Πίτερ Πράις: «Ευτυχισμένοι Είναι Εκείνοι που Δεν Έχουν Δει και Εντούτοις Πιστεύουν» (Ιωάν. 20:29)
https://www.jw.org/finder?srcid=share&wtlocale=G&lank=pub-jwbvod25_46_VIDEO
Το σημερινό εδάφιο τονίζει πόσο σπουδαίο είναι να ακολουθούμε την κατεύθυνση του Ιεχωβά και να σεβόμαστε όσους ασκούν την ηγεσία χωρίς να γογγύζουμε, κάτι που κόστισε στο έθνος του Ισραήλ, εφόσον απέρριψαν τον Μωυσή και έχασαν την εύνοια του Ιεχωβά.
Ωστόσο, ίσως κάποιες φορές να μην καταλαβαίνουμε πλήρως την κατεύθυνση που λαβαίνουμε και να έχουμε απορίες.
Αν τις εκφράζουμε, σημαίνει ότι γογγύζουμε; Για να πάρουμε την απάντηση, ας εξετάσουμε το θέμα: «Ευτυχισμένοι Είναι Εκείνοι που Δεν Έχουν Δει και Εντούτοις Πιστεύουν».
Πρόκειται για τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον απόστολο Θωμά, όπως αναφέρονται στο εδάφιο Ιωάννης 20:29.
Γιατί το είπε αυτό ο Ιησούς στον Θωμά, και πώς μπορούν τα λόγια του να βοηθήσουν εμάς όταν έχουμε αμφιβολίες ή όταν κάποιοι ομόπιστοί μας εκφράζουν τις δικές τους; Ας δούμε πρώτα τι ξέρουμε για τον Θωμά.
Ήταν άτομο που μιλούσε ανοιχτά για τα αισθήματα και τις αμφιβολίες του.
Ας δούμε δύο περιπτώσεις στις οποίες ο Θωμάς εξέφρασε τα έντονα αισθήματά του.
Παρακαλώ, ανοίξτε τη Γραφή σας στον Ιωάννη, κεφάλαιο 14— Ιωάννης 14.
Ποια είναι η περίσταση; Ο Ιησούς μόλις έχει θεσπίσει το Δείπνο του Κυρίου με τους μαθητές του.
Ξέρει ότι σύντομα θα προδοθεί, θα υποφέρει και θα πεθάνει.
Οι μαθητές νιώθουν μεγάλη ανησυχία και αγωνία.
Τόσον καιρό ακολουθούσαν τον Ιησού, έβλεπαν τα θαύματά του, άκουγαν τις διδασκαλίες του.
Τώρα συνειδητοποιούν ότι σύντομα θα τους αφήσει.
Ο Ιησούς κατανοεί τους φόβους και τις ανησυχίες τους.
Στο εδάφιο 1, τους λέει “να μην ταράζεται η καρδιά τους και να εκδηλώνουν πίστη”.
Στα εδάφια 2 και 3, τους εξηγεί ότι πηγαίνει να τους ετοιμάσει τόπο στο σπίτι του Πατέρα του και ότι θα επιστρέψει για να τους πάρει κοντά του.
Σκοπός του Ιησού ήταν να παρηγορήσει και να καθησυχάσει τους μαθητές του.
Ο Θωμάς όμως αντιδράει με μια ερώτηση που εκφράζει αμφιβολία.
Δείτε το εδάφιο 5: «Ο Θωμάς τού είπε: “Κύριε, δεν ξέρουμε πού πηγαίνεις. Πώς είναι δυνατόν να ξέρουμε την οδό;”» Η ερώτησή του αποκαλύπτει την αβεβαιότητά του.
Ήθελε περισσότερες εξηγήσεις για αυτό που μόλις είχε πει ο Ιησούς.
Κάποιες φορές, ίσως να νιώθουμε και εμείς σαν τον Θωμά.
Όταν μαθαίνουμε για μια αλλαγή στον διορισμό μας (ίσως λόγω απλοποίησης της εργασίας που γίνεται στο τμήμα μας), μπορεί να αναρωτηθούμε: “Τι σημαίνει αυτό για εμένα; Άραγε, είμαι ακόμη χρήσιμος;” Όλοι, κατά καιρούς, χρειαζόμαστε μια διαβεβαίωση ότι εξακολουθούν να μας εκτιμούν, ότι έχουμε αξία.
Ή ίσως μαθαίνουμε ότι έχουμε νέο επίσκοπο και σκεφτόμαστε: “Είναι πολύ νέος. Ξέρω ότι είναι σημαντικό να εκπαιδεύονται οι νεότεροι αδελφοί, αλλά έχει την απαραίτητη πείρα;” Ίσως λέμε μέσα μας αυτό ακριβώς που είπε ο Θωμάς στον Ιησού στο εδάφιο 5: «Πώς είναι δυνατόν να ξέρουμε την οδό;» Αν κάποια στιγμή έχουμε νιώσει έτσι, μήπως αυτό σημαίνει ότι δεν πιστεύουμε πως ο Ιεχωβά θα μας φροντίσει και πως συνεχίζουμε να έχουμε αξία στα μάτια του; Όχι, απαραίτητα.
Ίσως και εμείς, όπως στην περίπτωση του Θωμά, απλώς προσπαθούμε να επεξεργαστούμε αυτό που μόλις μάθαμε και να καταλάβουμε πώς μας επηρεάζει προσωπικά.
Ας δούμε τη δεύτερη περίπτωση στην οποία ο Θωμάς εξέφρασε έντονα αισθήματα και αμφιβολίες.
Και πάλι στον Ιωάννη, ας πάμε στο κεφάλαιο 20.
Εδώ τώρα, τι έχει συμβεί; Ο Ιησούς έχει εμφανιστεί σε αρκετούς μαθητές του μετά την ανάστασή του, αλλά διαβάζουμε στο εδάφιο 24 ότι ο Θωμάς δεν ήταν μαζί τους σε αυτές τις περιστάσεις.
Ας αρχίσουμε να διαβάζουμε από εκείνο το σημείο— Ιωάννης 20:25: «Του έλεγαν λοιπόν οι άλλοι μαθητές: “Είδαμε τον Κύριο!” [Αλλά τώρα ο Θωμάς εκφράζει τις αμφιβολίες του.] Αυτός όμως τους είπε: “Αν δεν δω στα χέρια του το σημάδι από τα καρφιά και αν δεν βάλω το δάχτυλό μου στο σημάδι και το χέρι μου στην πλευρά του, δεν πρόκειται να το πιστέψω”».
Παρ’ όλο που ο Ιησούς τού είχε πει νωρίτερα ότι θα ετοίμαζε τόπο για εκείνον και ότι θα επέστρεφε, αυτή η δήλωση δείχνει ξεκάθαρα ότι ο Θωμάς χρειαζόταν προσωπικές, χειροπιαστές αποδείξεις για να ξεπεράσει τις αμφιβολίες του.
Στην ουσία έλεγε: «Θα το πιστέψω μόνο όταν το δω».
Μας έχει τύχει ποτέ να νιώθουμε ότι χρειαζόμαστε αποδείξεις για να πιστέψουμε κάτι; Ίσως κάποιος που μας πλήγωσε να ζήτησε συγνώμη και να υποσχέθηκε πως θα αλλάξει ή κάποιο μέλος της οικογένειας που άφησε εμάς ή την αλήθεια να έχει επιστρέψει τώρα στον Ιεχωβά.
Κατανοούμε βέβαια την πρόσφατη κατεύθυνση που λάβαμε στα άρθρα μελέτης της Σκοπιάς όσον αφορά το έλεος του Ιεχωβά, καθώς και την ανάγκη να είμαστε συγχωρητικοί.
Αλλά είμαστε ακόμα πληγωμένοι, δεν ξέρουμε αν αυτό το άτομο έχει όντως αλλάξει.
Ίσως πιάσουμε τον εαυτό μας να σκέφτεται ό,τι και ο Θωμάς: “Θα το πιστέψω μόνο όταν το δω”.
Αυτά τα παραδείγματα τονίζουν ότι η αβεβαιότητα που ίσως έχουμε γεννάει στο μυαλό μας ερωτήματα.
Τέτοια αισθήματα είναι φυσιολογικά αλλά, αν αφεθούν ανεξέλεγκτα, θα μπορούσαν να μας κάνουν να αμφισβητούμε τις αποφάσεις που λαβαίνουν όσοι ασκούν την ηγεσία και να αρχίσουμε να γογγύζουμε.
Για να το αποφύγουμε αυτό, μπορούμε να πάρουμε πολύτιμα διδάγματα από το πώς απάντησε ο Ιησούς στον Θωμά και από το πώς βοηθήθηκε εκείνος να ξεπεράσει τα έντονα αισθήματα, τις αμφιβολίες του.
Μήπως η ανησυχία ή οι ανασφάλειες έκαναν τον Θωμά να έχει αμφιβολίες και αβεβαιότητα; Δεν ξέρουμε.
Σε κάθε περίπτωση όμως, ο Ιησούς κατανοούσε τις ατέλειες του Θωμά, αντιδρούσε πάντα υπομονετικά και ήταν έτοιμος να τον ενθαρρύνει και να τον καθησυχάσει.
Για παράδειγμα, όταν ο Θωμάς αμφισβήτησε την ανάσταση του Ιησού, δείτε πώς αντέδρασε εκείνος.
Ας το διαβάσουμε μαζί.
Και πάλι Ιωάννης, κεφάλαιο 20, συνεχίζουμε από το εδάφιο 26: «Οχτώ ημέρες αργότερα, οι μαθητές του βρίσκονταν πάλι μέσα στο σπίτι και ο Θωμάς ήταν μαζί τους. Ο Ιησούς ήρθε, μολονότι οι πόρτες ήταν κλειδωμένες, και στάθηκε ανάμεσά τους και είπε: “Ειρήνη σε εσάς”».
Εκείνη τη στιγμή, πώς θα νιώθατε στη θέση του Θωμά; Φανταζόμαστε την έκπληξή του βλέποντας τον Ιησού να στέκεται μπροστά του.
Ίσως αναρωτήθηκε: “Λες ο Ιησούς να ξέρει ότι αμφέβαλα όταν μου είπαν για την ανάστασή του;” Αν έγινε έτσι, δεν χρειάστηκε να περιμένει για πολύ.
Ο Ιησούς κατευθείαν απευθύνθηκε στον Θωμά στο εδάφιο 27: «Κατόπιν είπε στον Θωμά: “Βάλε το δάχτυλό σου εδώ και δες τα χέρια μου, και φέρε το χέρι σου και βάλε το στην πλευρά μου και σταμάτα να αμφιβάλλεις, αλλά να έχεις πίστη”».
Ο Ιησούς δεν αντιμετώπισε τον Θωμά με σκληρότητα, λέγοντάς του: “Πάλι αμφιβάλλεις, Θωμά; Πού ήσουν την περασμένη εβδομάδα που εμφανίστηκα στους άλλους μαθητές;” Όχι, τον βοήθησε στοργικά να ξεπεράσει τα αισθήματα αβεβαιότητας.
Και πώς ανταποκρίθηκε ο Θωμάς; Εδάφιο 28: «Ο Θωμάς τού απάντησε: “Ο Κύριός μου και ο Θεός μου!”» Αμέσως εξέφρασε την πίστη του.
Η απάντησή του αποκάλυψε τα πραγματικά κίνητρα πίσω από τα αισθήματά του.
Δεν γόγγυζε ούτε απέρριπτε όσους ασκούσαν την ηγεσία.
Είχε ανάγκη από διαβεβαίωση.
Γι’ αυτό, ο Ιησούς τού λέει τα λόγια του θεματικού μας εδαφίου, του 29: «Επειδή με είδες πίστεψες; Ευτυχισμένοι είναι εκείνοι που δεν έχουν δει και εντούτοις πιστεύουν».
Στην ουσία, του έλεγε: “Θωμά, δεν θα έχεις πάντα όλες τις απαντήσεις. Αλλά αν ενισχύεις την πίστη σου και την εμπιστοσύνη σου σε εμένα, θα είσαι ευτυχισμένος. Θα το πιστεύεις ακόμα και όταν δεν το βλέπεις”.
Αυτό ενίσχυσε τον Θωμά και συνέχισε την πιστή του υπηρεσία.
Ποιο είναι το δίδαγμα για εμάς; Είμαστε ευγνώμονες για όλη την κατεύθυνση που λαβαίνουμε και έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη στον Ιεχωβά ότι μας φροντίζει στους διορισμούς μας.
Αλλά θα υπάρξουν στιγμές στις οποίες θα νιώθουμε κάποια αβεβαιότητα που μπορεί να μας δημιουργεί ερωτήματα.
Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι αυτό δεν είναι απαραίτητα σημάδι πως κάτι δεν πάει καλά με την πίστη μας ή πως θα αρχίσουμε να γογγύζουμε.
Όπως ο Θωμάς, μερικές φορές απλώς χρειαζόμαστε λίγο περισσότερη ενθάρρυνση και διαβεβαίωση.
Η αντίδραση του Ιησού είναι ένα ισχυρό παράδειγμα υπομονής και αγάπης.
Έδωσε στον Θωμά ακριβώς αυτό που είχε ανάγκη για να πιστέψει.
Αυτό δείχνει ότι ο Ιεχωβά κατανοεί τον αγώνα, τις ατέλειές μας, και είναι πάντοτε έτοιμος να μας βοηθήσει να υπομείνουμε.
Μας έχει δώσει τον Λόγο του, την Αγία Γραφή, η οποία μας καθησυχάζει υπενθυμίζοντάς μας τις υποσχέσεις και την αγάπη του και μας παρηγορεί όταν περνάμε δυσκολίες.
Έχουμε άντρες που κατευθύνονται από το πνεύμα για να μας ποιμαίνουν και να μας δίνουν καλή κατεύθυνση, καθώς και φίλους στους οποίους μπορούμε να μιλάμε ελεύθερα, φίλους που μας ακούν υπομονετικά αλλά και μας βοηθούν να ευθυγραμμίζουμε τις σκέψεις και τα αισθήματά μας με τη θεοκρατική κατεύθυνση.
Με αυτούς τους τρόπους, ο Ιεχωβά μάς παρέχει τη διαβεβαίωση που χρειαζόμαστε ακριβώς όταν τη χρειαζόμαστε.
Και εμείς μπορούμε να τον μιμούμαστε όταν οι ομόπιστοί μας εκφράζουν την αβεβαιότητα και τις αμφιβολίες τους σε εμάς.
Επίσης παίρνουμε ένα πολύτιμο δίδαγμα από τον Θωμά.
Μόλις έλαβε διαβεβαίωση, εξέφρασε αμέσως την πίστη του, χωρίς να αφήσει τις αμφιβολίες και τα ερωτήματα να συνεχίζονται και να οδηγήσουν ίσως σε γογγυσμό.
Όταν λοιπόν προσευχόμαστε στον Ιεχωβά και μας παρέχει τη διαβεβαίωση που χρειαζόμαστε, θέτουμε την πίστη και την εμπιστοσύνη μας σε εκείνον.
Η ανταπόκρισή μας στην κατεύθυνσή του θα αποκαλύψει τα πραγματικά μας κίνητρα.
Ας ενισχύουμε λοιπόν την εμπιστοσύνη μας στον Ιεχωβά, στον Ιησού και σε όσους ασκούν την ηγεσία, και ας υποστηρίζουμε και ας καθησυχάζουμε ο ένας τον άλλον με την ίδια υπομονή και αγάπη που εκδήλωσε ο Ιησούς στον Θωμά.
Έτσι, θα αποφεύγουμε τον αρνητικό τρόπο σκέψης που μπορεί να οδηγήσει σε γογγυσμό και θα μπορούμε να συμφωνήσουμε με τα λόγια του Ιησού στον Θωμά: «Ευτυχισμένοι είναι εκείνοι που δεν έχουν δει και εντούτοις πιστεύουν».
jwbvod25-46.v Ελληνική
www.jw.org © 2025 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου