Τα πρόσφατα χρόνια, έχει προστεθεί στο πρόγραμμα αποφοίτησης της Γαλαάδ ένα χαρακτηριστικό που μας αρέσει πάρα πολύ, και μας δίνει την ευκαιρία να γνωρίσουμε λίγο καλύτερα μερικούς σπουδαστές —η <i>Γνωριμία με την Τάξη.</i> Αυτή τη φορά, στη <i>Γνωριμία με την Τάξη</i> τις συνεντεύξεις θα τις χειριστεί ένας από τους εκπαιδευτές, ο αδελφός Τρεντ Λίπολντ<i>.</i> Ας την παρακολουθήσουμε. Καλώς ήρθατε στη <i>Γνωριμία με την Τάξη.</i>
Ανυπομονούμε να γνωριστούμεμε τρία ζευγάρια από την 154η τάξη.
Η ζωή είναι γεμάτη δύσκολες αποφάσεις, και το ίδιο ισχύει φυσικά καιγια τους σπουδαστές της Γαλαάδ.
Τι θα μας βοηθάει να σκεφτόμαστε καθαρά ώστε να έχουμε επιτυχία όταν παίρνουμε τέτοιες δύσκολες αποφάσεις;
Στην 1 Κορινθίους 8:1 λέει ότι «η αγάπη εποικοδομεί».
Ας ακούσουμε πώς το έχουν δει αυτό στη ζωή τους τα ζευγάρια με τα οποία θα μιλήσουμε σήμερα.
Αδελφέ και αδελφή Σιλβέστερ, καλώς ήρθατε.
Χαιρόμαστε που είστε μαζί μας σήμερα.
Είστε και οι δύο από τη Βρετανία και υπηρετείτε στο γραφείο τμήματος.
Θέλετε να μας πείτε ποιοι είναι οι διορισμοί σας; Στιβ;
Εργάζομαι στο Τμήμα Υπηρεσίας.
Ωραία. Και εσύ, Γκέιλ Μαρί;
Στο οδοντιατρείο του Μπέθελ.
Πολύ ωραία.
Και πώς βρεθήκατε στο Μπέθελ;
Πώς φτάσατε να υπηρετείτε στο Μπέθελ;
Στιβ, θέλεις να μας πεις;
Ο μπαμπάς μου δεν ήταν αδελφός.
Οπότε η μαμά μου ανέθρεψεεμένα και τον αδελφό μου στην αλήθεια και πάντα μας παρότρυνε να επιδιώξουμετην ολοχρόνια υπηρεσία.
Μας μιλούσε συνέχεια για αυτό.
Να εδώ βλέπετε τη μαμά μου στη φωτογραφία.
Είχαμε πάει ένα ταξίδι με την εκκλησία για να επισκεφτούμε κάποιους αδελφούς στην Ιταλία.
Ήμουν γύρω στα 12 εδώ.
Ήμουν ψηλός για την ηλικία μου.
Αυτή η φωτογραφία όμως αποτυπώνει πολύ καλά το περιβάλλον στο οποίο η μητέρα μου ήθελε να βρισκόμαστε, γιατί φρόντιζε να περιστρέφεται πάντα η ζωή μας γύρω από θεοκρατικές δραστηριότητες.
Ωραία, οπότε εφάρμοσε τη συμβουλή «εκπαίδευσε το αγόρι», ε;
Ναι.
Όταν έγινα λοιπόν 19, μπόρεσα να κάνω αίτηση για την υπηρεσία Μπέθελ και με κάλεσαν.
Πολύ ωραία. Και στη φωτογραφία εδώ, είσαι εσύ;
Ναι, εγώ στο Τμήμα Μεταφορών.
Ήμουν οδηγός φορτηγού και ταξιδεύαμε σε όλη τη χώρα.
Μου άρεσε πάρα πολύ ο διορισμός μου, αγαπούσα πολύ τους συνεργάτες μου και γενικά αγαπούσα πολύ το περιβάλλον στο Μπέθελ.
Και φορούσατε όλοι μπλε σακάκι, ε;
Ναι, ναι, όντως.
Άρα, ζεις το όνειρό σου. Είσαι στο Μπέθελ.
Ναι.
Αλλά ήρθαν κάποιες αλλαγές στη ζωή σου.
Ποιες περιστάσεις σου άλλαξαν και χρειάστηκε να βγεις από το Μπέθελ;
Κάποια στιγμή, η μαμά μου δεν ήταν καλά στην υγεία της.
Έπρεπε λοιπόν να πάρω μια απόφαση, Τι να κάνω τώρα; Να μείνω στο Μπέθελ;
Θα μπορώ να τη βοηθάω με κάποιον τρόπο;
Γιατί ο αδελφός μου έκανε πάρα πολλά αλλά τώρα ήταν παντρεμένος.
Είχε οικογένεια και ζούσαν στη νότια Αγγλία.
Αποφάσισα λοιπόν να φύγω από το Μπέθελ.
Όταν βγήκα, ξεκινήσαμε γνωριμία, παντρευτήκαμε.
Δυστυχώς, η μαμά μου τελικά πέθανε, και μας δόθηκε η ευκαιρία να αρχίσουμε και πάλι την υπηρεσία Μπέθελ.
Πω πω, δεύτερη φορά!
Δεν ήταν εύκολη η απόφαση που είχατε πάρει.
Πώς σου φάνηκε αυτό, Γκέιλ Μαρί;
Ήταν στόχος σου το Μπέθελ;
Καθόλου.
Ποτέ δεν είχα την επιθυμία να πάω στο Μπέθελ.
Ήμουν πολύ χαρούμενη που έκανα σκαπανικό στην εκκλησία μας, εκεί στο Λονδίνο.
Αυτό που με έκανε όμως να αλλάξω τρόπο σκέψης ήταν κάτι που μας είπε η μαμά του Στιβ πριν πεθάνει.
Μας είπε ότι, αν είμαστε υγιείς και έχουμε τις δυνάμεις να κάνουμε περισσότερα για τον Ιεχωβά, να το κάνουμε.
Παρ’ όλο λοιπόν που δεν είχα σκεφτεί ποτέ να μπω στο Μπέθελ, είπαμε να το δοκιμάσουμε και έτσι, έναν χρόνο αργότερα, υπηρετούσαμε μαζί στο Μπέθελ.
Πολύ σοφά λόγια.
Και μας έχεις φέρει και μια φωτογραφία, βλέπω.
Κάπως έτσι ήταν η ζωή σου στο Μπέθελ, ε;
Ναι. Εδώ είμαι με κάποιες νοικοκυρές που εργαζόμασταν μαζί.
Με ενθάρρυναν και με στήριζαν πολύ και με βοήθησαν τους πρώτους μήνες μου στο Μπέθελ.
Καλά περνούσατε βλέπω.
Ναι, είχε πολλή πλάκα.
Μπράβο σας!
Εσύ, Στιβ, ξαναζείς το όνειρό σου στο Μπέθελ, αλλά και πάλι ήρθε μια αλλαγή.
Ναι. Όπως είπες ζούσα ένα όνειρο.
Τότε όμως άλλαξε η κατάσταση του μπαμπά μου.
Και τα πράγματα ήταν λίγο πιο ιδιαίτερα τώρα, γιατί ο μπαμπάς μου δεν ήταν στην αλήθεια.
Αλλά η μαμά μου μού είχε ζητήσει κάτι (μάλιστα μου το είχε πει μία εβδομάδα προτού πεθάνει). Με κοίταξε και μου είπε: «Σε παρακαλώ, να φροντίζεις τον μπαμπά σου».
Το συζητήσαμε λοιπόν, προσευχηθήκαμε για αυτό και πήραμε την απόφαση να φύγουμε από το Μπέθελ.
Ήταν πολύ δύσκολη απόφαση.
Ναι, έχεις δίκιο.
Ήταν δύο πολύ γενναίες αποφάσεις που πήρατε.
Εσύ πώς ένιωσες, Γκέιλ Μαρί;
Στενοχωρηθήκαμε πολύ.
Λυπηθήκαμε που έπρεπε να φύγουμε από το Μπέθελ, αλλά ξέραμε ότι αυτό ήταν το σωστό για να βοηθήσουμε τον μπαμπά του Στιβ.
Πόσων χρονών ήσασταν τότε;
Κοντεύαμε τα 35.
Αυτή η ηλικία είναι καθοριστική.
Τι περνούσε από το μυαλό σας;
Ναι, σκεφτόμασταν ότι σε αυτή την ηλικία ήταν σχεδόν απίθανο να μπορέσουμενα ξαναγυρίσουμε στο Μπέθελ ή να μπορέσουμε να επιδιώξουμε και πάλι έναν τέτοιο στόχο.
Ωστόσο, σκεφτήκαμε ότι αυτό έπρεπε να κάνουμε.
Μάλιστα. Και πώς πήγαν τα πράγματα από εκεί και έπειτα;
Κάνετε πάλι σκαπανικό στην εκκλησία, φροντίζετε τον μπαμπά.
Ναι, επιστρέψαμε στον αγρό, κάναμε σκαπανικό και, μόλις μας έφυγε η αρχική απογοήτευσηπου φύγαμε από το Μπέθελ, αρχίσαμε να απολαμβάνουμε το σκαπανικό, μας άρεσε να είμαστε με την εκκλησία.
Ήμασταν πολυάσχολοι. -Ναι, είχαμε πολλά. Μμμμ. -Αρκετά πολυάσχολοι. Μμμμ.
Και μετά, τι έγινε;
Ένα πρωί, περνάει ο ταχυδρόμος και μας αφήνει έναν λευκό φάκελο στο γραμματοκιβώτιο.
Ήταν η πρόσκληση να αρχίσουμε να εκπαιδευόμαστε ως αναπληρωτές στο έργο περιοχής. -Σοκαριστήκαμε. Δεν το περιμέναμε. -Όχι.
Και πάλι, αφού το συζητήσαμε και προσευχηθήκαμε για αυτό, δεχτήκαμε τον διορισμό και ξεκινήσαμε ως αναπληρωτές.
Και αυτό ήταν ωραίο γιατί μπορούσαμε να είμαστε ευέλικτοι με την εργασία μας.
Δεν ήταν κάθε εβδομάδα, οπότε ήταν πολύ ωραίος διορισμός. Μας ταίριαζε.
Και υποθέτω σας εξυπηρετούσε και με τη φροντίδα του πατέρα σου.
Ναι, μπορούσαμε να κάνουμε και τα δύο.
Αλλά δεν παραμείνατε αναπληρωτές, έτσι δεν είναι; -Όχι για πολύ. -Όχι. -Οχτώ μήνες; -Οχτώ μήνες.
Και μετά πάλι μια αλλαγή.
Έπειτα από οχτώ μήνες λοιπόν, πήραμε άλλον έναν λευκό φάκελο.
Ήρθε πάλι ο ταχυδρόμος.
Και μας δίνει έναν άλλον λευκό φάκελο.
Και αυτή τη φορά μας προσκαλούσαν να εκπαιδευτούμε για να αρχίσουμε κανονικά το έργο περιοχής.
Τι σκέφτηκες τότε, Γκέιλ Μαρί;
Και πάλι, δεν ήταν κάτι που θα το επέλεγα.
Δεν είχα σκεφτεί ποτέ το έργο περιοχής.
Δεν μου άρεσε πολύ η ιδέα να ταξιδεύω —να είμαι με μια βαλίτσα στο χέρι, να μένω στα σπίτια άλλων.
Να πω την αλήθεια, με απασχόλησαν πολύ όλα αυτά, αλλά και πάλι τα λόγια της μαμάς του Στιβηχούσαν στα αυτιά μου:
Αν είμαστε υγιείς, έχουμε τη δύναμη και τις περιστάσεις να κάνουμε περισσότερα για τον Ιεχωβά, να το προσπαθήσουμε.
Αλλά πώς— Δεν σας άγχωνε τώρα όλο αυτό;
Θα ήσασταν μόνιμα στο έργο περιοχής και θα είχατε να φροντίζετε και τον πατέρα σου;
Ναι, μας άγχωνε πάρα πολύ γιατί ξέραμε ότι, αν αποδεχόμασταν τον διορισμό, θα μπορούσαν να μας στείλουν οπουδήποτεστον τομέα του γραφείου τμήματος.
Ήταν μια πιθανότητα.
Ξέρεις όμως ότι πρέπει να εμπιστευτείς τον Ιεχωβά, και αυτό κάναμε και εμείς.
Όταν πήραμε λοιπόν τον πρώτο μας διορισμό στο έργο περιοχής, ο Ιεχωβά για μια ακόμη φορά δεν μας απογοήτευσε, γιατί ο πρώτος μας διορισμός ήταν στο Λονδίνο και περιλάμβανε την περιοχή όπου ζούσε ο πατέρας μου.
Οπότε μπορέσαμε να δεχτούμε τον διορισμό.
Πόσο ωραίο λοιπόν ήταν που “γευτήκατε και είδατε”!
Αλλά στο έργο περιοχής φυσικά, έπειτα από λίγα χρόνια, θα έπρεπε να αλλάξετε περιοχή.
Τι συνέβη λοιπόν με την επόμενη περιοχή που πήγατε;
Δυστυχώς, εντελώς απρόσμενα ο μπαμπάς μου πέθανε.
Ούτε αυτό το περιμέναμε.
Μετά από αυτό το γεγονός λοιπόν, ήμασταν σε θέση να πάμε σε οποιαδήποτε περιοχή μάς διόριζε το γραφείο τμήματος.
Kαι τελικά, μας διόρισαν στη Σκωτία —στην πανέμορφη Σκωτία.
Πώς σας φάνηκε εκεί;
Σας άρεσε η Σκωτία;
Μας άρεσε πάρα πολύ η Σκωτία.
Οι άνθρωποι είναι πολύ φιλικοί.
Εννοείται και οι αδελφοί είναι πολύ φιλικοί.
Το έργο ήταν πολύ εύκολο γιατί μπορούσες να πιάσεις συζητήσεις πολύ εύκολα.
Ήταν υπέροχα.
Μας άρεσε να υπηρετούμε στην Σκωτία.
Φαίνεται όμως ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, γιατί πάνω που περνούσατε ωραία εκεί στον διορισμό σας, ήρθε πάλι μια αλλαγή για τους δύο σας.
Πώς μάθατε για αυτή την αλλαγή; -Όχι με λευκό φάκελο αυτή τη φορά. -Μάλιστα. -Αλλά . . . -Τους είχες πάρει από φόβο, βλέπω.
Ναι, είχα αρχίσει να φοβάμαι —Δεν ήθελα να βλέπω ταχυδρόμους.
Αυτή τη φορά χτύπησε το τηλέφωνο μια Τρίτη πρωί. -Και . . . -Την ώρα του παραδοσιακού σκωτσέζικου πρωινού.
Ναι, δεν ήταν η καλύτερη στιγμήμε αυτό που είχα μπροστά μου.
Και σήκωσα το τηλέφωνο και η πρώτη κουβέντα που άκουσα ήταν: «Κάθεσαι;»
Και σκέφτηκα: “Ωχ, τι θα ακούσω τώρα;”
Και μας κάλεσαν να επιστρέψουμε και πάλι στο Μπέθελ.
Και τότε ρώτησα: «Πότε θέλετε να είμαστε εκεί;
Σε καμιά δυο βδομάδες;»
Και ο αδελφός μού απάντησε: «Βασικά, αν μπορούσατε καιαυτή την Παρασκευή θα ήταν τέλεια». Και αρχίσαμε τις διαπραγματεύσεις.
Με τα πολλά, καταλήξαμε στην επόμενη Δευτέρα ως τη μέρα που θα επιστρέφαμε στο Μπέθελ.
Σε ρωτάω συνέχεια το ίδιο Γκέιλ Μαρί, αλλά πώς αντέδρασες στο τηλεφώνημα;
Όσο και αν μου άρεσε το έργο περιοχής, ενθουσιάστηκα που θα γυρνούσαμε στο Μπέθελ.
Είχα ενθουσιαστεί τόσο πολύ που έφτιαξα τις βαλίτσες μου την ίδια μέρα.
Τι λες τώρα!
Είχατε πολλά πάνω κάτω στη ζωή σας.
Ήσουν στο Μπέθελ.
Χρειάστηκε να φύγεις λόγω της μαμάς σου.
Επιστρέφετε στο Μπέθελ ως αντρόγυνο.
Φεύγετε, πεθαίνει ο πατέρας σου, έργο περιοχής.
Τι σας βοήθησε να σκέφτεστε καθαρά όταν έπρεπε να πάρετε τέτοιες σοβαρές αποφάσεις;
Πιστεύω τα καλά άτομα που είχαμε γύρω μας.
Όπως είπα και προηγουμένως, η μαμά μου φρόντιζε πάντα να έχουμε καλές συναναστροφές.
Αυτοί οι αδελφοί ήταν αναπόσπαστο μέρος της ζωής μου, με επηρέασαν πάρα πολύ.
Ο αδελφός μου ήταν πάντα πολύ πνευματικό άτομο, οπότε το παράδειγμά του με βοήθησε πολύ.
Έχω ακόμα την εικόνα της μαμάς μου στο μυαλό μου να κάθεται εκεί στο τραπέζι της κουζίνας με τη <i>Σκοπιά</i>, το βιβλίο <i>Πλησιάστε</i>, τους μαρκαδόρους της. -Μελετούσε βαθιά τη Γραφή. -Σαν Γαλααδίτισσα.
Ναι, σαν Γαλααδίτισσα.
Και πιστεύω ότι η επιρροή της, το καλό της παράδειγμα, με βοήθησαν να παραμένω επικεντρωμένος στα πνευματικά.
Ναι, όντως.
Αν η οικογένειά σου είναι στην αλήθεια, μπορεί να αποδειχτεί μεγάλη ευλογία αυτό.
Εσένα, Γκέιλ Μαρί, τι σε βοήθησε σε αυτές τις δύσκολες αποφάσεις;
Και εγώ, όπως ο Στιβ, είχα τους γονείς μου.
Εμένα και οι δύο γονείς μου μας μεγάλωσαν με τα αδέλφια μου στην αλήθεια.
Μας βοηθούσαν πάντα να έχουμε θεοκρατικούς στόχους.
Και, παρότι με όλες αυτές τις αλλαγές δεν είχαν την ευκαιρία να μας βλέπουν πολύ συχνά επειδή πηγαίναμε από το ένα μέρος στο άλλο, δεν είχαν πολλές απαιτήσεις.
Πάντα μας στήριζαν και μας ενθάρρυναν.
Αλλά και ο παππούς και η γιαγιά μου μας υποστήριζαν και εμένα και όλη την υπόλοιπη οικογένεια.
Τι ωραία φωτογραφία!
Είναι οι παππούδες μου.
Δυστυχώς, η γιαγιά μου πέθανε λίγο πριν έρθουμε στη σχολή, αλλά ο παππούς κρατάει ακόμα.
Είναι 95, και υπηρετεί ακόμα πιστά τον Ιεχωβά.
Είναι πάντα φοβερό στήριγμα για εμένα και για την υπόλοιπη οικογένεια.
Τι ωραίο!
Αναρωτιέμαι, αν ήταν σήμερα εδώ —σκέφτομαι τι μπορεί να σας έλεγε.
Ναι, νομίζω θα . . .
Στιβ και Γκέιλ, σας έχω δει να αφήνετε τον Ιεχωβά να σας φυτέψει στην οργάνωση του σαν δέντρο.
Σας τρέφει και σας ποτίζει συνεχώς.
Δείξτε την εκτίμησή σας με το να θυμάστε πάντα να τον ευχαριστείτε.
Να δέχεστε όποιον διορισμό σας δίνει και αφεθείτε στα χέρια του καθώς συνεχίζετε να τον εμπιστεύεστε.
Να μεταδίδετε όσα μάθατε, όπως ένα δέντρο παράγει καλούς καρπούς και η σκιά του αναζωογονεί.
Αυτά λοιπόν είχε να σας πει. -Πω πω! -Ναι, αυτή . . . Δεν το περίμενα αυτό. Πολύ ωραίες συμβουλές.
Μας συγχωρείς. Το ξέρω ότι δεν το περίμενες αυτό, Γκέιλ Μαρί, αλλά ο παππούς σου χάρηκε πολύ που μπόρεσε να σας πει αυτές τις συμβουλές.
Ήταν υπέροχο! Ένα τελευταίο ερώτημα:
Με όλα αυτά που έχετε περάσει στη ζωή σας, αν έπρεπε να μας πείτε ένα πράγμα που έχετε μάθει, τι θα ήταν αυτό;
Μου έρχονται πολλά πράγματα στο μυαλό μου.
Κάτι που μου έλεγε όμως πάλι η μαμά μου πάντα, ειδικά όταν ήμουν νεότερος: «Δεν χρειάζεται να είσαι ο καλύτερος.
Απλά να κάνεις το καλύτερο που μπορείς».
Ακόμα και εδώ στη σχολή, αυτά τα λόγια με βοήθησαν να εστιάζω στο πιο σημαντικό πράγμα.
Και κάτι άλλο που μάθαμε στη σχολή ήταν το παράδειγμα του Ιερεμία, που είπε στον Ιεχωβά: “Ιεχωβά, με ξεγέλασες”.
Και αυτό κάνει ο Ιεχωβά. Μας ξεγελάει κάποιες φορές.
Νομίζουμε ότι δεν μπορούμε να καταφέρουμε κάτι.
Νομίζουμε ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε, αλλά μπορούμε με τη δύναμη του Ιεχωβά.
Μας ξεγελάει και μπορούμε να τα καταφέρουμε.
Αυτά τα δύο πράγματα λοιπόν είναι που με βοηθούν να σκέφτομαι καθαρά.
Σε ευχαριστούμε.
Γκέιλ Μαρί, εσύ τι θα έλεγες;
Θα έλεγα (και πάλι με αφορμή αυτά που μας είπεη μαμά του Στιβ λίγο προτού πεθάνει) ότι, αν έχουμε τις περιστάσειςνα κάνουμε περισσότερα για τον Ιεχωβά, αν είμαστε υγιείς, αν έχουμε τη δύναμη, να το προσπαθήσουμε.
Ακόμα και αν δεν το έχεις από τη φύση σου, ακόμη και αν δεν είχες σκεφτεί να κάνεις κάτι τέτοιο, θα εκπλαγείς όταν δοκιμάσεις κάτι καινούριο γιατί τελικά θα το αγαπήσεις. Όπως λέει και στον Ψαλμό 34: «Γευτείτε και δείτε ότι ο Ιεχωβά είναι αγαθός».
Σε ευχαριστούμε πολύ.
Ευχαριστούμε και τους δυο σας που ήσασταν μαζί μας σήμερα. -Και εμείς. -Ευχαριστούμε.
Ας καλωσορίσουμε τους επόμενους επισκέπτες μας, την Γκιζέμ και τον Εργκούν Τσιμέν από την Τουρκία.
Αδελφέ και αδελφή Tσιμέν, καλώς ήρθατε στη <i>Γνωριμία με την Τάξη.</i>
Χαιρόμαστε που είστε εδώ σήμερα.
Υπηρετείτε και οι δύο στο γραφείο τμήματος στην Τουρκία.
Εργκούν, εσύ υπηρετείς στο Τμήμα Υπηρεσίας και εσύ Γκιζέμ στο Μεταφραστικό Τμήμα. Ανυπομονούμε σήμερα στη <i>Γνωριμία με την Τάξη</i> να δούμε κάτι ξεχωριστό που έχετε ετοιμάσει για εμάς. Να σας ρωτήσω όμως πρώτα κάτι:
Τι σας αρέσει πιο πολύ στην Τουρκία όπου υπηρετείτε;
Μας συναρπάζει πολύ το ότι πολλά μέρη που αναφέρονται στη Γραφή βρίσκονται στην Τουρκία.
Και έχετε πάει σε πολλά από αυτά τα μέρη, Εργκούν;
Ναι, έχουμε πάει στα περισσότερα από αυτά.
Και ξέρουμε ότι, ενώ μερικοί έχουν επισκεφτεί αυτά τα μέρη, άλλοι δεν έχουν την ευκαιρία να πάνε σε αυτά.
Θα θέλαμε λοιπόν να σας δείξουμε κάποια μέρη που αγαπάμε.
Θα πάμε μια εκδρομή στη Μικρά Ασία.
Ευχαριστούμε πολύ, περιμένουμε πώς και πώς να το δούμε.
Το ξέρατε ότι πολλά από τα μέρη που αναφέρονται στη Γραφή βρίσκονται στην Τουρκία;
Αυτά τα μέρη έχουν παίξει σπουδαίο ρόλο στην ιστορία του λαού του Θεού.
Και, στα μαθήματα, είχαμε την ευκαιρία να ασχοληθούμε εκτενώς με αυτά τα Βιβλικά μέρη.
Θέλετε να επισκεφτούμε μερικά;
Το πρώτο μέρος που πιθανώς έρχεται στο μυαλό πολλών είναι η Έφεσος, η οποία βρίσκεται στην δυτική ακτή της Μικράς Ασίας.
Η πόλη θεωρούνταν σταυροδρόμι του αρχαίου κόσμου.
Στην ξενάγησή σας, θα δείτε τα ερείπια ενός μεγάλου σταδίου και ενός θεάτρου.
Αλλά το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό της πόλης ήταν ο ναός της Αρτέμιδος που θεωρούνταν ένα από τα εφτά θαύματα του αρχαίου κόσμου.
Πολλοί γνωστοί Χριστιανοί περπάτησαν σε αυτή την πόλη, όπως ο Παύλος, ο Ιωάννης, ο Τιμόθεος και ο Μάρκος.
Ο απόστολος Παύλος έμεινε πολύ καιρό σε αυτή την πόλη, κηρύττοντας και κάνοντας θαύματα.
Ως αποτέλεσμα, πολλοί Εφέσιοι έγιναν πιστοί.
Αν και αυτό χαροποίησε τον Ιεχωβά, άλλοι εξοργίστηκαν και υποκίνησαν μια οχλαγωγία στο θέατρο της πόλης.
Εδώ στην Έφεσο ήταν επίσης που η Πρίσκιλλα και ο Ακύλας συνάντησαν τον Απολλώ και τον βοήθησαν να αποκτήσει ακριβή κατανόηση της αλήθειας.
Και, πολλά χρόνια αργότερα, εδώ θα έγραφε ο απόστολος Ιωάννης τις τρεις επιστολές του και το Ευαγγέλιό του.
Συνέβησαν πολλά στην Έφεσο.
Αλλά, αν πάμε λίγο προς τα βορειοδυτικά, συναντάμε μια άλλη σημαντική πόλη που αναφέρεται στη Γραφή —την Πέργαμο.
Όπως ίσως θυμάστε, είναι μία από τις εφτά εκκλησίες στις οποίες απευθύνθηκαν οι επιστολές στην Αποκάλυψη.
Και, όπως μάθαμε, η πόλη ήταν βυθισμένη όχι μόνο στη λατρεία ψεύτικων θεών αλλά και πολιτικών αρχόντων.
Μάλιστα, η Πέργαμος ήταν η πρώτη πόλη που είχε ναό αφιερωμένο στη λατρεία του Ρωμαίου αυτοκράτορα.
Αυτός ήταν ένας ύπουλος τρόπος να συνενωθούν όλες οι κατακτημένες χώρες υπό έναν κοινό θεό.
Αν και όλοι ήταν ελεύθεροι να λατρεύουντους εθνικούς τους θεούς, όλοι έπρεπε να λατρεύουν και τον αυτοκράτορα.
Για αυτούς τους λόγους ειπώθηκε στους πιστούς Χριστιανούς στην Πέργαμο ότι ζούσαν «εκεί που είναι ο θρόνος του Σατανά».
Ωστόσο, αν και περιβάλλονταν από κάθε είδους λατρεία, οι αδελφοί και οι αδελφές επαινέθηκαν γιατί “κρατούσαν γερά το όνομα [του Ιησού]”.
Είναι πολύ καλό παράδειγμα για εμάς σήμερα.
Στη συνέχεια, φτάνουμε στις Σάρδεις.
Η παραγωγή μάλλινων υφασμάτων και χαλιών και τα εύφορα εδάφη συνέβαλαν στο να γίνουν οι Σάρδεις πλούσια πόλη.
Εδώ θα δείτε επίσης αξιόλογα ερείπια ενός ναού που ήταν αφιερωμένος στη θεά Άρτεμις, ενός ρωμαϊκού θεάτρου και ενός σταδίου.
Στις Σάρδεις, δεν ήταν εύκολο να κρατάει κάποιος το μάτι του απλό.
Προς το τέλος του πρώτου αιώνα Κ.Χ., υπήρχαν πολλοί περισπασμοί.
Η Χριστιανική εκκλησία στις Σάρδεις έλαβε τη νουθεσία να “ξυπνήσει” από πνευματική άποψη.
Αλλά ο Ιεχωβά παρατήρησε επίσης ότι εκεί υπήρχαν μερικοί Χριστιανοί οι οποίοι “δεν είχαν μολύνει τα [εξωτερικά] τους ρούχα”από πνευματική άποψη.
Ο Ιεχωβά μάς παρατηρεί όλους.
Πράγματι!
Γκιζέμ, νομίζω ότι το τελευταίο μέρος που θα επισκεφτούμε είναι η Λαοδίκεια, που απολάμβανε μεγάλη ευημερία ως κέντρο τραπεζικών συναλλαγών.
Αυτό είναι αλήθεια.
Είχε όμως ένα μεγάλο μειονέκτημα.
Ανόμοια με τις γειτονικές της πόλεις, η Λαοδίκεια δεν είχε μόνιμο απόθεμα νερού.
Γι’ αυτό, το νερό μεταφερόταν στην πόλη από πολύ μακριά μέσω ενός υδραγωγείου και κατόπιν προς το κέντρο της πόλης μέσω μιας σειράς κυβόλιθων που ήταν διατρυπημένοι στη μέση και ενωμένοι με κονίαμα.
Έτσι, όταν το νερό έφτανε στην πόλη συνήθως ήταν χλιαρό.
Αυτό μας βοηθάει να καταλάβουμε γιατί ταίριαζε να χρησιμοποιηθεί ως παρομοίωση στη συμβουλή που δόθηκε στην εκκλησία.
Οι αδελφοί εκεί, αν και ήταν πλούσιοι από υλική άποψη, ήταν πνευματικά φτωχοί.
Ο δοξασμένος Ιησούς Χριστός τούς παρότρυνε να είναι τονωτικά ζεστοί ή αναζωογονητικά κρύοι, όχι όμως να παραμείνουν χλιαροίστη λατρεία τους προς τον Ιεχωβά.
Τι εξαιρετικές υπενθυμίσεις για όλους μας!
Αυτά ήταν λίγα μόνο από τα μέρηστην Τουρκία που αναφέρονται στη Γραφή.
Υπάρχουν πολλά ακόμη που μπορεί να δει και να μάθει κανείς.
Ελπίζουμε να απολαύσατε αυτήτη μικρή εκδρομή στη Μικρά Ασία.
Ευχαριστούμε πάρα πολύ, Εργκούν και Γκιζέμ.
Πράγματι, με αυτό το βίντεο ζωντάνεψαν μερικές από τις πόλεις της Γραφής στη Μικρά Ασία που βρίσκονται σήμερα στην Τουρκία.
Ευχαριστούμε που ήσασταν μαζί μας σε αυτή τη <i>Γνωριμία με την Τάξη.</i>
Τώρα, θα γνωρίσουμε τους επόμενους καλεσμένους μας.
Έρχονται από τον Ισημερινό, η Αλεξάνδρα και ο Άντονι Σανσέρι. Άντονι και Άλε, καλώς ήρθατε στη <i>Γνωριμία με την Τάξη.</i>
Ευχαριστούμε.
Χαιρόμαστε που είστε μαζί μας.
Έρχεστε και οι δύο απότο γραφείο τμήματος του Ισημερινού.
Τι διορισμούς έχετε εκεί;
Εγώ εργάζομαι στο Τμήμα Υπηρεσίας.
Και εγώ εργάζομαι στο Τμήμα Ενημέρωσης.
Ωραία.
Άντονι, ξέρω ότι δεν είσαι από τον Ισημερινό.
Πώς βρέθηκες όμως στον Ισημερινό;
Καλή ερώτηση.
Στα 15 μου, άρχισα να μαθαίνω ισπανικά γιατί ήθελα να υπηρετήσω εκείόπου η ανάγκη είναι μεγαλύτερη.
Όταν ήμουν 17, άρχισα να ακούω ιστορίες από έναν αδελφό που βρισκόταν στον Ισημερινό —ιστορίες για το πόσο ωραίο ήταν το έργο εκεί, πόσα έντυπα μπορούσες να δώσεις, πόσες μελέτες μπορούσες να έχεις.
Και μου έκανε τεράστια εντύπωσησε εκείνη τη φάση της ζωής μου.
Δεν ήξερα ότι υπήρχαν ακόμη τέτοια μέρη στη γη.
Του έγραψα λοιπόν και εγώ γράμμα, και πρέπει να κατάλαβε πόσο ενδιαφέρομαι γιατί με προσκάλεσε να πάω και εγώ εκεί.
Μου είπε: «Σκέψου το μήπως έρθεις να υπηρετήσεις εδώ».
Στα 18 μου, διευθέτησα τα πράγματα και πήγα να υπηρετήσω μαζί του εκεί.
Θαυμάσια. Οπότε, στα 18 φεύγεις για τον Ισημερινό.
Και ποιο ήταν το πλάνο σου;
Αρχικά, σχεδίαζα να μείνω έναν χρόνο.
Αν έβλεπα ότι μου άρεσε, θα συνέχιζα.
Αν δεν μου άρεσε και πολύ, τουλάχιστον θα ήταν απλώς για έναν χρόνο και θα είχα ζήσει και μια πνευματική περιπέτεια.
Θα είχα και εγώ μια ιστορία να λέω.
Φαίνεται ότι έχεις ιστορίες να λες, αν κρίνω από τη φωτογραφία.
Ναι.
Πώς πήγε τελικά το πλάνο σου;
Αν και ήθελα να μείνω έναν χρόνο, τελικά έμεινα μόνο έξι μήνες. -Γιατί; Τι έγινε; -Δεν ήταν μόνο ένα πράγμα.
Πρώτα από όλα, είμαι το μεγαλύτερο παιδί στην οικογένεια.
Είμαστε πολύ δεμένη οικογένεια και, όπως καταλαβαίνετε, μου έλειπε η οικογένειά μου πολύ.
Είναι όμως εκπληκτικό και το πόσο διαφέρει η μία χώρα από την άλλη.
Αν δεν το έχεις ζήσει αυτό, δεν μπορείς να το καταλάβεις.
Δεν μιλούσα τέλεια τη γλώσσα, οπότε αυτό ήταν μια δυσκολία.
Δεν μπορούσα πάντα να εκφραστώ όπως θα ήθελα.
Ακόμη και πολύ μικρά πράγματα, όπως το φαγητό, ο πολιτισμός ή και η αίσθηση του χιούμορ.
Για παράδειγμα, λέει κάποιος ένα αστείο, όλοι γελάνε εκτός από εσένα επειδή δεν κατάλαβες το αστείο.
Και, ενώ ίσως φαίνονται μικρά αυτά, μπορεί να σε καταβάλλουν.
Και όταν μου είπαν και οι δικοί μου πόσο πολύ τους λείπω, δεν δυσκολεύτηκα και πολύ να πειστώ να γυρίσω πίσω.
Οπότε, κατάφερα να μείνω μόνο έξι μήνες.
Έχεις δίκιο. Δεν είναι εύκολο πράγμανα ζεις σε μια άλλη χώρα.
Πρέπει να μάθεις έναν νέο πολιτισμό, να προσαρμοστείς σε τόσα.
Αλλά προφανώς ξαναγύρισες στον Ισημερινό.
Πώς έγινε αυτό; Τι συνέβη;
Ναι, όταν γύρισα στο σπίτι μου, το ερώτημα παρέμενε: Τι θα έκανα με τη ζωή μου;
Ήμουν κάπως μπερδεμένος.
Εκείνη λοιπόν την περίοδο, άνοιξα το τελευταίο τεύχος της <i>Σκοπιάς</i> και, προς έκπληξή μου, έπεσα πάνω σε ένα άρθρο που μιλούσε για υπηρεσία σε ξενόγλωσσο αγρό.
Να ξέρεις ότι το βρήκαμε αυτό το άρθρο που λες.
Ναι, αυτό είναι.
Εντυπωσιάστηκα γιατί όλο το άρθρο μιλούσε για τον Ισημερινό.
Είχε λόγια αδελφών που τους ήξερα προσωπικά, και η φοβερή σύμπτωση ήταν ότι στην κεντρική εικόνα αυτού του άρθρου ήταν μια οικογένεια με την οποία είχα υπηρετήσειμαζί στην ίδια εκκλησία στον Ισημερινό.
Όπως καταλαβαίνετε, το θεώρησα σημάδι από τον Ιεχωβά ότι έπρεπε να το ξανασκεφτώ.
Άρχισα να το σκέφτομαι και αντιλήφθηκα ότι δεν είχα κάποιονσημαντικό λόγο να μην το ξαναδοκιμάσω.
Άρχισα λοιπόν να κάνω σχέδια και, μετά από έξι μήνες, κατάφερα να ξαναπάω στον Ισημερινό.
Ωραία. Είσαι λοιπόν πάλι στον Ισημερινό, υπηρετείς εκεί και, όπως βλέπω, πήγε πολύ καλά.
Παντρεύτηκες την Αλεξάνδρα.
Άλε, θες να μας πεις, ως νεαρό αντρόγυνο πώς ήταν η ζωή σας στον Ισημερινό; Ναι. Όταν παντρευτήκαμε, πήγαμε να υπηρετήσουμε στα βουνά του Ισημερινού.
Και ήταν μια εκπληκτική εμπειρία.
Πάντα ήθελα να υπηρετήσω εκείόπου η ανάγκη ήταν μεγαλύτερη, και το κάναμε αυτό 13 χρόνια.
Και αφού είχαμε κάνει 13 χρόνια τακτικό σκαπανικό, προσκληθήκαμε στη Σχολή για τα Αντρόγυνα.
Μετά τη σχολή, διοριστήκαμε ειδικοί σκαπανείς.
Η φωτογραφία είναι από αυτόν τον διορισμό σας;
Ναι.
Και το ενδιαφέρον είναι ότι έπρεπε να ξεκινήσουμε ουσιαστικά από το μηδέν.
Εδώ είμαστε στη ζούγκλα.
Ωραία. Και ο επόμενος διορισμός σας ήταν στο έργο περιοχής.
Αυτή είναι μια από τις περιοχές σας;
Ναι.
Αρχίσαμε το έργο περιοχής το 2015.
Σε αυτόν τον διορισμό ταξιδέψαμε σε όλη τη χώρα.
Και ήταν πολύ όμορφη εμπειρία γιατί μπορέσαμε να γνωρίσουμε πολλούς θαυμάσιους αδελφούς.
Τι ωραία! Σε ευχαριστούμε.
Από ό,τι φαίνεται, έχετε ζήσει μερικές τρομερές περιπέτειες και μια υπέροχη ζωή ως αντρόγυνο στην υπηρεσία του Ιεχωβά.
Ξέρω όμως, Άντονι, ότι εσύ ειδικά είχες κάποιες δυσκολίες.
Ναι, είναι αλήθεια.
Μια συγκεκριμένη που μπορώ να αναφέρω είναι ότι ίσως καταλάβατε ότι πάσχω από το σύνδρομο Τουρέτ.
Βασικά, πρόκειται για μια ακούσια νευρολογική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από κινητικά τικ, μορφασμούς του προσώπου και κάποιες φορές ακόμα και φωνητικά τικ ή ήχους.
Όταν ήμουν μικρότερος, ήταν πολύ χειρότερα.
Σε αυτή τη φωτογραφία είσαι εσύ, σωστά;
Ναι, εγώ είμαι.
Εκείνη την περίοδο ήταν που καταλάβαμε τι είχα.
Δοκίμασα κάποιες αγωγές που υπήρχαν τότε, αλλά καμία δεν φαινόταν να έχει αποτέλεσμα.
Οπότε το πήρα απόφαση ότι έτσι θα ήμουν.
Θα έπρεπε να ζήσω με αυτό.
Τι θα έλεγες ότι σε βοήθησε, Άντονι;
Τι σε βοήθησε να διαχειριστείς όλες τις δυσκολίες που σχετίζονται με αυτό το σύνδρομο;
Με βοήθησαν αρκετά πράγματα.
Πρώτα από όλα, ένιωθα πάντα άνεταμέσα στο οικογενειακό μου περιβάλλον, γιατί μιλούσαμε πάντοτε ανοιχτά για αυτό.
Είναι μια κληρονομική διαταραχή οπότε το έχει και ο αδελφός μου.
Νιώθαμε όλοι λοιπόν πολύ άνετα με αυτό, κάναμε πλάκα, πειραζόμασταν. Ταυτόχρονα, οι γονείς μου ανέκαθεν προσπαθούσαν να μου ενσταλάξουν ένα υγιές αίσθημα αυτοεκτίμησης —ότι, αν και ήμουν διαφορετικός σε αυτόν τον τομέα, δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να είμαι καλός σε άλλα πράγματα, ότι δεν μπορώ να είμαι χρήσιμος.
Για παράδειγμα, θυμάμαι τον μπαμπά μου, όταν γυρίζαμε από τη συνάθροιση με το αυτοκίνητο, μου μιλούσε και μου έλεγε: «Με έπιασε ένας αδελφός σήμερα και μου είπε ότι η απάντηση που έδωσες ήταν πάρα πολύ καλή.
Και ένιωσα πολύ περήφανος».
Το να ακούει ένα μικρό αγοράκι κάτι τέτοιο από τον μπαμπά του ήταν απίστευτο.
Ένιωθα πάντα πολύ όμορφα μέσα στην οικογένεια μου.
Και όχι μόνο μέσα στην οικογένεια, αλλά και στην εκκλησία.
Μπορούσα να συγκρίνω πώςμου συμπεριφέρονταν στην εκκλησία με το πώς μου συμπεριφέρονταν στον κόσμο κάποιες φορές.
Μια χρονιά στο σχολείο πέρασα πολύ άσχημα, μου έκαναν τρομερό μπούλινγκ.
Ήταν τόσο χάλια που, όταν τελείωσε η χρονιά, είπα στους γονείς μου: «Εγώ δεν ξαναπάω με τίποτα εκεί».
Και δεν ξαναπήγα.
Επί πολλά χρόνια, έκανα μαθήματα στο σπίτι.
Και η πλήρης αντίθεση ήταν αυτό που ένιωθα στη συνάθροιση.
Γιατί στη συνάθροιση ποτέ δεν με έκαναννα νιώθω διαφορετικός.
Υπήρχε μόνο αγάπη.
Αγάπη και αποδοχή, όπως σε κάθε εκκλησία.
Και κάτι άλλο που με βοήθησε ήταν ότι πολλοί φίλοι μου ήταν κοντά στην ηλικία των γονιών μου, όχι στη δική μου.
Και αυτό ήταν ωραίο γιατί, αν και ήταν μεγαλύτεροι, με είχαν πάντα στην παρέα τους.
Μου συμπεριφέρονταν πάντα σαν ίσο, με πείραζαν, τους πείραζα και εγώ.
Και προσπαθούσαν και εκείνοι να μου ενσταλάξουν ένα υγιές αίσθημα αυτοεκτίμησης.
Θυμάμαι μια φορά, ένας από αυτούς τους αδελφούς διεξήγαγε τη δεύτερη σχολή.
Και εγώ έκανα ομιλία.
Και μετά την ομιλία, μου δίνει τη συμβουλή.
Μου λέει: «Τα πήγες πολύ καλά» και τα σχετικά. «Αλλά θα ήθελα να σου πω μόνο ένα πράγμα».
Και μου λέει: «Πρόσεξε τον χρόνο σου γιατί μια μέρα θα κάνεις ομιλία σε μια συνέλευση περιοχής.
Και ο χρόνος τότε είναι πολύ σημαντικός».
Και ακόμα θυμάμαι πόσο επηρεάστηκα από αυτό.
Ήμουν περίπου 12 χρονών τότε, αλλά το ότι εκείνος σκέφτηκε ότι κάποια στιγμή θα μπορούσα να κάνω ομιλία σε συνέλευση περιοχής με εντυπωσίασε.
Πιστεύω λοιπόν πως, χάρη σε αυτό το περιβάλλον, ανέπτυξα τελικά ένα υγιές αίσθημα αυτοεκτίμησης, κάτι που με βοήθησε να προοδεύσω και να έχω ευτυχισμένη ζωή.
Σε ευχαριστούμε πάρα πολύ.
Μπορεί να φαίνονται απλά αυτά, αλλά είναι τόσο σημαντικά.
Και είμαι σίγουρος, Άντονι, ότι όλα αυτά θα βοηθήσουν πάρα πολύ πολλούς αδελφούς και αδελφέςπου παλεύουν με διάφορες δυσκολίες.
Έχω μια απορία όμως, γιατί ξέρω ότι ήσουν στο έργο περιοχής.
Στο έργο περιοχής είσαι σε άλλη εκκλησία κάθε εβδομάδα και υπάρχουν ένα σωρό άτομα στην εκκλησία που δεν σε ξέρουν.
Σωστά.
Ποια δυσκολία αντιμετώπισες και πώς τη διαχειρίστηκες; -Είχε ενδιαφέρον. -Ναι, είχε πολύ ενδιαφέρον.
Ναι, αποφασίσαμε ότι θα τους προλαβαίναμε εμείς.
Θα το λέγαμε στους αδελφούς από την αρχή. Για παράδειγμα, τους έλεγα: «Ίσως πολλοί προσέξατε ότι ..., και μετά τους εξηγούσα τι είναι αυτό που έχω. Τους έλεγα πάντα: «Να ξέρετε ότι πρώτον, δεν καταλαβαίνω ότι το κάνω.
Δεύτερον, δεν πονάει.
Και τρίτον, (έλεγα στα παιδάκια) είναι όπως όταν έχεις φαγούρα και θέλεις να ξυστείς και αν δεν ξυστείς, δεν το αντέχεις».
Έτσι το καταλάβαιναν και δεν έκαναν πια άλλες ερωτήσεις, και όλα μια χαρά.
Ναι, και όλοι ένιωθαν άνετα μετά και αισθάνονταν ότι πλέον μας ήξεραν.
Και αυτό βοήθησε πολύ σε όλες τις επισκέψεις.
Είμαι βέβαιος.
Μέχρι στιγμής, έχετε μια πολύ πλούσια ζωήστην υπηρεσία του Ιεχωβά και αυτό είναι υπέροχο.
Ποια είναι μερικά πράγματα που έχετε μάθει όλα αυτά τα χρόνια;
Εγώ θυμάμαι τότε που πήγαμε στη Σχολή για τα Αντρόγυνα και ο αδελφός από το Τμήμα Υπηρεσίας μάς είπε: «Θα ήθελα να έρθετε στο γραφείο μου για να σας εξηγήσω ποιος θα είναι ο διορισμός σας».
Όταν ανοίξαμε τον φάκελο του διορισμού μας, έλεγε ότι διοριζόμασταν σε όμιλο.
Και είπα: «Τι ωραία! Υπάρχει όμιλος εκεί». Και ο αδελφός μού είπε: «Από τώρα θα υπάρχει. Εσείς οι δύο».
Έπρεπε λοιπόν να πάμε και να βρούμε ανθρώπους.
Και, αφού ψάξαμε και ψάξαμε όλα «τα διασκορπισμένα πρόβατα», τελικά γίναμε οχτώ.
Οπότε χρειάστηκε να νοικιάσουμε ένα διαμέρισμα για να κάνουμε τις συναθροίσεις εκεί.
Ο Άντονι έπρεπε να κάνει όλα τα μέρη και στη μεσοβδόμαδη και στου σαββατοκύριακου.
Εγώ είχα αναλάβει τα ηχητικά, ήταν πολύ ωραία.
Αλλά, όταν υπάρχουν μόνο οχτώ άτομαστον μικρό σου όμιλο κάθε εβδομάδα και λείπει ένα άτομο από τη συνάθροιση ή λείπουν δύο άτομα, το καταλαβαίνεις αμέσως.
Και αυτό πραγματικά με δίδαξε ότι κάθε άτομο είναι σημαντικό.
Και αυτό ήταν ένα πολύ χρήσιμο μάθημα για εμάς, γιατί αμέσως μετά, μας έστειλαν σε μια περιοχή που είχε δυόμισι χιλιάδες άτομα.
Όταν λοιπόν επισκέπτεσαι μεγάλες εκκλησίες που έχουν 200 άτομα, 250 άτομα, είναι βασικό να θυμάσαι ότι κάθε άτομο είναι σημαντικό και ότι είσαι εκεί για αυτούς.
Τι υπέροχες σκέψεις!
Σπουδαίο μάθημα—ότι ο καθένας είναι σημαντικός και ότι δεν θέλουμε να ξεχνάμε κανέναν.
Εσύ, Άντονι, τι θα έλεγες;
Πιστεύω ότι ένα σπουδαίο πράγμαπου μάθαμε όλα αυτά τα χρόνια είναι το πόσο σημαντικό είναι να είμαστε ευέλικτοι με τα σχέδια που κάνουμε,με όσα προσπαθούμε να πετύχουμε, με τις περιστάσεις μας.
Ξέρω ότι έχεις μια πολύ ωραία ιστορία σε σχέση με αυτό.
Θέλεις να μας την πεις;
Ναι, ευχαρίστως.
Νομίζω ότι είναι ό,τι πρέπει για αυτό που λέμε.
Όταν μπήκαμε στο Μπέθελ το 2019, λίγο αργότερα μας διόρισαν να εκπροσωπήσουμε το Μπέθελ σε μια συνέλευση περιοχής, στην περιοχή της ζούγκλας του Ισημερινού.
Και αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να ανεβούμε τις Άνδεις, μετά να κατεβούμε από την άλλη πλευρά.
Καθώς λοιπόν κατεβαίναμε από την άλλη πλευρά, είμαστε στον δρόμο, στρίβουμε σε μια στροφή και πέφτουμε πάνω σε έναν τεράστιο σωρό από λάσπη.
Ήταν το πρωί της συνέλευσης, δεν υπήρχε άλλος δρόμος, και η περιοχή ήταν τόσο απομονωμένηπου δεν είχε καν σήμα το κινητό.
Και τι κάνατε;
Το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να περπατήσουμε.
Οπότε αφήσαμε το αμάξι εκεί, σκαρφαλώσαμε στην κορυφή.
Το αμάξι ήταν του Μπέθελ ή δικό σας;
Ήταν το αυτοκίνητο του Μπέθελ. -Ωραία. -Ναι.
Ναι, έπρεπε μόνο να βρούμε ένα μέρος όπου θα ήμασταν βέβαιοι ότι δεν θα έπεφτε κανένα βουνό πάνω του.
Το αφήσαμε λοιπόν εκεί και αρχίσαμε να περπατάμε.
Καταφέραμε και περάσαμε από την άλλη πλευρά, όπως βλέπετε.
Και ευτυχώς βλέπουμε έναν με μια μικρή μοτοσικλέτα.
Και μάλλον πρέπει να είδε την απόγνωση στο βλέμμα μου γιατί, όταν είδε τον σωρό, πήγε να γυρίσει πίσω, αλλά τελικά μας λέει: «Παιδιά, θέλετε να ...;» «Ναι, σε παρακαλούμε, πάρε μας μαζί».
Και τότε οι τρεις μας, δηλαδή οι δυο μας και αυτός, ανεβήκαμε σε αυτό το μικρό μηχανάκι και μας πήρε μαζί του.
Τελικά, καταφέραμε να φτάσουμε σε μια μικρή πόλη όπου μπορέσαμε να δανειστούμε ένα τηλέφωνο.
Πήραμε τηλέφωνο έναν αδελφό. Του είπαμε «Ερχόμαστε», πήραμε ένα ταξί και είπαμε στον οδηγό του ταξί: «Ξέρεις, πρέπει να είμαστε εκεί σε 20 λεπτά.
Πιστεύεις θα τα καταφέρεις;»
Και εκείνος μας λέει: «Νομίζω ότι το ’χω». -Και έτσι— -Και τα κατάφερε. Πρόλαβε.
Ε, αφού τον προκαλέσατε. -Ναι, έχεις δίκιο. -Ναι.
Φτάσαμε λοιπόν στο στάδιο που γινόταν η συνέλευση μόλις πέντε λεπτά πριν αρχίσει η ομιλία μου.
Μπήκα τρέχοντας μέσα στο στάδιο.
Και κάτι που δεν είχα υπολογίσει είναι ότι θα γινόταν με διερμηνεία η ομιλία.
Μπαίνω τρέχοντας λοιπόν και λέω: «Έφτασα.
Πού είναι ο διερμηνέας μου;»
Έρχεται λοιπόν τρέχοντας και ο αδελφός.
Έχει και εκείνος άγχος, έχω και εγώ.
Αρχίζουμε να μιλάμε.
Και καθώς μιλάμε για την ομιλία, κοιτάζω κάτω και βλέπω δύο αδελφούς από τη συνέλευση να έχουν γονατίσει και να καθαρίζουντη λάσπη από τα παπούτσια μου.
Φαντάζομαι πώς ήταν.
Όχι, δεν μπορείς να φανταστείς.
Δεν φαίνονταν από τη λάσπη.
Και, όταν το είδα αυτό να συμβαίνει, συγκλονίστηκα.
Αυτή η σκηνή με πήγε πίσω στο παρελθόν, γιατί— θα σας πάω λίγο πίσω.
Είπα προηγουμένως ότι την πρώτη φοράέμεινα μόνο έξι μήνες στη χώρα και ότι ένας βασικός λόγος που έγινε αυτό είναι ότι μου έλειπαν οι δικοί μου.
Αλλά επίσης είχα και μια τραυματική εμπειρία καθώς κήρυττα σε μια κοινότητα ιθαγενών.
Ήταν η ίδια κοινότητα ιθαγενών που εκείνη τη στιγμή είχε συνέλευση περιοχής στη γλώσσα της.
Και μου ήρθε στο μυαλό αυτή η αντίθεση.
Πριν από 20 χρόνια περίπου, υπήρχε πολύ μικρή πρόοδος και ήταν πολύ πολύ δύσκολο να κηρύττεις εκεί.
Και τώρα, 20 χρόνια μετά, πάω σε αυτή τη συνέλευση περιοχής και οι μισοί από τους παρόντες είναιαπό αυτή την κοινότητα ιθαγενών και παρακολουθούν τη συνέλευση στη γλώσσα τους.
Και να βλέπω τώρα αυτούς τους δύο αδελφούς να εκδηλώνουν μια τόσο ωραία, μια τόσο ταπεινή στάση και να είναι πρόθυμοι να μου καθαρίσουν τα παπούτσια πριν ανεβώ για την ομιλία.
Και αυτό με έκανε να σκεφτώ ότι δεν μπορείς να πιέσεις τα πράγματα.
Δεν μπορεί να γίνει κάτι αν δεν είναι ο καιρός του Ιεχωβά.
Όταν όμως έρθει, όλα γίνονται από μόνα τους.
Εμείς πρέπει να προσαρμοζόμαστε στις εκάστοτε συνθήκες.
Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ, φανταστική εμπειρία, αλλά και τα διδάγματα που μας είπατε: να προσαρμοζόμαστε στις συνθήκες και να μην ξεχνάμε ποτέ ότι το κάθε άτομο είναι σημαντικό.
Άλε και Άντονι, σας ευχαριστούμε πολύπου ήσασταν μαζί μας σήμερα, και σας ευχόμαστε κάθε ευλογία στον διορισμό σας. -Ευχαριστούμε πολύ. -Ευχαριστούμε πάρα πολύ.
Οι εμπειρίες σήμερα μας έδειξαν ότι η αγάπη εποικοδομεί.
Και ότι ο Ιεχωβά μάς προμηθεύει ανθρώπους —αδελφούς και αδελφές μας, την οικογένειά μας— που μας δίνουν τη στήριξη που χρειαζόμαστε στη ζωή.
Τη στήριξη που όλοι εκτιμάμε πολύ όταν τη λαβαίνουμε, τη στήριξη που μπορούμε όμως και εμείς να δίνουμε στους άλλους.
Το εδάφιο Εβραίους 12:12 μας παροτρύνει “να ενισχύσουμε τα χέρια που κρέμονται”.
Είναι κάτι που ο καθένας μας μπορεί να κάνει, και ποιος ξέρει πόσο καλό θα κάνει στους αδελφούς μας;
Ανυπομονούμε να σας ξαναδούμε στην επόμενη <i>Γνωριμία με την Τάξη.</i>
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου