Πώς νιώθετε όταν βλέπετε ένα πολύ μικρό αρνάκι λίγων ημερών;
Είναι πολύ γλυκό, δεν είναι;
Ή όταν βλέπετε μικρά γατάκια που είναι λίγων ημερών, δεν θέλετε να τα αγκαλιάσετε;
Ή όταν βλέπετε μικρά πουλάκια με ορθάνοιχτο το στόμα τους που περιμένουν τη μαμά τους να τα ταΐσει;
Δεν είναι πολύ ωραία εικόνα;
Αλλά πώς θα νιώθατε αν βλέπατε ένα πεινασμένο λιοντάρι να παραφυλάει το αρνάκι ή ένα δηλητηριώδες φίδι να πλησιάζει αθόρυβα εκείνα τα μικρά γατάκια ή έναν κυνηγό πουλιών να πηγαίνει να πιάσει με μια απόχη τα μικρά πουλάκια;
Μάλλον η καρδιά σας θα σας υποκινούσε να κάνετε κάτι για να σώσετε αυτά τα αθώα, απροστάτευτα μικρά ζωάκια από τον κυνηγό τους.
Αυτό μας θυμίζει πώς νιώθουμε εμείς όταν βλέπουμε τον Σατανά το λιοντάρι, τον Σατανά το φίδι, τον Σατανά τον κυνηγό πουλιών να πλησιάζει και να προσπαθεί να καταβροχθίσει τους νεαρούς μας.
Γιατί αυτό ακριβώς προσπαθούν να κάνουν ο Σατανάς και οι δαίμονές του.
Μάλιστα, δεν θα ξεχάσω ποτέ ένα σημείο που είχε πει ένας αδελφός σε μια ομιλία πριν από πολλά χρόνια.
Είπε ότι «στον Κατακλυσμό τα υβριδικά παιδιά των δαιμόνων πέθαναν και οι πατέρες τους, οι δαίμονες, δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα για να τα σώσουν». Και ο αδελφός είπε: «Μήπως τώρα οι δαίμονες προσπαθούν να πάρουν εκδίκηση;
Έχασαν τα παιδιά τους και τώρα προσπαθούν να καταστρέψουν τα δικά μας παιδιά».
Είναι μια ενδιαφέρουσα σκέψη, σίγουρα.
Το βέβαιο είναι ότι ο Σατανάς και οι δαίμονες έχουν βάλει στόχο τους νεαρούς μας. Τώρα το ερώτημα είναι:
Αν και οι γονείς έχουν την κύρια ευθύνη να βοηθούν τα παιδιά τους, τι μπορούμε να κάνουμε εμείς, οι υπόλοιποι ενήλικοι, για να πλησιάσουμε και να βοηθήσουμε τους νεαρούς της εκκλησίας μας;
Ας μιλήσουμε για δύο πράγματα που μπορούμε να κάνουμε.
Το πρώτο είναι να αφιερώνουμε χρόνο τακτικά για να συζητάμε μαζί τους και να προσπαθούμε να γίνουμε φίλοι με τα νεαρά άτομα.
Δεν θέλουμε να είμαστε σαν τον πρεσβύτερο που όταν έβλεπε έναν έφηβο, τον Τιμ, του έλεγε πάντα: «Γεια σου, Τιμ. Τι κάνεις;»
Αλλά ο πρεσβύτερος ήταν πάντα βιαστικός. Δεν στεκόταν. Και μια μέρα ο Τιμ σταμάτησε τον πρεσβύτερο και του είπε: «Αδελφέ, με ρωτάς πάντα τι κάνω, αλλά δεν περιμένεις ποτέ να ακούσεις την απάντηση μου».
Και ντράπηκε πολύ.
Φρόντισε λοιπόν να μην το ξανακάνει.
Σταματούσε πάντα και συζητούσε με τον Τιμ.
Και οι δύο τους έγιναν πολύ καλοί φίλοι.
Και αν πρόκειται για μικρά παιδιά, ίσως χρειαστεί να σκύψουμε, να γονατίσουμε ή ακόμη και να καθίσουμε για να έρθουμε στο επίπεδο τους.
Γιατί τα παιδάκια, στο ύψος τους, βλέπουν μόνο πόδια και τσάντες που πηγαίνουν πέρα δώθε.
Αλλά εμείς μπορούμε να ερχόμαστε στο επίπεδό τους, να τους μιλάμε, να γίνουμε φίλοι τους, όπως βλέπουμε σε αυτή την πολύ ωραία εικόνα.
Αυτό μας θυμίζει τον Ιεχωβά ο οποίος σκύβει για να μας βοηθήσει.
Αυτό ακριβώς λέει και στον Ψαλμό 113:6, 7, ότι ο Ιεχωβά “σκύβει για να μας σηκώσει από τις στάχτες”.
Το δεύτερο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε τους νεαρούς μας είναι να τους βοηθάμε να θέτουν πνευματικούς στόχους.
Φυσικά, σε αυτό το κομμάτι εμείς απλώς υποστηρίζουμε τους γονείς.
Γι’ αυτό, δεν πρέπει ποτέ να είμαστε τόσο απασχολημένοι ώστε να μην έχουμε χρόνο για τους νεαρούς μας, για να τους βοηθάμε να θέτουν πνευματικούς στόχους.
Ο Ιησούς έθεσε υπέροχο παράδειγμα σε αυτό.
Είχε πάντα χρόνο για τα παιδιά.
Ανοίξτε, παρακαλώ, στη θαυμάσια αφήγηση στο δέκατο κεφάλαιο του Μάρκου.
Μια πολύ ωραία αφήγηση. Μάρκος 10:13: «Και οι άνθρωποι άρχισαν να του φέρνουν παιδάκια για να τα αγγίξει, αλλά οι μαθητές τούς επέπληξαν. Όταν ο Ιησούς το είδε αυτό, αγανάκτησε και τους είπε:
“Αφήστε τα παιδάκια να έρχονται σε εμένα· μην τα εμποδίζετε, γιατί σε τέτοιου είδους άτομα ανήκει η Βασιλεία του Θεού. Αληθινά σας λέω:
Όποιος δεν δεχτεί τη Βασιλεία του Θεού σαν παιδάκι δεν πρόκειται να μπει σε αυτήν”.
Και πήρε τα παιδιά στην αγκαλιά του και άρχισε να τα ευλογεί, θέτοντας τα χέρια του πάνω σε αυτά». <i>Η Σκοπιά</i> είχε σχολιάσει ότι οι μαθητές ίσως νόμιζαν ότι ο Ιησούς ασφαλώς δεν θα ήθελε να τον ενοχλούν τα παιδιά αυτές τις κρίσιμες εβδομάδες πριν από τον θάνατό του.
Αλλά πόσο λάθος έκαναν!
Και μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι η ευλογία που τους έδωσε ο Ιησούς τα υποκίνησε να θέσουν πνευματικούς στόχους.
Αυτό θέλουμε να κάνουμε και εμείς.
Θέλουμε να έχουν τα παιδιά μας πνευματικούς στόχους στο μυαλό τους, όπως ένα οχτάχρονο αγόρι που είπε στον επίσκοπο περιοχής τους στόχους του. Του είπε: «Πρώτα, θα ήθελα να βαφτιστώ.
Μετά, θα ήθελα να βοηθώ στην εκκλησία με το να χειρίζομαι τα ηχητικά και τα μικρόφωνα, να γίνω ταξιθέτης, να βοηθάω στον πάγκο των εντύπων και να διαβάζω στη μελέτη <i>Σκοπιάς.</i>
Κατόπιν, θα ήθελα να γίνω διακονικός υπηρέτης και ύστερα πρεσβύτερος.
Θα ήθελα επίσης να γίνω σκαπανέας και να πάω στη σχολή σκαπανέα.
Μετά, θα ήθελα να πάω στο Μπέθελ και να γίνω επίσκοπος περιοχής».
Τα είχε όλα τακτοποιημένα στο μυαλό του, ε;
Πνευματικοί στόχοι.
Και θέλουμε να υποστηρίζουμε τους γονείς αφιερώνοντας χρόνο στα παιδιά τους για να τα στρέφουμε σε πνευματικούς στόχους.
Επίσης, μπορούμε να υποστηρίζουμε τους γονείς βοηθώντας τους νεαρούς μας να διακρίνουν τους κινδύνους της ανώτερης εκπαίδευσης μέσα στο σύστημα του Σατανά.
Επειδή πολλές φορές εκτίθενται σε μεγάλο βαθμό σε αντιγραφικές απόψεις, φιλοσοφίες και θεωρίες.
Αυτό μας φέρνει στο μυαλό την προειδοποίηση που υπάρχει στο Κολοσσαείς 2:8.
Ξεκινάει με τη λέξη: «Προσέξτε». (Αυτό σημαίνει «Προσοχή!» «Κίνδυνος!») «Προσέξτε να μη σας αιχμαλωτίσει κανείς μέσω της φιλοσοφίας και της κενής απάτης σύμφωνα με ανθρώπινες παραδόσεις». Επίσης, πολλές φορές, τα άτομα που επιδιώκουν ανώτερη εκπαίδευση στον κόσμο του Σατανά εκτίθενται σε αντιγραφική διαγωγή.
Βέβαια, είναι αλήθεια ότι δεν πέφτουν σε αυτές τις παγίδες όλοι όσοι επιδιώκουν ανώτερη εκπαίδευση στον κόσμο του Σατανά.
Αξίζει όμως να το διακινδυνέψουμε;
Αυτό θέλουμε να βοηθήσουμε τους νεαρούς μας να σκεφτούν.
Μου αρέσει να χρησιμοποιώ ως παράδειγμα ένα κοπάδι από πεινασμένους καρχαρίες.
Ας πούμε ότι οι στατιστικές λένε ότι, αν δέκα άνθρωποι περάσουν μέσα από το κοπάδι με τους πεινασμένους καρχαρίες, οι οχτώ θα τα καταφέρουν.
Μόνο τους δύο θα φάνε οι καρχαρίες. Μήπως θα σκεφτόσασταν:
“Α, αυτό είναι πολύ καλό ποσοστό επιβίωσης —80 τοις εκατό.
Νομίζω ότι μπορώ να το κάνω.
Μπορώ να περάσω μέσα από το κοπάδι με τους καρχαρίες”;
Μάλλον δεν θα το διακινδυνεύατε, έτσι δεν είναι;
Ποιο είναι το σημείο;
Για αυτούς που προσπαθούν να περάσουν μέσα από το μεταφορικό κοπάδι με τους πεινασμένους καρχαρίες, που είναι η ανώτερη εκπαίδευση, και να επιβιώσουν πνευματικά, πιθανότατα, το ποσοστό επιβίωσης δεν θα είναι τόσο υψηλό όσο ήταν στο παράδειγμά μας.
Γι’ αυτό, θέλουμε να υποστηρίζουμε τους γονείς καθώς αυτοί βοηθούν τα παιδιά τους να θέτουν πνευματικούς στόχους, όπως είναι το σκαπανικό.
Αυτό θα τα κάνει πολύ πιο επιτυχημένα από ό,τι οποιαδήποτε άλλη επιδίωξη στον κόσμο του Σατανά.
Ας πούμε ένα παράδειγμα πάνω σε αυτό.
Θέλω να φανταστείτε τον καλύτερο καρδιοχειρουργό σε όλο τον κόσμο.
Ας πούμε ότι αυτός ο άντρας πέρασε 10 χρόνια στα πανεπιστήμια και στις ιατρικές σχολές και άλλα 20 χρόνια ασκώντας το επάγγελμα του και μαθαίνοντας από άλλους καρδιοχειρουργούς.
Με όλη αυτή την εκπαίδευση, τι μπορεί να πετύχει στην καλύτερη περίπτωση;
Ίσως να παρατείνει για λίγα χρόνια τη ζωή κάποιων ασθενών του.
Τελικά όμως, όλοι οι ασθενείς του θα πεθάνουν.
Μάλιστα, ακόμα και ο ίδιος ο καρδιοχειρουργός θα πεθάνει.
Αν πάτε στο νεκροταφείο και διαβάσετε τις επιγραφές στους τάφους, θα βρείτε τα ονόματα μερικών εξαίρετων γιατρών που είναι θαμμένοι στο νεκροταφείο.
Παρ’ όλη αυτή την εκπαίδευση λοιπόν, είναι πολύ λίγα αυτά που μπορεί να πετύχει κάποιος.
Αν όμως βάλετε στόχους στη διακονία, για παράδειγμα την ολοχρόνια υπηρεσία, τι θα πετύχετε; Στην 1 Τιμόθεο 4:16 λέει: «Θα σώσεις και τον εαυτό σου και αυτούς που σε ακούν».
Και εδώ μιλάμε για αιώνια ζωή.
Να λοιπόν δύο πράγματα που μπορούμε να κάνουμε.
Να υποστηρίζουμε τους γονείς με το να γινόμαστε φίλοι με τα παιδιά τους και να τα στρέφουμε σε πνευματικούς στόχους. Στην 1 Πέτρου 5:8, ο Σατανάς παρομοιάζεται με πεινασμένο λιοντάρι. Στη Γένεση, κεφάλαιο 3, περιγράφεται σαν πονηρό φίδι. Στον Ψαλμό 91:3, σαν ύπουλος “κυνηγός πουλιών”.
Και έχει βάλει ιδιαίτερο στόχο τους νεαρούς μας.
Του αρέσει πολύ να τους καταβροχθίζει, είναι η λιχουδιά του.
Ας υποστηρίζουμε λοιπόν τους γονείς που προσπαθούν να το αποτρέψουν αυτό.
Οι γονείς χρειάζονται βοήθεια.
Χρειάζονται υποστήριξη.
Χρειάζονται τη βοήθειά μας.
Ας βοηθάμε λοιπόν τα παιδιά της εκκλησίας μας. Και στις Παροιμίες 3:27 λέει: «Μην αρνείσαι να κάνεις το καλό σε εκείνους που πρέπει αν έχεις τη δυνατότητα να τους βοηθήσεις».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου