Πέμπτη 28 Ιουλίου
Να το θεωρήσετε απόλυτη χαρά, αδελφοί μου, όταν αντιμετωπίσετε διάφορες δοκιμασίες.—Ιακ. 1:2.
Οι άνθρωποι μπορεί να νομίζουν ότι θα είναι ευτυχισμένοι μόνο αν έχουν καλή υγεία, πολλά χρήματα και ειρηνικές οικογενειακές σχέσεις. Αλλά η χαρά για την οποία έγραψε ο Ιάκωβος είναι πτυχή του καρπού του πνεύματος του Θεού και δεν εξαρτάται από τις περιστάσεις ενός ατόμου. (Γαλ. 5:22) Ο Χριστιανός βρίσκει χαρά, δηλαδή μια βαθιά αίσθηση ευτυχίας, όταν γνωρίζει ότι ευαρεστεί τον Ιεχωβά και ακολουθεί το παράδειγμα του Ιησού. (Λουκ. 6:22, 23· Κολ. 1:10, 11) Όπως η φλόγα που καίει προστατευμένη μέσα σε ένα φανάρι, έτσι και αυτό το είδος χαράς καίει μέσα στην καρδιά του Χριστιανού. Δεν τρεμοπαίζει όταν κλονίζεται η υγεία του ή λιγοστεύουν τα χρήματά του. Και δεν τη σβήνει ο χλευασμός ή η εναντίωση από την οικογένεια ή άλλους. Αντίθετα, η φλόγα θεριεύει κάθε φορά που οι εναντιούμενοι προσπαθούν να τη σβήσουν. Οι δοκιμασίες που αντιμετωπίζουμε λόγω της πίστης μας επιβεβαιώνουν ότι είμαστε αληθινοί μαθητές του Χριστού. (Ματθ. 10:22· 24:9· Ιωάν. 15:20) Εύλογα, ο Ιάκωβος έγραψε τα λόγια του σημερινού εδαφίου. w21.02 σ. 28 ¶6
https://drive.google.com/file/d/17qk9Ovohjj815YfDyDFCDx5vvp2W1mR3/view?usp=sharing
*** w82 15/8 σ. 21-22 παρ. 2-4 Υπομένοντας με Χαρά Παρά τον Διωγμό ***
2. (α) Μήπως αυτοί που δοκιμάζουν μεγαλύτερο διωγμό παίρνουν μεγαλύτερη αμοιβή; (β) Ποια είναι μερικά ευεργετικά αποτελέσματα από την πετυχημένη υπομονή διωγμού;
2 Αυτό δεν συμβαίνει γιατί μας αρέσει να μας διώκουν, γιατί ο διωγμός είναι δυσάρεστος και συνήθως οδυνηρός. Δεν είναι ο διωγμός που μας κάνει να χαιρόμαστε αλλά η έκβαση του διωγμού. (Ιακώβου 1:2, 3) Οι Χριστιανοί δεν θέλουν να διώκονται. Δεν προσπαθούν να παραστήσουν τους μάρτυρες, νομίζοντας ότι όσο περισσότερο διωγμό υπομείνουν τόσο μεγαλύτερη αξία θα έχουν στα μάτια του ουράνιου Πατέρα τους. Εκείνοι που δοκιμάζουν μεγαλύτερο διωγμό δεν παίρνουν μεγαλύτερη αμοιβή, ούτε είναι κατ’ ανάγκη πιο πιστοί από κείνους που υπέστησαν λιγότερο διωγμό. Αλλά σημειώστε την αλυσιδωτή αντίδραση που συμβαίνει όταν ο Χριστιανός υπομείνει με επιτυχία θλίψη: «Η θλίψις εργάζεται υπομονήν, η δε υπομονή δοκιμήν, η δε δοκιμή ελπίδα, η δε ελπίς δεν καταισχύνει.»—Ρωμαίους 5:3-5.
3. (α) Όπως δείχνει το Ρωμαίους 5:3, πώς η θλίψη φέρνει υπομονή; (β) Πώς αυτό καταλήγει στην ενίσχυση της πίστεώς μας; (Εβραίους 10:38, 39)
3 Όταν διαβάζουμε για το διωγμό που υφίστανται μερικοί συγχριστιανοί μας σε μερικά μέρη, ίσως να αναρωτιόμαστε, «Θα μπορούσα εγώ να τα υπομείνω αυτά;» Τότε όμως, όταν η εναντίωση ή οι δοκιμασίες έρθουν ξαφνικά πάνω μας, και, αντί να υποκύψουμε ή να σταματήσουμε να υπηρετούμε τον Θεό, στραφούμε σ’ αυτόν για βοήθεια, διαπιστώνουμε ότι απαντά στις προσευχές μας, και βλέπουμε πώς η θλίψη φέρνει υπομονή. Τότε δεν αναρωτιόμαστε πια αν θα μπορούσαμε να υπομείνουμε· γνωρίζουμε ότι μπορούμε, με τη δύναμη του Ιεχωβά. Η πρώτη δοκιμασία ίσως να μην ήταν τόσο σοβαρή, αλλά μ’ όλα αυτά η πίστη μας δοκιμάστηκε, και γι’ αυτό είναι ισχυρότερη. Η επόμενη δοκιμασία μπορεί να είναι σκληρότερη, αλλά και η πίστη μας είναι τώρα ισχυρότερη γιατί δεν υποχωρήσαμε στην προηγούμενη δοκιμασία. Έτσι με τη δύναμη του Ιεχωβά μπορούμε πραγματικά ν’ αντιμετωπίσουμε οποιαδήποτε δοκιμασία της πίστεώς μας, γνωρίζοντας ότι δεν θα μας αφήσει να πειραστούμε πέρα απ’ όσο μπορούμε να αντέξουμε· ούτε και θα μας ‘εγκαταλείψει’.—1 Κορινθίους 10:13· 2 Κορινθίους 4:8-10.
4. Αφού υπομείνουμε με επιτυχία τον πειρασμό ή το διωγμό, ποιους πραγματικούς λόγους έχουμε για να χαιρόμαστε;
4 Η υπομονή της θλίψεως είναι αλήθεια αιτία καυχήσεως. Μπορούμε να χαιρόμαστε που δεν υποκύψαμε στον πειρασμό αλλά μείναμε σταθεροί σ’ αυτό που είναι σωστό. Γνωρίζουμε ότι αυτό είναι εκείνο που επιδοκιμάζει ο Θεός, κι έτσι η πετυχημένη υπομονή μας μάς έφερε πιο κοντά σ’ αυτόν, που είναι μια ακόμη αιτία για χαρά, όπως τόσο καθαρά δηλώνεται στο εδάφιο Ιακώβου 1:12.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου