Καθημερινή Εξέταση των Γραφών Σάββατο 9 Οκτωβρίου

 

Σάββατο 9 Οκτωβρίου

Ξεχνώντας αυτά που βρίσκονται πίσω και επεκτεινόμενος σε αυτά που βρίσκονται μπροστά, συνεχίζω να αγωνίζομαι προκειμένου να φτάσω τον στόχο.​—Φιλιπ. 3:13, 14.

https://drive.google.com/file/d/1aoiBurhWm5yZTiZAR40VSm7R-X2gk4Kl/view?usp=sharing

*** w20 Νοέμβριος σ. 24-25 παρ. 4 “Να Κοιτάζετε Ευθεία Μπροστά” στο Μέλλον ***

Σε αυτό το άρθρο, θα εξετάσουμε τρεις παγίδες που θα μπορούσαν να μας κάνουν να ζούμε στο παρελθόν. Είναι οι εξής: (1) η νοσταλγία, (2) η μνησικακία και (3) η υπερβολική ενοχή. Σε κάθε περίπτωση, θα δούμε πώς μας βοηθούν οι Βιβλικές αρχές να μη σκεφτόμαστε συνέχεια «αυτά που βρίσκονται πίσω» αλλά να επεκτεινόμαστε προς «αυτά που βρίσκονται μπροστά».—Φιλιπ. 3:13.

*** w01 1/1 σ. 30-31 «Να Τρέχετε με Τέτοιον Τρόπο» ***

Το Βραβείο

Οι νικητές στους αθλητικούς αγώνες της αρχαίας Ελλάδας λάβαιναν στεφάνια που συνήθως ήταν φτιαγμένα από φύλλα δέντρων και είχαν διακοσμηθεί με λουλούδια. Στα Πύθια, οι νικητές έπαιρναν δάφνινο στεφάνι. Στα Ολύμπια τούς πρόσφεραν στεφάνια από φύλλα αγριελιάς, ενώ στα Ίσθμια τους έδιναν στεφάνια από πεύκο. «Για να διεγείρουν το ζήλο των αγωνιζομένων», παρατηρεί ένας λόγιος της Γραφής, «τοποθετούσαν στη διάρκεια του αγώνα τα στεφάνια, τα έπαθλα της νίκης, και τα φοινικόκλαδα πάνω σε έναν τρίποδα, δηλαδή σε ένα τραπέζι, μέσα στο στάδιο σε σημείο που να μπορούν να τα βλέπουν καθαρά». Για το νικητή, ήταν μεγάλη τιμή να φοράει το στεφάνι. Όταν επέστρεφε στην πατρίδα του, έμπαινε θριαμβευτικά μέσα στην πόλη πάνω σε μια άμαξα.

Έχοντας αυτό κατά νου, ο Παύλος ρώτησε τους Κορίνθιους αναγνώστες του: «Δεν γνωρίζετε ότι οι δρομείς σε έναν αγώνα τρέχουν όλοι, αλλά μόνο ένας λαβαίνει το βραβείο; Να τρέχετε με τέτοιον τρόπο ώστε να το κερδίσετε. . . . Και εκείνοι μεν το κάνουν αυτό για να πάρουν φθαρτό στεφάνι, εμείς όμως άφθαρτο». (1 Κορινθίους 9:24, 25· 1 Πέτρου 1:3, 4) Τι αντίθεση! Ανόμοια με τα στεφάνια των αρχαίων αγώνων τα οποία μαραίνονταν, το βραβείο που περιμένει εκείνους που τρέχουν στον αγώνα για ζωή μέχρι το τέρμα δεν θα μαραθεί ποτέ.

Σχετικά με αυτό το καλύτερο στεφάνι, ο απόστολος Πέτρος έγραψε: «Όταν φανερωθεί ο αρχιποιμένας, θα λάβετε το αμαράντινο στεφάνι της δόξας». (1 Πέτρου 5:4) Θα μπορούσε να συγκριθεί οποιοδήποτε βραβείο έχει να προσφέρει αυτός ο κόσμος με την αθανασία, το βραβείο της άφθαρτης ζωής σε ουράνια δόξα μαζί με τον Χριστό;

Σήμερα, η μεγάλη πλειονότητα των Χριστιανών δρομέων δεν είναι χρισμένοι από τον Θεό ως πνευματικοί γιοι του και δεν έχουν ουράνια ελπίδα. Δεν τρέχουν για το βραβείο της αθανασίας. Ωστόσο, ο Θεός θέτει και ενώπιον αυτών ένα απαράμιλλο βραβείο. Την αιώνια ζωή με τελειότητα πάνω σε μια παραδεισένια γη υπό τη Βασιλεία των ουρανών. Σε όποιο βραβείο και αν αποβλέπει ο Χριστιανός δρομέας, θα πρέπει να τρέχει με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα και σθένος από οποιονδήποτε δρομέα αθλητικού αγώνα. Γιατί; Επειδή το βραβείο δεν θα «μαραθεί» ποτέ: «Αυτό είναι το υποσχεμένο πράγμα που μας υποσχέθηκε ο ίδιος, η ζωή η αιώνια».—1 Ιωάννη 2:25.

Εφόσον έχει τεθεί ένα τέτοιο ασύγκριτο βραβείο ενώπιον του Χριστιανού δρομέα, πώς θα πρέπει να θεωρεί αυτός τα δελεάσματα του παρόντος κόσμου; Θα πρέπει να τα θεωρεί όπως ο Παύλος, ο οποίος είπε: «Θεωρώ ότι τα πάντα είναι ζημιά για χάρη της υπερέχουσας αξίας της γνώσης του Χριστού Ιησού του Κυρίου μου. Για χάρη του έχω ζημιωθεί τα πάντα και τα θεωρώ σκουπίδια». Σε αρμονία με αυτά τα λόγια, με πόση επιμονή έτρεχε ο Παύλος! «Αδελφοί, εγώ δεν θεωρώ ακόμη ότι το έχω αποκτήσει· συμβαίνει όμως ένα πράγμα: Ξεχνώντας αυτά που βρίσκονται πίσω και επεκτεινόμενος σε αυτά που βρίσκονται μπροστά, επιδιώκω το στόχο για το βραβείο». (Φιλιππησίους 3:8, 13, 14) Ο Παύλος έτρεχε έχοντας τα μάτια σταθερά προσηλωμένα στο βραβείο. Το ίδιο θα πρέπει να κάνουμε και εμείς.