https://www.jw.org/el/βιβλιοθήκη/βίντεο/#el/mediaitems/LatestVideos/pub-jwb-089_1_VIDEO
Καλώς ήρθατε!
Δείτε μερικά κύρια σημεία από το πρόγραμμα αυτού του μήνα.
Μέσα στην πανδημία COVID-19, μερικοί από τον λαό του Ιεχωβά υπέστησαν τραγικές απώλειες.
Θα δούμε πώς η αγάπη του Ιεχωβά θριάμβευσε σε αυτές τις περιπτώσεις.
Μας αρέσει πολύ η μεγάλη ποικιλία στην παγκόσμια αδελφότητά μας.
Μήπως όμως ο πολιτισμός του τόπου μας θα μπορούσε να επηρεάσει τον τρόπο σκέψης μας και να υποσκάψει την πολύτιμη ενότητά μας;
Και το νέο μας μουσικό βίντεο θα μας θυμίσει ότι η ενότητα δεν μας κάνει μόνο χαρούμενους, αλλά μας κάνει και δυνατούς.
Παρακολουθείτε το JW Broadcasting® για τον Μάιο του 2022. Το θέμα της φετινής περιφερειακής συνέλευσης είναι: «Να Επιδιώκετε Ειρήνη»!
Πάρτε μια γεύση του προγράμματος.
Ειρήνη—συνήθως ορίζεται ως η απουσία συγκρούσεων.
Αλλά η ειρήνη περιλαμβάνει πολύ περισσότερα.
Η αλήθεια είναι ότι όλοι μας αντιμετωπίζουμε προβλήματα που μας στερούν την ειρήνη: ασθένειες, οικονομικά προβλήματα, προσωπικές αδυναμίες, κατεστραμμένες σχέσεις.
Τι απειλεί τη δική σας ειρήνη;
Στη Συνέλευση των Μαρτύρων του Ιεχωβά για το 2022 «Να Επιδιώκετε Ειρήνη» θα μάθετε πώς να βρείτε αληθινή, διαρκή ειρήνη στη ζωή σας τώρα!
Το θέμα της συνέλευσής μας φέτος είναι πολύ επίκαιρο.
Ο κόσμος είναι γεμάτος συγκρούσεις και θλίψη.
Οι άνθρωποι λαχταρούν ειρήνη και λαχταρούν ενότητα, για την οποία θα μιλήσουμε στο πρόγραμμα αυτού του μήνα.
Το θέμα μας είναι «Παραμείνετε Μαζί ως Ένας, Ενωμένος Λαός». Να σας κάνω μια ερώτηση:
Πού βάζετε συνήθως το πορτοφόλι σας;
Αν είστε κάπου έξω, εσείς οι αδελφοί πιθανότατα το βάζετε στην τσέπη σας (ίσως στην μπροστινή τσέπη), για να μην το χάσετε ή μη σας το κλέψουν.
Εσείς οι αδελφές μπορεί να το βάζετε στην τσάντα σας και να κρατάτε την τσάντα σας σφιχτά.
Φυλάτε το πορτοφόλι σας γιατί ξέρετε ότι, αν δεν προσέξετε, μπορεί να σας το κλέψουν και να μην το ξαναδείτε ούτε το πορτοφόλι ούτε το περιεχόμενό του.
Κάτι παρόμοιο ισχύει με την πολύτιμη ενότητα που απολαμβάνουμε ως λαός του Ιεχωβά.
Πρέπει να την προφυλάσσουμε και να την προστατεύουμε, γιατί αλλιώς θα μας την κλέψουν.
Να είστε βέβαιοι ότι ο Διάβολος ψάχνει ευκαιρία να κλέψει την ενότητά μας.
Αν το σκεφτείτε, η ενότητά μας είναι κάτι το μοναδικό.
Σε αντίθεση με τις άλλες θρησκευτικές οργανώσεις, εμείς δεν είμαστε χωρισμένοι σε υποδιαιρέσεις.
Δεν έχουμε Βόρειους Μάρτυρες του Ιεχωβά,
Ορθόδοξους Μάρτυρες του Ιεχωβά ή Μεταρρυθμισμένους Μάρτυρες του Ιεχωβά.
Όπως είπε ο απόστολος Παύλος, είμαστε «ενωμένοι με τον ίδιο νου και με τον ίδιο τρόπο σκέψης».
Επίσης, είμαστε ενωμένοι διεθνώς.
Δεν πολεμάμε ο ένας τον άλλον σε πολέμους που διαιρούν τα έθνη.
Και είμαστε και φυλετικά ενωμένοι.
Πολλές φορές, οι Μάρτυρες έχουν διακινδυνεύσει τη ζωή τους για να προστατεύσουν συγχριστιανούς τους άλλης φυλής οι οποίοι κινδύνευαν ή διώκονταν λόγω της φυλής τους ή της εθνικότητάς τους.
Επίσης, έχουμε ενότητα σκοπού.
Για παράδειγμα, όπου και αν ζούμε κηρύττουμε όλοι τα ίδια καλά νέα και λαβαίνουμε όλοι την ίδια πνευματική εκπαίδευση κάθε εβδομάδα.
Μπορείτε να βρείτε τέτοια ενότητα κάπου αλλού στον κόσμο;
Κοιτάξτε γύρω σας.
Οι άνθρωποι είναι διαιρεμένοι. Τα έθνη επιτίθενται το ένα στο άλλο.
Και, εντός των εθνών, οι πολιτικές παρατάξεις μάχονται η μία την άλλη.
Οι επιχειρήσεις ανταγωνίζονται η μία την άλλη και αλληλοκαταστρέφονται και οι πολίτες διαπράττουν εγκλήματα φυλετικού ή εθνοτικού μίσους εναντίον συμπολιτών τους.
Τι μεγάλη αντίθεση με τους λάτρεις του Ιεχωβά!
Εμείς παραμένουμε μαζί ως ένας, ενωμένος λαός.
Γιατί όμως πρέπει ο καθένας μας να περιφρουρεί και να προστατεύει την ενότητά μας;
Δεν είναι βέβαιο ότι θα την προστατέψει ο Ιεχωβά και ότι θα φροντίσει εκείνος να διατηρηθεί η ενότητά μας;
Όχι απαραιτήτως.
Η περιφρούρηση της ενότητας στον λαό του Θεού είναι μια ευθύνη που ο Ιεχωβά έχει δώσει στον κάθε έναν από εμάς.
Πρέπει να κάνουμε το μέρος μας για να διασφαλίσουμε ότι θα παραμείνουμε μαζί ως ένας, ενωμένος λαός.
Τι θα συμβεί αν δεν το κάνουμε;
Θα δημιουργηθούν διαιρέσεις μεταξύ μας —διαιρέσεις σαν αυτές που βλέπουμε στον κόσμο γύρω μας.
Αυτό συνέβη στην εκκλησία του πρώτου αιώνα στην Κόρινθο.
Ο Παύλος έγραψε στους Χριστιανούς εκεί στην 1 Κορινθίους 1:11: «Υπάρχουν διενέξεις μεταξύ σας».
Τι είδους «διενέξεις»;
Μερικοί έλεγαν: “Εγώ είμαι του Πέτρου”.
Άλλοι έλεγαν: “Εγώ είμαι του Παύλου”.
Και κάποιοι άλλοι έλεγαν: “Εγώ είμαι του Απολλώ”.
Ο Παύλος ένιωσε την ανάγκη να τους ρωτήσει, σύμφωνα με το εδάφιο 1 Κορινθίους 1:13: «Έχει διαιρεθεί ο Χριστός;»
Τι μομφή στο όνομα του Ιεχωβά και στην αληθινή λατρεία!
Επειδή δεν περιφρούρησαν την ενότητά τους, εκείνοι οι πρώτοι μαθητές έκαναν τη Χριστιανοσύνη να φαίνεται σαν τις άλλες θρησκείες.
Θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο σε μια εκκλησία σήμερα;
Θα μπορούσε, αν τα άτομα νοιάζονταν περισσότερο για τις προσωπικές τους προτιμήσεις, για τις απόψεις τους, για το τι βολεύει εκείνους παρά για την ενότητα του λαού του Ιεχωβά.
Η ιδιοτέλεια δεν είναι πτυχή “του καρπού του πνεύματος” του Ιεχωβά.
Αντίθετα, αντανακλά «το πνεύμα του κόσμου».
Ο κόσμος προωθεί μαχητικά την άποψη ότι πρέπει να βάζεις πρώτα τον εαυτό σου.
Αλλά εμείς έχουμε μάθει την άποψη του Ιεχωβά.
Το εδάφιο 1 Κορινθίους 10:24 μας λέει ότι πρέπει να “επιζητούμε, όχι το δικό μας συμφέρον, αλλά του άλλου”.
Στο κεφάλαιο 13, εδάφιο 5, ο Παύλος έγραψε ότι η αγάπη «δεν ζητάει τα δικά της συμφέροντα».
Και στο εδάφιο Ρωμαίους 15:3 είπε ότι «ο Χριστός δεν ευαρέστησε τον εαυτό του».
Επομένως, είναι λάθος να νοιαζόμαστε περισσότερο για τα προνόμιά μας, το εγώ μας ή τις απόψεις μας από ό,τι για τη Χριστιανική μας ενότητα.
Αν βάζουμε τα δικά μας θέλω πρώτα, μοιάζουμε με κάποιον που αφήνειτο πορτοφόλι του σε κοινή θέα και κινδυνεύει να του το κλέψουν.
Αφήνουμε την ενότητα της εκκλησίας εκτεθειμένη στον Σατανά, με κίνδυνο να μας την αρπάξει.
Και να είστε σίγουροι ότι ο Διάβολος δεν θα χάσει την ευκαιρία, και τότε η εκκλησία θα υποφέρει.
Χρειάζεται να αποδεχτούμε την προσωπική ευθύνη που έχουμε να περιφρουρούμε και να προστατεύουμε την ενότητά μας, όχι μόνο ως εκκλησίες, αλλά και ως όμιλοι υπηρεσίας αγρού, ως οικογένειες, ως αντρόγυνα και ως φίλοι.
Ας εξετάσουμε λοιπόν τώρα τέσσερις τομείς στους οποίους χρειάζεται ιδιαίτερα να περιφρουρούμε και να προστατεύουμε τη Χριστιανική μας ενότητα.
Ο πρώτος είναι η ανταπόκρισή μας στην κατεύθυνση που μας δίνει η οργάνωση του Ιεχωβά.
Όταν ξέσπασε η πανδημία COVID-19 το 2020, όλοι μας λάβαμε κατεύθυνση —νέους τρόπους για να κάνουμε τις συναθροίσεις μας, για να επιτελούμε τη διακονία μας και τρόπους για να συμμορφωνόμαστε με τις οδηγίες των κοσμικών αρχών.
Αν διαφωνούσατε ή είχατε διαφορετική άποψη αλλά παρ’ όλα αυτά ακολουθήσατε την κατεύθυνση και την υποστηρίξατε, αν το κάνατε αυτό, τότε συμβάλατε στην ενότητά μας.
Όταν παραμένουμε μαζί και με ενότητα ακολουθούμε την κατεύθυνση της οργάνωσης του Ιεχωβά, τότε προκύπτουν καλά αποτελέσματα.
Όπως;
Όπως αυτά που είχαν οι Χριστιανοί του πρώτου αιώνα όταν συμμορφώθηκαν με την κατεύθυνση των αποστόλων και των πρεσβυτέρων στην Ιερουσαλήμ. Τα εδάφια Πράξεις 16:4, 5 λένε: «Καθώς περνούσαν από τις πόλεις, παρέδιδαν στους αδελφούς τα διατάγματα τα οποία είχαν αποφασίσει οι απόστολοι και οι πρεσβύτεροι στην Ιερουσαλήμ, για να τα τηρούν.
Και έτσι οι εκκλησίες σταθεροποιούνταν στην πίστη και αύξαναν σε αριθμό κάθε ημέρα».
Οι Χριστιανοί, και ως άτομα και ως εκκλησίες, αναγνώρισαν και υποτάχθηκαν στην εξουσία του Κυβερνώντος Σώματος εκείνης της εποχής —των αποστόλων και των πρεσβυτέρων στην Ιερουσαλήμ.
Προσέξατε πώς ωφελήθηκαν; «Οι εκκλησίες σταθεροποιούνταν στην πίστη και αύξαναν σε αριθμό».
Και αυτό ακριβώς συνέβη όταν εσείς, αδελφοί και αδελφές, ακολουθήσατε την κατεύθυνση σχετικά με την πανδημία.
Είχαμε σημαντικές αυξήσεις στον αριθμό των παρόντων στις συναθροίσεις.
Το 2021, παρακολούθησαν την Ανάμνηση περισσότερα άτομα από ποτέ.
Είναι εκπληκτικό το τι επιτελεί ο Ιεχωβά όταν παραμένουμε μαζί ως ένας, ενωμένος λαός.
Ο δεύτερος τομέας στον οποίο πρέπει να προστατεύουμε την ενότητά μας έχει σχέση με τον πολιτισμό μας.
Υπάρχει ποικιλία στην οργάνωση του Ιεχωβά.
Μας αρέσει πολύ να δοκιμάζουμε καινούρια φαγητά ή να βλέπουμε διαφορετικά στιλ ντυσίματος και έθιμα.
Το απολαμβάνουμε αυτό.
Αλλά τι θα γίνει αν αρχίσουμε να νιώθουμε ότι η δική μας φυλή, η δική μας εθνότητα, η δική μας χώρα, ο δικός μας πολιτισμός είναι ανώτερος;
Καταλαβαίνετε πώς θα μπορούσε να μας διαιρέσει αυτός ο τρόπος σκέψης;
Για να διατηρούμε την ενότητά μας, πρέπει να επικεντρωνόμαστε, όχι σε τι διαφέρουμε μεταξύ μας, αλλά σε τι μοιάζουμε.
Πάνω από όλα, είμαστε Μάρτυρες του Ιεχωβά, όχι Αφρικανοί, Ασιάτες, Βορειοαμερικανοί,
Νοτιοαμερικανοί ή Ευρωπαίοι.
Ο λαός μας είναι η πνευματική μας οικογένεια, οι πνευματικοί μας αδελφοί και αδελφές.
Ο πολιτισμός μας είναι η γνήσια Χριστιανοσύνη.
Όταν είμαστε πρόθυμοι να υιοθετήσουμε τον τρόπο σκέψης του Ιεχωβά που μαθαίνουμε από τον Λόγο του, και μάλιστα παραμερίζοντας τις προσωπικές μας συνήθειες ή και τον πολιτισμό μας αν χρειαστεί, παραμένουμε μαζί ως ένας, ενωμένος λαός.
Γευόμαστε αυτό που περιγράφει η Γραφή στο εδάφιο Σοφονίας 3:9: «Διότι τότε θα δώσω στους λαούς μια νέα, καθαρή γλώσσα, ώστε να επικαλούνται όλοι το όνομα του Ιεχωβά και να τον υπηρετούν ώμο προς ώμο».
Τι υπέροχο!
Ο τρίτος τομέας είναι οι προσωπικές διαφορές.
Επειδή μεγαλώσαμε σε αυτόν τον διαιρεμένο κόσμο, μπορεί κάποιες φορές να προσβαλλόμαστε εύκολα όπως οι άνθρωποι γύρω μας. Αλλά στο εδάφιο Εκκλησιαστής 7:9 διαβάζουμε: «Μη θίγεσαι εύκολα».
Αν κάποιος συγχριστιανός μας μάς πληγώσει, έχουμε μια ξεχωριστή ευκαιρία αλλά και την υποχρέωση να δείξουμε ότι παραμένουμε μαζί ως ένας, ενωμένος λαός.
Πώς θα το κάνουμε αυτό; Το εδάφιο Κολοσσαείς 3:13 λέει: «Να ανέχεστε ο ένας τον άλλον και να συγχωρείτε ο ένας τον άλλον ανεπιφύλακτα, ακόμη και αν κανείς έχει αιτία για παράπονο εναντίον κάποιου άλλου.
Όπως ο Ιεχωβά σάς συγχώρησε ανεπιφύλακτα, έτσι και εσείς πρέπει να κάνετε το ίδιο». Προσέξτε αυτές τις δύο φράσεις: «να ανέχεστε ένας τον άλλον και να συγχωρείτε ο ένας τον άλλον».
Μερικές ατέλειες και πράξεις που μας ενοχλούν είναι ασήμαντες.
Χρειάζεται όντως να μας ζητήσει επίσημα συγνώμη ο άλλος;
Εξαιτίας της ανθρώπινης ατέλειας, χρειάζεται να κάνουμε αυτό που λέει ο Παύλος.
Πρέπει απλώς να μάθουμε να τις ανεχόμαστε.
Για παράδειγμα, μπορεί μια οικογένεια να μη μας συμπεριέλαβε σε μια παρέα στο σπίτι τους.
Ή ένας αδελφός να μη μας χαιρέτησε στην Αίθουσα Βασιλείας ή να μη μας έδωσε την ευκαιρία να δώσουμε απάντηση.
Αυτά τα πράγματα μπορεί να μας εκνευρίσουν ή και να μας πληγώσουν, αλλά δεν είναι αμαρτίες τις οποίες πρέπει να συγχωρήσουμε.
Είναι απλώς ατέλειες τις οποίες πρέπει να μάθουμε να ανεχόμαστε.
Από την άλλη, αν κάποιος συγχριστιανός μας αμαρτήσει εναντίον μας με κάποιον τρόπο δίνοντάς μας πραγματική «αιτία για παράπονο», τι μας παροτρύνει το εδάφιο να κάνουμε;
“Να συγχωρούμε ο ένας τον άλλον ανεπιφύλακτα”.
Αυτό κάνει ο Ιεχωβά με εσάς και με εμένα.
Το να ανεχόμαστε και το να συγχωρούμε ένας τον άλλον είναι ζωτικό για να παραμένουμε μαζί ως ένας, ενωμένος λαός.
Ο τέταρτος τομέας είναι το πώς ανταποκρινόμαστε όταν οι αδελφοί μας περνούν στενοχώριες.
Παράλληλα με την πανδημία COVID-19, σε πολλές χώρες έγιναν και άλλες καταστροφές: τυφώνες, εκρήξεις ηφαιστείων, πυρκαγιές.
Αλλά οι αδελφοί μας περνούν και άλλες στενοχώριες, όπως είναι οι επιπτώσεις των γηρατειών, ο θάνατος αγαπημένων τους προσώπων, χρόνια προβλήματα υγείας και τόσα άλλα προβλήματα.
Τι κάνουμε εμείς, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, όταν βλέπουμε τους αδελφούς μας να περνούν στενοχώριες;
Τρέχουμε αμέσως να τους βοηθήσουμε.
Είμαστε στο πλευρό τους.
Στον πολύ ιδιοτελή και διαιρεμένο κόσμο που μας περιβάλλει, αυτό δεν είναι μικρό πράγμα.
Δεν είναι κάτι που πρέπει να θεωρούμε δεδομένο.
Ο Ιησούς είπε στα εδάφια Ιωάννης 13:34, 35 ότι αυτή η βαθιά, ανιδιοτελής αγάπη στην πράξη θα ήταν το γνώρισμα των αληθινών μαθητών του.
