JW Broadcasting—Οκτώβριος 2021

 

Καλώς ήρθατε στο JW Broadcasting!

 

Ας δούμε μερικά κύρια σημεία από το πρόγραμμα αυτού του μήνα.

Η Σάρον Χολ δεν μπορούσε να συνεχίσει το σκαπανικό,  αλλά ήθελε να κάνει ό,τι καλύτερο στην υπηρεσία του Ιεχωβά.

Τι αποφάσισε να κάνει;

Και τι μπορούμε να μάθουμε από την εμπειρία της;

Πολλά σχολεία προβάλλουν την εξέλιξη ως γεγονός.

Μήπως αυτό διδάσκουν και σε εσάς;

Θα μάθουμε πώς μπορείτε να αντικρούσετε αυτή την εσφαλμένη αντίληψη  και πώς να αποδείξετε στον εαυτό σας ότι υπάρχει Θεός.

Και θα δούμε το πρώτο επεισόδιο μιας καινούριας σειράς  που έχει σκοπό να ακονίσει τις δεξιότητές μας στη διακονία.

Παρακολουθείτε το JW Broadcasting για τον Οκτώβριο του 2021.  Το θέμα μας για αυτόν τον μήνα είναι:  «Είστε “Ιδιαίτερα Ευπρόσδεκτοι” στον Ιεχωβά».

Αγαπάμε τον Ιεχωβά και θέλουμε να του δίνουμε το καλύτερο.

Αλλά θέλουμε οι θυσίες μας να είναι ευπρόσδεκτες σε αυτόν.

Γι’ αυτό ίσως αγωνιζόμαστε να συμμετέχουμε όσο το δυνατόν περισσότερο  σε όλα τα συναρπαστικά πράγματα που συμβαίνουν στην οργάνωση.  Έχετε όμως νιώσει ποτέ αποθαρρυμένοι, ίσως και ένοχοι  ή αναστατωμένοι, όσον αφορά τις θυσίες σας προς τον Ιεχωβά;

Κάποιες φορές, μπορεί να συμμετέχετε τόσο πολύ  σε πολλά από αυτά που κάνει η οργάνωση  ώστε να μη δίνετε αρκετή προσοχή στις πνευματικές,  προσωπικές και οικογενειακές σας ανάγκες.

Από την άλλη, ίσως συμβαίνει και το αντίθετο.

Ίσως έχετε αυτά τα αισθήματα επειδή δεν μπορείτε να κάνετε όσα θα θέλατε  ή όσα κάνουν οι άλλοι.

Για παράδειγμα, μπορεί να είχατε μεγάλη συμμετοχή στο έργο,  αλλά απροσδόκητα οι περιστάσεις σας να άλλαξαν λόγω της υγείας σας  ή κάποιας άλλης συμφοράς που προέκυψε και έφερε τα πάνω κάτω.  Τέτοια αισθήματα ίσως μας κάνουν να σκεφτόμαστε:

“Τι αναμένει στην ουσία ο Ιεχωβά από εμάς;”

Θα εξετάσουμε τρία σημεία στην ομιλία μας σήμερα.

Το πρώτο είναι: Να βάζουμε τις σωστές προτεραιότητες.

Το δεύτερο: Να μη συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους.

Και το τρίτο: Να θυμόμαστε τι είναι σημαντικό για τον Ιεχωβά.  Ας ξεκινήσουμε με το πρώτο:

Ο Ιεχωβά αναμένει από εμάς να βάζουμε τις σωστές προτεραιότητες.

Αλλά πώς θα το κάνουμε αυτό;

Ένα εδάφιο που έχει βοηθήσει εμένα  είναι στη 2 Κορινθίους, κεφάλαιο 8, εδάφιο 12.

 Όταν γράφτηκε αυτή η επιστολή,  οι Χριστιανοί στην Ιουδαία είχαν πολλές δοκιμασίες. 

Μεταξύ αυτών ήταν η πείνα, ο διωγμός  και η αρπαγή των υπαρχόντων τους.

Χρειάζονταν βοήθεια.

Στην πρώτη του επιστολή, ο Παύλος  είχε παροτρύνει τους Κορίνθιους να βάλουν στην άκρη κάποια χρήματα  για να βοηθήσουν τους αδελφούς στην Ιουδαία.  Λίγο αργότερα, όταν ο Παύλος έγραψε τη δεύτερη θεόπνευστη επιστολή του προς τους Κορινθίους,  τους πρότρεψε να ετοιμάσουν τις δωρεές τους.

Έχοντας όλα αυτά υπόψη,  ότι έπρεπε να δώσουν, να κάνουν κάποιες θυσίες  και να βοηθήσουν τους άλλους, ας διαβάσουμε το εδάφιο 2 Κορινθίους 8:12: (2 Κορινθίους 8:12) Διότι αν υπάρχει πρώτα η προθυμία, είναι ιδιαίτερα ευπρόσδεκτη σύμφωνα με ό,τι έχει κανείς, όχι σύμφωνα με ό,τι δεν έχει.

  Εδώ ο Παύλος μιλάει για θυσίες που είναι ευπρόσδεκτες στον Ιεχωβά  και για θυσίες που δεν είναι ευπρόσδεκτες σε αυτόν.

Ποια είναι η διαφορά;

Για να το φανταστούμε λίγο.

Φανταστείτε μια οικογένεια με μικρά παιδιά στην Κόρινθο—ο πατέρας, η μητέρα και τα παιδιά.

Ο πατέρας ακούει την επιστολή του Παύλου που διαβάζεται στην εκκλησία  και ενθουσιάζεται πολύ.

Θέλει να βοηθήσει τους αδελφούς στην Ιουδαία.  Όταν γυρίζουν στο σπίτι, το συζητάει με τη γυναίκα του.

Της λέει: «Βάζαμε λίγα χρήματα στην άκρη για να κάνουμε κάποιες εργασίες στο σπίτι  και για να αγοράσουμε άλλο ένα γαϊδουράκι.

Αλλά σκέφτηκα να πάρω αυτά τα χρήματα  για να συνεισφέρω για τους αδελφούς στην Ιερουσαλήμ που έχουν ανάγκη».

Τι λέτε; Πιστεύετε ότι αυτή η θυσία θα ήταν ευπρόσδεκτη;

Ναι. Είναι θυσία  —αυτός και η οικογένειά του συνεισφέρουν χρήματα για να βοηθήσουν άλλους—  αλλά είναι σύμφωνα με ό,τι έχει η οικογένεια.

Αυτή η θυσία θα ήταν ασφαλώς εξαιρετικά πολύτιμη για τον Ιεχωβά.

Φανταζόμαστε με πόσο ενθουσιασμό θα στήριξε όλη η οικογένεια αυτή την απόφαση!

Ας φανταστούμε όμως τώρα μια άλλη οικογένεια στην ίδια εκκλησία.  Ο σύζυγος γυρίζει στο σπίτι και λέει:  «Ξέρω ότι δεν έχουμε χρήματα στην άκρη,  αλλά σκέφτηκα να χρησιμοποιήσουμε τα χρήματα που έχουμε για να αγοράσουμε τρόφιμα  για τις επόμενες δύο εβδομάδες ως συνεισφορά για τους αδελφούς στην Ιερουσαλήμ που έχουν ανάγκη».

Τι θα λέγατε τώρα; Πιστεύετε ότι αυτή είναι ευπρόσδεκτη θυσία;

Το κίνητρο είναι το ίδιο καλό, ο σκοπός το ίδιο καλός,  ακόμα και το ποσό μπορεί να είναι το ίδιο.

Αλλά είναι η θυσία ευπρόσδεκτη; Όχι.

Γιατί; Επειδή δεν είναι σύμφωνα με ό,τι έχουν.

Ο Ιεχωβά δεν θέλει να στερήσει ο πατέρας το φαγητό από τα παιδιά του.

Τον φαντάζεστε να εξηγεί την απόφασή του στην οικογένειά του;

Ο πατέρας έχει τη θεόδοτη ευθύνη να τρέφει την οικογένειά του.

Ο Παύλος λέει: “Δώστε σύμφωνα με ό,τι έχετε”.

Ποιο είναι το δίδαγμα για εμάς;

Πώς μας βοηθάει αυτό να διατηρούμε ισορροπία  και να βάζουμε τις σωστές προτεραιότητες;

Οι θυσίες μας είναι ευπρόσδεκτες στον Ιεχωβά  αν δίνουμε σύμφωνα με ό,τι έχουμε.

Αλλά οι θυσίες μας δεν θα είναι ευπρόσδεκτες  αν προσπαθούμε να δώσουμε παραπάνω από ό,τι έχουμε.

Πώς θα το εφαρμόζαμε αυτό;

Υπάρχουν πράγματα τα οποία ο Ιεχωβά λέει ότι δεν είναι διαπραγματεύσιμα.

Ποια είναι μερικά από αυτά;

Ένα από αυτά είναι η σχέση μας με τον Ιεχωβά.

Ο Ιεχωβά αναμένει να κρατάμε ισχυρή αυτή τη σχέση  ξεχωρίζοντας χρόνο για σημαντικές δραστηριότητες όπως να προσευχόμαστε τακτικά,  να διαβάζουμε και να στοχαζόμαστε τη Γραφή,  να παρακολουθούμε και να συμμετέχουμε στις συναθροίσεις  και να συμμετέχουμε με ζήλο στη διακονία.

Οπότε, το έργο που προσφέρουμε στην οργάνωση δεν πρέπει ποτέ  να παραγκωνίζει τις πνευματικές δραστηριότητες που μας κρατούν κοντά στον Θεό.  Αυτή η θυσία δεν θα ήταν ευπρόσδεκτη στον Ιεχωβά.

Ένα άλλο πράγμα είναι οι οικογενειακές μας ευθύνες.

Ο Ιεχωβά αναμένει να φροντίζουμε την οικογένειά μας,  όχι μόνο υλικά και σωματικά, αλλά και πνευματικά και συναισθηματικά.

Άρα, πρέπει να αφιερώνουμε χρόνο στην οικογένεια  —να κάνουμε οικογενειακή λατρεία, να πηγαίνουμε στο έργο και να ψυχαγωγούμαστε μαζί.

Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να επιτρέπουμε στο έργο που προσφέρουμε στην οργάνωση  να παρεμβαίνει στον χρόνο που χρειαζόμαστε για να φροντίσουμε την οικογένειά μας.  Αυτό δεν θα ήταν ευπρόσδεκτο στον Ιεχωβά.

Ένα άλλο πράγμα είναι η υγεία μας.

Ο Ιεχωβά αναμένει να τον υπηρετούμε ολόψυχα.

Αυτό περιλαμβάνει να κάνουμε όλα όσα μας επιτρέπει η υγεία μας.

Γι’ αυτό, κάνουμε όλα όσα μπορούμε για να έχουμε καλή υγεία  —τρώμε σωστά, κοιμόμαστε αρκετά και ασκούμαστε τακτικά.

Και πάλι, δεν πρέπει να επιτρέπουμε στο έργο που προσφέρουμε στην οργάνωση  να μας κάνει να παραμελούμε την υγεία μας.

Αυτό δεν θα ήταν ευπρόσδεκτο στον Ιεχωβά.

Αντιλαμβάνεστε το σημείο;

Τι θα μας βοηθάει να βάζουμε τις σωστές προτεραιότητες;

Θυμηθείτε και πάλι την αρχή που υπάρχει εδώ στη 2 Κορινθίους 8:12.

Ο Ιεχωβά στην ουσία μάς λέει: “Να μου δίνετε σύμφωνα με αυτό που έχετε,  όχι σύμφωνα με αυτό που δεν έχετε.

Και αυτό θα είναι ιδιαίτερα ευπρόσδεκτο σε εμένα”.

Βέβαια, ξέρουμε ότι, παρότι έχουμε βάλει τις σωστές προτεραιότητες,  συνεχίζει να είναι δύσκολο να διατηρούμε την ισορροπία.

Η ισορροπία δεν είναι κάτι που το απέκτησες μια φορά και το κρατάς για πάντα.

Όχι, είναι σαν να περπατάς πάνω σε ένα σχοινί  και να πρέπει συνεχώς να συντονίζεις τις κινήσεις σου για να κρατάς την ισορροπία σου.

Το ίδιο είναι και για να κρατήσουμε την ισορροπία στη ζωή μας.

Ξέρω ότι είναι συνεχής αγώνας για εμένα  και φαντάζομαι ότι είναι το ίδιο δύσκολο και για εσάς.

Έχουμε υπέροχα άρθρα στα έντυπά μας που μας βοηθούν να διαχειριζόμαστε τον χρόνο μας.

Ακούστε δύο: Το <i>Ξύπνα!,</i> Απρίλιος 2010,  στη σελίδα 7, έχει το άρθρο «20 Τρόποι για να Δημιουργήσετε πιο Πολύ Χρόνο»,  και το <i>Ξύπνα!,</i> Φεβρουάριος 2014, στη σελίδα 6,  το άρθρο «Πώς να Επενδύετε τον Χρόνο σας Σοφά».

Με βάση αυτά μπορείτε να κάνετε περισσότερη έρευνα  για το πώς να βάζετε τις σωστές προτεραιότητες και να κρατάτε την ισορροπία.

Ένα δεύτερο πράγμα που θα μας βοηθάει να κρατάμε την ισορροπία μας είναι το εξής:

Να μη συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους.  Πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που κάνουν περισσότερα στην υπηρεσία του Ιεχωβά από εμάς.

Και αν αρχίσουμε να συγκρίνουμε τον εαυτό μας μαζί τους  ή να νιώθουμε ότι αυτοί είναι πιο ευπρόσδεκτοι στον Ιεχωβά,  μπορεί να χάσουμε όχι μόνο την ισορροπία μας αλλά και τη χαρά μας.

Σχετικά με αυτό το ζήτημα, να μη συγκρίνουμε,  μου έρχονται στο μυαλό οι προφήτες Δανιήλ, Ιεζεκιήλ και Ιερεμίας.

Όπως θα θυμάστε, αυτοί οι άντρες έζησαν την ίδια εποχή,  αλλά είχαν πολύ διαφορετικές περιστάσεις μεταξύ τους.

Ο Δανιήλ βρισκόταν στην αυλή του βασιλιά στη Βαβυλώνα.

Ναι, κάποιες φορές αντιμετώπιζε διωγμό και δυσκολίες.

Αλλά παράλληλα ήταν και αξιωματούχος του βασιλιά.

Είχε λάβει ειδική εκπαίδευση για τη θέση του.

Οπότε μάλλον τα πράγματα ήταν σχετικά εύκολα για εκείνον.

Ο Ιεζεκιήλ ζούσε μαζί με άλλους εξορίστους  σε μια κοινότητα «δίπλα στον ποταμό Χεβάρ».

Σε γενικές γραμμές, η κατάσταση ήταν αρκετά σταθερή εκεί.

Θυμάστε, οι εξόριστοι Ιουδαίοι είχαν κάποιες ελευθερίες.  Είχαν χτίσει σπίτια, είχαν κάνει οικογένειες, είχαν φτιάξει τη ζωή τους εκεί  και είχαν γίνει επιδέξιοι σε διάφορες τέχνες.

Φαίνεται λοιπόν ότι μάλλον είχαν μια σχετικά ήρεμη ζωή.  Και ήταν και ο Ιερεμίας. Αυτός βρισκόταν στην Ιερουσαλήμ.

Από ό,τι ξέρουμε, πάντα κάποιος προσπαθούσε να τον σκοτώσει.

Τον περισσότερο καιρό είτε κρυβόταν είτε ήταν υπό κράτηση.  Το ερώτημα είναι: Μήπως οι διαφορετικές περιστάσεις που είχαν στους διορισμούς τους  έδειχναν ότι ο Ιεχωβά αγαπούσε ή ευνοούσε τον έναν περισσότερο από τον άλλον;

Όχι βέβαια! Ήταν απλώς ένας διορισμός.

Ο Ιεχωβά ήθελε έναν προφήτη στην Ιερουσαλήμ,  έναν μαζί με τους εξορίστους στη Βαβυλώνα  και έναν άλλον στην αυλή του βασιλιά.

Ο κάθε προφήτης είχε πάρει έναν διορισμό.

Μπορείτε να φανταστείτε πόσο αντιπαραγωγικό θα ήταν  για καθέναν από αυτούς τους τρεις  να κρίνει την αξία του με βάση τον διορισμό του  ή να συγκρίνει τον εαυτό του με τους άλλους δύο;  Θα μπορούσε να συμβεί. Για σκεφτείτε:

Ο Ιεζεκιήλ και ο Ιερεμίας θα μπορούσαν να σκεφτούν τον Δανιήλ  και να πουν: “Α, αυτός έχει άμεση πρόσβαση στον βασιλιά.  Ζει εκεί όπου παίρνονται όλες οι μεγάλες αποφάσεις. Είναι στο κέντρο των εξελίξεων.

Μπορεί να χρησιμοποιήσει την επιρροή του για να βοηθήσει τον λαό του Ιεχωβά.

Τι προνόμιο θα ήταν αυτό! Μακάρι να ήμουν εγώ εκεί!”

Ή ο Δανιήλ και ο Ιερεμίας θα μπορούσαν να σκέφτονται τον Ιεζεκιήλ  και να νιώθουν ότι θα ήθελαν να είναι στη θέση του:

“Τουλάχιστον θα είχαμε μια σχετική ελευθερία με τους εξορίστους.

Θα μπορούσαμε να ενθαρρύνουμε τους ομοπίστους μας,  να βοηθήσουμε άλλους να μάθουν για τον Ιεχωβά”.  Ή, όσο απίστευτο και αν φαίνεται, ο Δανιήλ και ο Ιεζεκιήλ θα μπορούσαν να σκέφτονται τον Ιερεμία  και να λένε: “Ναι, είναι δύσκολα τα πράγματα, αλλά εκεί θα θέλαμε να είμαστε.  Βρίσκεται στην πρώτη γραμμή. Διακινδυνεύει τη ζωή του για τον Ιεχωβά και το έθνος.

Εκεί είναι η πραγματική δράση”.

Διαφορετικοί διορισμοί, διαφορετικές περιστάσεις,  διαφορετικές τοποθεσίες—αλλά ήταν όλοι τους πολύτιμοι για τον Ιεχωβά.

Ποιο είναι το δίδαγμα;

Το δίδαγμα είναι ότι πρέπει να προσέχουμε  να μη συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους.  Είναι καλό να βλέπουμε αν μπορούμε να μιμηθούμε το παράδειγμα άλλων και να ωφεληθούμε από αυτό,  αλλά πρέπει να προσέχουμε να μην αρχίσουμε να αξιολογούμε όσα κάνουμε για τον Ιεχωβά  με βάση αυτά που κάνουν κάποιοι άλλοι.

Αυτό θα μπορούσε να μας κάνει να χάσουμε τη χαρά μας, την ισορροπία μας  και να πέσουμε στην παγίδα να κάνουμε πράγματα για λάθος λόγους.  Και τώρα πάμε στο τελευταίο μας σημείο:

Να θυμόμαστε τι είναι σημαντικό για τον Ιεχωβά.

Οι περιστάσεις στη ζωή αλλάζουν.  Όπως αναφέραμε, μπορεί στο παρελθόν να ήμασταν εξαιρετικά πολυάσχολοι στην υπηρεσία του Ιεχωβά.

Αλλά εξαιτίας της κατάστασης του κόσμου αυτό μπορεί να άλλαξε.

Ή μπορεί να άλλαξαν άλλες περιστάσεις στη ζωή μας.

Μήπως αυτό άλλαξε και το πώς νιώθει ο Ιεχωβά για εμάς;

Όχι. Πώς το ξέρουμε;

Τι είναι σημαντικό για τον Ιεχωβά;  Τι κάνει εσάς “ιδιαίτερα ευπρόσδεκτους” στον Ιεχωβά;

Ας ανοίξουμε τη Γραφή μας στις Πράξεις 10:34, 35: (Πράξεις 10:34, 35) Τότε ο Πέτρος άρχισε να μιλάει και είπε: «Τώρα καταλαβαίνω πραγματικά ότι ο Θεός δεν είναι προσωπολήπτης, ³⁵ αλλά σε κάθε έθνος όποιος τον φοβάται και κάνει το σωστό είναι ευπρόσδεκτος σε αυτόν.

  Να φοβάστε τον Ιεχωβά.

Να κάνετε το σωστό.  Να υπακούτε στις εντολές του. Αυτό είναι.

 Αυτό είναι που μας κάνει ευπρόσδεκτους στον Ιεχωβά.

Κάποιες φορές, περιπλέκουμε εμείς τα πράγματα  και θεωρούμε ότι οι ευθύνες μας —το πώς χρησιμοποιούμαστε,  πού μας έχει ζητηθεί να υπηρετήσουμε —είναι αυτές που καθορίζουν την αξία μας.

Ο Ιεχωβά δεν βλέπει έτσι τα πράγματα.

Ένα εδάφιο που έχει βοηθήσει εμένα είναι το Εκκλησιαστής 3:10: (Εκκλησιαστής 3:10) Είδα τις ασχολίες τις οποίες έδωσε ο Θεός στους γιους των ανθρώπων για να είναι απασχολημένοι.

  Οι «ασχολίες» είναι οι δραστηριότητές μας, αυτά που κάνουμε.

Και ο Ιεχωβά μάς έχει δώσει έργο για να είμαστε απασχολημένοι.  Όποτε το διαβάζω αυτό, σκέφτομαι γονείς με τα παιδάκια τους.  Τα πηγαίνουν το απόγευμα στην παραλία, και τι κάνουν;

Τους δίνουν μερικά παιχνίδια και τα αφήνουν να παίζουν. Γιατί;

Για να είναι απασχολημένα.

Κατά κάποιον τρόπο, αυτό κάνει και ο Ιεχωβά με εμάς.

Αν το σκεφτείτε, ο Ιεχωβά δεν μας χρειάζεται για να κάνει το έργο.

Μπορεί να κάνει το έργο του χωρίς εμάς,  αλλά μας τιμάει και μας επιτρέπει να συμμετέχουμε.

Μας δίνει ένα έργο που έχει νόημα.

Προσέξτε τι λέει παρακάτω

στο εδάφιο Εκκλησιαστής 3:13: (Εκκλησιαστής 3:13) καθώς επίσης ότι ο καθένας πρέπει να τρώει και να πίνει και να χαίρεται για όλη τη σκληρή εργασία του. Αυτό είναι δώρο Θεού.

  Ό,τι έργο μας αναθέτει ο Ιεχωβά είναι δώρο από εκείνον.

Είναι λογικό να μας έχει δώσει ο Ιεχωβά ένα δώρο  που μας γεμίζει άγχος ή μας δημιουργεί ταλαιπωρίες;

Όχι. Ο Ιεχωβά θέλει να απολαμβάνουμε το έργο μας.

Εμείς είμαστε που μπορεί να καθόμαστε  και να στενοχωριόμαστε επειδή θεωρούμε ανώτερα ή καλύτερα  κάποια προνόμια ή κάποιους τόπους διορισμού—  πού θα είμαστε στην άμμο και με ποια παιχνίδια θα παίξουμε.

Τι είναι σημαντικό για τον Ιεχωβά;

Προσέξτε το τελευταίο μας εδάφιο στον Εκκλησιαστή 12:13: (Εκκλησιαστής 12:13) Το συμπέρασμα λοιπόν, αφού ακούστηκαν όλα, είναι: Να φοβάσαι τον αληθινό Θεό και να τηρείς τις εντολές του, επειδή αυτή είναι όλη η υποχρέωση του ανθρώπου.

 Να φοβάστε τον Ιεχωβά. Να τηρείτε τις εντολές του.  Το θέμα είναι να υπηρετείτε τον Ιεχωβά.

Κάντε το καλύτερο που μπορείτε. Να είστε ισορροπημένοι.

Να δίνετε σύμφωνα με ό,τι έχετε.

Αυτά είναι τα σημαντικά πράγματα.

Και αν τα κάνετε αυτά, όποιες και αν είναι οι προσωπικές σας περιστάσεις,  θα συνεχίσετε να είστε “ιδιαίτερα ευπρόσδεκτοι” στον Ιεχωβά.

Τώρα, ας δούμε κάποιες καταστάσεις  που μας δυσκολεύουν να διατηρούμε την ισορροπία μας.  Στο ακόλουθο βίντεο, προσέξτε πώς οι δύο πρωταγωνιστές  διατήρησαν την ισορροπία τους.

Κυρία Κουόν;  Κυρία Κουόν;  -Ω, με συγχωρείτε. -Η Κυρία Κουόν;  -Είμαι πολύ πιασμένη σήμερα. -Δεν πειράζει. Με την ησυχία σας.  Μπορείτε λοιπόν να κάνετε σκαπανικό τον άλλον μήνα; Σίγουρα θα νιώσετε μεγάλη χαρά ...

-Αδελφέ Τζου! Αδελφέ Τζου! -Πες μου, αδελφή Κουόν.  -Σε παρακαλώ. Μου δίνεις και εμένα μία; -Ναι, βέβαια. Μισό λεπτό.

Αδελφέ Τζου, έχω πολλά ραντεβού με γιατρούς τον άλλον μήνα, αλλά ίσως —  -ΟΚ. -Ναι.

Σου έγραψα κάτι που μπορεί να σε βοηθήσει όταν τη συμπληρώσεις.  -Α, ωραία. -Ορίστε.  -Σ’ ευχαριστώ. -Σε δύο μήνες θα έχουμε τον επίσκοπο περιοχής.  -Και μπορείς να κάνεις μόνο 30 ώρες τότε. -Α, ωραία.  -Αδελφέ Τζου; -Γεια σου, αδελφέ Λι.  -Γεια σου, αδελφή Κουόν. -Γεια σου, αδελφέ Λι.  Αν και τελευταία στιγμή, τα έκανες υπέροχα τα μέρη σου.

Από ό,τι φαίνεται, όλοι λείπουν.

Γεια σου, αδελφή Κουόν.

Θα μπορούσες να κάνεις κάτι;  Σου γράφω τι χρειάζομαι. Γεια σου, αδελφή Τζου.  Αν θέλεις να γίνει κάτι, δώσ’ το σε κάποιον που έχει να κάνει πολλά.

Είσαι πάντα πρόθυμος.

Η Άννα και εγώ νιώθαμε ότι είχαμε φορτωθεί πολύ.

Αδελφέ Τζου, έχεις ένα λεπτό;

Χρειάζομαι τη βοήθειά σου.

Και ο αδελφός Κιμ ήθελε βοήθεια στους τομείς.

Φυσικά, μας άρεσε που κάναμε πολλά μέσα στην εκκλησία.

Ναι, αδελφέ Κιμ; Μισό λεπτό.  Ο αδελφός Κιμ, θέλει να μου πει κάτι για τους τομείς. Δεν θα πάρει πολύ.

Ναι, αχά.

Μάλιστα.

Ναι, καταλαβαίνω.

ΟΚ, καλή ιδέα.

Άλλα πιο σημαντικά πράγματα είχαμε αρχίσει να τα παραμελούμε.

Πού κατάντησα!

Κάθε μέρα ραντεβού με γιατρούς.  Έχω πάρα πολλά τον άλλον μήνα, και αν τα ακυρώσεις,  άντε να βρεις ξανά...

Πώς θα καταφέρω να βγάλω τις ώρες;  Α, κάτι μου έγραψε εδώ.  «Σκέψου με προσευχή το εδάφιο 2 Κορινθίους 8:12».  «Αν υπάρχει η προθυμία ...  [εγώ είμαι πρόθυμη] ...  σύμφωνα με ό,τι έχει κανείς, όχι σύμφωνα με ό,τι δεν έχει».

Ο Ιεχωβά ήθελε να θυσιάζουν οι Ισραηλίτες τα καλύτερα,  αλλά φαντάσου τι θα γινόταν αν έδιναν περισσότερα από όσα μπορούσαν.

Χμ, σαν να βλέπω την αντίδραση.

Μπαμπά! Πού πήγαν όλα τα πρόβατα;

Όλα; Και τώρα πώς θα ζήσουμε;

Όχι. Δεν ήθελε να θυσιάζουν τόσο πολλά  που να μην έχουν μετά να θρέψουν την οικογένειά τους.

Δεν μπορώ να ακυρώσω τα ραντεβού.

Αλλά σε δυο μήνες, που δεν θα έχω τόσα  και θα έρθει και ο επίσκοπος περιοχής, ίσως μπορώ να βάλω αυτόν τον στόχο.

Καταλαβαίναμε ότι φορτωνόμασταν υπερβολικά.  Αλλά μπορούσαμε να πούμε όχι; Αναζητήσαμε την άποψη του Ιεχωβά.

Γιατί γελάς;

Έγραψα κάτι στην αδελφή Κουόν, που νομίζω  ότι είναι τέλειο και για εμάς—2 Κορινθίους 8:12.  «Σύμφωνα με ό,τι έχει κανείς»—  -Ό,τι ισχύει και με τις συνεισφορές μας. -Ακριβώς.

Γλυκιά μου, θα ήθελε ο Ιεχωβά να βάλουμε χρέος  για να κάνουμε μια τεράστια συνεισφορά που δεν μπορούμε;  -Αμήν. -Αμήν.

Σκεφτόμουν ότι το εδάφιο που μόλις διαβάσαμε...

Είναι ο αδελφός Κιμ Σι-Γιουνγκ.  -Για τους τομείς πάλι; -Ναι.

Αλλά θα του πω ότι θα τον πάρω μετά την οικογενειακή λατρεία.

Δεν μπορούμε να δώσουμε κάτι που δεν έχουμε.

Ούτε πρέπει να παραμελούμε το πνευματικό μας πρόγραμμα,  ακόμη και για θεοκρατικά προνόμια.

Δείτε αυτή την υπόσχεση στη Γραφή.

Δεν είναι πανέμορφα αυτά τα λουλούδια;

Μου αρέσει πολύ αυτή η εποχή.

Σας ευχαριστώ πολύ και τους δύο που με βοηθάτε αυτόν τον μήνα.

Πόσο ωραία νιώθουμε που βρήκαμε τις ισορροπίες μας  και που ξέρουμε ότι δίνουμε στον Ιεχωβά όλα όσα μπορούμε.

Πώς ένιωσαν ο αδελφός και η αδελφή μας  όταν έβαλαν προτεραιότητες που ήταν σωστές για αυτούς;

Δεν αποκαρδιώθηκαν που δεν μπορούσαν να κάνουν περισσότερα.

Όχι, ένιωσαν όμορφα, επειδή ήξεραν ότι έδιναν στον Ιεχωβά όλα όσα μπορούσαν.

Τώρα, ας δούμε μια άλλη κατάσταση.

Αφού είχε υπηρετήσει ως τακτική σκαπάνισσα πολλά χρόνια,  η Σάρον Χολ δεν μπορούσε να συνεχίσει την ολοχρόνια υπηρεσία.

Αλλά παρ’ όλα αυτά ήθελε να δώσει κάτι το ιδιαίτερο στον Ιεχωβά.

Άρχισα σκαπανικό το 1978, αμέσως μετά το σχολείο.

Αλλά μετά από 17 χρόνια, έπρεπε να σταματήσω γιατί δεν μπορούσα να ανταποκριθώ στις ώρες.

Σε μια συνέλευση, είδα μερικές αδελφές  να κάνουν διερμηνεία του προγράμματος στη νοηματική γλώσσα.

Σκέφτηκα λοιπόν ότι, αν και δεν μπορούσα να συνεχίσω το σκαπανικό,  μπορούσα να κάνω κάτι περισσότερο για τον Ιεχωβά μαθαίνοντας νοηματική,  και έτσι ξεκίνησα.

Επειδή ήμουν βαθιά ευγνώμων στον Ιεχωβά για όλα όσα είχε κάνει για μένα,  ξανάρχισα το σκαπανικό τον Σεπτέμβριο του 2009.

Και είχα πλέον την ευλογία να κάνω σκαπανικό στον αγρό της νοηματικής.

Μια μέρα, γνώρισα τη Σεσίλια.

Πάσχει από ένα γενετικό σύνδρομο, το Σύνδρομο Άσερ,  το οποίο προκαλεί κώφωση, περιορίζει το οπτικό πεδίο  και με τον καιρό μπορεί να προκαλέσει τύφλωση.

Αυτή η αναπηρία,  την έκανε πάρα πολύ ντροπαλή, οπότε ήταν δύσκολο να επικοινωνήσεις μαζί της.

Ξεκινήσαμε μελέτη τον Οκτώβριο του 2009  και πολύ γρήγορα άρχισε να παρακολουθεί τις συναθροίσεις.  Την έπαιρνα με το αυτοκίνητο για τις συναθροίσεις και μετά τη γύριζα στο σπίτι.  Εγώ έμενα πέντε λεπτά από την Αίθουσα Βασιλείας, αλλά εκείνη μισή ώρα μακριά.

Μετά από λίγο κατάλαβα ότι, για να κάνει πρόοδο,  έπρεπε να κάνει και εκείνη προσπάθειες για να έρχεται στις συναθροίσεις.

Στη γειτονιά που έμενε η Σεσίλια ήταν εύκολο να βρει ταξί.

Μπορούσε να πάει με αυτό στο τρένο  και μετά έπρεπε να αλλάξει δύο τρένα για να φτάσει στην αίθουσα.

Της έπαιρνε λοιπόν μιάμιση με δυο ώρες για να έρθει και άλλο τόσο για να γυρίσει.

Επίσης, η περιοχή που ζούσε ήταν πολύ κακόφημη.

Είχε πολλές συμμορίες.

Αλλά ήξερα ότι η Σεσίλια ήταν αρκετά δυναμική  και αρκετά ανεξάρτητη, παρότι ήταν ντροπαλή και διστακτική,  και μπορούσε να έρχεται μόνη της στις συναθροίσεις.

Η Σεσίλια παρακολουθούσε τακτικά τις συναθροίσεις,  αλλά φορούσε παντελόνι αντί να φοράει φούστα.  Το κουβέντιασα λοιπόν με τη Νάνσι, μια αδελφή που ερχόταν  τις περισσότερες φορές μαζί μου στη μελέτη,  για να βρούμε μαζί έναν τρόπο να τη βοηθήσουμε να κάνει την αλλαγή που έπρεπε.  Για έναν χρόνο περίπου, της δείχναμε διακριτικά εικόνες,  εξετάζαμε Βιβλικές αρχές,  αλλά τελικά κατάλαβε το σημείο.

Ένα από τα σαββατοκύριακα που έμενε στο σπίτι μου,  μπήκα στο δωμάτιό της και είδα απλωμένα πάνω στο κρεβάτι  μια φούστα και μια μπλούζα που είχε πάρει για τη συνάθροιση.

Ευχαρίστησα τον Ιεχωβά γιατί επιτέλους η υπομονή μας ανταμείφθηκε.

Κάναμε όλες τις συναθροίσεις το Σάββατο  με ένα διάλειμμα ενδιάμεσα για φαγητό και παρέα.

Αλλά προσέξαμε ότι η Σεσίλια απομονωνόταν.

Για να εντυπώσουμε στη Σεσίλια την αρχή του εδαφίου Πράξεις 20:35,  μια αδελφή είχε μια ωραία ιδέα—  να τη βοηθήσουμε να φτιάξει κουλουράκια μια μέρα πριν τη συνάθροιση.  Η Σεσίλια πρόσφερε ντροπαλά τα κουλουράκια σε όλους στο μεσημεριανό διάλειμμα  και όλοι οι αδελφοί και οι αδελφές και οι ενδιαφερόμενοι  ανταποκρίθηκαν τόσο θερμά  που η Σεσίλια έπιασε το νόημα.

Πόσο χαρήκαμε που μετά από αυτό βγήκε από το καβούκι της.

Τον Ιούλιο του 2014,  η Σεσίλια έκανε την πρώτη της ομιλία  και τον ίδιο μήνα έγινε και ευαγγελιζόμενη.

Υπήρξαν δυσκολίες, ειδικά τον καιρό που μάθαινα τη νοηματική,  αλλά δυσκολεύτηκα ιδιαίτερα να καταλάβω τη νοοτροπία των κουφών,  το πώς σκέφτονται,  και επιπλέον είχα και κάποια οικονομικά προβλήματα.

Αλλά οι ευλογίες ξεπερνούν κατά πολύ  τις δυσκολίες και τις θυσίες.

Μια μέρα που δεν θα ξεχάσω ποτέ  είναι η μέρα που μου είπε ότι θέλει να βαφτιστεί.  Νιώθω πραγματικά τη Σεσίλια σαν κόρη μου,  και είμαι πολύ περήφανη για τη φοβερή πρόοδο που έχει κάνει στην αλήθεια.

Τον Οκτώβριο του 2015 βαφτίστηκε.

Έκλαψα από χαρά εκείνη τη μέρα.

Κάνω σκαπανικό εδώ και 28 χρόνια.

Και όλα αυτά τα χρόνια, ειδικά από τότε που ξανάρχισα (και με τη Σεσίλια)  με έχουν βοηθήσει πάρα πολλοί αδελφοί και αδελφές μέσα στην εκκλησία.  Έρχονταν μαζί μου στη μελέτη, έγιναν φίλοι με τη Σεσίλια,  έκαναν τη μελέτη όταν έλειπα.

Το σίγουρο είναι ότι μόνη μου δεν θα τα είχα καταφέρει.

Περισσότερο από όλους  με έχει βοηθήσει ο Ιεχωβά να καλλιεργήσω ιδιότητες όπως  η υπομονή, η εγκράτεια, η ταπεινοφροσύνη, η συμπόνια.

Ειλικρινά ένιωσα υπέροχα που έπαιξα έναν μικρό ρόλο  —ήταν μεγάλο προνόμιο για μένα—  να βοηθήσω τη Σεσίλια να μπει στην οικογένεια του Ιεχωβά.

Η απόφαση της Σάρον συνεπαγόταν θυσίες,  αλλά είχε ως αποτέλεσμα υπέροχες ευλογίες και για την ίδια και για τη Σεσίλια.

Ελπίζουμε ότι εσείς οι νεαροί αδελφοί μας απολαμβάνετε τη σειρά <i>Τα Εφηβικά μου Χρόνια.</i>

Ασχολείται με πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζετε.

Το επόμενο επεισόδιο ασχολείται με ένα από τα πιο σημαντικά ερωτήματα της ζωής.

Γιατί να πιστεύω στον Θεό;

Είχατε ποτέ και εσείς αυτό το ερώτημα,  παρότι διαβάζετε τη Γραφή και πηγαίνετε στις συναθροίσεις εδώ και χρόνια;

Ακούστε πώς εξηγούν κάποιοι συνομήλικοί σας τι έπεισε εκείνους  ότι υπάρχει Θεός.  Μια μέρα που είχαμε Φυσική, ο καθηγητής μας εντελώς ξαφνικά  άρχισε να μας μιλάει για την εξέλιξη.

Όταν ο καθηγητής μου με ρώτησε: «Γιατί;» —γιατί δεν πιστεύω στην εξέλιξη—  το μόνο που μπόρεσα να πω ήταν: «Επειδή είμαι Μάρτυρας του Ιεχωβά, και αυτό πιστεύουμε εμείς».

Πολλοί συμμαθητές μου πιστεύουν ότι η εξέλιξη είναι γεγονός.

Φαίνονται πολύ βέβαιοι για τις απόψεις τους.

Ένιωθα τα χέρια μου, τις παλάμες μου, να ιδρώνουν,  και είχα αγχωθεί πολύ.  Ένιωσα πολύ άσχημα. Είχα παραλύσει.

Ένιωθα ότι δεν μπορούσα να υπερασπιστώ την αλήθεια.

Γιατί να μην μπορώ να το εξηγήσω αυτό;

Μου ήταν τόσο εύκολο να εξηγήσω γιατί δεν χαιρετάμε τη σημαία,  γιατί δεν γιορτάζουμε γενέθλια.

Δεν καταλάβαινα γιατί δεν μπορούσα να εξηγήσω αυτό το θέμα.

Είχα αμφιβολίες.  Είχα κάποια ερωτηματικά:  “Υπάρχει όντως ο Θεός; Όσα λέει η Γραφή είναι αλήθεια;”

Όταν λοιπόν γύρισα στο σπίτι εκείνη τη μέρα,  πήγα στη μαμά μου και της είπα:  «Έγινε αυτό και αυτό στο σχολείο, και χρειάζομαι απαντήσεις».

Δεν ήξερα τι να κάνω, πώς να το χειριστώ.

Και επίσης οι γονείς μου δεν υπηρετούσαν τον Ιεχωβά.

Γι’ αυτό προσευχήθηκα στον Ιεχωβά να με βοηθήσει.

Καθίσαμε λοιπόν στο κομπιούτερ και μπήκαμε στο jw.org.

Η μαμά μου μού είπε να πληκτρολογήσω στο πλαίσιο αναζήτησης  ό,τι με προβλημάτιζε, ό,τι απορία είχα.

Έγραψα λοιπόν «εξέλιξη», και μου εμφάνισε το βιβλιάριο <i>Η Προέλευση της Ζωής.</i>

Όλα άρχισαν να μπαίνουν σε μια σειρά.

Λύθηκαν όλες μου οι απορίες.

Πήρα τις απαντήσεις που ήθελα.

Σε ένα βίντεο στο τμήμα «Απόψεις για την Προέλευση της Ζωής»,  μιλούσε για τον εγκέφαλο, για το πόσο περίπλοκος είναι ο εγκέφαλος.

Έχει δισεκατομμύρια νευρώνες που συνδέονται μεταξύ τους.  Μου έκανε τεράστια εντύπωση που ο εγκέφαλός μας κατευθύνει τις κινήσεις των χεριών μας,  των ποδιών μας, τις εκφράσεις του προσώπου μας.

Κάνουμε ένα σωρό πράγματα χάρη σε αυτό το υπέροχο μέρος του σώματός μας—τον εγκέφαλο.

Πήρα απαντήσεις σε αυτά ακριβώς τα ζητήματα  που δυσκολευόμουν να καταλάβω.  Και για κάθε ζήτημα, έλεγα: “Θυμάμαι που το έχω διαβάσει αυτό  σε μια <i>Σκοπιά</i> ή σε ένα βιβλίο που έχω μελετήσει”.

Αλλά το βιβλιάριο τα εξηγούσε με απλά λόγια  και με τρόπο που μπορούσα να τα καταλάβω εύκολα.  Εκείνη τη στιγμή ένιωσα σαν—  σαν να μου μιλάει ο Ιεχωβά μέσα από αυτό το βιβλιάριο.

Ένιωσα ότι αυτό ακριβώς χρειαζόμουν να διαβάσω.

Με έβγαλε από τη δύσκολη θέση.

Σκέφτηκα λοιπόν: “Ο εγκέφαλός μας δεν μπορεί να έγινε τυχαία.

Δεν μπορεί να προέκυψε από μια σύμπτωση.  Κάποιος τον δημιούργησε. Κάποιος τον σχεδίασε”.

Είχα όλα τα εφόδια όταν ξαναπήγα στο μάθημα της Φυσικής,  και είπα στον καθηγητή: «Είμαι έτοιμη να σας εξηγήσω το γιατί».

Μια μέρα λοιπόν είχαμε πάλι Φυσική  και ξαναήρθε το ζήτημα της εξέλιξης.

Αλλά αυτή τη φορά ήταν διαφορετικά.

Τώρα μπορούσα να υπερασπιστώ την πίστη μου στον Ιεχωβά.

Κατάλαβα ότι ο Ιεχωβά μάς δίνει πάντα τις απαντήσεις  σε κάθε ζήτημα, σε οτιδήποτε.

Αρκεί να είμαι εγώ πρόθυμη να τις βρω.

Όποτε λοιπόν έχω ερωτήματα, ψάχνω τις απαντήσεις.

 

Αλλά πρώτα προσεύχομαι στον Ιεχωβά.

Ο Ιεχωβά μάς το έχει κάνει πολύ εύκολο να βρούμε την αλήθεια.

Και είμαι εντελώς βέβαιος πως οτιδήποτε λέει εκείνος στη Γραφή  μπορούμε να το εμπιστευτούμε απόλυτα.

Όπως είδαμε, το σημαντικό, νεαροί μας,  δεν είναι απλώς να καταρρίπτετε την ιδέα της εξέλιξης.

Το ζήτημα είναι αν εσείς προσωπικά πιστεύετε στον Θεό.

Χρησιμοποιήστε “τη δύναμη της λογικής” σας  για να αποδείξετε στον εαυτό σας ότι όντως υπάρχει.

Και τώρα έχουμε τη μεγάλη χαρά να σας παρουσιάσουμε μια καινούρια σειρά.

Πολλοί από εμάς απολαμβάνουμε την επίσκεψη του επισκόπου περιοχής,  ειδικά το πώς ηγείται στη διακονία.  Πολλές φορές, ο επίσκοπος περιοχής μάς βοηθάει να εφαρμόζουμε εισηγήσεις από τον πιστό δούλο  για το πώς να επιτελούμε καλύτερα τη διακονία μας.

Αυτή η καινούρια σειρά παρουσιάζει έμπειρους επισκόπους περιοχής που κάνουν ακριβώς αυτό,  μας βοηθούν να ακονίσουμε τις δεξιότητές μας στο έργο μαθήτευσης.  Η σειρά έχει τον τίτλο <i>Το Σίδερο Ακονίζει το Σίδερο.</i>

Στο πρώτο επεισόδιο, ο Τέιλορ Μπόρνσαϊν  αναφέρει εισηγήσεις για το πώς θα καταφέρουμε να αρχίζουμε συζητήσεις.

Γεια σας. Είμαι ο Τέιλορ στη σειρά «Το Σίδερο Ακονίζει το Σίδερο».

Σήμερα θα εξασκηθούμε στο πώς να αρχίζουμε συζητήσεις  που μπορεί να οδηγήσουν σε μαρτυρία.

Πολλούς από εμάς αυτό μας τρομάζει. Γιατί;

Επειδή μόλις βλέπουμε κάποιον που θα θέλαμε να του μιλήσουμε,  αρχίζουμε να σκεφτόμαστε: “Τι θα του πω;

Πώς να δώσω μαρτυρία;” Ή “Πώς θα αντιδράσει;”

Και μπορεί να μας πιάνει τέτοιο άγχος και τέτοια νευρικότητα  για το πώς θα καταλήξει η συζήτηση ώστε να μην την ξεκινάμε καν.

Χρειάζεται όμως να θυμόμαστε κάτι.

Ο στόχος μας είναι απλώς να <i>αρχίσουμε</i> μια συζήτηση.

Αν λοιπόν αρχίσαμε τη συζήτηση, τα καταφέραμε  —πετύχαμε τον στόχο μας.

Μετά μπορούμε να χαλαρώσουμε και να δούμε αν θα οδηγήσει σε μαρτυρία.  Το <i>Φυλλάδιο Εργασίας Ζωή και Διακονία</i> του Σεπτεμβρίου 2018  μας δείχνει πώς μπορούμε και εμείς να αρχίζουμε συζητήσεις  όπως έκανε ο Ιησούς με τη Σαμαρείτισσα ]στο Ιωάννης, κεφάλαιο 4.

Όταν λοιπόν βλέπουμε κάποιον που θα θέλαμε να του μιλήσουμε,  ας έχουμε υπόψη μας τα εξής τρία βήματα:

Το πρώτο βήμα: Να είστε φιλικοί.

Αυτό μόνο. Να είμαστε φιλικοί.

Ίσως βέβαια έχουμε νευρικότητα.

Μπορούμε λοιπόν να κάνουμε μια γρήγορη προσευχή για θάρρος  και μετά να χαιρετήσουμε το άτομο φιλικά.  Μετά μπορεί να αναφέρουμε κάτι που παρατηρήσαμε:  να πούμε για τον καιρό, για τη μεγάλη ουρά στο σουπερμάρκετ,  για το ωραίο τους αυτοκίνητο ή κάτι άλλο ωραίο που παρατηρήσαμε.

Όταν ο Ιησούς άρχισε τη συζήτηση με τη Σαμαρείτισσα, σύμφωνα με το εδάφιο 7,  είπε απλώς (και σίγουρα το είπε με φιλικό τρόπο): «Δώσε μου να πιω».

Δεύτερο βήμα: Αφήστε τη συζήτηση να κυλήσει φυσικά.

Μην το πιέζετε.

Αν σταματήσει η συζήτηση και δεν δώσουμε μαρτυρία, δεν πειράζει.  Πετύχαμε τον στόχο μας. Αρχίσαμε μια συζήτηση.  Ξαναδοκιμάζουμε μια άλλη φορά.

Αν πάλι η συζήτηση συνεχιστεί,  ας έχουμε τον νου μας για να προχωρήσουμε στο τρίτο βήμα:

Να πούμε κάτι απλό σχετικά με την πίστη μας.

Εφτά εδάφια μεσολαβούν  από τη στιγμή που άρχισε ο Ιησούς τη συζήτηση με τη Σαμαρείτισσα μέχρι να της δώσει μαρτυρία.

Της είπε ότι είχε νερό που δίνει αιώνια ζωή.  Αλλά μέχρι να της το πει αυτό, δεν της έκανε κήρυγμα.  Την άφησε να μιλήσει, να εκφραστεί, και την άκουγε με προσοχή.

Με αυτά τα τρία βήματα υπόψη, περνάμε στην πράξη.  Θα εξασκηθούμε στο πώς να αρχίζουμε συζητήσεις που μπορεί να οδηγήσουν σε μαρτυρία.  Μαζί μας είναι συνδεδεμένες η Ταΐς και η Καρολίνα, που θα μας κάνουν μια παρουσίαση.

Πού θα προσπαθήσετε να ξεκινήσετε συζήτηση;  -Σε ένα πολυκατάστημα. -Ναι.

Είμαστε σε πορτογαλική εκκλησία, και ακούμε συχνά  ανθρώπους να μιλάνε πορτογαλικά όταν πάμε για ψώνια.

Υπέροχα. Ακούσατε λοιπόν τα τρία βήματα που θέλουμε να δοκιμάσουμε.

Αλλά πρώτα ας δούμε τι μπορεί να συμβεί αν πιέσουμε τη συζήτηση.

ΟΚ.  <i>Όι, τούτο μπεμ;</i> Άκουσα να μιλάς πορτογαλικά.  -Από πού είσαι; <i>-</i><i>Όι,</i> από το Ρίο ντε Τζανέιρο.

Εγώ είμαι από το Σάο Πάολο.  -Πόσον καιρό είσαι εδώ; -Τρεις μήνες.

Δύσκολη η προσαρμογή, ε; Ξέρεις, εμένα με βοήθησε πάρα πολύ η Αγία Γραφή όταν ήρθα εδώ.

Δεν θέλω να σε καθυστερήσω από τα ψώνια σου,  αλλά στον ιστότοπό μας μπορείς να διαβάσεις την Αγία Γραφή στα πορτογαλικά  και άλλα άρθρα που θα σε βοηθήσουν.

ΟΚ, ας κάνουμε μια παύση.  Ταΐς, ξέρω ότι σκόπιμα το πίεσες, αλλά πώς ένιωσες κάνοντάς το αυτό;

Ε, δεν μου φάνηκε ωραίο που έδωσα αμέσως μαρτυρία.  -Και κατάλαβα ότι και εκείνη ξαφνιάστηκε. -Σωστά.  Εσύ Καρολίνα, πώς ένιωσες;

Ωραία ξεκίνησε, αλλά πολύ γρήγορα ένιωσα άβολα.

Μμ, ναι. Τώρα θα μπορούσατε να μας δείξετε πώς θα ήταν  -...αν η συζήτηση κυλούσε πιο φυσικά; -ΟΚ.  <i>Όι, τούτο μπεμ;</i> Άκουσα να μιλάς πορτογαλικά.  -Από πού είσαι; <i>-</i><i>Όι,</i> από το Ρίο ντε Τζανέιρο.  Α, ωραία. Εγώ είμαι από το Σάο Πάολο. Κατάλαβα την προφορά σου.  -Με λένε Ταΐς. -Εμένα Καρολίνα.  -Χάρηκα. -Τέλεια!  -Πόσον καιρό είσαι εδώ; -Τρεις μήνες.  Εγώ τρία χρόνια. Ο πρώτος χρόνος ήταν ο πιο δύσκολος.  Και εμείς επιτέλους βρήκαμε δουλειά, αλλά σπίτι ακόμη δεν έχουμε βρει.

Η μετανάστευση είναι πιο δύσκολη από ό,τι φανταζόμασταν.  -Ω, λυπάμαι. Ήρθατε οικογενειακώς; -Με τον άντρα μου.  Τον γιο μας τον αφήσαμε στη μαμά μου. Μου λείπει πάρα πολύ.  Μμ, πολύ δύσκολο αυτό. Πρέπει όμως να στηριζόμαστε στον Θεό.

Εμένα αυτό ήταν που με βοήθησε να τα καταφέρω.

Δίκιο έχεις, αλλά ανησυχώ.

Δεν ξέρω τι θα κάνει για εμάς.

Εντάξει, μέχρι εδώ.

Πολύ ωραία, ευχαριστούμε.

Ταΐς, πώς είδες τη συζήτηση μέχρι εδώ;

Ε, ένιωσα ότι ήταν καλή στιγμή να πω κάτι για την πίστη μου.  Και εκείνη αρχίζει και μου ανοίγεται.  Ωραία, εξαιρετικά. Καρολίνα, εσύ;  Ήταν μια ωραία κουβέντα και, όταν ανέφερε τον Θεό, δεν φάνηκε παράξενο.  Σας ευχαριστούμε, αδελφές. Μάθαμε πολλά από τη συζήτησή σας.  Εμένα με βοήθησε. Ελπίζω να βοήθησε και εσάς.

Βάλτε στόχο να αρχίζετε συζητήσεις με αυτά τα τρία βήματα:

Να είστε φιλικοί, να συζητάτε φυσικά,  και μιλήστε για την πίστη σας στην κατάλληλη στιγμή.

Εξασκηθείτε στο σπίτι ή με έναν φίλο,  και ανακαλύψτε πώς «το σίδερο ακονίζει το σίδερο».

Τι υπέροχη παρουσίαση!

Σε επόμενα επεισόδια αυτής της σειράς,  θα δούμε και άλλους τρόπους για να βελτιώνουμε τις δεξιότητές μας στη διακονία.

Όλοι μας θέλουμε να είμαστε πηγή παρηγοριάς  και ενθάρρυνσης για τους αδελφούς μας.

Με αυτό το θέμα ασχολήθηκε πρόσφατα σε μια πρωινή λατρεία ο αδελφός Γουίλιαμ Τέρνερ.

Νομίζω όλοι συμφωνούμε ότι μας συγκινεί πολύ το ότι υπηρετούμε έναν Θεό παρηγοριάς.  Αυτός μας δίνει τόσες υπενθυμίσεις για να μας τονίσει ότι χρειάζεται να ενθαρρύνουμε,  να ενισχύουμε και να παρηγορούμε ο ένας τον άλλον.

Ειδικά τώρα στους καιρούς που ζούμε,  επειδή κανένας μας δεν ξέρει πλήρως  τι περνούν ή τι αντιμετωπίζουν οι αδελφοί μας εδώ στην οικογένεια Μπέθελ ή στις εκκλησίες μας.

Γι’ αυτό και είναι τόσο σημαντικό να έχουμε  και να δείχνουμε συμπόνια και κατανόηση ο ένας για τον άλλον.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς να μη δείχνουμε κατανόηση  και πώς να μην παρηγορούμε είναι των τριών παρηγορητών του Ιώβ.

Θα θυμάστε ότι, επειδή τους ένοιαζε κυρίως να τον κρίνουν και να τον διορθώσουν,  δεν διέθεσαν καθόλου χρόνο για να τον καταλάβουν  και να του δείξουν κατανόηση.

Μάλιστα, σε όλα όσα του είπαν,  από ό,τι λέει η αφήγηση, ούτε μία φορά δεν αποκάλεσαν τον Ιώβ με το όνομά του.  <i>Η Σκοπιά</i> έλεγε κάποτε το εξής για αυτούς τους παρηγορητές:  «Προφανώς έβλεπαν [τον Ιώβ] περισσότερο ως πρόβλημα, παρά ως άτομο».

Πώς ένιωσε άραγε ο Ιώβ με αυτή τη μεταχείριση;

Ας ανοίξουμε παρακαλώ τη Γραφή μας στον Ιώβ, στο κεφάλαιο 19,  και θα ακούσουμε εδώ τον ίδιο τον Ιώβ—Ιώβ 19:2.

Εδώ ο Ιώβ λέει: «Ως πότε θα με παροξύνετε  και θα με συντρίβετε με τα  λόγια σας;»

Πολύ λυπηρό!

Αντί να τον ενθαρρύνουν και να τον παρηγορήσουν,  εκείνοι οι τρεις φίλοι εκνεύρισαν τον Ιώβ,  τον συνέτριψαν και τον στενοχώρησαν.

Αυτό μας τονίζει ότι, αν δεν σκεφτούμε τι θα πούμε και τι θα κάνουμε,  αν δούμε τον αδελφό μας περισσότερο ως πρόβλημα παρά ως άτομο,  δεν θα μπορέσουμε να τον παρηγορήσουμε ή να του δώσουμε τη βοήθεια που ίσως χρειάζεται.

Ίσως συνεργαζόμαστε ή είμαστε μαζί στην εκκλησία  με κάποιον που έχει ελαττώματα ή χαρακτηριστικά που μας ενοχλούν,  και αυτά μπορεί να είναι όντως βάσιμες αιτίες ανησυχίας.

Αλλά αν στη σχέση μας με αυτό το άτομο το μόνο που βλέπουμε είναι αυτά τα πράγματα,  αν εστιάζουμε μόνο σε αυτά,  θα μας είναι πολύ δύσκολο να τον βλέπουμε ως πιστό συνεργάτη στην υπηρεσία του Ιεχωβά.

Το πιθανότερο είναι ότι θα τον βλέπουμε μόνο ως άτομο που είναι εμπόδιο στην εργασία μας,  ως άτομο που επηρεάζει την παραγωγικότητά μας και τη χαρά μας.

Και σίγουρα δεν θα νιώθουμε καλά  γιατί θα έχουμε αναπτύξει αρνητικά αισθήματα για τον αδελφό μας,  και το πιο πιθανό είναι ότι ο αδελφός μας θα αντιλαμβάνεται αυτή μας τη διάθεση.

Πώς θα τον επηρεάσει αυτό;

Όπως και τον Ιώβ, πιθανότατα θα τον στενοχωρήσει και θα τον ενοχλήσει.

Θα κάνουμε την ανησυχία του ακόμη μεγαλύτερη.

Προφανώς, κανένας μας δεν θέλει να κάνει τους αδελφούς μας να νιώθουν έτσι.

Γι’ αυτό και αξίζει να μιμηθούμε τον Παύλο στο πώς μίλησε στους Θεσσαλονικείς,  αποτελεί καλό παράδειγμα για εμάς.

Αν ρίξουμε μια ματιά στην εκκλησία της Θεσσαλονίκης,  ουσιαστικά από την αρχή, από τότε που ιδρύθηκε η εκκλησία,  οι αδελφοί και οι αδελφές αντιμετώπιζαν διωγμό.

Στις Πράξεις κεφάλαιο 17, λέει ότι οι φανατικοί Ιουδαίοι υποκίνησαν οχλοκρατική βία  και οι αδελφοί έβγαλαν τον Παύλο και τον Σίλα από την πόλη για την ασφάλειά τους.

Ένα άλλο ζήτημα που επηρέαζε την εκκλησία  ήταν ότι, από ό,τι φαίνεται, θρηνούσαν πολύ για αδελφούς τους που είχαν πεθάνει.  Σκεφτείτε λίγο τη γενική εικόνα. Υπάρχει μια πολύ καινούρια εκκλησία,  τους αδελφούς τούς πιέζει έντονα ο φοβερός διωγμός από τους έξω,  και μέσα στην εκκλησία νιώθουν πόνο από τον χαμό αγαπημένων τους προσώπων.

Χρειάζεται αυτή η εκκλησία παρηγοριά και ενθάρρυνση; Σίγουρα.  Είναι ενδιαφέρον όμως ότι, μέσα σε όλο αυτόν τον διωγμό και τη λύπη,  φάνηκε επίσης ότι εκείνοι οι Χριστιανοί  είχαν και κάποιες προσωπικές αδυναμίες και πάλευαν με αυτές.

Αν δείτε στην 1 Θεσσαλονικείς, κεφάλαιο 4,  έλαβαν τη συμβουλή να απέχουν από την πορνεία,  να αγαπούν ο ένας τον άλλον σε πληρέστερο βαθμό,  να κοιτάζουν τη δουλειά τους, να εργάζονται με τα χέρια τους.  Μετά, στο κεφάλαιο 5, να παραμένουν πνευματικά άγρυπνοι και να απέχουν από κάθε μορφή πονηρίας,  και να δώσουν προσοχή σε πολλά άλλα ζητήματα.

Τώρα, όλα αυτά τα ζητήματα ήταν βάσιμοι λόγοι ανησυχίας.

Μάλιστα, ο Παύλος πίστευε ότι ήταν τόσο επείγον να διορθωθούν  ώστε, λίγο μετά την πρώτη επιστολή, τους έστειλε και δεύτερη.

Αλλά πού θα εστίαζε ο Παύλος;

Θα εστίαζε στο πρόβλημα ή στα άτομα;

Ανοίξτε παρακαλώ στη 2 Θεσσαλονικείς, κεφάλαιο 1,  και προσέξτε πώς ξεκινάει ο Παύλος αυτό το κεφάλαιο.  Δεύτερη Θεσσαλονικείς 1,  και θα ξεκινήσουμε από το εδάφιο 3.

Λέει: «Οφείλουμε πάντοτε να ευχαριστούμε τον Θεό για εσάς, αδελφοί.

Έτσι πρέπει να κάνουμε,  επειδή η πίστη σας μεγαλώνει εξαιρετικά  και η αγάπη του καθενός σας αυξάνει μεταξύ σας.

Ως αποτέλεσμα, εμείς υπερηφανευόμαστε για εσάς μεταξύ των εκκλησιών του Θεού  λόγω της υπομονής και της πίστης σας σε όλους τους διωγμούς και τις αντιξοότητες που αντιμετωπίζετε».

Τι υπέροχο! Προσέξατε ότι ο Παύλος ξεκινάει με συγκεκριμένο έπαινο;

Ναι, υπήρχαν προβλήματα που έπρεπε να διορθωθούν,  αλλά ο Παύλος ξεκινάει με τις καλές τους ιδιότητες —με αυτά που έκαναν σωστά.

Μπορούμε και όλοι εμείς να κάνουμε το ίδιο προς τους αδελφούς μας;

Αντί να σκεφτόμαστε πρώτα τι κάνουν λάθος,  τι κάνουν σωστά; Τι εκτιμούμε σε αυτούς;

Δεν είναι πολύ καλύτερο να εστιάζουμε στα καλά τους χαρακτηριστικά;

Το όφελος από αυτό είναι ότι μας βοηθάει να αναπτύσσουμε  γνήσιο προσωπικό ενδιαφέρον για τους αδελφούς μας.

Επειδή, αν οι αδελφοί μας νιώσουν ότι τους νοιαζόμαστε πραγματικά,  στην ουσία θα είμαστε σε καλύτερη θέση να τους βοηθήσουμε  σε όποια ζητήματα χρειάζεται να διορθώσουν.

Και το προσωπικό ενδιαφέρον μπορεί να ξεκινήσει από κάτι πολύ απλό,  όπως το να δείχνουμε ότι υπολογίζουμε το άλλο άτομο.

Θυμάστε, οι ψευτοπαρηγορητές του Ιώβ ούτε το όνομά του δεν είπαν.  Αλλά ο νεαρός Ελιού, όταν του δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσει  (όταν απευθύνθηκε στον Ιώβ), χρησιμοποίησε με σεβασμό το όνομά του.

Στο Ιώβ 33:1, ο Ελιού είπε: «Ιώβ,  άκουσε, σε παρακαλώ, τα λόγια μου».  Και υπάρχουν και πολλά άλλα εδάφια στα οποία χρησιμοποιεί το όνομα του Ιώβ.  Θα συμφωνείτε ότι μερικές φορές είναι πολύ εύκολο (ειδικά για εμάς τους αδελφούς)  να μας ενδιαφέρει μόνο το πώς θα γίνει η δουλειά  —να είμαστε τόσο απορροφημένοι

από αυτό που έχουμε να κάνουμε  είτε εδώ στο Μπέθελ είτε στην εκκλησία—  που να μη θυμηθούμε καν να δείξουμε στο άτομο που έχουμε μπροστά μας ότι το υπολογίζουμε  ή ακόμη και να το χαιρετήσουμε.

Τι ωραία υπενθύμιση μας έδωσε ο Ελιού!

Ας ξαναπάμε τώρα στον Παύλο.

Αφού δίνει έπαινο στο πρώτο κεφάλαιο της Δεύτερης Θεσσαλονικείς,  ξεκινάει το κεφάλαιο 2 αυτής της επιστολής με τη λέξη «ωστόσο».

Εδώ τώρα υπάρχει αντίθεση, αλλάζει η φρασεολογία.

Ο Παύλος αρχίζει να ασχολείται με ένα πρόβλημα που είχαν μερικοί,  την εσφαλμένη άποψη για την παρουσία του Χριστού.  Διδασκόμαστε λοιπόν ότι ο Παύλος δεν «χρύσωσε το χάπι»,  δεν αγνόησε ζητήματα που έπρεπε να διορθωθούν. Τα χειρίστηκε.

Αλλά το έκανε με τέτοιον τρόπο ώστε να μπορούν ακόμη  να νιώθουν οι αδελφοί το στοργικό του ενδιαφέρον και τη φροντίδα του.

Μάλιστα, αν δείτε το εδάφιο 13,  θα προσέξετε ότι χρησιμοποιεί και πάλι τη λέξη «ωστόσο».  Αλλάζει πάλι,  αλλά αλλάζει για να ξαναπεί λόγια συμπόνιας, αγάπης  και παρότρυνσης προς τους αδελφούς του.

Ο Παύλος ήταν πεπεισμένος ότι οι αδελφοί του θα έκαναν το σωστό,  είχε απόλυτα θετική άποψη.  Ανακεφαλαιώνοντας, αν θέλουμε να είμαστε πηγή παρηγοριάς και ενθάρρυνσης για τους αδελφούς μας,  είναι πολύ σημαντικό να τους βλέπουμε,  όχι ως πρόβλημα, όχι ως εμπόδιο στην εργασία μας, αλλά ως συνεργάτες μας.  Και αντί να κρίνουμε, επαινούμε,  δείχνουμε γνήσιο προσωπικό ενδιαφέρον και τους υπολογίζουμε.

Και αν υπάρχει βάσιμη αιτία για ανησυχία,  ασχολούμαστε με αγάπη με αυτό που πρέπει να διορθωθεί.

Ας μας θυμούνται πάντα οι άλλοι για την ενθάρρυνση παρά για τις συμβουλές μας.

Αν καταφέρνουμε να το κάνουμε αυτό,  οι αδελφοί μας θα μας αγαπούν για το πώς τους φερόμαστε,  αλλά το κυριότερο θα μας αγαπάει και ο Ουράνιος Πατέρας μας,  ο Θεός της παρηγοριάς.  Στο πρόγραμμά μας είδαμε πόσο σημαντικό είναι να βάζουμε τις σωστές προτεραιότητες.

Αυτό είναι ιδιαίτερα σπουδαίο όταν είμαστε νεαροί,  γιατί έχουμε λάβει την προτροπή να δίνουμε στον Ιεχωβά τα καλύτερά μας χρόνια.

Όπως μας θυμίζει το νέο μας τραγούδι,  δεν θα το μετανιώσουμε ποτέ που το βάλαμε αυτό ως προτεραιότητα.

Πριν από χρόνια, απλά ήταν όλα.

Αγωνιζόσουν για το σωστό.

Μ’ απαντήσεις και πάντα στο έργο,  προσευχόσουν ανελλιπώς.

Μα ο χρόνος σ’ αλλάζει, κι ο κόσμος σ’ επηρεάζει.

Και ξαφνικά δεν είναι εύκολο τις πόρτες να χτυπάς.

Καθώς μεγαλώνεις, τη λογική διαμορφώνεις.  Τον Ιεχωβά μην αφήσεις. Τα ωραία είν’ μπροστά.  Δώσε στον Ιεχωβά τα πιο δυνατά, τα ωραία χρόνια.

Και έχεις να Του προσφέρεις τόσα πολλά.

Το ξέρεις πως γι’ Αυτόν είσαι θησαυρός.

Τώρα τα χρόνια πια έχουν περάσει.

Σε προκαλούν οι αλλαγές,  σε κυκλώνουν του φόβου στιγμές.

Στον Θεό, τι νιώθεις πες Του.

Πολλά θυσιάζεις, παίρνεις σοφά αποφάσεις  για τον Θεό και νιώθεις πάντα τη χαρά.

Και πια μεγαλώνεις, τη λογική διαμορφώνεις.  Τον Ιεχωβά μην αφήσεις. Τα ωραία είν’ μπροστά.  Δώσε στον Ιεχωβά τα πιο δυνατά, τα ωραία χρόνια.  Και έχεις να Του προσφέρεις τόσα πολλά.

Το ξέρεις πως γι’ Αυτόν είσαι θησαυρός.

Ολόκαρδα στον Ιεχωβά τα νιάτ’ αν δώσεις, δεν θα το μετανιώσεις.  Δώσε στον Ιεχωβά τα πιο δυνατά, τα ωραία χρόνια.

Και έχεις να Του προσφέρεις τόσα πολλά.

Το ξέρεις πως γι’ Αυτόν είσαι θησαυρός.

Ολόκαρδα στον Ιεχωβά τα νιάτ’ αν δώσεις, δεν θα το μετανιώσεις.

Ολόκαρδα στον Ιεχωβά τα νιάτ’ αν δώσεις, δεν θα το μετανιώσεις.

Στο πρόγραμμα αυτού του μήνα, μάθαμε πόσο σημαντικό είναι  να διατηρούμε ισορροπία.

Δεν πρέπει να παραμελούμε το πνευματικό μας πρόγραμμα,  ακόμη και για θεοκρατικά προνόμια.

Η Σάρον Χολ έκανε θυσίες για να προσφέρει περισσότερα στον Ιεχωβά,  αλλά είχε πολλές ευλογίες.

Είδαμε πώς χρησιμοποιούν κάποιοι νεαροί τη δύναμη της λογικής τους  για να αποδείξουν στον εαυτό τους ότι υπάρχει Θεός.  Και το πρώτο επεισόδιο της καινούριας μας σειράς, <i>Το Σίδερο Ακονίζει το Σίδερο,</i>  έδειξε ότι μπορούμε να αρχίζουμε συζητήσεις  αν αναζητούμε άγρυπνα ευκαιρίες και αν είμαστε φιλικοί και καλοσυνάτοι.

Τώρα ήρθε η ώρα για το καθιερωμένο μας ταξίδι.

Θα επισκεφτούμε τους αδελφούς και τις αδελφές μας στη Μαδαγασκάρη.

Η Μαδαγασκάρη βρίσκεται απέναντι από τις ανατολικές ακτές της Αφρικής  και είναι το τέταρτο σε μέγεθος νησί του κόσμου.  Χάρη στο κλίμα και την ποικιλομορφία του εδάφους της,  αποτελεί παράδεισο για πάρα πολλά φυτά και ζώα.

Το δέντρο μπαομπάμπ είναι φημισμένο για τον κορμό του που μοιάζει με βαρέλι  και για την απίστευτη μακροζωία του.

Υπάρχουν εννιά είδη μπαομπάμπ στον κόσμο.

Έξι από αυτά τα συναντούμε μόνο στη Μαδαγασκάρη.

Εδώ ζουν επίσης και 40 είδη λεμούριου.

Ανάμεσά τους, ο λεμούριος με τη δαχτυλιδωτή ουρά,  και αυτός εδώ, ο σιφάκα του Κοκερέλ.  Σε πολλά μέρη της χώρας, υπάρχουν ορυζώνες.

Το ρύζι είναι βασική τροφή των Μαλγάσιων.  Το Αντσιράμπε είναι η τρίτη σε μέγεθος πόλη της Μαδαγασκάρης,  και εκεί υπάρχουν 34 εκκλησίες.

Επειδή λίγα σπίτια στη Μαδαγασκάρη έχουν τρεχούμενο νερό,  πολλούς ανθρώπους τους συναντάς ενώ πλένουν τα ρούχα τους σε ποτάμια και λίμνες.

Ας επισκεφτούμε το Ταναμπάο Σαφούνι,  ένα απομακρυσμένο χωριό στη νοτιοανατολική ακτή.

Οι αδελφοί μας μεταδίδουν τα καλά νέα παρά τις συχνές μπόρες  και τις μεγάλες αποστάσεις μεταξύ των χωριών, τις οποίες καλύπτουν με τα πόδια.

Υπάρχει μεγάλη ανταπόκριση στο άγγελμα της Βασιλείας,  και πολλοί ζητούν μόνοι τους Γραφική μελέτη.  Εδώ, βλέπετε δύο αδελφές που κάνουν μια μελέτη, ενώ άλλα άτομα περιμένουν τη σειρά τους.

Τα ενδιαφερόμενα άτομα περπατούν μέχρι και 16 χιλιόμετρα κάθε εβδομάδα,  για να παρακολουθήσουν τις συναθροίσεις.

Στο χωριό δεν υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα.  Για να κατεβάσουν λοιπόν μεγάλα βίντεο, όπως βίντεο της συνέλευσης,  αυτός ο πρεσβύτερος και άλλοι αδελφοί ταξιδεύουν 12 ώρες, κυρίως με βάρκα,  μέχρι την πιο κοντινή πόλη.

Η εκκλησία έχει 32 ευαγγελιζομένους,  αλλά, κατά μέσο όρο, 150 άτομα παρακολουθούν τη συνάθροιση του σαββατοκύριακου—  το 40 τοις εκατό από αυτούς είναι παιδιά.

Οι αγαπητοί μας αδελφοί από την Εκκλησία Ταναμπάο Σαφούνι  στη Μαδαγασκάρη στέλνουν την αγάπη τους και τους χαιρετισμούς τους  στην παγκόσμια αδελφότητα.

Παρακολουθήσατε το JW Broadcasting  από τα Παγκόσμια Κεντρικά Γραφεία των Μαρτύρων του Ιεχωβά.