https://www.jw.org/el/βιβλιοθήκη/βίντεο/#el/mediaitems/LatestVideos/pub-jwb-083_11_VIDEO
Τι εννοούσε ο Ιησούς όταν είπε: «Σας δίνω την ειρήνη μου»;
Ποια ήταν η ειρήνη που έδωσε ο Ιησούς στους μαθητές του; Η Σκοπιά 15 Οκτωβρίου 2009, στη σελίδα 9, είχε έναν πάρα πολύ ωραίο ορισμό. Ακούστε τι είπε: «Η ειρήνη την οποία αφήνει ο Χριστός στους μαθητές του είναι η εσωτερική γαλήνη που νιώθουν όταν συνειδητοποιούν ότι έχουν την αγάπη και την επιδοκιμασία του Ιεχωβά Θεού και του αγαπημένου του Γιου».
Προσέξατε τον ορισμό; «Η εσωτερική γαλήνη που νιώθουν όταν συνειδητοποιούν ότι έχουν την αγάπη και την επιδοκιμασία του Ιεχωβά Θεού και του αγαπημένου του Γιου».
Υπέροχος ορισμός, ε;
Αλλά και πόσο πιο υπέροχο είναι το δώρο της ειρήνης που δίνει ο Ιησούς σε όλους όσους είναι αληθινοί μαθητές του.
Τι γίνεται όμως αν αρχίσουμε να νιώθουμε ότι χάνουμε την εσωτερική μας ειρήνη;
Τι μπορούμε να κάνουμε για να την ξαναβρούμε και μετά να τη διατηρήσουμε;
Πολύ σημαντικές ερωτήσεις!
Ας μιλήσουμε για λίγο αυτό το πρωί για τρία πράγματα που θα μπορούσαν να μας κάνουν να αρχίσουμε να χάνουμε αυτό το αίσθημα εσωτερικής ειρήνης. Το πρώτο είναι το εξής: Να αμφιβάλλουμε ότι ο Ιεχωβά όντως μας αγαπάει και μας επιδοκιμάζει.
Όταν περνάμε περιόδους αποθάρρυνσης ή περιόδους μεγάλης ανησυχίας, ίσως αρχίσουμε να νιώθουμε ότι κανείς δεν μας αγαπάει πραγματικά, κανείς δεν νοιάζεται για εμάς —ούτε καν ο ίδιος ο Ιεχωβά.
Μπορεί να πούμε: “Δεν νομίζω ότι με αγαπάει πια ο Ιεχωβά”.
Φυσικά, έτσι ακριβώς θέλει ο Σατανάς ο Διάβολος να σκεφτόμαστε. Επειδή αν πείσουμε τον εαυτό μας ότι ο Ιεχωβά δεν μας αγαπάει, δεν μας επιδοκιμάζει, τότε θα τα παρατήσουμε—δεν θα συνεχίσουμε να τρέχουμε στον αγώνα για τη ζωή.
Πώς θα το καταπολεμήσουμε αυτό;
Πρέπει να διαβεβαιώνουμε τον εαυτό μας ότι ο Ιεχωβά όντως μας αγαπάει. Πρέπει να συνειδητοποιούμε πόσο πολύτιμοι είμαστε για τον Θεό.
Ας δούμε τώρα μαζί μια σκέψη
που, αν και
είναι απλή, είναι πολύ ενθαρρυντική. Ας ανοίξουμε τη Γραφή μας στο 1 Χρονικών, κεφάλαιο 2 και εδάφιο 9
Όπως βλέπετε, στη μέση του εδαφίου λέει: «Ο Ιεχωβά ερευνάει όλες τις καρδιές και διακρίνει κάθε τάση των σκέψεων».
Σκεφτείτε το λίγο.
Καθώς ο Ιεχωβά ερευνάει όλες τις καρδιές πάνω σε αυτόν τον πλανήτη, φαντάζεστε πόσα απαίσια πράγματα βλέπει;
Αλλά τι γίνεται όταν ο Ιεχωβά βρει μια καρδιά σαν τη δική σας;
Όταν βλέπει μια καρδιά που έχει αγάπη για εκείνον, που τον φοβάται, φαντάζεστε πόσο πολύ χαίρεται ο Ιεχωβά που βλέπει μια τέτοια καρδιά; Μπορεί να λέτε: “Σιγά, δεν είμαι και τίποτα το σπουδαίο—τίποτα το ιδιαίτερο— ούτε και κάνω κάτι σημαντικό.
Γιατί να ασχοληθεί ο Ιεχωβά μαζί μου;”
Ας δούμε τώρα άλλη μια απλή σκέψη που είναι και αυτή ενθαρρυντική.
Είναι στο Μαλαχίας, κεφάλαιο 3 και εδάφιο 16.
Προσέξτε τι λέει εδώ: «Εκείνον τον καιρό αυτοί που φοβούνται τον Ιεχωβά μιλούσαν μεταξύ τους, ο καθένας με τον σύντροφό του, και ο Ιεχωβά πρόσεχε και άκουγε.
Και βιβλίο ενθύμησης γράφτηκε ενώπιόν του για εκείνους που φοβούνται τον Ιεχωβά και για εκείνους που στοχάζονται το όνομά του».
Καθώς διαβάσαμε αυτό το εδάφιο, μήπως είδαμε ότι αυτοί που πρόσεξε ο Ιεχωβά έκαναν κάτι ιδιαίτερο, φοβερό ή πολύ εντυπωσιακό; Το εδάφιο λέει απλώς: «Αυτοί που φοβούνται τον Ιεχωβά μιλούσαν μεταξύ τους». Αυτό δεν κάνουμε και εμείς όλη μέρα; Ίσως είναι με το <i>Zoom,</i> αλλά λέμε συνέχεια ο ένας στον άλλον πόσο αγαπάμε τον Θεό.
Ο Ιεχωβά δίνει προσοχή, και τι κάνει;
Το εδάφιο λέει στη συνέχεια ότι γράφει τα ονόματα “εκείνων που τον φοβούνται”, “εκείνων που στοχάζονται το όνομά του”. Τα γράφει στο «βιβλίο ενθύμησής» του, στο «βιβλίο της ζωής».
Πόσο υπέροχο είναι που ο Ιεχωβά αφιερώνει χρόνο για να μας παρατηρεί!
Τι μαθαίνουμε λοιπόν; Αδελφοί, δεν χρειάζεται να κάνετε κάτι μεγάλο, σπουδαίο, εντυπωσιακό. Αν φοβάστε τον Θεό και τον αγαπάτε, ο Ιεχωβά σάς αγαπάει.
Σας θεωρεί πολύτιμο. Γι’ αυτό δεχτείτε, δεχτείτε την αγάπη του Ιεχωβά. Μην την αρνείστε.
Μη σκέφτεστε όλους τους λόγους που δεν μπορεί να σας αγαπήσει ο Θεός.
Δεχτείτε την.
Και όταν αυτές οι ανησυχητικές σκέψεις κυριεύουν το μυαλό σας και αρχίζετε να αμφιβάλλετε για την αξία σας και να λέτε:
“Εγώ δεν αξίζω, για τον Ιεχωβά είμαι ένα τίποτα”, να ακολουθείτε τη συμβουλή στο Φιλιππησίους κεφάλαιο 4. Αν και πολύ γνωστό εδάφιο, πρέπει να το διαβάζουμε συχνά, επειδή έχει το μυστικό της επιτυχίας. Φιλιππησίους 4:6.
Λέει: «Μην ανησυχείτε για τίποτα, αλλά στο καθετί με προσευχή και δέηση μαζί με ευχαριστία ας γνωστοποιούνται τα αιτήματά σας στον Θεό».
Τι μαθαίνουμε λοιπόν; Αδελφοί, σε αυτή την περίοδο της πανδημίας με τόσο πολλές δυσκολίες να ταλανίζουν τη ζωή μας ίσως νιώθουμε ότι ζούμε συνέχεια μέσα στην ανησυχία.
Χρειάζεται να ανοίγουμε την καρδιά μας στον Ιεχωβά.
Δεν αρκεί απλώς να λέμε: «Ιεχωβά, ανησυχώ», αλλά να μας απορροφάει η προσευχή και να λέμε στον Ιεχωβά πώς νιώθουμε. Να του εκφράζουμε τους φόβους μας, όλες μας τις ανησυχίες. Αλλά βλέπετε μια άλλη λεπτομέρεια στο εδάφιο 6; Λέει: «Μαζί με ευχαριστία».
Πρέπει λοιπόν να ευχαριστούμε τον Ιεχωβά για όλες τις ευλογίες μας.
Αν αρχίσετε να ευχαριστείτε τον Ιεχωβά για όλες τις ευλογίες που έχετε στη ζωή σας, θα προσεύχεστε για ώρα. Οι ευλογίες μας είναι τόσο πολλές που θέλουμε χρόνο για να τις σκεφτούμε και να ευχαριστήσουμε τον Ιεχωβά. Όταν το κάνουμε αυτό, τι συμβαίνει, σύμφωνα με το εδάφιο 7; Νιώθουμε την «ειρήνη του Θεού», αυτή την εσωτερική ειρήνη που γαληνεύει τα αισθήματα ανησυχίας.
Ποιο είναι το δεύτερο πράγμα που μπορεί να κλέψει την εσωτερική μας ειρήνη;
Το να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με άλλους. Αλλά έτσι, στην ουσία και πάλι αμφισβητούμε την αγάπη του Ιεχωβά για εμάς. Βασικά, είναι σαν να λέμε: «Νομίζω ότι ο Ιεχωβά αγαπάει αυτόν τον αδελφό πιο πολύ από εμένα.
Αυτός ο αδελφός ή η αδελφή έχει προνόμια που εγώ δεν έχω, άρα μάλλον ο Ιεχωβά δεν με αγαπάει όσο αγαπάει αυτούς».
Αλλά και αυτό το πράγμα είναι καταστροφικό.
Ίσως μεγαλώσαμε σε ένα περιβάλλον που πάντα μας σύγκριναν με τους άλλους. Μήπως ακούγατε από τους γονείς σας:
«Γιατί δεν μπορείς να γίνεις σαν τον αδελφό σου; Γιατί δεν μπορείς να γίνεις σαν τον γιο του τάδε αδελφού;»
Αν ακούγαμε συνέχεια τέτοια πράγματα καθώς μεγαλώναμε, ίσως τώρα έχουμε την τάση να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με άλλους.
Αλλά ποια αρχή υπάρχει στο Γαλάτες 6:4;
Μας λέει ότι πρέπει “να εξετάζουμε τις δικές μας ενέργειες, και τότε θα έχουμε λόγο να χαιρόμαστε σε σχέση με τον εαυτό μας μόνο και όχι σε σύγκριση με τον άλλον”.
Τι μαθαίνουμε;
Πρέπει να βάζουμε τους δικούς μας προσωπικούς στόχους.
Πρέπει να παίρνουμε χαρά και ικανοποίηση όταν πετυχαίνουμε αυτούς τους στόχους και να βλέπουμε τα δώρα που μας έχει δώσει ο Ιεχωβά, και μετά να τα αξιοποιούμε για να ενισχύουμε και να ενθαρρύνουμε άλλους.
Με αυτόν τον τρόπο, σταματάμε να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με άλλους και παίρνουμε χαρά βλέποντας αυτά που εμείς έχουμε και αυτά που εμείς μπορούμε να δώσουμε στον Ιεχωβά και στους αδελφούς μας.
Έτσι διατηρούμε την εσωτερική μας ειρήνη. Ας δούμε και την τελευταία παγίδα:
Να γεμίζουμε το μυαλό μας με αρνητικές πληροφορίες.
Πάντα θέλουμε να είμαστε «σε εγρήγορση»—αυτό είναι αλήθεια— αλλά αν τρεφόμαστε συνεχώς με τις θλιβερές, διαιρετικές, γεμάτες θυμό και μίσος πληροφορίες που κατακλύζουν σήμερα τις ειδήσεις μπορεί να αποθαρρυνθούμε, και να αρχίσουμε να νιώθουμε ότι η εσωτερική μας ειρήνη χάνεται εξαιτίας όλων αυτών των αρνητικών πληροφοριών.
Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν; Να βάλουμε ένα όριο.
Να μην ασχολούμαστε όλη μέρα με τις ειδήσεις. Αλλά ταυτόχρονα, πρέπει να γεμίζουμε το μυαλό μας με θετικές, ενθαρρυντικές σκέψεις.
Στον Ψαλμό 94:19, θυμάστε τι υποσχέθηκε ο Ιεχωβά εδώ; Ψαλμός 94:19. «Όταν οι έγνοιες με έπνιξαν, εσύ με
παρηγόρησες και με καθησύχασες».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου