Μαλού Μοκ: Ο Ιεχωβά θα σας Δεχτεί
https://www.jw.org/finder?srcid=share&wtlocale=G&lank=pub-jwb_202004_5_VIDEO
Με λένε Μαλού Μοκ.
Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο με έχει βοηθήσει ο
Ιεχωβά.
Μεγάλωσα στο Σισίμιουτ, στη Γροιλανδία.
Είχα πολύ όμορφα παιδικά χρόνια.
Περνούσαμε πολύ χρόνο στη φύση.
Το καλοκαίρι κάναμε ιστιοπλοΐα. Τον χειμώνα κάναμε βόλτες με έλκηθρο που το
σέρνουν σκυλιά και πηγαίναμε για ψάρεμα και για κυνήγι. Όταν ήμουν μικρή, ήμουν κολλημένη στους γονείς
μου.
Ήμουν το «κοριτσάκι του μπαμπά». Ο μπαμπάς μου με έλεγε «αγαπημένη μου», και
έτσι όλοι με φώναζαν «αγαπημένη».
Είναι υπέροχο να μεγαλώνεις στην αλήθεια. Το μεγαλύτερο δώρο των γονιών μου είναι ότι με
βοήθησαν να γνωρίσω τον Ιεχωβά. Όταν
ήμουν εννιά χρονών, οι γονείς μου πήραν διαζύγιο.
Ήταν τρομερό.
Έβλεπα πόσο πληγωμένα ήταν τα αδέλφια μου.
Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο!
Ο πόνος στην καρδιά μας ήταν αβάσταχτος. Όταν χώρισαν οι γονείς μου, ο πατέρας μου
αποκόπηκε.
Ήταν πολύ δύσκολο να μην έχουμε επαφή.
Μου έλειπε πολύ ο μπαμπάς μου. Όταν η μαμά μου άρχισε να πίνει, ένιωσα
εγκαταλειμμένη. Επειδή ήξερα τι έκανε,
δεν ξαφνιάστηκα που, ύστερα από κάποιο διάστημα, αποκόπηκε.
Αλλά, φυσικά, πληγώθηκα και λυπήθηκα πολύ.
Ικέτευα τον Ιεχωβά να με βοηθήσει να μείνω στην αλήθεια.
Η σκαπάνισσα που μου έκανε μελέτη με στήριζε πολύ.
Μελετούσαμε μαζί και μερικές φορές με έπαιρνε στο έργο
και με καλούσε για φαγητό. Όταν ήμουν
γύρω στα 12, ο πατέρας μου γύρισε στην αλήθεια.
Ήμουν πολύ χαρούμενη που είχε γυρίσει επιτέλους.
Είχαμε και πάλι στενή σχέση.
Κάναμε συχνά ιστιοπλοΐα πηγαίναμε
βόλτες με σκούτερ χιονιού και με έλκηθρο και το
βράδυ βλέπαμε μαζί ταινίες.
Θυμάμαι πως, όταν ο μπαμπάς μου έμαθε ότι θα βαφτιζόμουν,
δάκρυσε.
Ένιωθα ότι με καμάρωνε.
Στα 15 μου, ο κόσμος μου γκρεμίστηκε.
Ο πατέρας μου αυτοκτόνησε.
Δεν το χωρούσε το μυαλό μου ότι ο πατέρας μου ξαφνικά δεν
υπήρχε.
Δεν καταλαβαίνω πώς μπόρεσε να κάνει κάτι τόσο εγωιστικό.
Μου έλειπε απίστευτα.
Ήταν σαν μαχαιριά στην καρδιά.
Ήμουν επίσης πολύ θυμωμένη μαζί του.
Έγραφα συνέχεια. Και
έγραφα πολλά γράμματα στον πατέρα μου, με όλα όσα ήθελα να του πω.
Προσευχόμουν με τις ώρες στον Ιεχωβά κλαίγοντας.
Μου αρέσει πολύ το εδάφιο Ψαλμός 34:18 που
λέει ότι ο Ιεχωβά είναι κοντά σε όσους «έχουν καταθλιμμένο πνεύμα».
Έτσι ένιωθα και εγώ. Και η σκέψη ότι ο Ιεχωβά είναι κοντά σε αυτά
τα άτομα με παρηγορεί πολύ.
Επίσης, έκανα ό,τι μπορούσα για να μη χάνω καμιά
συνάθροιση ακόμη και όταν δεν ήθελα να δω κανέναν.
Ακόμη και αν έκλαιγα πριν από τη συνάθροιση, δεν την
έχανα.
Έναν μήνα μετά τον θάνατο του πατέρα μου, βαφτίστηκα.
Βαφτίστηκα επειδή αγαπούσα τον Ιεχωβά.
Όταν ήμουν εννιά χρονών είχα
υποσχεθεί στον Ιεχωβά ότι θα τον υπηρετούσα σε όλη μου τη ζωή.
Η σχέση μου με τη μητέρα μου έχει βελτιωθεί πολύ.
Είναι υπέροχο να υπηρετούμε πλέον μαζί τον Ιεχωβά.
Πηγαίνουμε στο έργο μαζί κάθε Κυριακή και
πάντα ανυπομονώ να συνεργαστούμε.
Στα 18 μου, άρχισα να βοηθάω στο απομακρυσμένο
μεταφραστικό γραφείο.
Αργότερα, ξεκίνησα το σκαπανικό.
Έχω διδαχτεί πάρα πολλά από τον βασιλιά Δαβίδ.
Ό,τι και αν αντιμετώπιζε, είτε καλό είτε κακό το
χρησιμοποιούσε ως μέσο για να πλησιάσει τον Ιεχωβά. Ο Ιεχωβά με έχει βοηθήσει να ξεπεράσω πολλές
δυσκολίες μέσω της εκκλησίας μου έχει δώσει «δύναμη που ξεπερνάει το
φυσιολογικό» και με έχει δεχτεί ως κόρη του.
jwb.202004-5.v Ελληνική
www.jw.org © 2026 Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania.
