τον χώρο.
Η δουλειά που έγινε ήταν τεράστιας κλίμακας.
Η έκταση ήταν γεμάτη αμίαντο.
Έπρεπε να απομακρυνθούν ένα σωρό σκουπίδια —οικιακά απορρίμματα και πολλά ελαστικά αεροπλάνων από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ορισμένα δέντρα ήταν 300 και πλέον ετών, οπότε χρειάστηκε ιδιαίτερη προσοχή και φροντίδα για να μην καταστραφούν.
Καθώς προχωρούσε το έργο, καταφέραμε να φυτέψουμε άλλα χίλια δέντρα.
Χάρη στην καθαριότητα που έγινε, τα άγρια ζώα άρχισαν να επιστρέφουν στην περιοχή.
Βλέπουμε ελάφια, ασβούς, πάπιες, λαγούς.
Και ήταν υπέροχο επειδή έτσι πήραμε μια γεύση από τη ζωή στον Παράδεισο.
Αλλά το πιο ενθαρρυντικό ήταν το πώς χρησιμοποιούσε ο Ιεχωβά αυτό το έργο για να εκπαιδεύσει και να υποκινήσει τους υπηρέτες του.
Από την αρχή, όλοι εκπαιδευτήκαμε να προάγουμε την πνευματικότητα.
Ξέραμε ότι αυτό ήταν το μυστικό για να έχουμε επιτυχία.
Όταν είσαι εδώ, σκέφτεσαι ότι χτίζεις κάτι.
Αλλά κοιτάζοντας πίσω, βλέπουμε ότι το έργο οικοδόμησε εμάς. Σωστά; Ο Ιεχωβά μάς εκπαίδευσε και μας βοήθησε να αναπτυχθούμε.
Είναι ωραίο να του δίνουμε κάτι και εμείς.
Είχα λίγο άγχος επειδή δεν είχα ιδιαίτερες ικανότητες.
Αλλά όταν διαθέτεις τον εαυτό σου για τον Ιεχωβά, βλέπεις πώς σε εκπαιδεύει και σε διαπλάθει για να γίνεις καλύτερη Χριστιανή.
Συνειδητοποιήσαμε ότι μπορούμε να κάνουμε περισσότερα ως Χριστιανοί.
Βάλαμε πνευματικούς στόχους που δεν είχαμε σκεφτεί ποτέ πριν και συνεχίζουμε να βάζουμε.
Αυτό το οικοδομικό έργο ενίσχυσε την πίστη μου στο γεγονός πως, ό,τι και αν αφήνουμε πίσω μας για τον Ιεχωβά, εκείνος μας επιστρέφει πολύ περισσότερα.
Κάναμε φιλίες, και διατηρήσαμε την ειρήνη και την ενότητά μας καθώς συνεργαζόμασταν.
Απόλαυσα το κάθε λεπτό.
Η δουλειά ήταν σκληρή αλλά τα άτομα που συναντάς, όλοι εκεί με έναν κοινό στόχο —ήταν ξεχωριστή εμπειρία.
Τώρα ξέρω με πόσους διαφορετικούς τρόπους μπορούμε να υπηρετούμε ολοχρόνια τον Ιεχωβά, και αυτό μου έχει ανοίξει νέους ορίζοντες.
Σκοπός σε κάθε πρόγραμμα αφιέρωσης είναι να δοθεί τιμή στον Ιεχωβά.
Απολαύσαμε την καλοσύνη, το ωραίο χιούμορ της οικογένειας Μπέθελ, τη σκληρή εργασία που φαίνεται ξεκάθαρα σε καθετί που κάνουν όλοι εδώ.
Είναι ένας υπέροχος, πρακτικός χώρος που θα βοηθήσει πολύ την οικογένεια Μπέθελ να επιτελεί το έργο στον τομέα αυτού του γραφείου τμήματος.
Όταν κοιτάζουμε τα κτίρια, βλέπουμε κάτι όμορφο, αλλά πίσω από αυτά βλέπουμε αγάπη —αγάπη για τον Ιεχωβά, αγάπη για το έργο του— που υποκίνησε τους αδελφούς και τις αδελφές να κάνουν κάθε είδους θυσία.
Καθόλου παράξενο που ο Ιεχωβά ευλόγησε αυτό το έργο!
Θα θέλατε να αφιερώσουμε αυτό το γραφείο τμήματος —καθώς και την Αίθουσα Βασιλείας— στον Ιεχωβά Θεό για να χρησιμοποιείται αποκλειστικά προς αίνο και δόξα του και για να προάγει την αγνή του λατρεία στον τομέα αυτού του γραφείου τμήματος; Ένα πρόγραμμα αφιέρωσης είναι σαν μια τελετή γάμου: δεν σηματοδοτεί το τέλος, αλλά μια αρχή.
Κάνουμε αναδρομή σε όσα έχουν ήδη επιτελεστεί.
Τι ακολουθεί; Τι θα επιτελεστεί μέσα στα επόμενα πέντε, δέκα χρόνια; Ό,τι και αν επιτρέψει ο Ιεχωβά, θα είναι συναρπαστικό να το δούμε.
Είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό να θυμόμαστε πως ό,τι μαθαίνουμε τώρα θα το χρησιμοποιήσουμε στην «πραγματική ζωή», σε ένα μελλοντικό έργο ανοικοδόμησης πέρα από κάθε φαντασία.
Ο Ιεχωβά έκανε σε μια μικρή έκταση γης εδώ στην Αγγλία ό,τι πρόκειται να κάνει σε ολόκληρη τη γη.
Αυτό δείχνει τι δυνατότητες υπάρχουν και τι προσδοκούμε.
Ο αδελφός Τζον Μπουθ του Κυβερνώντος Σώματος ρώτησε κάποτε: «Τι θα βγει από όλο αυτό το έργο οικοδόμησης που κάνουμε;» Και η απάντησή του: «Άνθρωποι που θα ζήσουν για πάντα».
Χαιρόμαστε που έχουμε γραφεία τμήματος σε όλο τον κόσμο τα οποία μας βοηθούν να επιτελούμε την αποστολή μας να κηρύττουμε τα καλά νέα.
Και όταν κάποιος γνωρίζει την αλήθεια και κάνει αλλαγές για να λατρεύει τον Θεό με σωστό τρόπο, τότε η χαρά μας μεγαλώνει.
Ένα τέτοιο άτομο είναι ο Νάιτζελ Μπέικερ.
Ο Νάιτζελ χρειαζόταν τη Βιβλική αλήθεια για να τον βοηθήσει να ξεφύγει από αυτό που περιγράφει ως κύκλο βίας.
Όταν ήμουν παιδί, ο πατέρας μου γύριζε σπίτι και ξεσπούσε πάνω μας —χτυπούσε τη μητέρα μας, μας χτυπούσε όλους.
Όταν δεν ήταν μεθυσμένος, ήταν καλός, αλλά έπινε πάρα πολύ.
Ευχόμουν ο Ιεχωβά να το σταματούσε όλο αυτό.
Η μητέρα μου μας φρόντιζε και μας δίδασκε για τον Ιεχωβά.
Αλλά, μεγαλώνοντας, πίστευα ότι ο μόνος τρόπος για να τα βγάλω πέρα ήταν να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου.
Και, όταν έγινα 17-18 χρονών, έπιασα δουλειά και έφυγα από το σπίτι.
Φοβόμουν, και δεν ήθελα καθόλου τους καβγάδες.
Με ένοιαζε να προστατεύω τον εαυτό μου και τίποτα άλλο.
Εκείνον τον καιρό, ήθελα να κάνω όνομα —ότι είμαι σκληρός— για να μην τα βάζει κανείς μαζί μου.
Άρχισα να κάνω παρέα με άτομα που ασχολούνταν με πολεμικές τέχνες.
Πίστευα ότι έτσι θα προστάτευα τον εαυτό μου.
Για πολλά χρόνια, μάθαινα διάφορες τεχνικές που χρησιμοποιούνται στα βίαια σπορ.
Έκανα προπόνηση συνεχώς.
Μια μέρα να έχανα, ένιωθα αδύναμος.
Τελικά, έγινα πορτιέρης σε κλαμπ.
Πολύ συχνά, πιανόμουν στα χέρια τρεις τέσσερις φορές κάθε νύχτα, για να πετάξω κάποιους έξω από το μαγαζί.
Ύστερα από τον καβγά, ένιωθα καλά, αλλά μέσα μου ήμουν χάλια.
Το εννοώ, γιατί μερικές φορές έκανα μεγάλη ζημιά σε κάποιους.
Η οργή, η βία και η απληστία φούντωναν όλο και πιο πολύ μέσα μου.
Έτσι και νόμιζα ότι κάποιος με στραβοκοιτούσε από τον δρόμο, γινόμουν έξω φρενών.
Όταν ασχολείσαι με βίαια σπορ, έρχεσαι σε επαφή με κακούς ανθρώπους κάθε είδους.
Μερικοί ήθελαν να μου κάνουν κακό, και σκέφτηκα: “Αν εκπαιδεύσω κάποιους και τους έχω μαζί μου, θα με βοηθήσουν αν γίνει κάτι”.
Άρχισα να νιώθω πολύ σίγουρος, και έδινα την εντύπωση ότι δεν φοβόμουν κανέναν.
Έτσι, νόμιζα ότι μπορούσα να τα βάλω με τον οποιονδήποτε.
Και τότε μου τηλεφώνησαν ότι η μητέρα μου είχε μπει στην εντατική.
Δεν περίμενα ότι θα τη χάναμε.
Νόμιζα ότι είχε καιρό μπροστά της.
Αυτό με ταρακούνησε και σκέφτηκα: “Τι έχεις καταφέρει στη ζωή σου;” Ένιωθα πολύ άσχημα για την κατάντια μου.
Πολλές φορές, έχασα την ψυχραιμία μου και έκανα κακό σε πολύ κόσμο —ακόμα και στους δικούς μου.
Μέχρι και σήμερα, το μετανιώνω πικρά.
Ήθελα να κάνω το σωστό, αλλά επειδή είχα μείνει πολύ καιρό μακριά, δεν ήξερα πώς.
Περίπου τρία χρόνια μετά, έπρεπε να κάνω μια σοβαρή εγχείρηση.
Δύο γιατροί μού είπαν: «Για το χειρουργείο θα χρειαστούμε δέκα ώρες και τέσσερις πέντε φιάλες αίμα».
Ήξερα ότι ο Ιεχωβά Θεός έχει δώσει την εντολή να απέχουμε από αίμα.
Σκέφτηκα: “Λες να πεθάνω;” Θυμήθηκα τη μητέρα μου που, όταν ήταν στα τελευταία της, δεν φοβόταν.
Ήξερε την υπόσχεση του Ιεχωβά για την ανάσταση.
Βαθιά μέσα μου ήξερα πού θα έβρισκα ασφάλεια και προστασία.
Έκανα μια προσευχή στον Ιεχωβά, μια ένθερμη προσευχή: «Ιεχωβά, δείξε μου ότι είσαι στο πλευρό μου. Σε παρακαλώ, βοήθησέ με να επιστρέψω σε εσένα. Το θέλω ειλικρινά».
Μετά την εγχείρηση, με επισκέφτηκαν αδελφοί, και άρχισα Γραφική μελέτη.
Φοβόμουν τι θα έλεγε ο κόσμος ή μήπως κάποιοι θα μου ζητούσαν λόγο για το παρελθόν.
Αλλά εμπιστευόμουν στον Ιεχωβά.
Στον Ψαλμό 56:3, 4, διαβάζουμε: «Όταν φοβάμαι, θέτω την εμπιστοσύνη μου σε εσένα. Στον Θεό, του οποίου τον λόγο αινώ, στον Θεό θέτω την εμπιστοσύνη μου· δεν φοβάμαι. Τι μπορεί να μου κάνει ένας απλός άνθρωπος;» Μερικές φορές, μπαίνω στον πειρασμό να κάνω πράγματα που έκανα παλιά.
Τότε προσεύχομαι αμέσως στον Ιεχωβά, και εκείνος με προστατεύει.
Ο Ιεχωβά δεν έρχεται ξαφνικά να πει: “Άστο πάνω μου”.
Απλώς νιώθεις μια ηρεμία που σε πλημμυρίζει.
Μπορώ να πω ότι οι δικοί μου είδαν τεράστια αλλαγή σε εμένα.
Είδαν ότι έγινα άλλος άνθρωπος.
Δεν θεωρώ πια ότι πρέπει εγώ να προστατέψω τον εαυτό μου.
Ο Ιεχωβά είναι αυτός που μας προστατεύει.
Ο Νάιτζελ πήρε στα σοβαρά τη Γραφική του μελέτη και έκανε μεγάλες αλλαγές.
Σας αρέσει να μαθαίνετε; Σας αρέσει όσο σας άρεσε όταν γνωρίσατε την αλήθεια; Πρέπει να παραμένουμε ευδίδακτοι.
Στην πρωινή λατρεία που ακολουθεί, ο αδελφός Τζον Έκραν θα μας δείξει πώς να το κάνουμε αυτό.
Ας διαβάσουμε ολόκληρο το σημερινό εδάφιο, Πράξεις 4:13, επειδή θα ήθελα να επικεντρωθούμε στο δεύτερο μέρος του.
Λέει: «Όταν είδαν την παρρησία του Πέτρου και του Ιωάννη και αντιλήφθηκαν ότι ήταν αμόρφωτοι και συνηθισμένοι άνθρωποι, έμειναν έκπληκτοι. Και άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι αυτοί ήταν με τον Ιησού».
Βέβαια, όταν λέει «αμόρφωτοι και συνηθισμένοι», εννοεί από την άποψη των άλλων.
Η σημείωση μελέτης εξηγεί πως αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν αναλφάβητοι.
Απλώς δεν είχαν πάει σε ραβινικές σχολές.
Προσέξτε όμως ότι το δεύτερο μέρος του λέει: «Έμειναν έκπληκτοι. Και άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι αυτοί ήταν με τον Ιησού».
Άρα, οι θρησκευτικοί ηγέτες κατάλαβαν ότι οι μαθητές του Ιησού είχαν εκπαιδευτεί, και μάλιστα καλά, και ότι εφάρμοζαν τις μεθόδους και τον τρόπο διδασκαλίας του.
Μπορεί λοιπόν να μην είχαν πάει σε ραβινικές σχολές, αλλά είχαν πάει σε μια πολύ καλύτερη σχολή.
Τους είχε διδάξει ο Ιησούς, και αυτοί είχαν εκπαιδευτεί από εκείνον.
Τι μαθαίνουμε από το παράδειγμα των αποστόλων και των μαθητών του Ιησού; Ήταν ευδίδακτοι.
Ο ευδίδακτος είναι πρόθυμος, διατεθειμένος, να μαθαίνει, να λαβαίνει εκπαίδευση.
Και είναι πολύ σημαντικό για όλους μας να είμαστε ευδίδακτοι γιατί έτσι μαθαίνουμε από τους άλλους, βελτιώνουμε τις δεξιότητες και τις γνώσεις μας και προσαρμοζόμαστε όταν οι καταστάσεις αλλάζουν.
Ας δούμε μερικά χαρακτηριστικά που θα μας βοηθήσουν πολύ να είμαστε ευδίδακτοι.
Το πρώτο από αυτά είναι να είμαστε ταπεινοί.
Ας δούμε το εδάφιο Παροιμίες 15:33: «Ο φόβος του Ιεχωβά αποτελεί εκπαίδευση στη σοφία, και πριν από τη δόξα υπάρχει ταπεινοφροσύνη».
Βλέπετε πώς συνδέεται το να εκπαιδευόμαστε με το να είμαστε ταπεινοί; Δύσκολα μαθαίνει κάποιος όταν σκέφτεται: “Καλά. Καλά. Τα ξέρω αυτά”.
Ακόμα και αν νομίζουμε ότι ξέρουμε, ας ακούμε όταν κάποιος πάει να μας διδάξει κάτι.
Ίσως όντως μάθουμε κάτι ενώ δεν το περιμέναμε.
Συχνά, η υπερηφάνεια στέκεται εμπόδιο στη μάθηση.
Δεν θέλουμε να παραδεχτούμε ότι δεν ξέρουμε κάτι ή ότι δεν το καταλάβαμε με την πρώτη φορά που το είπαν.
Άλλο χαρακτηριστικό: να είμαστε πρόθυμοι να μαθαίνουμε.
Ψαλμός 143:5: «Θυμάμαι τις παλιές ημέρες· στοχάζομαι όλες τις ενέργειές σου· συλλογίζομαι πρόθυμα το έργο των χεριών σου» —να “συλλογιζόμαστε πρόθυμα” τα έργα του Ιεχωβά.
Η μάθηση είναι κάτι ευχάριστο.
Είναι αλήθεια ότι η μάθηση απαιτεί διανοητική προσπάθεια και εργασία.
Αλλά οι ανταμοιβές όταν μαθαίνουμε ένα θέμα καλύτερα, όταν μαθαίνουμε κάτι που έχει πρακτική αξία για τον διορισμό μας ή τη διακονία μας ή όταν κατανοούμε τη Γραφή ασφαλώς αξίζουν τον κόπο.
Αντί να θεωρούμε τη μάθηση ή τη μελέτη αγγαρεία, πρέπει να γινόμαστε όλο και πιο πρόθυμοι να μαθαίνουμε και να αναζητούμε ευκαιρίες για να μάθουμε από τους άλλους.
Κάτι άλλο: να κάνουμε ερωτήσεις.
Βλέπουμε ένα σχετικό παράδειγμα στο Ιωάννης 16:17.
Σε αυτή την περίπτωση, οι μαθητές δεν κατάλαβαν τι είπε ο Ιησούς.
Εκεί λέει: «Τότε μερικοί από τους μαθητές του είπαν ο ένας στον άλλον: “Τι σημαίνει αυτό που μας λέει: «Σε λίγο δεν θα με βλέπετε, και πάλι, σε λίγο θα με δείτε» και «επειδή πηγαίνω στον Πατέρα»;” Έλεγαν λοιπόν: “Τι εννοεί λέγοντας «σε λίγο»; Δεν ξέρουμε για ποιο πράγμα μιλάει”».
Ο Ιησούς το πρόσεξε αυτό.
Μετά λέει: «Ο Ιησούς κατάλαβε ότι ήθελαν να τον ρωτήσουν και τους είπε: “Συζητάτε μεταξύ σας τι σημαίνει αυτό που είπα;”» Στην ουσία, ο Ιησούς τούς είπε: “Γιατί δεν ρωτήσατε εμένα; Αν έχετε κάποια απορία, ρωτήστε με”.
Οπότε, όταν δεν καταλαβαίνουμε, να κάνουμε ερωτήσεις.
Αν δεν πούμε τίποτα, ο δάσκαλος νομίζει ότι καταλάβαμε.
Γιατί να κάνουμε ερωτήσεις; Γιατί αλλιώς, οι άλλοι θα νομίζουν ότι καταλάβαμε και, καθώς η εκπαίδευση προχωράει, δεν θα μπορούμε να συμβαδίσουμε.
Όντως, αν κάνουμε ερωτήσεις, ίσως φανεί ότι δεν καταλάβαμε κάτι με την πρώτη.
Αλλά καλύτερα έτσι παρά να προσποιούμαστε ότι έχουμε καταλάβει.
Εδώ που τα λέμε, και άλλοι ίσως έχουν ερωτήσεις, και θα ωφεληθούν από τις απαντήσεις.
Πόσες φορές δεν έκανε ερωτήσεις ο Πέτρος; Εμείς χαιρόμαστε για αυτό.
Ακόμα ωφελούμαστε από τις απαντήσεις που του έδωσε ο Ιησούς.
Και όταν μας δίνεται κατεύθυνση; Στο Ματθαίος 10:7, ο Ιησούς έδωσε στους αποστόλους του οδηγίες σχετικά με το έργο κηρύγματος.
Επίσης, τους έδωσε το θέμα: «Η Βασιλεία των ουρανών έχει πλησιάσει».
Και στο 8, τους είπε: «Δωρεάν λάβατε, δωρεάν δώστε», άρα δεν έπρεπε να ζητούν χρήματα.
Στο 19, τους εξήγησε τι να κάνουν όταν θα δέχονταν απειλές στη διακονία.
Προφανώς, ακολούθησαν τις οδηγίες και έκαναν ακριβώς ό,τι τους είχε διδάξει ο Ιησούς, σε τέτοιον βαθμό ώστε και άλλοι, όπως οι θρησκευτικοί ηγέτες, αντιλαμβάνονταν ότι αυτοί ήταν με τον Ιησού.
Στο εδάφιο 25, εκείνος είπε μάλιστα στους μαθητές του: «Αρκεί για τον μαθητή να γίνει όπως ο δάσκαλός του», και όντως είχαν γίνει όπως ο δάσκαλός τους.
Φαντάζεστε πόσο τους καμάρωνε ο Ιησούς όταν τους έβλεπε να εφαρμόζουν στη διακονία ό,τι τους είχε διδάξει; Επίσης, πρέπει να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας.
Όταν μας υποδεικνύουν ένα λάθος ή έναν καλύτερο τρόπο, πώς αντιδρούμε; Όταν ο Ιησούς διόρθωνε τον Πέτρο, εκείνος αναλάμβανε την ευθύνη των πράξεών του και μάθαινε από τα λάθη του.
Εφόσον η μάθηση είναι μια ισόβια διαδικασία, θα συνεχίσουμε να μαθαίνουμε και παράλληλα θα κάνουμε λάθη.
Αν δεν μαθαίνουμε από τα λάθη μας, τελικά δεν θα μπορέσουμε να προοδεύσουμε.
Το πιθανότερο είναι ότι θα κάνουμε τα ίδια λάθη ξανά και ξανά.
Γιατί; Επειδή θεωρούμε ότι εμείς δεν κάνουμε λάθη ή τουλάχιστον αυτό θέλουμε να νομίζουν οι άλλοι για εμάς.
Ποια είναι, λοιπόν, κάποια χαρακτηριστικά τα οποία μας κάνουν ευδίδακτους; Να είμαστε ταπεινοί, πρόθυμοι να μαθαίνουμε, να κάνουμε ερωτήσεις, να ακολουθούμε την κατεύθυνση και να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας.
Υπάρχουν και πολλά άλλα: να είμαστε πράοι, να ακούμε με προσοχή, να έχουμε διερευνητική διάθεση, να μην τα παρατάμε εύκολα.
Φαντάζεστε να μιλούσατε με κάποιον που έχει ζήσει ένα εκατομμύριο χρόνια; Φαντάζεστε πόσα θα είχε μάθει και πόσα θα είχε ζήσει σε αυτό το διάστημα; Εσείς μπορείτε να είστε αυτό το άτομο!
Πάντα θα διδασκόμαστε από τον Ιεχωβά, και πάντα θα υπάρχουν και άλλα να μάθουμε.
Το Ρωμαίους 11:33 το περιγράφει αυτό ωραία σχετικά με τον Ιεχωβά.
Ρωμαίους 11:33: «Ω! βάθος πλούτου και σοφίας και γνώσης του Θεού! Πόσο ανεξερεύνητες είναι οι κρίσεις του και ανεξιχνίαστες οι οδοί του!» Όσα και αν ξέρουμε, πρέπει να μένουμε ταπεινοί αναγνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει όριο στο τι μπορούμε να μάθουμε από τον Ιεχωβά, τα έργα του και τις οδούς του.
Όλοι ανεξαιρέτως θα μαθαίνουμε για μια ζωή.
Από τώρα, λοιπόν, ας αρχίσουμε να το απολαμβάνουμε, μελετώντας και μαθαίνοντας από τον Λόγο του Θεού, τα δημιουργικά έργα του, τα μαθηματικά, τη φυσική, τη χημεία και τη βιολογία των πλασμάτων γύρω μας.
Οι δυνατότητες για μάθηση είναι ανεξάντλητες.
Κάθε μέρα να σκέφτεστε: “Αρχίζει το μάθημα. Τι μπορώ να μάθω από τον Ιεχωβά σήμερα;” Έχουμε πολλά να μάθουμε από τον Ιεχωβά και για τον Ιεχωβά.
Αν είμαστε ευδίδακτοι, αν πεινάμε πνευματικά και αν σκάβουμε στη Γραφή για πετράδια, θα μαθαίνουμε να μιμούμαστε τον Θεό μας.
Στο σημερινό επεισόδιο της σειράς Να Σκάβετε για Θησαυρούς, δείτε πώς μας παροτρύνει ο Ιεχωβά να φερόμαστε στους άλλους.
Το βιβλίο του Αβδιού είναι πολύ μικρό.
Διαβάζεται γρήγορα αλλά κρύβει τόσους θησαυρούς.
Χαίρομαι που πάμε πιο αργά για να τους βρούμε στην οικογενειακή μας λατρεία.
Και εγώ.
Κάτι που συζητάω με όσους θέλουν να ψάξουν πιο βαθιά είναι οι ιδέες για μελέτη στο οπισθόφυλλο της Σκοπιάς, όπως αυτές στο τεύχος Φεβρουάριος του 2024.
Προτείνει να “εξακριβώσουμε ποιος έγραψε την περικοπή, σε ποιον και πότε, καθώς και ποιες ήταν οι συνθήκες”.
Αυτές οι ιδέες είναι πολύ χρήσιμες.
Ποιες ήταν λοιπόν οι συνθήκες στις ημέρες του Αβδιού; Το εδάφιο Αβδιού 11 μιλάει για τον καιρό “που ξένοι αιχμαλώτισαν τον στρατό του Ιούδα, που αλλοεθνείς μπήκαν στις πύλες και έριξαν κλήρο για την Ιερουσαλήμ”.
Αυτό έγινε το 607 Π.Κ.Χ.
Δες το χρονοδιάγραμμα.
Ο Ιεχωβά έστειλε πολλούς αγγελιοφόρους στον Ισραήλ, παρακαλώντας τον λαό να πάψει να αδικοπραγεί, να μετανοήσει και να τον λατρεύει σωστά.
Αλλά εκείνοι δεν έδιναν καμία σημασία.
Επί αιώνες, δεν έκαναν καμία προσπάθεια να αλλάξουν.
Γι’ αυτό, το 607 Π.Κ.Χ., ο Ιεχωβά χρησιμοποιεί τους Βαβυλωνίους για να διαπαιδαγωγήσει αυστηρά όσους είχαν απομείνει στον Ιούδα.
Δεν του είχαν αφήσει άλλη επιλογή.
Ήταν απόλυτα δικαιολογημένος.
Και τότε εμφανίζεται ο Εδώμ.
Αν και ήταν συγγενείς με τους Ισραηλίτες, στο εδάφιο 14 αναφέρεται ότι οι Εδωμίτες στέκονταν στα σταυροδρόμια και αιχμαλώτιζαν τους Ισραηλίτες που διέφευγαν για να τους παραδώσουν στους Βαβυλωνίους.
Ο Ιεχωβά δεν τους είχε δώσει αυτό το δικαίωμα.
Φαντάζεσαι να ήσουν Ισραηλίτης τότε; Να κατάφερνες με κάποιον τρόπο να ξεφύγεις από τους Βαβυλωνίους μόνο και μόνο για να σε πιάσουν τελικά οι ίδιοι σου οι συγγενείς, οι Εδωμίτες.
Τρομερό!
Είναι πολύ σκληρό.
Λες οι Ισραηλίτες να θεωρούσαν ότι αποτελούσε και αυτό μέρος της διαπαιδαγώγησης του Ιεχωβά; Η κακομεταχείριση θολώνει τη σκέψη.
Τι να σκεφτόταν ο Αβδιού; Μήπως και κάποιος δικός του αιχμαλωτίστηκε ή πέθανε εξαιτίας των Εδωμιτών; Άραγε νόμιζε και εκείνος ότι ο Ιεχωβά το προκαλούσε αυτό; Πρέπει να ήταν μια ανακούφιση για αυτόν η προφητεία που έλαβε, αφού τον διαβεβαίωνε ότι ο Ιεχωβά ποτέ δεν φέρεται άδικα.
Ας σκάψουμε λίγο πιο βαθιά όμως κάνοντας άλλη μια ερώτηση: Πότε; Η απάντηση σε αυτό δείχνει από μια άποψη γιατί αυτή η προφητεία είναι τόσο ωραία.
Το 607 Π.Κ.Χ., οι αμετανόητοι Ισραηλίτες αναγκάζουν τον Ιεχωβά να τους διαπαιδαγωγήσει δικαίως.
Αλλά ο Εδώμ φέρεται σκληρά στον Ισραήλ.
Πότε δίνει ο Ιεχωβά στον Αβδιού το άγγελμα που καταδικάζει τους Εδωμίτες; Λίγο μετά την καταστροφή, γύρω στο 607 Π.Κ.Χ., ενόσω ο Ισραήλ λάβαινε διαπαιδαγώγηση.
Ο Ιεχωβά δεν γύρισε την πλάτη στους Ισραηλίτες.
Όχι.
Έστειλε τον Αβδιού να τους διαβεβαιώσει ότι δεν τους είχε εγκαταλείψει και ότι δεν προκαλούσε Εκείνος όσα τους έκαναν οι Εδωμίτες.
Για τον Ιεχωβά, στους Ισραηλίτες άξιζε διαπαιδαγώγηση αλλά όχι αδικία.
Τους άξιζε διόρθωση αλλά όχι βαναυσότητα.
Και ο Ιεχωβά λέει στους Ισραηλίτες στα εδάφια 19-21 ότι, όχι μόνο θα επέστρεφαν και θα επέκτειναν την επικράτειά τους, αλλά και ότι “η βασιλεία θα γινόταν δική του”.
Τους δίνει κάτι στο οποίο μπορούσαν να αποβλέπουν όσο διαπαιδαγωγούνταν: τη μελλοντική Μεσσιανική Βασιλεία.
Δεν είναι υπέροχο; Τι πιστεύεις ότι μας δείχνει αυτό για τη δικαιοσύνη του Ιεχωβά και για τον τρόπο με τον οποίο ασκεί την κυριαρχία του; Αρχικά, δείχνει ότι ο Ιεχωβά δεν είναι ποτέ σκληρός ή άσπλαχνος, ποτέ δεν φέρεται άδικα.
Ίσα ίσα, μισεί την αδικία.
Καταδίκασε τους Εδωμίτες για τον τρόπο με τον οποίο φέρθηκαν στον Ισραήλ.
Αλλά δεν λέει πολλά και για το πώς φέρεται ο Ιεχωβά σε όσους διαπαιδαγωγεί; Ναι.
Ποτέ δεν τους κακομεταχειρίζεται ούτε γυρίζει την πλάτη στους παραβάτες, ακόμα και στους αμετανόητους.
Συνεχίζει να ενδιαφέρεται έντονα για αυτούς.
Τι ωραίο!
Αλλά τώρα, πώς μπορούμε να κάνουμε εμείς προσωπική εφαρμογή; Τι σκέφτεσαι; Όλα αυτά με κάνουν να αναρωτηθώ: “Βλέπω εγώ τους παραβάτες όπως ο Ιεχωβά; Ως πρεσβύτερος, κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ για να καταφέρω να υποκινήσω τους αμαρτωλούς σε μετάνοια;” Αυτό απαιτεί κόπο συναισθηματικά.
“Και αν δεν ανταποκρίνονται και πρέπει να απομακρυνθούν; Πώς νιώθω για αυτούς; Πώς τους μιλάω; Πώς τους φέρομαι;” Ναι, ας πούμε όταν έρχονται στις συναθροίσεις.
Ακριβώς.
Ο Ιεχωβά νοιάζεται βαθιά για το πώς φερόμαστε στους άλλους.
Ιδιαίτερα μέσα στην οικογένεια.
Ο Ιεχωβά καταδίκασε τον Εδώμ για το πώς φέρθηκε στην οικογένειά του, τον Ισραήλ.
Σκέφτομαι λοιπόν: “Πώς φέρομαι στους δικούς μου, σε εσένα όταν είμαστε με άλλους ή και μόνοι μας;” Εξαιρετικό σημείο.
“Ή μήπως έχω την τάση να είμαι σκληρός ή αγενής με τα λόγια ή τις πράξεις μου, ακόμα και αν νιώθω ότι ο άλλος το αξίζει; Πώς επηρεάζει η συμπεριφορά μου την οικογένειά μου ως προς τον τρόπο σκέψης τους και τη σχέση τους με τον Ιεχωβά; Τι βλέπει ο Ιεχωβά; Τι άγγελμα θα έδινε στον Αβδιού αν τον έστελνε σε εμένα;” Κοίτα πόσα βρήκαμε εξετάζοντας τις συνθήκες και το πότε γράφτηκε το βιβλίο, αναζητώντας στοιχεία για τη δικαιοσύνη του Ιεχωβά και φυσικά κάνοντας προσωπική εφαρμογή.
Αλλά υπάρχουν ένα σωρό ακόμη που δεν είδαμε.
Ποιες άλλες προειδοποιήσεις σχετικά με την υπερηφάνεια παίρνουμε από τους Εδωμίτες; Πώς θέλει ο Ιεχωβά να αντιδρούμε όταν μας κακομεταχειρίζονται; Πώς πρέπει να αντιδρούμε όταν ο Ιεχωβά εκτελεί κρίσεις; Έχουμε πολλά ακόμη να ανακαλύψουμε.
Ας συνεχίσουμε τότε.
Έχουμε μόλις αρχίσει το σκάψιμο στο βιβλίο του Αβδιού.
Τι βρήκατε στην ιστορία του Αβδιού το οποίο μπορείτε να εφαρμόσετε προσωπικά; Πώς νιώθετε για εκείνους που έχει απομακρύνει η εκκλησία; Ο Ιεχωβά εξακολουθεί να αγαπάει τα άτομα που έχουν φύγει μακριά του και τους φέρεται με καλοσύνη, ελπίζοντας ότι κάποια μέρα θα επιστρέψουν.
Όποιες και αν είναι οι περιστάσεις μας, ο Ιεχωβά νοιάζεται για εμάς.
Με ποιον τρόπο φροντίζει εκείνους που παλεύουν με κάποια ψυχική ασθένεια; Ας ακούσουμε την εμπειρία του Ντόμινικ.
Τα παιδικά μου χρόνια ήταν πολύ ήρεμα, είχα πολύ στοργικούς γονείς, αλλά πάντα ένιωθα ότι κάτι μου έλειπε.
Υπήρχε μέσα μου ένα κενό.
Δεν ήμουν ευτυχισμένος.
Όταν ήμουν μικρός, μου άρεσε πολύ η μουσική.
Μπήκα σε μια χορωδία και έπαιρνα μέρος σε πολλούς διαγωνισμούς.
Όταν τραγουδούσα, ένιωθα ξεχωριστός.
Κάπως μπήκε η σκέψη στο μυαλό μου ότι, αν δεν γινόμουν διάσημος τραγουδιστής, δεν θα ένιωθα ποτέ γεμάτος.
Καθώς τα χρόνια περνούσαν, άρχισα να έχω μια έντονη θλίψη.
Πήγα στον ψυχίατρο, και η διάγνωση ήταν κλινική κατάθλιψη.
Έτσι λοιπόν, η μουσική έγινε κάτι σαν εμμονή για εμένα.
Συνέχιζα τα μαθήματα φωνητικής, και ο δάσκαλος που είχα τότε με παρότρυνε να πάω στη Σχολή Καλών Τεχνών και Μουσικής της Βικτόρια.
Τραγουδούσα όπερα σε μικρά θέατρα και το απολάμβανα πολύ.
Πήρα λοιπόν το πτυχίο μου στην όπερα.
Αλλά ακόμη και τότε, κάτι μου έλειπε.
Νομίζω ότι είχα πείσει τον εαυτό μου πως, αν γινόμουν διάσημος, όλα θα άλλαζαν προς το καλύτερο.
Την ίδια εποχή, πέρασα από ακρόαση για την Όπερα της Αυστραλίας και με δέχτηκαν.
Αυτή η Όπερα είναι κορυφαία.
Είχα την ευκαιρία να ταξιδέψω σε όλο τον κόσμο.
Είδα μέρη όπως η Ελβετία, η Ελλάδα, το Χονγκ Κονγκ.
Εκείνον τον καιρό, εμφανίστηκε και η OCD, δηλαδή η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή.
Δεν μπορούσα να σκεφτώ καθαρά.
Απολάμβανα το τραγούδι αλλά ταυτόχρονα ένιωθα σαν να προσπαθούσα να βρω κάτι που μου έλειπε, χωρίς να ξέρω τι ακριβώς.
Έφτασα σε σημείο να μην αντέχω άλλο πια.
Άφησα την όπερα, τα παράτησα όλα.
Απλώς υπήρχα —έτρωγα μόνο και μόνο για να μείνω ζωντανός.
Αλλά δεν είχα σκοπό ούτε αυτοεκτίμηση.
Για περίπου δέκα χρόνια, δεν είχα διάθεση να κάνω τίποτα.
Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά μας έφερναν τα περιοδικά πολλά χρόνια, και έριχνα μια ματιά.
Αυτό άρχισε να με βοηθάει κάπως.
Όταν ήμουν πολύ μικρός, ο μπαμπάς μου είχε αρχίσει Γραφική μελέτη.
Μόλις έμαθα ότι μπορούμε να ζούμε για πάντα και ότι ο Ιεχωβά είναι ένας Θεός που μας αγαπάει, συνειδητοποίησα ότι αυτό ήταν κάτι που είχα ανάγκη να ξέρω.
Μια μέρα, ξαφνικά, κάτι ξύπνησε μέσα μου.
Όπως καθόμουν και διάβαζα, σκέφτηκα: “Ντομ, πρέπει να πας σε μια συνάθροιση”.
Ήξερα πού ήταν η Αίθουσα Βασιλείας αλλά και πάλι δυσκολευόμουν.
Δεν έβρισκα το κουράγιο.
Και τότε προσευχήθηκα στον Ιεχωβά: «Μην αφήσεις την αρρώστια μου να με εμποδίσει να προοδεύσω πνευματικά».
Δεν πέρασε πολύς καιρός, και τελικά πήρα την απόφαση.
Σηκώθηκα και πήγα.
Και όταν βρέθηκα εκεί, είπα: “Μα, πού ήμουν ως τώρα; Γιατί δίσταζα; Νιώθω τόσο άνετα εδώ”.
Και κάθε φορά, αισθανόμουν όλο και καλύτερα.
Βαφτίστηκα το 2020.
Ήταν η καλύτερη μέρα της ζωής μου.
Πάντοτε ένιωθα ότι κάτι μου έλειπε.
Τώρα ξέρω τι ήταν αυτό: η αλήθεια, ο Ιεχωβά.
Τώρα η ασθένειά μου είναι ελεγχόμενη, ακόμη και στις άσχημες μέρες, όταν νιώθω λίγη ανησυχία.
Και μόνο η σκέψη ότι έχω αδελφούς που με αγαπούν στην εκκλησία και ότι πάνω από όλα έχω τον Ιεχωβά με βοηθάει να συνέλθω πιο γρήγορα.
Συμμετέχοντας περισσότερο στο έργο κηρύγματος, έχω αρχίσει να εστιάζω λιγότερο στον εαυτό μου, δηλαδή στα προβλήματά μου.
Τα φάρμακα και η συμβουλευτική με βοηθάνε (τα φάρμακα με βοηθούν να χαλαρώσω κάπως), αλλά αυτό είναι όλο και όλο που μπορούν να κάνουν.
Δεν μπορούν να σε γεμίσουν με άλλον τρόπο, ας πούμε, να σου δώσουν ελπίδα.
Τα φάρμακα δεν μπορούν να προσφέρουν ελπίδα για το μέλλον.
Ποτέ δεν φανταζόμουν πως θα έφτανα στο σημείο που βρίσκομαι τώρα.
Μόνο ο Ιεχωβά μπορεί να το κάνει αυτό.
Το ξέρω επειδή αλλιώς θα τα είχα καταφέρει και παλιότερα μόνος μου.
Τώρα είναι η πρώτη φορά που απολαμβάνω το τραγούδι.
Ο Ντόμινικ διαπίστωσε ότι η καριέρα του δεν τον έκανε ευτυχισμένο ούτε τον προστάτευε από τα προβλήματα.
Τώρα έχει τη βεβαιότητα ότι σύντομα ο Ιεχωβά θα θεραπεύσει όλες τις ασθένειες —σωματικές, συναισθηματικές και ψυχικές.
Μέχρι τότε, ο Ντόμινικ βασίζεται στη δύναμη της προσευχής για να ηρεμεί την καρδιά και το μυαλό του.
Ο Ιεχωβά είναι πάντα πρόθυμος να ακούει τους υπηρέτες του που του ανοίγουν την καρδιά τους.
Στο μουσικό μας βίντεο που έχει τίτλο Εσύ που Ακούς Προσευχή, δείτε πώς η προσευχή ανακουφίζει την αδελφή μας.
Πώς να εκφράσω όσα έχω στην καρδιά; Αισθήματα λέξεις να βρουν, τι νιώθω να πουν.
Πώς ν’ αρχίσω; Θεέ μου Ιεχωβά, σ’ εσένα ανοίγει η πόρτα της καρδιάς για να μοιραστώ ό,τι κι αν ζω, τη λύπη ή τη χαρά.
Σαν νερό κυλά η καρδιά μου, τη χύνω όλη σ’ εσένα.
Η κάθε μου έγνοια δικιά σου, δένει ο δεσμός μου μ’ εσένα.
Όσα πνίγουν την καρδιά φεύγουν, χάνονται μακριά, γιατί εσύ με ακούς.
Ειρήνη δίνεις στην ψυχή, εσύ που ακούς προσευχή.
Δέος εμπνέει η αγάπη σου αυτή.
Τις σκέψεις μου όλες ακούς, δίνεις προσοχή.
Δεν θ’ αφήσω χρόνος να χαθεί.
Στην προσευχή, βρίσκω πάντα εκεί ασφάλεια.
Πριν να βυθιστώ, με συγκρατείς και γυρνώ στην επιφάνεια.
Σαν νερό κυλά η καρδιά μου, τη χύνω όλη σ’ εσένα.
Η κάθε μου έγνοια δικιά σου, δένει ο δεσμός μου μ’ εσένα.
Όσα πνίγουν την καρδιά φεύγουν, χάνονται μακριά, γιατί εσύ με ακούς.
Ειρήνη δίνεις στην ψυχή, εσύ που ακούς προσευχή.
Κανένα εμπόδιο δεν είν’ ικανό να σταθεί ανάμεσά μας.
Τοίχοι κι αν χτιστούν, τον όσιο θ’ ακούς.
Η δέηση θ’ απαντηθεί.
Δίνεις στην καρδιά ζωή.
Σαν νερό κυλά η καρδιά μου, τη χύνω όλη σ’ εσένα.
Η κάθε μου έγνοια δικιά σου, δένει ο δεσμός μου μ’ εσένα.
Όσα πνίγουν την καρδιά φεύγουν, χάνονται μακριά, γιατί εσύ με ακούς.
Ειρήνη δίνεις στην ψυχή, εσύ που ακούς προσευχή.
Εσύ που ακούς προσευχή.
Εσύ που ακούς προσευχή.
Εσύ που ακούς προσευχή.
Εσύ που ακούς προσευχή.
Πώς ωφεληθήκαμε από το πρόγραμμα αυτού του μήνα; Μάθαμε ότι, όπως πρέπει να ικανοποιούμε την κυριολεκτική μας πείνα, έτσι πρέπει να τρεφόμαστε και πνευματικά για να διακρατήσουμε την πίστη μας.
Είδαμε την ιστορία του Νάιτζελ Μπέικερ που εγκατέλειψε έναν βίαιο τρόπο ζωής για να γίνει φίλος του Ιεχωβά.
Αυτόν τον μήνα θα ταξιδέψουμε σε μια χώρα που είναι πασίγνωστη για τις βάφλες, τις τηγανητές πατάτες και τα περίπου 1.500 διαφορετικά είδη μπίρας της.
Εκεί, σύμφωνα με μια έρευνα, ο μέσος κάτοικος καταναλώνει οχτώ κιλά σοκολάτα τον χρόνο.
Μαντέψατε ποια μπορεί να είναι αυτή η χώρα; Αν σκεφτήκατε το Βέλγιο, το βρήκατε!
Το Βέλγιο είναι μια μικρή χώρα στη βορειοδυτική Ευρώπη και συνορεύει με την Ολλανδία, τη Γερμανία, το Λουξεμβούργο και τη Γαλλία.
Παρότι το Βέλγιο είναι μικρή χώρα, εκεί μιλιούνται τρεις επίσημες γλώσσες —η ολλανδική, η γαλλική και η γερμανική.
Η πρωτεύουσά της που σφύζει από ζωή, οι Βρυξέλλες, αλλά και η Μπριζ, η Αμβέρσα και η Γάνδη μαγεύουν τους επισκέπτες με τα γαλήνια κανάλια τους και τη διαχρονική αρχιτεκτονική τους.
Η ιστορία των Μαρτύρων του Ιεχωβά στο Βέλγιο αρχίζει το 1891, όταν ο Κάρολος Τέιζ Ρώσσελ επισκέφτηκε για πρώτη φορά τις Βρυξέλλες και την Αμβέρσα.
Το πρώτο άτομο που γνώρισε την αλήθεια ήταν ο Ζαν Μπατίστ Τιλμάν, ο οποίος έγινε σπουδαστής της Γραφής το 1901 μαζί με την οικογένειά του.
Το πρώτο γραφείο τμήματος ιδρύθηκε το 1929.
Σήμερα, πάνω από 26.000 ευαγγελιζόμενοι μεταδίδουν με ζήλο τα καλά νέα.
Στο λιμάνι της Αμβέρσας δίνεται μαρτυρία με δυναμικό και μοναδικό τρόπο.
Οι ευαγγελιζόμενοι ανεβαίνουν στα πλοία και μεταδίδουν Βιβλικές αλήθειες στα μέλη του πληρώματος που προέρχονται από όλο τον κόσμο.
Αυτό έχει οδηγήσει σε πολλές μελέτες.
Μάλιστα, κάποια άτομα έχουν βαφτιστεί.
Οι Βρυξέλλες αποτελούν ένα μωσαϊκό πολιτισμών, όπου οι άνθρωποι μιλούν 104 διαφορετικές γλώσσες.
Πάνω από το 40 τοις εκατό των κατοίκων της πόλης δεν έχουν γεννηθεί εκεί.
Αυτή η μεγάλη ποικιλομορφία αποτυπώνεται και στον λαό του Ιεχωβά.
Γι’ αυτό και στις Βρυξέλλες υπάρχουν πολλές ξενόγλωσσες εκκλησίες.
Η εκκλησία Βρυξέλλες Ρομανί σχηματίστηκε τον Σεπτέμβριο του 2021.
Οι 66 ευαγγελιζόμενοι διεξάγουν περίπου 100 Γραφικές μελέτες κάθε μήνα.
Το 2024 παρευρέθηκαν στην Ανάμνηση πάνω από 460 άτομα —αριθμός σχεδόν εφταπλάσιος από τον αριθμό των ευαγγελιζομένων!
Η εκκλησία Βρυξέλλες Ρομανί σάς στέλνει την αγάπη της και τους χαιρετισμούς της.
Παρακολουθήσατε το JW Broadcasting από τα Παγκόσμια Κεντρικά Γραφεία των Μαρτύρων του Ιεχωβά.
jwb-132-1.v Ελληνικήwww.jw.org © 2025 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania.
