Μαρκ Νουμέρ: Φοίβη—Διάκονος και Υπερασπίστρια (Ρωμ. 16:1-3)
https://www.jw.org/finder?srcid=share&wtlocale=G&lank=pub-jwbvod25_47_VIDEO
Βρισκόμαστε στο 56 Κ.Χ.
Κάντε το εικόνα!
Ο Παύλος είχε μόλις ολοκληρώσει την επιστολή του προς τους Ρωμαίους.
Η νέα εκκλησία εκεί αποτελούνταν τόσο από Ιουδαίους όσο και από Εθνικούς.
Ωστόσο, αντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα όσον αφορά την ενότητα.
Ο Παύλος λοιπόν έπρεπε να διορθώσει τον τρόπο σκέψης τους, αλλά και να τους διαβεβαιώσει ότι ο Ιεχωβά τους αγαπούσε όλους, Ιουδαίους και Εθνικούς.
Ολοκληρώνει την επιστολή του.
Την ξανακοιτάζει.
Είναι έτοιμη.
Υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα.
Ο Παύλος είναι σε ιεραποστολικό ταξίδι στην Κόρινθο και η επιστολή πρέπει να πάει στη Ρώμη, δηλαδή περίπου 1.000 χιλιόμετρα μακριά.
Με ποιον θα την έστελνε ο Παύλος; Ποιον θα εμπιστευόταν; Ας ανοίξουμε στην επιστολή προς Ρωμαίους, κεφάλαιο 16, για να μάθουμε περισσότερα.
Ρωμαίους κεφάλαιο 16—θα διαβάσουμε το εδάφιο 1: «Σας συστήνω τη Φοίβη, την αδελφή μας, που είναι διάκονος της εκκλησίας η οποία βρίσκεται στις Κεγχρεές».
Η Φοίβη— από το όνομά της καταλαβαίνουμε ότι ήταν Ελληνίδα.
Και από τον τρόπο που μιλάει για αυτήν είναι πιθανό ότι ο Παύλος εμπιστεύτηκε τη θεόπνευστη επιστολή του που περιείχε πνευματικές αλήθειες σε εκείνη.
Ας το σκεφτούμε λοιπόν αυτό.
Ο Παύλος θα μπορούσε να επιλέξει οποιονδήποτε.
Γιατί να επέλεγε τη Φοίβη; Αναμφίβολα τον είχε εντυπωσιάσει.
Για να μάθουμε περισσότερα για τη Φοίβη.
Στο εδάφιο 1 την αποκαλεί “διάκονο της εκκλησίας”.
Ξέρουμε ότι αυτή η λέξη «διάκονος» προφανώς έχει να κάνει με την εξάπλωση των καλών νέων, τη συμμετοχή στο έργο κηρύγματος, στο έργο διδασκαλίας.
Με άλλα λόγια, ο ζήλος της για τη διακονία ήταν τόσο αξιοθαύμαστος ώστε ο Παύλος την ξεχώρισε για αυτό.
Αυτή ήταν η Φοίβη—διακονούσε, κήρυττε, δίδασκε.
Αυτός ήταν σημαντικός έπαινος, ειδικά από τον απόστολο Παύλο που ήταν και ο ίδιος ζηλωτής κήρυκας.
Και ο Παύλος πρέπει να γνώριζε ότι ένας τέτοιος έπαινος δεν θα την έκανε να το πάρει πάνω της ούτε θα σκεφτόταν ότι ήταν καλύτερη από άλλες αδελφές ή ότι της άξιζε ειδική μεταχείριση.
Τι άλλο είναι αξιοσημείωτο για τη Φοίβη; Το εδάφιο μιλάει για “την εκκλησία η οποία βρίσκεται στις Κεγχρεές”.
Εκεί ζούσε.
Οι Κεγχρεές ήταν το ένα από τα δύο λιμάνια της Κορίνθου και ήταν γνωστές οι κακές πράξεις που γίνονταν στα λιμάνια.
Μάλιστα, στην Κόρινθο βρισκόταν ο ναός της Αφροδίτης, όπου λέγεται ότι υπήρχαν 1.000 ιερόδουλες.
Η ανηθικότητα κυριαρχούσε εκεί.
Άρα, το να είναι κανείς αγνός, ενάρετος, καθαρός Χριστιανός σε αυτή την πονηρή πόλη δεν ήταν εύκολο.
Τι μεγάλη αντίθεση!
Αυτή η αγνή, πιστή Χριστιανή, η Φοίβη, ζούσε σε αυτή την εντελώς ειδωλολατρική κοινωνία.
Και το παράδειγμα της Φοίβης είναι ακόμη πιο εντυπωσιακό, αν σκεφτούμε ότι η Χριστιανοσύνη είχε φτάσει σε εκείνον τον τόπο περίπου τέσσερα χρόνια νωρίτερα.
Ο Παύλος το γνώριζε αυτό, αλλά υπήρχε και κάτι ακόμα που γνώριζε για εκείνην.
Ας διαβάσουμε το εδάφιο 2: «Για να την καλοδεχτείτε σε σχέση με τον Κύριο με τρόπο αντάξιο των αγίων και να τη βοηθήσετε σε ό,τι χρειαστεί, γιατί και αυτή υπερασπίστηκε πολλούς, μεταξύ αυτών και εμένα».
«Υπερασπίστηκε πολλούς»; Η Φοίβη; Άρα η Φοίβη δεν ήταν μόνο καλή στη διακονία.
Είχε και τη φήμη ότι βοηθούσε τους άλλους.
Μάλιστα αυτή η λέξη «υπερασπίστηκε» έχει την έννοια του ατόμου που παρέχει προστασία.
Ας κάνουμε μερικές σκέψεις.
Το γεγονός ότι μπορούσε να ταξιδεύει με τον Παύλο ίσως υποδηλώνει ότι ήταν χήρα και αρκετά εύπορη.
Μήπως ήταν σε θέση να χρησιμοποιεί τα χρήματα και την επιρροή της στην κοινωνία για Χριστιανούς που κατηγορούνταν άδικα; Τους υπερασπιζόταν; Τους προστάτευε; Τους βοηθούσε; Μήπως η Φοίβη τούς παρείχε καταφύγιο σε καιρούς κινδύνου; Ό,τι και αν έκανε γι αυτούς, με όποιον τρόπο και αν τους υπερασπιζόταν, ο Παύλος το γνώριζε αυτό.
Επίσης, τι μπορεί να έκανε για τον Παύλο ώστε αυτός να πει «μεταξύ αυτών και εμένα»; Ό,τι και αν ήταν αυτό, ήταν κάτι που δεν το ξέχασε ποτέ.
Δεν απορούμε λοιπόν που ο Παύλος παρότρυνε τους αδελφούς στη Ρώμη, όπως διαβάζουμε στο εδάφιο 2, “να την καλοδεχτούν”.
Η Φοίβη επρόκειτο να πάει σε μια ξένη πόλη.
Θα χρειαζόταν φροντίδα.
Ο Παύλος λοιπόν, αναγνωρίζει με ευγνωμοσύνη τη γενναιοδωρία της και μιλάει για τη φήμη της.
Αυτή είναι η Φοίβη.
Γνωρίζοντάς τα αυτά, οι αδελφοί στη Ρώμη θα την αγαπούσαν ακόμα πιο πολύ.
Αλλά ο Παύλος είπε και κάτι ακόμα.
Είπε: «Να την καλοδεχτείτε σε σχέση με τον Κύριο»— ο γνωστός, κλασικός Παύλος.
Προσέξτε πώς ο Παύλος προάγει την ενότητα μεταξύ των Χριστιανών.
Αν τελικά έστειλε τη Φοίβη, αυτό σημαίνει ότι ο Παύλος, που ήταν Ιουδαίος, μετέφερε αυτό τον πολύτιμο ρόλο στους Ρωμαίους μέσω μιας Ελληνίδας.
Ο Παύλος ήταν βέβαιος ότι η αληθινή Χριστιανοσύνη και η αγάπη, δηλαδή το ανιδιοτελές ενδιαφέρον για τους άλλους, έχει την ικανότητα να φέρνει κοντά και να ενώνει Ιουδαίους, Εθνικούς, ανθρώπους από διαφορετικές εθνικότητες, άντρες και γυναίκες σε σχέση με τον Κύριο.
Έχει πραγματικά ενοποιητική επίδραση.
Τι μαθαίνουμε από αυτό; Η Φοίβη ήταν μόνη της στην αλήθεια.
Ήταν μια ζηλώτρια διάκονος σε μια ανήθικη πόλη, προστάτευε τους αδελφούς της και ίσως κρατούσε στα χέρια της την πιο σημαντική επιστολή που θα μετέφερε ποτέ.
Όλα αυτά απαιτούσαν θάρρος.
Σκεφτείτε τι θα μπορούσε να είχε κάνει ο Σατανάς για να μη φτάσει αυτή η επιστολή στη Ρώμη ούτε να καταγραφεί στην Αγία Γραφή.
Αυτό θα μπορούσε να είναι ορόσημο στη ζωή της Φοίβης.
Μια γυναίκα τόσο όσια και αξιόπιστη, που προστάτευε άλλους, επρόκειτο να γευτεί την προστατευτική δύναμη του Ιεχωβά με έναν ξεχωριστό τρόπο.
Τι ευλογία!
Από την άλλη όμως, ίσως η Φοίβη να μην μετέφερε την επιστολή.
Ίσως η Φοίβη να μην έλαβε αυτό το προνόμιο.
Δεν έχει σημασία.
Αυτό που είχε μεγαλύτερη σημασία ήταν ότι ο Ιεχωβά Θεός ενέπνευσε τον Παύλο να διασφαλίσει ότι το όνομά της και η φήμη της θα καταγράφονταν στις σελίδες του Λόγου του Θεού.
Και αυτό δεν θα ξεχαστεί ποτέ.
Πόσο την τίμησε ο Ιεχωβά!
Ας είμαστε ειλικρινείς.
Πόσες αδελφές σήμερα θα είχαν το προνόμιο να τους ζητηθεί από ένα μέλος του Κυβερνώντος Σώματος να μεταφέρουν μια επιστολή σε μια άλλη χώρα; Αυτό θα ήταν ένα ασυνήθιστο προνόμιο.
Αλλά πόσες αδελφές μας στην οργάνωσή μας μοιάζουν με τη Φοίβη, που είναι καλές στη διακονία και δε φοβούνται να ξεχωρίζουν σε αυτόν τον πονηρό κόσμο; Πόσες αδελφές σαν τη Φοίβη δαπανούν πολύ χρόνο και δυνάμεις για να υπερασπίζονται την αλήθεια και να προστατεύουν τους συλλάτρεις τους; Πόσες αδελφές σαν τη Φοίβη έχουν το όνομα και τη φήμη τους χαραγμένα στον νου και στην καρδιά του Ιεχωβά; Αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Αυτό μαθαίνουμε από τη Φοίβη, όχι αν μετέφερε την επιστολή, αλλά ποια ήταν η Φοίβη, αυτή η υπέροχη Χριστιανή.
Και εμείς οι αδελφοί μαθαίνουμε κάτι από το πώς ενήργησε ο Παύλος σε σχέση με τη Φοίβη.
Δε φοβόταν να αναγνωρίσει τα προτερήματά της ή να την επαινέσει μπροστά σε όλη την εκκλησία.
Όπως ο Παύλος λοιπόν, θέλουμε να μιλάμε επαινετικά για τις αδελφές μας στους άλλους.
Είναι γνωστό ότι πολλές φορές οι αδελφές μας εργάζονται στα παρασκήνια, ενώ οι αδελφοί παίρνουν τα εύσημα.
Ας το αλλάξουμε αυτό.
Να επαινείτε όλους όσους πρέπει.
Γνωρίζουμε ότι τελικά όλη η τιμή και η δόξα πηγαίνουν στον Ιεχωβά για οτιδήποτε επιτελούμε.
Ωστόσο, τα λόγια του Παύλου για τη Φοίβη μάς δείχνουν ότι είναι κατάλληλο να μιλάμε επαινετικά για τις αδελφές μας σε άλλους ως αναγνώριση για το πιστό τους έργο στην υπηρεσία του Ιεχωβά.
Ο Παύλος θεωρούσε τη Φοίβη πολύτιμο κεφάλαιο για την εκκλησία.
Την αγαπούσε, τη σεβόταν.
Αδελφές μας, να ξέρετε ότι έτσι βλέπουμε καθεμια από εσάς, σαν μια σύγχρονη Φοίβη.
jwbvod25-47.v Ελληνική
www.jw.org © 2025 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου