Καθημερινή Εξέταση των Γραφών Παρασκευή 19 Νοεμβρίου

 

Παρασκευή 19 Νοεμβρίου

Ο αληθινός φίλος δείχνει πάντοτε αγάπη και αποδεικνύεται αδελφός που γεννήθηκε για καιρούς στενοχώριας.​—Παρ. 17:17.

https://drive.google.com/file/d/162tPGGCOHX_vq0IGFQqj05ksHTr2EgFk/view?usp=sharing

*** w01 1/5 σ. 10-11 Να Χαίρεστε Μαζί με τον Ευτυχισμένο Θεό ***

Οι Ομόπιστοί σας θα σας Συμπαραστέκονται

13 Όταν οι πιέσεις αυξάνονται ή όταν η ζωή σάς επιφέρει κάποιο συντριπτικό πλήγμα, πού μπορείτε να στραφείτε για παρηγοριά; Εκατομμύρια αφιερωμένοι υπηρέτες του Ιεχωβά στρέφονται πρώτα στον Ιεχωβά μέσω προσευχής και κατόπιν στους Χριστιανούς αδελφούς και αδελφές τους. Ενόσω ήταν στη γη, και ο ίδιος ο Ιησούς εκτιμούσε τη συμπαράσταση των μαθητών του. Τη νύχτα πριν από το θάνατό του, αναφέρθηκε στους μαθητές του ως “εκείνους που είχαν παραμείνει προσκολλημένοι σε αυτόν κατά τις δοκιμασίες του”. (Λουκάς 22:28) Βέβαια, εκείνοι οι μαθητές ήταν ατελείς, αλλά η οσιότητά τους αποτελούσε παρηγοριά για τον Γιο του Θεού. Και εμείς επίσης μπορούμε να αντλούμε δύναμη από τους συλλάτρεις μας.

14 Κάποιο ζευγάρι Χριστιανών ονόματι Μισέλ και Ντιάν έμαθαν πόσο πολύτιμη μπορεί να είναι η συμπαράσταση των αδελφών τους. Διαπιστώθηκε ότι ο 20χρονος γιος τους, ο Ζονατάν, ένας Χριστιανός γεμάτος ζωή και με λαμπρές προοπτικές, είχε όγκο στον εγκέφαλο. Οι γιατροί προσπάθησαν σκληρά να τον σώσουν, αλλά η κατάσταση του Ζονατάν χειροτέρευε μέχρις ότου αργά κάποιο απόγευμα κοιμήθηκε τον ύπνο του θανάτου. Ο Μισέλ και η Ντιάν ήταν συντετριμμένοι. Συνειδητοποίησαν ότι η Συνάθροιση Υπηρεσίας που ήταν προγραμματισμένη για εκείνο το βράδυ κόντευε να τελειώσει. Ωστόσο, έχοντας απελπιστική ανάγκη για παρηγοριά, ζήτησαν από τον πρεσβύτερο που ήταν μαζί τους να τους συνοδεύσει στην Αίθουσα Βασιλείας. Έφτασαν την ώρα που η εκκλησία ενημερωνόταν για το θάνατο του Ζονατάν. Μετά τη συνάθροιση, οι δακρυσμένοι γονείς περικυκλώθηκαν από τους αδελφούς και τις αδελφές τους που τους αγκάλιαζαν και τους έλεγαν παρηγορητικά λόγια. Η Ντιάν θυμάται: «Νιώθαμε κενοί όταν φτάσαμε στην αίθουσα, αλλά πόση παρηγοριά λάβαμε από τους αδελφούς—πώς μας εμψύχωσαν! Αν και δεν μπορούσαν να απομακρύνουν τον πόνο μας, μας βοήθησαν να αντέξουμε το βάρος της οδύνης!»—Ρωμαίους 1:11, 12· 1 Κορινθίους 12:21-26.

15 Η συμφορά έκανε τον Μισέλ και την Ντιάν να πλησιάσουν περισσότερο τους αδελφούς τους. Ένωσε επίσης περισσότερο τους δυο τους. Ο Μισέλ λέει: «Έμαθα να θεωρώ ακόμη πιο πολύτιμη τη σύζυγό μου. Σε στιγμές αποθάρρυνσης, μιλάμε ο ένας στον άλλον για τη Γραφική αλήθεια και για το πώς μας στηρίζει ο Ιεχωβά». Η Ντιάν προσθέτει: «Η ελπίδα της Βασιλείας σημαίνει ακόμη περισσότερα για εμάς τώρα».

16 Ναι, οι Χριστιανοί αδελφοί και αδελφές μας μπορούν να χρησιμεύσουν ως «ενισχυτική βοήθεια» για εμάς στις δύσκολες στιγμές της ζωής και να μας βοηθήσουν έτσι να διατηρήσουμε τη χαρά μας. (Κολοσσαείς 4:11) Βεβαίως, δεν μπορούν να διαβάζουν το μυαλό μας. Όταν λοιπόν χρειαζόμαστε συμπαράσταση, είναι καλό να τους το κάνουμε γνωστό. Κατόπιν μπορούμε να εκφράζουμε γνήσια εκτίμηση για οποιαδήποτε παρηγοριά είναι σε θέση να μας προσφέρουν οι αδελφοί μας, θεωρώντας την ως κάτι που προέρχεται από τον Ιεχωβά.—Παροιμίες 12:25· 17:17.

*** w20 Ιανουάριος σ. 9-10 παρ. 4-6 Μπορείτε να Είστε «Πηγή Μεγάλης Παρηγοριάς» ***

Ο Αρίσταρχος, ένας Μακεδόνας Χριστιανός από τη Θεσσαλονίκη, αποδείχτηκε όσιος φίλος για τον Παύλο. Η πρώτη φορά που διαβάζουμε για τον Αρίσταρχο είναι όταν ο Παύλος επισκέφτηκε την Έφεσο κατά την τρίτη ιεραποστολική του περιοδεία. Ενώ ο Αρίσταρχος συνόδευε τον Παύλο, τον συνέλαβε ένας όχλος. (Πράξ. 19:29) Όταν τελικά αφέθηκε ελεύθερος, δεν επιδίωξε τη δική του ασφάλεια, αλλά δείχνοντας οσιότητα έμεινε μαζί με τον Παύλο. Μερικούς μήνες αργότερα, στην Ελλάδα, παρότι οι ενάντιοι εξακολουθούσαν να απειλούν τη ζωή του Παύλου, ο Αρίσταρχος παρέμενε στο πλευρό του. (Πράξ. 20:2-4) Γύρω στο 58 Κ.Χ., όταν ο Παύλος στάλθηκε στη Ρώμη ως κρατούμενος, ο Αρίσταρχος τον συνόδευσε στο μακρύ του ταξίδι, στη διάρκεια του οποίου επέζησαν μαζί από ένα ναυάγιο. (Πράξ. 27:1, 2, 41) Στη Ρώμη, προφανώς έμεινε κάποιο διάστημα στη φυλακή μαζί με τον Παύλο. (Κολ. 4:10) Δεν είναι να απορούμε που ο Παύλος ενθαρρύνθηκε και παρηγορήθηκε από έναν τέτοιον όσιο φίλο!

5 Όπως ο Αρίσταρχος, έτσι και εμείς μπορούμε να είμαστε όσιοι φίλοι μένοντας προσκολλημένοι στους αδελφούς και στις αδελφές μας, όχι μόνο σε καλούς καιρούς, αλλά και σε «καιρούς στενοχώριας». (Διαβάστε Παροιμίες 17:17) Ακόμα και αφού κάποια δοκιμασία έχει τελειώσει, ο αδελφός ή η αδελφή μας ίσως συνεχίζει να χρειάζεται παρηγοριά. Η Φράνσις, που έχασε και τους δύο γονείς της από καρκίνο μέσα σε τρεις μήνες, λέει: «Πιστεύω ότι οι σοβαρές δοκιμασίες μάς σημαδεύουν για καιρό. Και εκτιμώ τους όσιους φίλους που θυμούνται ότι εξακολουθώ να πονάω, παρότι έχει περάσει καιρός από τότε που πέθαναν οι γονείς μου».

6 Οι όσιοι φίλοι κάνουν θυσίες προκειμένου να στηρίξουν τους αδελφούς και τις αδελφές τους. Για παράδειγμα, ένας αδελφός ονόματι Πίτερ διαπιστώθηκε ότι έπασχε από μια πολύ επιθετική καταληκτική ασθένεια. Η σύζυγός του, η Κάθριν, λέει: «Ένα ζευγάρι από την εκκλησία μας μάς πήγε στο ιατρικό ραντεβού όπου μάθαμε για την αρρώστια του Πίτερ. Αποφάσισαν επί τόπου ότι δεν θα μας άφηναν μόνους σε αυτό το οδυνηρό ταξίδι, και έκτοτε είναι στο πλευρό μας όποτε τους χρειαζόμαστε». Πόσο παρηγορητικό είναι να έχουμε αληθινούς φίλους, οι οποίοι μας βοηθούν να υπομένουμε τις δοκιμασίες μας!