Γουίλιαμ Μάλενφαντ: Ο Ελιού Άκουγε με Υπομονή (Ιακ. 1:19)

Υπομονή.

Ας ανοίξουμε στην επιστολή του Ιακώβου 1:19.Εδώ το εδάφιο λέει:«Αυτό να γνωρίζετε, αγαπητοί μου αδελφοί:

Κάθε άνθρωπος πρέπει να είναι γρήγορος στο να ακούει[αυτό απαιτεί υπομονή],αργός στο να μιλάει [υπομονή],αργός σε θυμό».

Παρ’ όλο λοιπόν που η λέξη «υπομονή»δεν υπάρχει στο εδάφιο,χρειάζεται να εκδηλώνουμε υπομονήκαι ουσιαστικά το εδάφιο μιλάει για την υπομονή.

Υπομονή δεν σημαίνει απλώς ότι περιμένουμε.

Περιλαμβάνει και το πώς περιμένουμε,ποια είναι η στάση μας καθώς περιμένουμεκαι ποιο πνεύμα εκδηλώνουμε καθώς περιμένουμε.

Σκεφτείτε, για παράδειγμα, ότι έχετε κολλήσει στην κίνηση.

Στέκεστε σε μια μεγάλη ουρά σε ένα μαγαζίκαι περιμένετε να πληρώσετε αυτά που έχετε πάρει.

Είστε σε ένα εστιατόριο και αργούν να σας εξυπηρετήσουνή περιμένετε κάποιον που έχει αργήσει στο ραντεβού σαςή δεν έχει τελειώσει μια δουλειά.

Πώς περιμένετε;

Πρέπει να περιμένουμε με υπομονή.

Υπάρχει ένα υπέροχο παράδειγμα στις Γραφές, του Ελιού.

Αν ανοίξουμε στον Ιώβ, στο κεφάλαιο 32,μπορούμε να πάρουμε κάποια διδάγματαγια την υπομονή από τον Ελιού.

Είχε γνήσια αγάπη για τον Ιεχωβά Θεόκαι πολύ βαθύ σεβασμό για την αλήθεια.

Και όταν άκουσε κάποια ανόητα, αναληθή πράγματαπου έλεγαν οι τρεις φίλοι του Ιώβ(ακόμη και ο ίδιος ο Ιώβ),ενοχλήθηκε πολύ.

Και μπορούμε να διαβάσουμε για το πόσο είχε ενοχληθεί—για την δικαιολογημένη αγανάκτησή του, θα λέγαμε—στον Ιώβ 32:1-3.

Εδώ λέει: «Και οι τρεις άντρεςδεν προσπάθησαν πλέον να απαντήσουν στον Ιώβ,γιατί ήταν πεπεισμένος για τη δικαιοσύνη του.

Αλλά ο Ελιού, ο γιος του Βαραχήλ του Βουζίτη,από την οικογένεια του Ραμ,είχε θυμώσει πολύ.

Ο θυμός του άναψε εναντίον του Ιώβεπειδή προσπάθησε να αποδείξειότι είχε εκείνος δίκιο και όχι ο Θεός.

Επίσης, θύμωσε πολύ με τους τρεις φίλους του Ιώβ,επειδή δεν μπόρεσαν να βρουν απάντησηαλλά ανακήρυξαν ένοχο τον Θεό».

Πολύ ενδιαφέρον αυτό.

Ο Ελιού περίμενε πολύ υπομονετικά.

Δεν διέκοψε ούτε τον Ιώβ ούτε τους τρεις φίλους του—εκείνους του ψευτοπαρηγορητές—παρότι έβλεπε ξεκάθαρα ότι όσα έλεγαν ήταν εντελώς λάθος.

Μάλιστα, έλεγαν ψέματα για τον Ιεχωβά Θεόκαι κατηγορούσαν ψευδώς τον Ιώβ.

Επομένως, ναι, η αγανάκτηση του ήταν δικαιολογημένη.

Αξίζει όμως να προσέξουμε κάτι.Μπορούμε να μιμηθούμε κάτι από αυτόν:

Περίμενε προτού μιλήσει.

Έκανε υπομονή προτού αποκαλύψει πώς ένιωθε.Ας διαβάσουμε τα εδάφια 4-6, Ιώβ 32:4-6:«Ως τότε ο Ελιού περίμενε για να απαντήσει στον Ιώβ,επειδή εκείνοι ήταν μεγαλύτεροί του σε ηλικία.

Όταν είδε ότι οι τρεις άντρεςδεν είχαν τίποτα να απαντήσουν,ο θυμός του ξέσπασε.

Τότε ο Ελιού, ο γιος του Βαραχήλ του Βουζίτη,άρχισε να μιλάει και είπε:

“Εγώ είμαι νέος και εσείς ηλικιωμένοι.

Γι’ αυτό συγκρατήθηκα από σεβασμόκαι δεν τόλμησα να σας πω αυτά που ξέρω”».

Ποιο δίδαγμα παίρνουμε εδώ για την υπομονή;

Δεν πρέπει να διακόπτουμε τους άλλους όταν συζητούν.

Έχετε δει να συμβαίνει αυτό;

Εκεί που μπορεί να συζητάτε με κάποιον,εμφανίζεται ένας τρίτος και μπαίνει στη μέσηκαι σας διακόπτει από την κουβέντα που είχατε.

Αυτό είναι αγένεια.

Δεν πρέπει να το κάνουμε.

Θυμάμαι μια φορά που ήμουν στο Θέατρο Στάνλεϊκαι είδα έναν αδελφό που ήθελα να τον χαιρετήσω,συνομιλούσε όμως με μια αδελφή.

Ήταν πολύ γνωστός αδελφός.

Και, πάνω στον ενθουσιασμό μου,μπήκα στη μέση και διέκοψα τη συζήτησή τουςγια να τον χαιρετήσω.

Και ξέρετε τι συνέβη;

Με κοίταξε με ένα επιτιμητικό βλέμμα αποδοκιμασίαςγια τους κακούς μου τρόπους.

Πήρα καλό μάθημα!

Είχε δίκιο.

Ήταν λάθος μου να διακόψω τη συζήτησηπου είχε εκείνη τη στιγμή με ένα άλλο άτομο.

Πρέπει να βελτιωνόμαστε λοιπόν,γιατί μερικές φορές αυτή είναι η τάση μας.

Θέλουμε να μας ακούν οι άλλοι.

Νομίζουμε ότι έχουμε κάτι σημαντικό να πούμε.

Είναι όμως πιο σημαντικό από αυτό που συζητούναυτοί που διακόπτουμε;

Μερικοί έχουν τη συνήθεια να διακόπτουν τους άλλους.

Άρα, το μάθημα είναι να μην είμαστε αγενείςκαι να μη διακόπτουμε τις συζητήσεις των άλλων,ακόμη και αν θεωρούμε ότι αυτό που έχουμενα πούμε είναι πιο σημαντικό.

Μη διακόπτετε, εκτός αν έχει πιάσει φωτιά το κτίριο.

Αυτό που έχετε να πείτείσως δεν είναι τόσο σημαντικό όσο νομίζετε.

Μπορούμε όμως να μάθουμε και κάτι ακόμα από τον Ελιού,στα εδάφια Ιώβ 32:11, 12.

Προσέξτε τα λόγια του Ελιού.

Λέει: «Περίμενα τα λόγια σας·άκουγα τους συλλογισμούς σαςκαθώς ψάχνατε τι να πείτε.

Σας παρακολούθησα προσεκτικά,αλλά κανείς σας δεν μπόρεσενα αποδείξει ότι ο Ιώβ έχει άδικοούτε να απαντήσει στα επιχειρήματά του».

Άκουγε προσεκτικά όσα έλεγαν οι τρεις ψευτοπαρηγορητέςκαι όσα είπε ο Ιώβ.

Έμαθε όλα τα γεγονότα προτού μιλήσει.

Πολύ ωραίο μάθημα αυτό!

Μερικές φορές, βγάζουμε ένα συμπέρασμα για κάποιονή για το κίνητρο με το οποίο έκανε ή είπε κάτι,χωρίς όμως να έχουμε όλες τις πληροφορίες.

Και μετά λέμε: “Καλύτερα να είχα σωπάσει.

Δεν έπρεπε να είχα πει τίποτα.

Ντρέπομαι που ενήργησα ανόητα,γιατί βιάστηκα να βγάλω συμπεράσματα για αυτό το άτομο”.

Όπως ο Ελιού λοιπόν,πρέπει να αποφεύγουμε να βγάζουμεβιαστικά συμπεράσματαγια το κίνητρο με το οποίο είπε ή έκανε κάποιος κάτι.

Ίσως κάνουμε λάθος,ειδικά αν αντιδράσουμε προτού ακούσουμε τους λόγουςγια τους οποίους ένα άτομο είπε ή έκανε κάτι.

Το να είμαστε υπομονετικοίμπορεί να μας γλιτώσει από το να ντροπιαστούμε.

Είναι πολύ καλό λοιπόν να δείχνουμε υπομονή.

Η υπομονή του Ελιού ήταν επίσης αξιοθαύμαστηεπειδή ήταν άνθρωπος με έντονα αισθήματα.

Και φαίνεται πόσο πολύ νοιαζόταν για την αλήθειακαι να πει την αλήθειααπό το πόσο πολύ ενοχλήθηκεμε όσα έλεγαν οι τρεις ψευτοπαρηγορητές του Ιώβ.

Ήθελε να διορθώσει τα ζητήματα.

Ήξερε ότι οι τρεις φίλοι του Ιώβ δεν έλεγαν την αλήθεια.

Έλεγαν ψέματα για τον Ιεχωβά,έλεγαν ψέματα για τον Ιώβ.

Αλλά συγκρατήθηκε μέχρι που σταμάτησαν να μιλούν.

Πολύ ενδιαφέρουσα αφήγηση!

Αν θέλετε, ανοίξτε στα εδάφια Ιώβ 32:17-20.

Θα δούμε πώς ένιωθε,και ίσως κάποιες φορές να νιώθετε και εσείς έτσι—έχετε ενοχληθεί πάρα πολύ.

Νιώθετε ότι πρέπει να πείτε κάτι.

Αλλά είναι σημαντικό κάποιες φορές,ειδικά αν νιώθετε έτσι, να περιμένετε λίγο.Ας δούμε τα εδάφια 17 έως 20:«Θα δώσω λοιπόν και εγώ απάντηση·θα πω και εγώ αυτά που ξέρω,διότι έχω πολλά να πω·το πνεύμα μέσα μου με πιέζει.

Τα σωθικά μου είναι σαν κρασί που δεν παίρνει αέρα,σαν καινούρια ασκιά έτοιμα να σκάσουν.

Ας μιλήσω για να ησυχάσω!

Θα ανοίξω τα χείλη μου και θα απαντήσω».

Δεν είναι πολύ ενδιαφέρον;

Βλέπουμε πώς ένιωθε αυτός ο άνθρωπος.

Αλλά έδειξε μεγάλη αυτοσυγκράτηση.Έδειξε αυτοέλεγχο,δεν βγήκε αμέσως μπροστά να πει πώς ένιωθε,και ίσως περίμενε μεγάλο χρονικό διάστημαόσο οι τρεις αποκαλούμενοι φίλοι του Ιώβ τον επέκριναν.

Και μετά, όσο απαντούσε ο Ιώβ,στεκόταν εκεί (ή καθόταν εκεί) και άκουγε,έδινε προσοχή,συγκρατούσε τον εαυτό του και,την κατάλληλη στιγμή, μίλησε.

Και καταλαβαίνουμε ότι ο θυμός του«άναψε εναντίον του Ιώβ»και εναντίον των τριών φίλων του.

Διακρίνουμε αυτόν τον θυμόστα πρώτα εδάφια του κεφαλαίου 32.

Είναι εντυπωσιακός όμως ο τρόποςμε τον οποίο χειρίστηκε το ζήτημα ο Ελιού(αν πάμε στο κεφάλαιο 33)όταν χρειάστηκε να δώσει συμβουλή,έθεσε ένα υπέροχο παράδειγμα για όλους μαςσε περίπτωση που χρειαστεί ναδώσουμε συμβουλή σε κάποιον,ακόμη και αν έχουμε ενοχληθεί πάρα πολύμε κάτι που είπε ή έκανε.

Ας διαβάσουμε τα εδάφια 1 έως 7.Ο Ελιού λέει:«Τώρα όμως, Ιώβ, άκουσε, σε παρακαλώ, τα λόγια μου·πρόσεξε όλα όσα θα πω.

Δες, σε παρακαλώ!

Πρέπει να ανοίξω το στόμα μου·πρέπει να μιλήσει η γλώσσα μου.

Τα λόγια μου δείχνουν την ειλικρίνεια της καρδιάς μου,και τα χείλη μου λένε καθαρά αυτά που ξέρω.

Το πνεύμα του Θεού με έπλασε,και η πνοή του Παντοδυνάμου με έφερε στη ζωή.

Απάντησέ μου αν μπορείς·παρουσίασέ μου τα επιχειρήματά σου·πάρε θέση».Και δείτε τώρα μια έκφραση γεμάτη κατανόηση:«Δες! Εγώ είμαι όπως και εσύ ενώπιον του αληθινού Θεού·από πηλό πλάστηκα και εγώ.

Δεν έχεις λοιπόν να φοβηθείς τίποτα από εμένα,και καμιά πίεση από εμένα δεν θα σε καταβάλει».

Τι υπέροχο παράδειγμα!

Ίσως έχουμε ενοχληθεί πάρα πολύ με κάποιονκαι πιστεύουμε ότι κάποιος πρέπει να του μιλήσει.

Ίσως μάλιστα πιστεύουμε ότι χρειάζεται ισχυρή συμβουλή,αλλά πρέπει να το κάνουμε αυτό με αγάπη.

Ουσιαστικά, ο Ελιού φέρθηκε σαν φίλος.

Και το καταλαβαίνεις όταν κάποιος σε συμβουλεύειεπειδή έχει νευριάσει μαζί σουή σε συμβουλεύει επειδή σε αγαπάει,επειδή είσαι φίλος του και θέλει να σε βοηθήσει.

Αυτό το θαυμάσιο παράδειγμα έθεσε ο Ελιού για εμάς.

Τι υπέροχα μαθήματα πήραμε όλοι μας από τον Ελιούγια την υπομονή και για τους καλούς τρόπους!