Έτσι λοιπόν, αδελφοί και αδελφές, καθώς εργαζόμαστε σκληρά για να παραμένουμε μαζί σε αυτούς τους τέσσερις τομείς που εξετάσαμε, αποδεικνύουμε περίτρανα ότι είμαστε αληθινοί μαθητές του Ιησού Χριστού.
Ο Ιησούς ήξερε πόσο ζωτική είναι η ενότητα.
Τη νύχτα προτού τον θανατώσουν, τον απασχολούσε το πώς θα παρέμεναν ενωμένοι οι μαθητές του. Προσευχήθηκε σύμφωνα με τον Ιωάννη 17:20-22: «Δεν παρακαλώ για αυτούς μόνο, αλλά και για εκείνους που πιστεύουν σε εμένα μέσω του λόγου τους, ώστε να είναι όλοι ένα, όπως εσύ, Πατέρα, είσαι σε ενότητα με εμένα και εγώ σε ενότητα με εσένα, να είναι και αυτοί σε ενότητα με εμάς και έτσι να πιστέψει ο κόσμος ότι εσύ με έστειλες.
Τους έχω δώσει τη δόξα που μου έδωσες, ώστε να είναι ένα όπως εμείς είμαστε ένα».
Είναι προφανές ότι ο Ιεχωβά απάντησε σε εκείνη την προσευχή.
Μας διδάσκει να παραμένουμε μαζί ως ένας, ενωμένος λαός.
Γι’ αυτό λοιπόν, αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, ας είμαστε ακόμα πιο αποφασισμένοι να προστατεύουμε τη Χριστιανική μας ενότητα ακολουθώντας την κατεύθυνση που δίνει η οργάνωση του Ιεχωβά, βάζοντας τον τρόπο σκέψης του Ιεχωβά πάνω από τον πολιτισμό μας, ανεχόμενοι και συγχωρώντας ο ένας τον άλλον ανεπιφύλακτα και βοηθώντας ο ένας τον άλλον σε καιρούς στενοχώριας.
Ενεργώντας έτσι, δεν θα επιτρέψουμε στον Σατανά να κλέψει την πολύτιμη ενότητά μας.
Αντίθετα, θα παραμένουμε μαζί ως ένας, ενωμένος λαός.
Χωρίς αμφιβολία, η πανδημία COVID-19 ήταν καιρός στενοχώριας για όλους.
Δυστυχώς, κάποιοι αδελφοί και αδελφές μας έχασαν μέλη της οικογένειάς τους από τον ιό.
Πώς θα λάβαιναν αγάπη αυτοί οι αγαπητοί μας αδελφοί εν μέσω πανδημίας;
Θα δούμε πώς έγινε αυτό στο επόμενο βίντεο.
Ο σύζυγός μου κόλλησε COVID-19, τον έβαλαν στην εντατική, και μετά από δύο μέρες πέθανε.
Δεν μπορέσαμε να αποχαιρετιστούμε, δεν μπορέσαμε να ιδωθούμε καθόλου, να πούμε δυο λόγια για τελευταία φορά.
Κολλήσαμε και οι δύο με τον άντρα μου τον Μάρτιο του 2020, και μετά ο άντρας μου κοιμήθηκε τον ύπνο του θανάτου.
Η απομόνωση μπορεί να σε οδηγήσει στην κατάθλιψη. Θα έλεγα ότι ήταν η χειρότερη περίοδος της ζωής μου. Ο άντρας μου κόλλησε COVID, και ανέπνεε βαριά.
Κάλεσα λοιπόν τις πρώτες βοήθειες, ήρθε το ασθενοφόρο, τον πήρε, και καθ’ οδόν προς το νοσοκομείο η καρδιά του σταμάτησε.
Ο τραπεζικός μου λογαριασμός ήταν μπλοκαρισμένος, είχα χρέη, είχα COVID, και ο σπιτονοικοκύρης μου είπε ότι έπρεπε σε μια εβδομάδα να αδειάσω το σπίτι.
Όλα τα έκανε ο άντρας μου, αλλά τώρα έχω εγώ την ευθύνη να είμαι η πνευματική κεφαλή της οικογένειας.
Χρειαζόμουν βοήθεια.
Οι πρεσβύτεροι μού έδειξαν πώς να προετοιμάζομαι για την οικογενειακή λατρεία.
Ήταν αυτό που χρειαζόμασταν εκείνη τη στιγμή.
Κάποιες φορές ένιωθα πολύ πεσμένη και αδύναμη.
Οι αδελφές με βοήθησαν πάρα πολύ με το προσωπικό τους ενδιαφέρον.
Στην πραγματικότητα, δεν περνούσε μέρα που να μην επικοινωνήσουν μαζί μου.
Ένιωθα κουρασμένη, δεν είχα δυνάμεις.
Ένιωθα αβοήθητη.
Γι’ αυτό, όλη τη μετακόμιση την ανέλαβαν οι αδελφοί.
Με βοήθησαν να καθαρίσω το σπίτι και με βοήθησαν οικονομικά.
Έκαναν τα πάντα εκείνοι.
Με στήριξαν.
Ένιωθα ότι η πνευματική μου οικογένεια με είχε πάρει στην αγκαλιά της.
Όλα αυτά που έκαναν για εμένα οι αδελφοί και οι αδελφές μου σε αυτή τη δύσκολη περίοδο —τα μηνύματα, οι κάρτες, τα λουλούδια— όλα αυτά μου δείχνουν τι οικογένεια έχω.
Αυτό χρειαζόταν να το δουν και τα παιδιά, ότι δεν είμαστε μόνοι μας, ότι οι φίλοι μας είναι δίπλα μας, παρ’ όλο που δεν μπορούν να είναι εδώ με φυσική παρουσία.
Οι αδελφοί με έχουν ενθαρρύνει με πάρα πολλούς τρόπους.
Σκαπανείς από όλη την Ιταλία μου έστελναν γράμματα.
Μου έκαναν βιντεοκλήσεις, με έπαιρναν τηλέφωνο.
Μου έστελναν μηνύματα.
Έχω καταλάβει ότι ο Ιεχωβά θα χρησιμοποιεί πάντα κάποιον για να με παρηγορεί.
Στην αρχή δεν είχα ούτε δύναμη ούτε κουράγιο, αλλά ο Ιεχωβά μού έδωσε δύναμη, με βοήθησε μέσω των αδελφών.
Την επόμενη ημέρα από τον θάνατο του άντρα μου έγινε κάτι απίστευτο.
Άνοιξα την πόρτα και είδα αδελφούς να ψέλνουν ύμνους για εμάς. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα:
“Δεν πρόκειται να μείνουμε ποτέ μόνοι μας.
Έχουμε την πνευματική μας οικογένεια”.
Άρχισα να μιλάω στον Ιεχωβά πολύ περισσότερο.
Πριν, οτιδήποτε είχα το έλεγα στον άντρα μου.
Τώρα μοιράζομαι τα προβλήματά μου και τις στενοχώριες μου με τον Ιεχωβά.
Έχω ένα μικρό ημερολόγιο στο οποίο γράφω όλα όσα έχει κάνει ο Ιεχωβά για εμάς, και τα γράφω γιατί θέλω να τα πω στον άντρα μου όταν τον ξαναδώ.
Δεν ένιωσα μόνη ούτε στιγμή.
Ένιωθα ότι ανήκω σε μια οικογένεια που με φροντίζει και με στηρίζει.
Είδα όντως την αγάπη του Ιεχωβά και τη βοήθεια που δίνει.
Μπορεί να κάνει τα πάντα για να σε βοηθήσει να νιώσεις καλύτερα όταν περνάς δοκιμασίες.
Βλέποντας πώς με στήριξε ο Ιεχωβά μέσω των αδελφών, νιώθω ασφαλής.
Είμαι βέβαιη ότι θα με στηρίξει και στο μέλλον.
Μπορώ να πω ότι είμαι απόλυτα βέβαιη ότι και στο μέλλον ο Ιεχωβά θα είναι μαζί μου.
Καμιά πανδημία και καμιά άσχημη κατάσταση δεν μπορεί να εμποδίσει τον Ιεχωβά να βοηθήσει τον καθένα μας όταν περνάμε δοκιμασίες.
Συμπονούμε βαθιά όλους όσους έχασαν αγαπημένα τους πρόσωπα μέσα στην πανδημία.
Δεν είμαστε απρόσβλητοι από «απροσδόκητες καταστάσεις σε ανύποπτο χρόνο».
Αλλά ο Ιεχωβά πάντα μας βοηθάει να αντέξουμε τις τραγωδίες, πολλές φορές μέσω της αγάπης που μας δείχνουν οι αδελφοί και οι αδελφές μας.
Βοηθάμε ο ένας τον άλλον στα δύσκολα.
Αλλά δείχνουμε αγάπη και σε καθημερινές καταστάσεις όπως θα δούμε στο επόμενο βίντεο.
Όλα όσα ξέρω για τη συντήρηση της Αίθουσας Βασιλείας τα έμαθα από τον αδελφό Χο-τζιν Κανγκ.
Εκείνος με ενθάρρυνε όταν χρειαζόμουν λίγη ώθηση.
Εκείνος με δίδαξε να κάνω σωστά τις εργασίες.
Και πάντα με δίδασκε με καλοσύνη και αγάπη.
Όταν λοιπόν μου είπε ότι ήθελε να δανειστεί μια σκάλα, προσφέρθηκα να του δώσω τη δική μου.
Αγάπη μου!
Σου έγραψα μερικά πράγματα που θα χρειαστώγια το τραπέζι σήμερα με τους Γιανγκ.
Χμμ.
Πού την πας τη σκάλα;
Α! Τη χρειάζεται ο Χο-τζιν.
Ο Χο-τζιν;
Τι κάνει; Άκουσα ότι πήρε μπαστούνι.
Ο Χο-τζιν; Μπαστούνι;
Με τίποτα!
Αυτός είναι ταύρος ακόμα!
Μπορεί, αλλά φαίνεται ότι ...
Τέλος πάντων, θα δεις εσύ πώς είναι.
Και μην ξεχάσεις να πάρεις τα πράγματα!
Ο Χο-τζιν; Μπαστούνι; Αποκλείεται!
Τώρα! Έρχομαι!
Μισό λεπτό.
Α! Συγνώμη!
Κανένα πρόβλημα.
Όλα καλά;
Ναι. Απλά δεν μπορώ να κατεβώ πια γρήγορα τις σκάλες.
Πήγαινα για ψώνια και είπα να περάσω να σου αφήσω τη σκάλα.
Σ’ ευχαριστώ.
Άφησέ τη στο γκαράζ.
Είναι ώρα για φαγητό τώρα.
Θα καθαρίσω αργότερα τα λούκια.
Άλλωστε, είναι καιρό έτσι.
ΟΚ. Θα την αφήσω εκεί.
Χαιρετώ!
Καλό δρόμο!
Τα λούκια;
Έλα αγάπη μου.
ΟΚ.
Αλλά τι θα κάνουμε με το τραπέζι;
Σε μια ώρα έρχονται οι καλεσμένοι!
Το ξέρω.
Σου πήρα τα πράγματα που χρειάζεσαι, αλλά δεν μπορώ να τον αφήσω έτσι.
Στο μυαλό μου ήρθε ο καλός Σαμαρείτης.
Όταν βλέπουμε μια ανάγκη, δεν μπορούμε να είμαστε σαν τον ιερέα και τον Λευίτη που απλώς προσπέρασαν.
Ο Σαμαρείτης νοιάστηκε.
Σταμάτησε, είδε τι χρειαζόταν ο άνθρωπος, και αφιέρωσε χρόνο για να βοηθήσει εκείνον τον καημένο άνθρωπο —που ούτε καν τον γνώριζε. —που ούτε καν τον γνώριζε.
Έχεις δίκιο. «Ας κάνουμε το καλό σε όλους αλλά κυρίως σε εκείνους με τους οποίους είμαστε συγγενείς στην πίστη».
Γι’ αυτό σ’ αγαπώ.
Έχω μια ιδέα: Ας μην ακυρώσουμε το τραπέζι.
Θα περάσω από τον Χο-τζιν να πάρω τη σκάλα και θα του πω ότι θα πάω το Σάββατο το απόγευμα να καθαρίσουμε μαζί τα λούκια.
Είναι μεγάλη ευλογία να μπορούμε να φροντίζουμε για τις ανάγκες των αδελφών μας και να νιώθουμε την αγάπη που μας δείχνουν.
Τι μαθαίνουμε από αυτό το υποθετικό σενάριο;
Αν μας απασχολεί το τι ανάγκες έχουν οι αδελφοί μας, θα βρίσκουμε πολλές ευκαιρίες για να δείχνουμε ανιδιοτελή αγάπη.
Σε αυτόν τον κόσμο οι άνθρωποι νιώθουν για πολλούς λόγους απομονωμένοι και ότι δεν τους αγαπούν.
Θα το δούμε αυτό στην εμπειρία του Τζέσον Σεναχονούν.
Όταν ήμουν μικρός, στη ζωή ήμουν απλός θεατής.
Είμαι ο Τζέσον και είμαι κουφός.
Ήταν δύσκολο που μεγάλωνα με αυτή την αναπηρία.
Ως παιδάκι, έβλεπα τους άλλους να γελάνε, τις οικογένειες να δείχνουν αγάπη, αλλά εγώ απλώς γυρνούσα στη γειτονιά και παρατηρούσα όσα γίνονταν γύρω μου.
Έβλεπα κάποιους ανθρώπους να περπατάνε και να μιλάνε και σκεφτόμουν: “Τι κάνουν αυτοί;”
Όλα ήταν ένα μυστήριο για εμένα.
Μια μέρα όμως, έγινε κάτι διαφορετικό.
Είδα παιδιά της ηλικίας μου να παίζουν, και με φώναξαν να παίξω κι εγώ μαζί τους.
Σκέφτηκα: “Εγώ, μαζί τους;”
Δεν το πίστευα ότι με ήθελαν στην παρέα τους.
Για πρώτη φορά ένιωσα καλοδεχούμενος, και έτσι γίναμε οι καλύτεροι φίλοι.
Ο καιρός περνούσε γρήγορα.
Καθώς μεγαλώναμε, κάναμε πολλή παρέα και ανακαλύπταμε καινούρια πράγματα μαζί.
Περνούσα τόσο ωραία μαζί τους που ακόμα και αμφισβητήσιμες πράξεις τους μου φαίνονταν σωστές.
Έμαθα να καπνίζω.
Μου έμαθαν να πίνω, και μάλιστα πολύ.
Ένιωθα ότι περνούσαμε φανταστικά.
Πίστευα πως όλα όσα κάναμε ήταν πράγματα σωστά.
Μια μέρα, οι Μάρτυρες έψαχναν για κουφούς στην περιοχή μας και βρήκαν και εμένα.
Στην αρχή ήμουν κουμπωμένος, αλλά εκείνοι ήταν πολύ καλοσυνάτοι και φιλικοί.
Μου μάθαιναν πολλά πράγματα.
Με δίδαξαν ακόμη και πώς να νοηματίζω το όνομά μου.
Τελικά, μελέτησα τη Γραφή μαζί τους.
Έμαθα διάφορες αλήθειες από τη Γραφή.
Και τελικά γνώρισα τον Ιεχωβά, «τον μόνο αληθινό Θεό».
Έμαθα ποια πράγματα αρέσουν στον Ιεχωβά και ποια αποδοκιμάζει.
H μελέτη μας με υποκίνησε να επανεξετάσω τη ζωή που ζούσα.
Αντιλήφθηκα ότι όσα έκανα προηγουμένως δεν ευαρεστούσαν τον Ιεχωβά.
Η αγάπη μου για τον Ιεχωβά έγινε πιο βαθιά, και ήμουν βέβαιος για το τι ήθελα να κάνω.
Άρχισα να παρακολουθώ τις συναθροίσεις και έκανα καινούριους φίλους στην εκκλησία.
Η Αγία Γραφή άλλαξε τη ζωή μου.
Ήθελα να δώσω τα πάντα στον Ιεχωβά, και έτσι αποφάσισα να αφιερωθώ σε εκείνον.
Αυτή η απόφαση με έκανε πραγματικά ευτυχισμένο.
Τώρα είμαι στην ολοχρόνια υπηρεσία και κηρύττω με ζήλο τα καλά νέα.
Διορίστηκα διακονικός υπηρέτης στην εκκλησία μας.
Και με προσκάλεσαν να εργάζομαι εθελοντικά και στο Μπέθελ.
Δεν θα είχα νιώσει την πραγματική ευτυχία που σου δίνουν αυτοί οι πνευματικοί διορισμοί αν δεν ήμουν στην οργάνωση του Ιεχωβά.
Θέλω να πω σε όλους τους κουφούς που δεν είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν ακόμα τον Ιεχωβά ότι ελπίζω να μελετήσετε και εσείςτη Γραφή με τους Μάρτυρες.
Κάντε το. Δείτε εμένα!
Πριν δεν μπορούσα ούτε να διαβάσω ούτε να γράψω.
Έχω καταλάβει ότι, και εμείς που δεν ακούμε, μπορούμε να έχουμε σχέση με τον μόνο αληθινό Θεό.
Ελπίζω να βρείτε και εσείς την αγάπη και τη χαρά που βρήκα εγώ στην αγκαλιά του Ιεχωβά.
Ο Ιεχωβά με βοήθησε, και γι’ αυτό θα του είμαι πάντα ευγνώμων και θα τον αγαπώ με όλη μου την καρδιά.
Αν είστε και εσείς κουφό άτομο και θέλετε να μάθετε περισσότερα για τη Γραφή, ελπίζουμε να βλέπετε αυτό το πρόγραμμα στη δική σας νοηματική γλώσσα αν είναι διαθέσιμο.
Ελπίζουμε επίσης να δεχτείτε την πρόσκληση του Τζέσον να μελετήσετε τη Γραφή με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά.
Μπορείτε και εσείς να αποκτήσετε μια στενή σχέση με τον Θεό και να γίνετε μέρος μιας στοργικής, ενωμένης οικογένειας.
Όπως είπαμε προηγουμένως, η ενότητά μας μπορεί να διαρρηχθεί αν επιτρέπουμε σε μικρά ζητήματα να μας επηρεάζουν.
Στο επόμενο βίντεο, προσέξτε τι μπορούμε να κάνουμε για να διώχνουμε τέτοια αισθήματα και να προφυλάσσουμε την ενότητα.
Πριν από πολλά χρόνια, άρχισα να δουλεύω σε μια εταιρία και βοήθησα μια αδελφή να πιάσει και αυτή δουλειά στην ίδια εταιρία.
Καθώς περνούσε ο καιρός, μπορεί βέβαια να είχα κάνει και λάθος, άρχισα να νιώθω ότι η αδελφή ήθελε να κάνει κουμάντο.
Δεν μου άρεσε καθόλου αυτό που γινόταν.
Ύστερα από μερικούς μήνες, με απέλυσαν από τη δουλειά.
Πληγώθηκα πάρα πολύ.
Η μητέρα μου μού έλεγε πάντα να συμπεριφέρομαι εγώ ως “η μικρότερη” και να μην δίνω συνέχεια όταν γίνεται κάτι.
Δεν είπα τίποτα λοιπόν, και έφυγα από την εταιρία.
Εξαιτίας κάποιων περιστάσεων αλλάξαμε εκκλησία, και δεν βλεπόμασταν πια.
Όλα αυτά τα χρόνια, είτε στις συναθροίσεις είτε καθώς διάβαζα τη Γραφή, ερχόταν συχνά στην προσοχή μου ότι πρέπει να είμαστε συγχωρητικοί.
Αυτό ήταν σαν μαχαιριά στην καρδιά μου γιατί ήξερα ότι πρέπει να εφαρμόζουμε αυτή τη συμβουλή.
Κάθε φορά που πηγαίναμε στη συνέλευση, με έπιανε άγχος, επειδή καθόμουν και σκεφτόμουν από πριν:
“Τι θα κάνω αν τη δω ξαφνικά μπροστά μου;
Πώς θα το χειριστώ;”
Όλο αυτό μου κατέστρεφετην πνευματική ατμόσφαιρα της συνέλευσης.
Λίγο μετά τον θάνατο της μαμάς μου, είχαμε την περιφερειακή συνέλευση.
Ήμουν αρκετά ταραγμένη, και ξαφνικά βλέπω την αδελφή πιο πέρα και σκέφτομαι:
“Τι θα γίνει τώρα; Τι θα κάνω;”
Και τότε εκείνη ήρθε κοντά μου, με αγκάλιασε και μου έδωσε ένα δωράκι.
Εκείνη τη μέρα, μου έφυγε όλο αυτό το βάρος από πάνω μου.
Και ένιωσα ότι τώρα μπορούσα να κάνω ειρήνη.
Αν και οι δυο μας είχαμε εφαρμόσει νωρίτερα τη συμβουλή που υπάρχει στο εδάφιο Κολοσσαείς 3:13, να είμαστε συγχωρητικοί, καμιά μας δεν θα κουβαλούσε όλο αυτό το συναισθηματικό φορτίο τόσα χρόνια.
Τώρα σας λέω με χαρά ότι η Μόνα και εγώ είμαστε σήμερα πολύ καλές φίλες.
Με τον Λουίζ υπηρετούμε στην ίδια εκκλησία ως πρεσβύτεροι, και η σχέση που έχω σήμερα μαζί του είναι ότι είμαστε φίλοι.
Ήμασταν και παλιά αλλά, όταν αρχίσαμε να συνεργαζόμαστε στη δουλειά, αυτή η φιλία άρχισε να κλονίζεται.
Είμαι οικοδόμος, και είμαι της παλιάς σχολής.
Είχα συνηθίσει να είμαι εγώ το αφεντικό.
Ίσως ήμουν πολύ υπερήφανος.
Δεν επέτρεπα σε κανέναν να έρθει και να μου πει πώς να κάνω τη δουλειά μου. Επειδή ήμουν ο υπεύθυνος, είπα από την αρχή:
“Τι κάνει τώρα αυτός εδώ;
Με ποιο δικαίωμα έχει άποψη για αυτό;”
Κάθε φορά λοιπόν που ο αδελφός έλεγε κάτι, το απέρριπτα.
Θυμάμαι ότι, κάθε φορά που έμπαιναστην Αίθουσα Βασιλείας από τη μια πόρτα και έβλεπα τον αδελφό Λουίζ, έψαχνα κάθε δικαιολογία που υπήρχε για να τον αποφύγω, και ούτε καν τον χαιρετούσα.
Ούτε εκείνος με χαιρετούσε.
Για εμένα η εσωτερική μάχη ανάμεσα στον σαρκικό άνθρωπο και στον πνευματικό άνθρωπο ήταν πολύ σκληρή.
Αυτό συνεχιζόταν αρκετά χρόνια.
Τώρα σκέφτομαι: “Γιατί άφησα να περάσει τόσος χρόνος;”
Κάτι που θα με είχε βοηθήσει να διατηρήσω την ειρήνηκαι την ενότητα με τον αδελφό μου θα ήταν να είμαι υπάκουος σε αυτά που λέει ο Ιεχωβά, σε αυτά που λέει η Γραφή, σε αυτά που ακούμε στις συναθροίσεις.
Δυστυχώς, δεν ήμουν υπάκουος.
Το μάθημα που πήρα από όλο αυτό είναι ότι ο Ιεχωβά έχει πάντα δίκιο.
Τη στιγμή που συμβαίνει κάτι, πρέπει αμέσως να το τακτοποιούμε. Ο Κάρλος Χένρι ήταν αυτός που με πλησίασε και μου είπε: «Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι».
Έκανε ένα πολύ σημαντικό βήμα για να λύσουμε το πρόβλημα.
Για να είμαστε ευτυχισμένοι, πρέπει να εφαρμόζουμε τις αρχές του Λόγου του Θεού.
Το εδάφιο Ρωμαίους 14:19 μας παροτρύνει “να επιδιώκουμε ό,τι συμβάλλει στην ειρήνη”.
Τι θα έκανα διαφορετικά;
Δεν θα άφηνα να περάσει τόσος καιρός.
Θα έπρεπε να πιάσω τον αδελφό μου αμέσως για να αποκαταστήσουμε τη φιλία μας.
Τον χρόνο δεν μπορούμε να τον γυρίσουμε πίσω, αλλά τη σχέση μας με έναν αδελφό μας μπορούμε να την ξαναφτιάξουμε.
Με τον Λουίζ τώρα είμαστε και πάλι φίλοι, πραγματικοί φίλοι.
Όταν η Σεσίλια απολύθηκε, έχασε τη δουλειά της, για κάποιο διάστημα είχε μνησικακία για την πνευματική της αδελφή.
Αυτό της στερούσε την ειρήνη.
Ο Κάρλος και ο Λουίζ άφησαν επίσης μικροπράγματα να τους χωρίσουν. Το δίδαγμα είναι ξεκάθαρο:
“Να ανέχεστε και να συγχωρείτε ο ένας τον άλλον”.
Απολαμβάνουμε την ποικιλία των πολιτισμών μέσα στην αδελφότητά μας.
Αλλά, όπως θα δούμε στο επόμενο βίντεο, πρέπει να προσέχουμε να μην βάζουμε τον πολιτισμό του τόπου μας πάνω από τις Βιβλικές αρχές.
Μεγάλωσα στον Καναδά και είχα τις δικές μου απόψεις για τη φιλοξενία.
Για εμένα φιλοξενία ήταν να καλέσεις τους αδελφούς, να τους γνωρίσεις, να τους κάνεις το τραπέζι —να τους προσφέρω κάτι που το είχα προγραμματίσει.
Ποτέ δεν είχα καταλάβει πόσο με είχε επηρεάσει ο πολιτισμός μου στην άποψή μου για το τι είναι φιλοξενία.
Εδώ σε εμάς η επιρροή του πολιτισμού είναι πολύ μεγάλη.
Στον πολιτισμό μας, τους νέους δεν τους εμπιστεύονται πολύ.
Δεν τους αναθέτουν ευθύνες.
Έχω δει την επιρροή του πολιτισμού μέσα στην εκκλησία, ειδικά όταν συζητούσαμε αν θα δίναμε περισσότερα προνόμια υπηρεσίας ή διορισμούς σε νεότερους.
Όταν ερχόταν το θέμα στο πρεσβυτέριο, στην ουσία δεν το εξετάζαμε καν.
Όλοι μας θέλαμε να μεγαλώσει το άτομο λίγο ακόμα —να ωριμάσει λίγο περισσότερο και να αποκτήσει περισσότερη πείρα στη ζωή.
Αυτή την άποψη είχα και εγώ.
Τώρα που το σκέφτομαι, καταλαβαίνω ότι δεν είχα δίκιο επειδή ο Ιεχωβά δεν σκέφτεται έτσι.
Όταν παρακολούθησα την ειδική συνέλευση στην Ουκρανία, η άποψή μου για το τι είναι φιλοξενία άλλαξε εντελώς.
Με το που κατεβήκαμε από το αεροπλάνο, όλοι οι αδελφοί ήταν εκεί, νιώσαμε την αγάπη τους.
Μας συγκίνησε πολύ το πόσοι αδελφοί είχαν έρθει —τα χαμόγελά τους, οι εκφράσεις τους.
Καθώς περνούσαν οι μέρες, ήταν ολοφάνερο ότι το μυαλό τους ήταν στο τι χρειαζόμασταν.
Δεν κοιτούσαν απλώς να μας δώσουν λίγο φαγητό ή να μας κάνουν λίγη παρέα.
Έκαναν ένα σωρό άλλα πράγματα που κάλυψαν κάθε μας ανάγκη, και αναρωτιέμαι αν κάποιες φορές καλύπτονταν οι δικές τους ανάγκες.
Τους ένοιαζε μόνο να είναι εκεί, και από τη στιγμή που ήταν εκεί θα έβρισκαν τα υπόλοιπα.
Αυτό μας έκανε φοβερή εντύπωση, και σε εμένα και στη γυναίκα μου.
Θυμάμαι ένα βράδυ που γυρίσαμε στο ξενοδοχείο, καθίσαμε λίγο να σκεφτούμε όλα όσα είχαμε δει εκείνη την ημέρα.
Και αρχίσαμε να σκεφτόμαστε αν είχαμε κάνει ποτέ εμείς τέτοιες θυσίες. Στον τόπο μου, συνήθως δεν βγαίνουμε και πολύ από τη βολή μας.
Κατάλαβα ότι, χωρίς να το συνειδητοποιώ, έβαζα όρια στη φιλοξενία με βάση ό,τι βόλευε εμένα εξαιτίας του πολιτισμού στον οποίο έχω μεγαλώσει.
Αλλά η εμπειρία στην Ουκρανία με βοήθησε να καταλάβω πόσο γρήγορα μπορούμε να σπάσουμε τους φραγμούς.
Καταλάβαμε απόλυτα ότι αυτή ήταν η άποψη του Ιεχωβά για τη φιλοξενία —να προσπαθείς να δεις τι έχουν ανάγκη οι άλλοι και να καλύπτεις αυτές τις ανάγκες.
Με τον καιρό άλλαξα τρόπο σκέψης, γιατί κατάλαβα τον τρόπο σκέψης του Ιεχωβά.
Τα βίντεο που παράγει η οργάνωση του Ιεχωβά και όσα έβλεπα σε αυτά με βοήθησαν να αλλάξω άποψη.
Άρχισα να καταλαβαίνω πόσα μπορεί να κάνει ένας νεαρός αδελφός ή ένας νεαρός πρεσβύτερος.
Παλιά εστιάζαμε στην πείρα.
Το ίδιο και εγώ.
Αλλά τώρα πιο σημαντική από την πείρα είναι η άποψη του Ιεχωβά.
Ο Ιεχωβά δεν εστιάζει μόνο στην πείρα, αλλά και στις πνευματικές ιδιότητες.
Το κατάλαβα καλά αυτό.
Αφού λοιπόν επιστρέψαμε στο σπίτι μετά την ειδική συνέλευση στην Ουκρανία, αποφασίσαμε ότι έπρεπε να εξετάσουμεαυτό το θέμα στην Οικογενειακή Λατρεία.
Καταλάβαμε ότι έπρεπε να κάνουμε κάποιες προσαρμογές, ότι θέλαμε να κάνουμε περισσότερα.
Χρειάστηκε να βάλουμε συγκεκριμένους στόχους για να καταφέρουμε να βγάλουμε από το μυαλό μας την άποψη που είχαμε πριν για τη φιλοξενία και να αρχίσουμε να δείχνουμε φιλοξενία όταν δεν μας ήταν βολικό.
Ίσως βάζουμε όρια στον εαυτό μας για το τι είναι αρκετό, αλλά πρέπει να προσπαθούμε συνεχώς να απελευθερωνόμαστε από αυτά τα όρια.
Και αυτό ήταν κάτι που το συνειδητοποιήσαμε εμείς, ότι έπρεπε να κάνουμε αλλαγές για να έχουμε από εκεί και πέρατην άποψη του Ιεχωβά για τη φιλοξενία.
Φυσικά η επιρροή του πολιτισμού δεν φεύγει από τη μια στιγμή στην άλλη.
Ο αγώνας είναι διαρκής.
Έχουμε και άλλες αλλαγές να κάνουμε, επειδή μπορεί να μας έχουν μείνειυπολείμματα από τον πολιτισμό μας.
Αλλά έχω καταλάβει ότι πρέπει οπωσδήποτε να τα αποβάλλουμε.
Τώρα με ευχαριστεί πολύ η συνεργασίαμε τους πιο νέους αδελφούς, που συζητάμε και που βλέπω τις δυνατότητές τους όπως τις βλέπει ο Ιεχωβά.
Και αντιλαμβανόμαστε ότι και ο Ιεχωβάείναι ευχαριστημένος με αυτό.
O Ιεχωβά χαίρεται πάρα πολύ.
Καμαρώνει για αυτά που κάνουν οι πιο νέοι αδελφοί.
Όπως οι αδελφοί στο βίντεο, έτσι και ο καθένας μας είναι καλό να κάνει μια αυτοεξέταση με προσευχή.
Αν βάζουμε πάντα τις Βιβλικές αρχές πάνω από τον πολιτισμό του τόπου μας, ενισχύουμε την πολύτιμη Χριστιανική μας ενότητα.
Χάρη στο Ίντερνετ και άλλες τεχνολογίες, το Κυβερνών Σώμα υπηρετεί την αδελφότητα με τρόπους που δεν ήταν εφικτοί πριν από μόλις λίγα χρόνια.
Τα εργαλεία μπορεί να είναι καινούρια, αλλά το έργο που κάνει δεν είναι. Στο επόμενο βίντεο, θα δούμε τι έκαναν παλιότερα μέλη του Κυβερνώντος Σώματος για να υπηρετούν τους αδελφούς και να παραμένουν σε επαφή μαζί τους όπου και αν ήταν.
Το Κυβερνών Σώμα ανέκαθεν ένιωθε έντονα την ευθύνη να ανταποκρίνεται στην εντολή του Ιησού: «Βόσκε τα αρνιά μου ...
Ποίμαινε τα προβατάκια μου».
Με τη σημερινή τεχνολογία νιώθουμε το Κυβερνών Σώμα οικογένειά μας.
Αλλά είχε παλιότερα η παγκόσμια αδελφότητα τόσο μεγάλο δέσιμο με το Κυβερνών Σώμα;
Πάμε πίσω στον Ιανουάριο του 1945.
Οι αδελφοί Νορ και Φρανς ξεκίνησαν μια περιοδεία στη Λατινική Αμερική που ολοκληρώθηκε με συνελεύσεις στη Βόρεια Αμερική.
Κράτησε τέσσερις μήνες.
Σκοπός ήταν να επισκεφτούν τα γραφεία τμήματος, να οργανώσουν καινούρια γραφεία τμήματος και να προωθήσουν το έργο κηρύγματος της Βασιλείας. Οι υπηρεσιακές περιοδείες συνήθως περιλάμβαναντην επίβλεψη της λειτουργίας του Μπέθελ, ομιλίες σε συνελεύσεις, αφιέρωση νέων εγκαταστάσεων, επισκέψεις για ένα βράδυσε απομακρυσμένους ιεραποστολικούς οίκους και συναθροίσεις με τοπική εκκλησία.
Και όλα αυτά τα στρίμωχναν μέσα σε λίγες μέρες.
Έδιναν οδηγίες για τη διακονία αγρού, για τις συναθροίσεις, και ενημέρωναν τους αδελφούς για το τι γίνεται στον παγκόσμιο αγρό.
Και μετά αφιέρωναν χρόνο για να βγουν μαζί τους στο έργο.
Σε μια τέτοια επίσκεψη, έκαναν μια στάση στη Γουατεμάλα, όπου επισκέφτηκαν μια πολύ μικρή εκκλησία μόλις 8 ατόμων.
Αγαπούσαν πάρα πολύ το έργο.
Μπορώ να πω εκ πείρας ότι ο αδελφός Νορ είχε τους ιεραποστόλους στην καρδιά του.
Όταν έστειλε τους πρώτους στη Λατινική Αμερική, ήθελε πολύ να δει πώς τα πάνε.
Γι’ αυτό, τους επισκέφτηκε.
Καθώς περνούσαν τα χρόνια, ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο για να επισκεφτείόσο το δυνατόν περισσότερους ιεραποστολικούς οίκους.
Συναντιόταν προσωπικά με τον κάθε ιεραπόστολο για να δει τι δυσκολίες είχε, για να κάνει διευθετήσειςγια καλύτερα καταλύματα αν χρειαζόταν, να αξιολογήσει τις προοπτικές για αύξηση, να ιδρύσει νέα γραφεία τμήματος ή να διευθετήσει την αγορά καινούριων εγκαταστάσεων.
Ο αδελφός Νορ αγαπούσε πολύ την αδελφότητα, ειδικά τους ιεραποστόλους και τους Μπεθελίτες, και εκμεταλλευόταν κάθε 15λεπτη ή 20λεπτη στάση σε σταθμό τρένου ή αεροδρόμιο για να τους ενθαρρύνει ή για να τους βοηθήσει να προωθήσουν το έργο κηρύγματος.
Ο αδελφός Νορ ανησυχούσε πάρα πολύ για το πώς ήταν οι αδελφοί στις χώρες που πλήγηκαν από τον πόλεμο στην Ευρώπη.
Ο αδελφός Νορ και ο αδελφός Χένσελ ταξίδεψαν στη Βρετανία, στη Γαλλία, στην Ελβετία, στο Βέλγιο, στην Ολλανδία και στη Σκανδιναβία τον Νοέμβριο του ’45. Είχαν περάσει λίγοι μόνο μήνες μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και οι σιδηροδρομικές γραμμές, οι γέφυρες ήταν κατεστραμμένες.
Οπότε οι μετακινήσεις από πόλη σε πόλη δεν ήταν εύκολες.
Δεν ήταν ταξίδι αναψυχής, ήταν δύσκολο πράγμα.
Αλλά αυτοί οι αδελφοί το έκαναν επειδή αγαπούσαν τους αδελφούς και ήθελαν να βοηθήσουν και να ενθαρρύνουν τους αδελφούς σε εκείνες τις χώρες.
Αφού επισκέφτηκαν τους αδελφούς στην τσακισμένη από τον πόλεμο Ευρώπη, ο αδελφός Νορ και ο αδελφός Χένσελ ξεκίνησαν μια πολύ δύσκολη και μεγάλη περιοδεία 76.000 χιλιομέτρων.
Επισκέφτηκαν χώρες όπου υπήρχαν λίγοι ή και καθόλου Μάρτυρες.
Αν δεν υπήρχε γραφείο τμήματος στις χώρες που επισκέπτονταν, συναντιούνταν με τις τοπικές εκκλησίες σε σπίτια, παρακολουθούσαν τις συναθροίσεις τους και πήγαιναν μαζί με τους ντόπιους αδελφούς σε σπίτια ενδιαφερομένων για μια μικρή συνάθροιση.
Πολλές φορές νοίκιαζαν χώρους για δημόσιες συναθροίσεις.
Οι αδελφοί Νορ και Χένσελ διαφήμιζαν στους δρόμους την ομιλία που θα γινόταν το βράδυ.
Μάλιστα ο αδελφός Νορ πήγαινε και σε πορείες με ποδήλατα για να διαφημίσει τις ομιλίες του. Και αυτές οι συναθροίσεις προσέλκυαν εκατοντάδες ενδιαφερομένους, παρότι σε μια πόλη οι αδελφοί είχαν λάβει ένα απειλητικό σημείωμα.
Βέβαια, τα πράγματα δεν πήγαιναν πάντα όπως τα σχεδίαζαν.
Μια φορά που οι αδελφοί Νορ και Χένσελ έκαναν μια υπηρεσιακή περιοδεία σε χώρες της Αφρικής ήταν να πάνε στη Νιγηρία για ομιλίες σε δύο συνελεύσεις.
Στη μία από τις δύο έπρεπενα ταξιδέψουν οδικώς 640 χιλιόμετρα.
Ξεκίνησαν λοιπόν στις 3.30 το πρωί.
Στη διαδρομή όμως το αυτοκίνητο παρουσίασε προβλήματα.
Ταλαιπωρήθηκαν πολύ και έχασαν 18 ώρες.
Κατάλαβαν ότι δεν θα κατάφερναν να πάνε στη συνέλευση.
Γι’ αυτό, αποφάσισαν να γυρίσουν στο γραφείο τμήματος στο Λάγος.
Αλλά στην επιστροφή έκαναν 24 ώρες μέσα από ζούγκλες, ενώ το αυτοκίνητο έβγαλε και άλλα προβλήματα.
Επέστρεψαν στο γραφείο τμήματος, ξεκουράστηκαν για πολύ λίγο και ξεκίνησαν αμέσως για το επόμενο γραφείο τμήματος.
Ο αδελφός Νορ αγαπούσε τους αδελφούς και απολάμβανε τη συντροφιά τους.
Θυμάμαι πολύ καλά ότι μετά την τελική ομιλία έβγαλε το μαντήλι του και το κουνούσε στους αδελφούς, και εμείς στο ακροατήριο βγάλαμε τα μαντήλια μας και τα κουνούσαμε και εμείς πολλή ώρα.
Και όχι μόνο αυτό.
Μαζί με τον αδελφό Χένσελ πήγαν στον σιδηροδρομικό σταθμό για να αποχαιρετήσουν τους αδελφούςπου θα έφευγαν με ειδικά τρένα. Τους φώναζαν: <i>«</i><i>Άουφ Φίντερζεν! Γκούτε Ράιζε!»</i>
Και το έκαναν αυτό μέχρι τις 10:30 το βράδυ.
Δεν σκέφτονταν την άνεσή τους, αλλά σκέφτονταν τους αδελφούς τους. Το 1952 ζητήσαμε από τις αρχές να κάνουμε μια μεγάλη ειδική συνέλευση στην Αθήνα, αλλά δεν μας το επέτρεψαν επειδή παρενέβη ο κλήρος.
Επειδή όμως ο αδελφός Νορ δεν ήθελε να χάσει την ευκαιρία να ενθαρρύνει τους αδελφούς στην Ελλάδα, άλλαξε το πλάνο.
Αυτός και ο αδελφός Χένσελ θα πήγαιναν με ταξί σε σπίτια ντόπιων αδελφών για να κάνουν μια ομιλία για περίπου 20 λεπτά.
Πήγαιναν από το ένα σπίτι στο άλλο, παρ’ όλο που κινδύνευαν να τους συλλάβουν επειδή έκαναν συναθροίσεις.
Κατάφεραν να συναντήσουν 905 Έλληνες αδελφούς. Περιγράφοντας εκείνη τη μέρα, ο αδελφός Νορ έγραψε: «Ήταν μια από τις πιο ευλογημένες εμπειρίες της ζωής μας».
Ο αδελφός Φρανς πήγε στην Ισπανία πολλές φορές.
Αλλά τη δεκαετία του ’50 το έργο μας ήταν υπό απαγόρευση.
Ήθελε να ενθαρρύνει τους τοπικούς αδελφούς, αλλά τον ενδιέφερε ιδιαίτερα η ασφάλειά τους.
Κάποτε ο αδελφός Φρανς και ο οδηγός του αποφάσισαν να παρκάρουν κοντά στο σπίτιτου αδελφού που θα τους φιλοξενούσε, του αδελφού Γκαρσία, που ήταν μηχανικός.
Είχαν ανοίξει λοιπόν το καπό του αυτοκινήτου και ρώτησαν έναν γείτονα: «Υπάρχει κάποιος μηχανικός εδώ κοντά;»
Φυσικά, τους έστειλαν στον αδελφό Γκαρσία. Ο αδελφός Γκαρσία είδε το αυτοκίνητο και είπε: «Πρέπει να το φέρετε στο συνεργείο μου».
Και αυτή ήταν η αφορμή να συναντηθεί ο αδελφός Φρανς με τοπικούς αδελφούς.
Μετά, επειδή θα πήγαιναν με τα πόδια στη συνάθροιση, ο αδελφός Φρανς φόρεσε έναν μπερέ και μια προβιά που φορούσαν συνήθως οι άνθρωποι στην περιοχή για να μην ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους αδελφούς.
Εκείνοι οι αδελφοί ήταν πολύ στοργικοί και θαρραλέοι.
Προσπαθούσαν σκληρά να βοηθούντους αδελφούς σε χώρες υπό απαγόρευση να διατηρούν τον ζήλο τους, διακινδυνεύοντας ακόμη και την ασφάλειά τους.
Μάλιστα, μια φορά τον αδελφό Φρανς τον συνέλαβαν σε μια συνάθροιση στη Βαρκελώνη.
Το πρόγραμμα που είχαν σε τέτοιες περιοδείες πρέπει να ήταν εξαντλητικό. Κάποιες φορές, αν ταξίδευαν σε μια χώρα που ήταν υπό απαγόρευση, επισκέπτονταν τις αρχές για να ζητήσουν να νομιμοποιηθεί το έργο μας.
Ο αδελφός Νορ επισκεπτόταν όλα τα γραφεία τμήματος για να ενθαρρύνει τους αδελφούς και να μιλήσει με τους ιεραποστόλους.
Αλλά τη δεκαετία του ’50, που υπήρχε μεγάλη αύξηση, δεν μπορούσε πια να τα κάνει όλα μόνος του.
Γι’ αυτό, αποφάσισε να εκπαιδεύσει μερικούς από εμάς τους αδελφούς για να τον βοηθάμε σε αυτό το έργο, ώστε να γίνεται σωστά η ποίμανση και να υπάρχει ενότητα στον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσαν τα γραφεία τμήματος.
Στην υπηρεσιακή περιοδεία στην Αφρική το 1963, ο αδελφός Χένσελ παρακολούθησε τη συνέλευση στην Γκμπάρνγκα της Λιβερίας.
Ξαφνικά, μπήκαν μέσα στρατιώτες και συνέλαβαν τον αδελφό Χένσελ και άλλους. Τον κακομεταχειρίστηκαν, τον χτύπησαν με τον υποκόπανο του τουφεκιού τόσο πολύ που νόμιζε ότι θα πεθάνει.
Αλλά έμεινε εκεί για να ενθαρρύνει και να βοηθήσει τους αδελφούς να μείνουν πιστοί και να μη συμβιβαστούν.
Όταν τον άφησαν ελεύθερο, αντί να γυρίσει πίσω, ολοκλήρωσε τον διορισμό του και επισκέφτηκε και τα υπόλοιπα γραφεία τμήματος και, όταν επέστρεψε, ποτέ δεν παρέστησε τον ήρωα.
Για αυτόν ήταν απλώς το τίμημα που πλήρωσε στην υπηρεσία του Κυρίου.
Οι εκπρόσωποι από τα κεντρικά γραφεία ήθελαν πάντα το καλύτερο για τους επισκέπτες αδελφούς στις διεθνείς συνελεύσεις.
Οι αδελφοί Νορ και Χένσελ πήγαιναν αυτοπροσώπως για να δουν τους χώρους και να κάνουν τα συμβόλαια.
Πιο πρόσφατα, ο αδελφός Τζάρας επισκεπτόταν ο ίδιος τα ξενοδοχεία για να διασφαλίσει ότι τα δωμάτια ήταν αρκετά άνετα και καθαρά.
Μάλιστα δοκίμαζε και τα κρεβάτια.
Ο αδελφός Νορ γνώριζε καλά την κατάσταση που αντιμετώπιζαν οι αδελφοί στη Σοβιετική Ένωση.
Έγραψε πολλές επιστολές για να προτρέψει τους αδελφούς να είναι ενωμένοι και να ακολουθούν την κατεύθυνση της οργάνωσης.
Μια από αυτές τις επιστολές έπεσε στα χέρια της Κα-Γκε-Μπε, και αυτοί την παραποίησαν.
Όταν το έμαθε ο αδελφός Νορ, είπε στους αδελφούς να προσέξουν το πνεύμα της επιστολής, επειδή από το πνεύμα της επιστολής θα καταλάβαιναν αμέσως αν ήταν από την οργάνωση ή αν ήταν πλαστή.
Και αυτό επειδή το πνεύμα της οργάνωσης είναι να ενώνει τους αδελφούς, όχι να τους διαιρεί.
Εκτός από όλα αυτά που έκαναν για το έργο διεθνώς, παράλληλα κατηύθυναν το έργο και την επέκταση στα παγκόσμια κεντρικά γραφεία, χειρίζονταν νομικά ζητήματα, οργάνωναν συνελεύσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες και έκαναν ομιλίες σε αυτές, έκαναν ομιλίες στη Σχολή Γαλαάδ και στις αποφοιτήσεις, στις ετήσιες συνελεύσεις, και ταυτόχρονα είχαν να φροντίσουντη δική τους πνευματικότητα και των συζύγων τους, αν ήταν παντρεμένοι.
Τις επόμενες δεκαετίες θα υπήρχε μεγαλύτερη αύξηση, αλλά και μεγαλύτερες προκλήσεις.
Τι υπέροχο που είδαμε τις προσπάθειες που έκαναν οι αδελφοί μας για να υπηρετούν την πνευματική μας οικογένεια!
Κι έχουμε κι άλλα να σας πούμε.
Σε μια μελλοντική εκπομπή θα δούμε και άλλους τρόπους με τους οποίους το Κυβερνών Σώμα προφύλαξε την ενότητα.
Τώρα έφτασε η στιγμή για το νέο μας μουσικό βίντεο, το οποίο τονίζει τις πολλές ευλογίες που χαρίζει η ενότητα.
Κάλεσμα στους αδελφούς μας μήνυμα για ν’ ακουστεί!
Τον ίδιο Θεό παντού ενωμένοι αινούμε μαζί. Γλώσσα μιλάμε αγνή, κι είν’ οι φωνές μας σαν μία φωνή. Σε κάθε πληγή, σαν ένα, μαζί.
Δεν νιώθουμε μόνοι ποτέ.
Μαζί ενωμένοι σ’ ολόκληρη τη γη.
Μαζί ενωμένοι, μαζί πιο δυνατοί.
Μαζί ενωμένοι αντέχουμε πολλά.
Χέρι χέρι, μια αγκαλιά, μ’ αγάπη, μαζί πιο δυνατοί.
Βρισκόμαστε πια παντού και είν’ οι σκέψεις μας ίδιες στον νου. Τόσο διαφορετικοί, μα ενωμένοι βαθιά στην ψυχή.
Στην άκρη της γης, θα βρούμ’ αδελφούς γεμάτους αγάπη, πιστούς.
Μαζί ενωμένοι σ’ ολόκληρη τη γη.
Μαζί ενωμένοι, μαζί πιο δυνατοί.
Μαζί ενωμένοι αντέχουμε πολλά.
Χέρι χέρι, μια αγκαλιά, μ’ αγάπη, μαζί πιο δυνατοί.
Μαζί ενωμένοι με αγάπη.
Μαζί ενωμένοι σ’ ολόκληρη τη γη.
Μαζί ενωμένοι, μαζί πιο δυνατοί.
Μαζί ενωμένοι αντέχουμε πολλά.
Χέρι χέρι, μια αγκαλιά, μ’ αγάπη, μαζί πιο δυνατοί.
Μαζί πιο δυνατοί.
Μαζί πιο δυνατοί.
Το πρόγραμμα αυτού του μήνα μας παρότρυνε να παραμένουμε μαζί ως ένας, ενωμένος λαός.
Κάποιες φορές μπορεί να είμαστε απομονωμένοι, αλλά κοντά στον Ιεχωβά δεν είμαστε ποτέ μόνοι.
Είδαμε ότι δεν πρέπει να αφήνουμε μικροζητήματα ή πολιτισμικά στερεότυπα να διασπούν την ενότητά μας.
Ο Τζέσον, χτίζοντας στενή σχέση με τον Ιεχωβά, έγινε μέλος μιας στοργικής οικογένειας.
Μας δόθηκε η παρότρυνση να αναζητούμε ευκαιρίες για να δείχνουμε ανιδιοτελή αγάπη.
Και θυμηθήκαμε πόσο πολλά πράγματα έχει κάνει το Κυβερνών Σώμα για να μας κρατάει ενωμένους.
Αυτόν τον μήνα θα ταξιδέψουμε στο νησί Νιουφάουντλαντ, στον Καναδά.
Το Νιουφάουντλαντ είναι ένα μεγάλο νησί στα ανατολικότερα παράλια της Βόρειας Αμερικής.
Είναι ένα υπέροχο μέρος με μοναδικές αντιθέσεις στις καιρικές συνθήκες, στη γεωγραφία και στις φυσικές ομορφιές.
Η αλήθεια έφτασε εδώ πριν από έναν και πλέον αιώνα από την αδελφή Έντιθ Μέισον.
Η αδελφή ήταν μια ανύπαντρη ολοχρόνια διάκονος στη Νέα Σκωτία. Το 1914, αποφάσισε να πάει μόνη της στο Νιουφάουντλαντ για να κηρύξει επειδή εκεί δεν υπήρχαν Μάρτυρες του Ιεχωβά τότε.
Μετά από πολλές προσευχές και προσπάθειες, διευθέτησε να προβληθεί εκεί το «Φωτόδραμα της Δημιουργίας» το 1916.
Πάνω από 10.000 άνθρωποι είδαν αυτή την επική παραγωγή. Στις αρχές, το έργο κηρύγματος γινόταν κάποιες φορές με πλοιάρια.
Οι αδελφοί χρησιμοποίησαν τέσσερα ιεραποστολικά πλοιάρια για να καλύψουν πάνω από 6.400 χιλιόμετρα παράκτιων περιοχών.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πνευματική δραστηριότητα αυξήθηκε.
Το 1945, ιδρύθηκε γραφείο τμήματος και κατέφθασε η πρώτη ομάδα ιεραποστόλων της Γαλαάδ.
Το γραφείο τμήματος συνέχισε να λειτουργεί μέχρι το 1981.
Στο Νιουφάουντλαντ διορίστηκαν και οι απόφοιτοι της ΓαλαάδΜπέρνι και Ελίζαμπεθ Μέιλερ, οι οποίοι βοήθησαν να ιδρυθεί μια εκκλησία στην Μποναβίστα το 1952.
Σήμερα, η εκκλησία Μποναβίστα έχει 38 ευαγγελιζομένους και 4 τακτικούς σκαπανείς.
Οι ανάγκες είναι ακόμη μεγάλες στο Νιουφάουντλαντ.
Εδώ βρίσκεται σχεδόν το 30 τοις εκατότου μη ανατεθειμένου τομέα του Καναδά.
Όταν έρχονται αδελφοί να βοηθήσουν, απολαμβάνουν την πασίγνωστη θερμή φιλοξενία των κατοίκων.
Οι αδελφοί και οι αδελφές της εκκλησίας Μποναβίστα σας στέλνουν την αγάπη τους και τους χαιρετισμούς τους.
Προηγουμένως πήραμε μια γεύση από τη φετινή Περιφερειακή Συνέλευση «Να Επιδιώκετε Ειρήνη»!
Τώρα θα θέλαμε να σας δείξουμε κάποιες σκηνές από το Βιβλικό δράμα που θα παρουσιαστεί με θέμα: «Ο Ιεχωβά μάς Καθοδηγεί στην Οδό της Ειρήνης».
Υπάρχει Θεός στους ουρανούς ο οποίος αποκαλύπτει μυστικά, και αυτός έκανε γνωστό στον βασιλιά Ναβουχοδονόσορα τι θα συμβεί στο τελικό διάστημα των ημερών.
Το θεϊκό όνειρο που ερμηνεύει ο Δανιήλ για τον βασιλιά Ναβουχοδονόσορα αποτελεί μια προφητεία καθοριστική για τη διαρκή ειρήνη της ανθρωπότητας.
Ο Ιεχωβά γνωρίζει την εξέλιξη της ιστορίας αιώνες, ακόμα και χιλιετίες νωρίτερα.
Και όπως τα δάχτυλα των ποδιών ήταν κατά μέρος από σίδερο και κατά μέρος από πηλό, έτσι και η βασιλεία θα είναι κατά μέρος ισχυρή και κατά μέρος εύθραυστη.
Η ιστορία έχει αποδείξει ότι κάθε ανθρώπινη διακυβέρνηση που δοκιμάστηκε, έχει αποτύχει.
Μόνο ο Ιεχωβά μπορεί να καθοδηγήσει τους ανθρώπους σε πραγματική, διαρκή ειρήνη.
Οδήγησε τον λαό του στο παρελθόν.
Όταν λοιπόν προφητεύει ότι θα οδηγήσει τον λαό του σε πραγματική,διαρκή ειρήνη στο μέλλον, αυτό δεν είναι πρόβλεψη.
Είναι εγγύηση!
Αυτή την ειρήνη θα τη φέρει μόνο η Βασιλεία του Θεού.
Θα ήθελα να σας πω ακόμα έναν λόγο που ανυπομονούμε για τη συνέλευση.
Με χαρά σας ανακοινώνω ότι θα ολοκληρώσουμε τη συνέλευση με έναν καινούριο ύμνο. Ο ύμνος και οι στίχοι είναι τώρα διαθέσιμοι στο jw.org.
Το Κυβερνών Σώμα μας παρακαλεί όλους να κάνουμε πρόβες στον καινούριο ύμνο.
Και αν κάποιος χρειάζεται βοήθεια για να κατεβάσει τον ύμνο, βοηθήστε τον και κάντε πρόβα μαζί του.
Έτσι θα μπορούμε να ψάλουμε όλοι μαζί με την καρδιά μας προς αίνο του Ιεχωβά.
Καθώς κλείνουμε το πρόγραμμα αυτού του μήνα, θέλουμε να ξέρετε ότι σας αγαπάμε ολόκαρδα και σας εκτιμάμε όλους.
Παρακολουθήσατε το JW Broadcasting από τα Παγκόσμια Κεντρικά Γραφεία των Μαρτύρων του Ιεχωβά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου