Καλώς ήρθατε στο JW Broadcasting® για τον Δεκέμβριο του 2023! Στις 9 Σεπτεμβρίου 2023, οι 48 σπουδαστές της 154ης τάξης της Γαλαάδ αποφοίτησαν, παρουσία των συγγενών, των φίλων τους και της οικογένειας Μπέθελ των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ώριμοι αδελφοί που υπηρετούν στο Μπέθελ καθώς και εκπαιδευτές της Γαλαάδ παρείχαν στους σπουδαστές στοργική ενθάρρυνση και υπενθυμίσεις για να τους βοηθήσουν να εκπληρώσουν την αποστολή τους που είναι να ενισχύουν και να σταθεροποιούν τον λαό του Θεού οπουδήποτε και αν διοριστούν.
Μπορείτε να απολαύσετε και εσείς τώρα αυτές τις υποκινητικές ομιλίες, στο Πρώτο Μέρος της αποφοίτησης της Γαλαάδ.
Είμαστε σήμερα εδώ για να γιορτάσουμε την αποφοίτηση της 154ης τάξης της Βιβλικής Σχολής Γαλαάδ της Σκοπιάς.
Δεν είστε πολύ χαρούμενοι;
Εμείς πάντως είμαστε πολύ χαρούμενοι για εσάς.
Αυτό είναι το αποκορύφωμα πέντε μηνών σκληρής εργασίας από μέρους σας, και θέλουμε να ξέρετε ότι είμαστε περήφανοι για τον καθέναν από εσάς και σας αγαπάμε.
Και ξέρουμε ότι πρόκειται να δώσετε πάρα πολλά εκεί όπου θα διοριστείτε.
Σε αντίθεση με τον εισηγητή της μεσοβδόμαδης συνάθροισης, εγώ δεν θα μπορέσω να σας πω τι ακριβώς θα ακούσουμε αυτό το πρωινό. Μπορώ όμως να σας πω το εξής:
Έριξα μια ματιά στα θέματα των ομιλιών που θα παρουσιάσουν οι εκπαιδευτές και οι άλλοι αδελφοί και φαίνονται πολύ ενδιαφέροντα.
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν.
Θα ακούσουμε την πρώτη ομιλία.
Την πρώτη ομιλία θα την παρουσιάσει ο αδελφός Τζόντι Τζέιντλι, ο οποίος διορίστηκε πρόσφατα να υπηρετεί ως βοηθός της Επιτροπής Υπηρεσίας. Το θέμα της ομιλίας του είναι: «Να Θυμάστε τον Οικοδόμο».
Ας τον ακούσουμε.
Ένας αρχιοικοδόμος είναι υπεύθυνος για κάθε πτυχή της κατασκευής ενός κτιρίου —από την αρχή ως το τέλος— μεταξύ αυτών και να επιβλέπει όσους κάνουν την εργασία.
Ο Ιεχωβά είναι ο Αρχιοικοδόμος της ανθρωπότητας.
Εσείς, σπουδαστές της Γαλαάδ—σε λίγο απόφοιτοι, έχετε το υπέροχο προνόμιο να υποστηρίξετε περισσότερο τον Αρχιοικοδόμο ενισχύοντας, σταθεροποιώντας, ναι, εποικοδομώντας τον λαό του Ιεχωβά.
Πώς θα το κάνετε αυτό με επιτυχία;
Ανοίξτε, παρακαλώ, στο βιβλίο των Ψαλμών,
Ψαλμός 127.
Και σε αυτό τον Ψαλμό θα διαβάσουμε το εδάφιο 1, είναι λόγια του σοφού Βασιλιά Σολομώντα. Ψαλμός 127:1, εδώ λέει: «Αν ο Ιεχωβά δεν οικοδομήσει το σπίτι».
Στην εβραϊκή, το «σπίτι» μπορεί να αναφέρεται και στην «οικογένεια». «Αν ο Ιεχωβά δεν οικοδομήσει το σπίτι, μάταια εργάζονται σκληρά οι οικοδόμοι του». «Αν ο Ιεχωβά δεν οικοδομήσει το σπίτι» —δυνατή δήλωση.
Κάθε εγχείρημα, ακόμη και καλοπροαίρετο, αν δεν έχει την ευλογία του Ιεχωβά, τελικά θα αποδειχτεί μάταιο.
Για να εποικοδομούμε λοιπόν την οικογένεια του Ιεχωβά, πρέπει οι προσπάθειές μας να εναρμονίζονται με τις οικοδομικές μεθόδους του Ιεχωβά. Πώς μπορούμε λοιπόν—πώς μπορείτε εσείς— να εποικοδομήσετε με επιτυχία την οικογένεια Μπέθελ στην οποία θα διοριστείτε;
Ας ανοίξουμε παρακαλώ στο βιβλίο του Νεεμία —Νεεμίας, κεφάλαιο 1, και θα δούμε πώς εφάρμοσε εκείνος τη σοφή συμβουλή του Σολομώντα να θυμάται τον Οικοδόμο, καθώς επίσης ποια μαθήματα παίρνουμε από αυτόν.
Θα ξεκινήσουμε από το κεφάλαιο 1, στο εδάφιο 3, όπου ο Ανανί, ο αδελφός του Νεεμία, του εξηγεί την άσχημη κατάσταση της Ιερουσαλήμ. Ας αρχίσουμε από το εδάφιο 3: «Εκείνοι [δηλαδή ο Ανανί και όσοι ταξίδευαν μαζί του] απάντησαν:
“Το υπόλοιπο που μένει εκεί στην επαρχία, αυτοί που επέζησαν από την αιχμαλωσία, βρίσκεται σε άθλια κατάσταση και ταπείνωση.
Τα τείχη της Ιερουσαλήμ είναι γκρεμισμένα και οι πύλες της έχουν καεί”».
Πώς αντέδρασε ο Νεεμίας όταν τα άκουσε αυτά; Εδάφιο 4, ο Νεεμίας λέει: «Μόλις άκουσα αυτά τα λόγια, κάθισα και έκλαψα και πένθησα αρκετές ημέρες, και νήστευα [και προσέξτε] και προσευχόμουν ενώπιον του Θεού των ουρανών».
Αυτά τα νέα τον επηρέασαν πολύ βαθιά.
Έκλαψε, πένθησε, νήστεψε.
Γιατί;
Επειδή αγαπούσε τον Ιεχωβά, η Ιερουσαλήμ ήταν το κέντρο της αγνής λατρείας και επειδή αγαπούσε τους αδελφούς του.
Τι θα έκανε όμως για όλα αυτά;
Προφανώς θα ήθελε να επέμβει και να διορθώσει αμέσως τα πράγματα.
Προσέξατε όμως πώς θυμήθηκε τον Οικοδόμο;
Τα αισθήματά του ήταν δικαιολογημένα.
Έπρεπε να γίνει κάτι αλλά, βλέπετε, δεν πρότρεξε.
Έδωσε χρόνο για να διαχειριστεί τα αισθήματά του και προσευχόταν επανειλημμένα.
Στράφηκε στον Οικοδόμο.
Και είναι ενδιαφέρον ότι ο Ιεχωβά απάντησε στις προσευχές του έπειτα από περίπου τέσσερις μήνες —ήταν Χισλέβ και έφτασε Νισάν— ενώ η ανοικοδόμηση πήρε μόνο 52 ημέρες.
Τέσσερις μήνες μπορεί να μην είναι πολύς καιρός, αλλά δεν είναι και η επόμενη μέρα.
Όπως και να έχει, ο Νεεμίας περίμενε την κατεύθυνση του Ιεχωβά.
Και όταν αυτή ήρθε, όταν ο βασιλιάς του έδωσε όλα αυτά για τα οποία είχε προσευχηθεί, ο Νεεμίας μπορούσε να είναι βέβαιος ότι ο Ιεχωβά είχε αναλάβει την ανοικοδόμηση.
Καταλαβαίνετε πώς ένιωθε ο Νεεμίας.
Και εσείς έχετε δει τον Ιεχωβά να απαντάει σε προσευχές σας.
Συνεχίστε να στηρίζεστε στην προσευχή και ακόμη περισσότερο τώρα που θα πάτε σε
νέους διορισμούς και θα αντιμετωπίσετε
νέες καταστάσεις.
Και, όταν ένα ζήτημα σας επηρεάζει βαθιά, να θυμάστε τον Οικοδόμο. Να ζητάτε την κατεύθυνσή του. Επίσης, όταν ζητάμε την κατεύθυνση του Ιεχωβά, ας θυμόμαστε ότι δεν είναι μια παθητική διαδικασία, αλλά ενεργητική.
Όσο ο Νεεμίας περίμενε, δεν καθόταν απλώς με σταυρωμένα χέρια.
Συνέχιζε το πνευματικό του πρόγραμμα, τον διορισμό του, στοχαζόταν την όλη κατάσταση, αναζητούσε λύσεις τις οποίες ο Ιεχωβά θα ευλογούσε και μετά προσευχόταν για αυτές.
Το πνευματικό του πρόγραμμα τον βοηθούσε όταν ένιωθε αποθαρρυμένος και τον βοηθούσε να είναι έτοιμος για όταν θα ερχόταν η απάντηση.
Το ξέρουμε αυτό επειδή στο Νεεμίας 2:4-8, όταν ο βασιλιάς Αρταξέρξης δέχτηκε το αίτημά του, ρώτησε τον Νεεμία: «Πόσο θα διαρκέσει το ταξίδι σου και πότε θα επιστρέψεις;»
Ο Νεεμίας είχε ήδη ένα χρονοδιάγραμμα στο μυαλό του.
Ζήτησε επίσης επιστολές για τους κυβερνήτες και για να πάρει οικοδομικά υλικά από «τον φύλακα του Βασιλικού Πάρκου».
Ο Νεεμίας έκανε ενέργειες όσο περίμενε —προσευχόταν, στοχαζόταν.
Και σήμερα, κάποιες καταστάσεις δεν θα λύνονται πάντα σε μια μέρα.
Σαν τον Νεεμία όμως, το πνευματικό σας πρόγραμμα θα σας δίνει σταθερότητα και θα σας βοηθάει να είστε έτοιμοι όταν έρθει η κατεύθυνση του.
Και κάτι άλλο ωραίο που μπορεί να συμβεί είναι ότι το παράδειγμά σας στη διακονία, στις συναθροίσεις, στους διορισμούς σας θα ενισχύει και τους αδελφούς σας.
Καθώς και εκείνοι αντιμετωπίζουν δυσκολίες, θα βοηθηθούν να θυμούνται τον Οικοδόμο.
Θυμόμαστε επίσης τον Οικοδόμο όταν θυμόμαστε την αγάπη του Ιεχωβά για τους ανθρώπους.
Ο Νεεμίας, παρότι βρισκόταν σε δύσκολες συνθήκες, παρατηρούσε τους ανθρώπους.
Ανοίξτε στο κεφάλαιο 3.
Ας δούμε κάποια σημαντικά σημεία στο κεφάλαιο 3.
Ο Νεεμίας αρχίζει να περπατάει γύρω από την πόλη, αλλά προσέξτε τι περιγράφει στο κεφάλαιο 3.
Θα δούμε από το εδάφιο 1.
Λέει ότι «ο αρχιερέας και οι αδελφοί του» έχτιζαν «την Πύλη των Προβάτων». Εδάφιο 2:
“Οι άντρες της Ιεριχώς έχτιζαν”.
Πάμε λίγο παρακάτω, στο εδάφιο 5.
Εκεί βλέπουμε τους ταπεινούς Θεκωίτες να εργάζονται σκληρά, αλλά οι προύχοντές τους δεν κάνουν το ίδιο.
Μαθαίνουμε κάτι από αυτό.
Μην είστε σαν τους προύχοντες.
Όλοι πρέπει να εργαζόμαστε στα τείχη.
Πιο κάτω, στο 12, εδώ μιλάει για τον Σαλλούμ που είναι άρχοντας.
Αλλά ποιος εργάζεται μαζί του;
Οι φιλόπονες κόρες του.
Αυτό μας θυμίζει τις αδελφές μας που κάνουν τόσο πολλά σήμερα για να προωθήσουν τα συμφέροντα της Βασιλείας.
Δείτε παρακάτω στο εδάφιο 20.
Λέει ότι «ο Βαρούχ ... εργάστηκε με ζήλο».
Ο Νεεμίας παρατηρούσε τους ανθρώπους και ο Ιεχωβά τον ενέπνευσε να γράψει για αυτούς.
Γιατί;
Ένας λόγος είναι ότι ο Ιεχωβά θέλει να θυμόμαστε γιατί οικοδομούμε.
Επειδή αγαπάει τους ανθρώπους.
Η ανοικοδόμηση των τειχών δεν ήταν ο απώτερος στόχος.
Ωστόσο, υποστήριζε τον απώτερο στόχο —να δοξαστεί ο Ιεχωβά, να εκπληρωθούν προφητείες και να προστατευτεί ο λαός του Ιεχωβά.
Τα τείχη καταστράφηκαν και πάλι αργότερα, αλλά η αφήγηση του Νεεμία υπάρχει μέχρι σήμερα.
Και όσοι εργάστηκαν στο τείχος, έλπιζαν και αυτοί να ζήσουν για πάντα.
Γνωριστείτε λοιπόν με όσους οικοδομείτε μαζί.
Είναι θαυμάσιοι άνθρωποι.
Ο Ιεχωβά επιλεγεί υπέροχους φίλους.
Και, σαν τον Νεεμία, εκτιμήστε τις ιδιότητές τους.
Να βλέπετε την εκκλησία σας και το τμήμα σας σαν ένα πνευματικό οικοδόμημα.
Ο κάθε αδελφός και αδελφή—είμαστε όλοι μας οι πέτρες.
Και το κονίαμα που μας ενώνει είναι η αγάπη και η στοχαστικότητα που δείχνουμε ο ένας στον άλλον.
Εσείς, αδελφοί, που ίσως να συμμετέχετε στη λήψη αποφάσεων όταν επιστρέψετε στον διορισμό σας να ακούτε ταπεινά τις απόψεις των άλλων, ακόμη και από αδελφούς και αδελφές που είναι υπό την επίβλεψή σας.
Επίσης, να σκέφτεστε πώς μια απόφαση θα επηρεάσει τους άλλους.
Για να ενισχύουμε άλλους, πρέπει να τους γνωρίζουμε και να τους αγαπάμε, όπως κάνει ο Αρχιοικοδόμος. Μια τελική σκέψη για τον Αρχιοικοδόμο μας:
Ο Ιεχωβά είναι ευτυχισμένος Θεός.
Η ατέλεια που υπάρχει στο σύστημα του Σατανά προξενεί βάσανα.
Αλλά να θυμάστε ότι το να υπηρετούμε τον Ιεχωβά φέρνει χαρά, παρά αυτές τις δυσκολίες.
Και αυτή η χαρά μας δίνει δύναμη.
Αφού ολοκλήρωσαν το τείχος, ο Νεεμίας υπενθύμισε στον λαό στο Νεεμίας 8:10 ότι «η χαρά του Ιεχωβά [ήταν] το οχυρό [τους]».
Επειδή ήξεραν ότι είχαν κάνει το θέλημα του Ιεχωβά και είχαν την επιδοκιμασία του, πήραν δύναμη, και αυτό τους επηρέασε βαθιά.
Ας το δούμε αυτό στον Νεεμία, κεφάλαιο 12 —Νεεμίας 12:43.
Αυτό το εδάφιο μιλάει για την ημέρα της εγκαινίασης αφότου είχαν ξεπεράσει όλες τις δυσκολίες. Προσέξτε πώς ένιωθε ο λαός—12:43: «Εκείνη την ημέρα πρόσφεραν μεγάλες θυσίες και χάρηκαν, γιατί ο αληθινός Θεός τούς έκανε να χαρούν πάρα πολύ.
Χάρηκαν επίσης και οι γυναίκες και τα παιδιά, με αποτέλεσμα να ακούγεται πολύ μακριά η χαρά της Ιερουσαλήμ».
Παρά τα ολοκαίνουρια ψηλά τους τείχη, ακούγονταν πολύ μακριά.
Αυτό θυμίζει τον ευχάριστο θόρυβο πριν από τις συναθροίσεις και τις συνελεύσεις μας ή και πριν από το πρόγραμμα της αποφοίτησης σήμερα.
Είδατε όμως;
Ο Ιεχωβά ήταν που «τους έκανε να χαρούν».
Παρά τις τωρινές δυσκολίες και αυτές που θα έρθουν, ας σας βλέπουν οι άλλοι να απολαμβάνετε την υπηρεσία του Ιεχωβά και αυτό θα τους ενισχύει.
Ο Ιεχωβά είναι ευτυχισμένος Θεός. Ο ψαλμωδός είπε: «Αν ο Ιεχωβά δεν οικοδομήσει το σπίτι».
Ναι, ο Ιεχωβά οικοδομεί το σπίτι.
Και εσείς, αγαπητοί απόφοιτοι, μαζί με όλους μας έχετε το υπέροχο προνόμιο να εργάζεστε δίπλα του σε αυτό το οικοδομικό έργο.
Καθώς ενισχύετε και σταθεροποιείτε τον λαό του Ιεχωβά, να θυμάστε ταπεινά τον Οικοδόμο.
Να προσεύχεστε για την κατεύθυνσή του, να τηρείτε το πνευματικό σας πρόγραμμα, να αγαπάτε τους αδελφούς και τις αδελφές και να απολαμβάνετε την υπηρεσία σας.
Τότε, σαν τον Νεεμία, και η δική σας επιτυχία θα είναι εγγυημένη, και ο Ιεχωβά θα σας θυμάται με εύνοια, αν και εσείς θυμάστε τον Οικοδόμο.
Δεν ξέρω για εσάς, αλλά αυτή η ομιλία με έκανε να θέλω να διαβάσω ξανά το βιβλίο του Νεεμία.
Τώρα, θα ακούσουμε άλλον έναν αδελφό που διορίστηκε πρόσφατα βοηθός της Επιτροπής Υπηρεσίας, τον αδελφό Μπέτι Ζορζ. Θα μας παρουσιάσει την ομιλία με θέμα: «Τα Σκαλοπάτια της Αγάπης».
Τι νομίζετε;
Ποια είναι τα σκαλοπάτια της αγάπης;
Είναι τρία —το πρώτο: αγάπη για τον Θεό. Το δεύτερο:
Αγάπη για τον πλησίον. Και το τρίτο:
Αγάπη για τον εαυτό μας.
Και δεν μιλάμε φυσικά για την εγωιστική, εγωκεντρική στάση που έχουν οι άνθρωποι σήμερα.
Όλοι χρειαζόμαστε να έχουμε ένα μέτρο αυτοσεβασμού.
Αν βγάζαμε μια φωτογραφία αυτά τα σκαλοπάτια, θα έμοιαζαν κάπως έτσι.
Είναι λογικό ότι το πρώτο και πιο ψηλό σκαλοπάτι είναι η αγάπη για τον Θεό.
Και το τρίτο και χαμηλότερο είναι η αγάπη για τον εαυτό μας.
Επειδή, σύμφωνα με τον «τον νόμο του Χριστού», οφείλουμε να αγαπάμε τους συνανθρώπους μας πιο πολύ από τον εαυτό μας επειδή πρέπει να είμαστε πρόθυμοι να πεθάνουμε για αυτούς.
Σε αυτή την ομιλία θα εστιάσουμε στο τρίτο σκαλοπάτι γιατί, αν και είναι το χαμηλότερο, για κάποιους είναι πιο δύσκολο να το ανεβούν επειδή δεν έχουν αυτοεκτίμηση. Το ερώτημα όμως είναι:
Πώς μπορείτε εσείς να βοηθάτε άλλους να αποκτήσουν αυτοεκτίμηση ή να την τονώσουν;
Τι λέτε;
Με το να μιμείστε τον Χριστό.
Τι έκανε εκείνος; Έδειχνε αγάπη στους άλλους με τρεις τρόπους:
Ήταν ενθαρρυντικός, τους νοιαζόταν και τους εμπιστευόταν.
Μια περίπτωση που ο Ιησούς ήταν ενθαρρυντικός βρίσκουμε στο δέκατο κεφάλαιο του Λουκά.
Ανοίξτε παρακαλώ μαζί μου εκεί και, αν ρίξουμε μια ματιά στο εδάφιο 27, βλέπουμε έναν άνθρωπο που γνώριζε καλά τον Νόμο.
Και προσδιόρισε πολύ σωστά τα τρία αυτά σκαλοπάτια, όπως τα όριζε ο Νόμος του Μωυσή, ο Μωσαϊκός Νόμος.
Παρατηρήστε όμως την ενθάρρυνση που του έδωσε ο Ιησούς, στο εδάφιο 28.
Στο Λουκάς 10:28, ο Ιησούς τού είπε: «Σωστά απάντησες· εξακολούθησε να το κάνεις αυτό [δηλαδή να δείχνεις αγάπη] και θα αποκτήσεις ζωή».
Ποιο είναι το μάθημα για μας;
Πρέπει να είμαστε πρόθυμοι να δίνουμε έπαινο, ναι, αλλά και υποκίνηση. Μια <i>Σκοπιά</i> σχολίασε το εξής πάνω σε αυτό:
“Στο σημείο αυτό στον αγώνα τους για ζωή, οι αδελφοί μας δεν χρειάζονται επικριτές.
Αρκετούς επικριτές έχει ο κόσμος, αλλά χρειάζονται φίλους για να τους ενθαρρύνουν προς τη νίκη.” Στο δέκατο όγδοο κεφάλαιο του Λουκά βλέπουμε πώς νοιαζόταν ο Ιησούς για τους άλλους —πώς έδειξε τρυφερό και στοργικό ενδιαφέρον.
Και τα συμφραζόμενα εδώ στο κεφάλαιο 18 του Λουκά δείχνουν ότι είναι περίπου άνοιξη του 33 Κ.Χ. και ο Ιησούς έχει ξεκινήσει —είναι στον δρόμο προς την Ιερουσαλήμ— για να τηρήσει το τελευταίο του Πάσχα.
Και στο εδάφιο Λουκάς 18:35 —είμαι σίγουρος ότι θυμάστε ότι σε αυτή την περίπτωση ο Ιησούς βρισκόταν κοντά στην Ιεριχώ, και η Ιεριχώ απείχε μια μέρα δρόμο από την Ιερουσαλήμ.
Και στο Λουκάς 18:35, κοντά στην Ιεριχώ, βλέπουμε έναν τυφλό άντρα να κάθεται στην άκρη του δρόμου και να ζητιανεύει.
Τι έκανε ο Ιησούς για αυτόν τον άντρα;
Κοιτάξτε, παρακαλώ, λίγο παρακάτω, στο εδάφιο 40,
Λουκάς 18:40.
Ο Ιησούς νοιάστηκε τόσο πολύ που στάθηκε.
Είχε μια αποστολή, αλλά στάθηκε.
Στο εδάφιο 41, βλέπουμε ότι νοιάστηκε για αυτόν και του έδειξε προσωπικό ενδιαφέρον.
Προσέξατε τι ρώτησε ο Ιησούς τον άνθρωπο; «Τι θέλεις να κάνω για εσένα;»
Και μπορούμε να φανταστούμε τον τόνο της φωνής του Ιησού. «Τι θέλεις να κάνω για εσένα;»
Ας το σκεφτούμε λιγάκι αυτό.
Μπορούσε άραγε να δει ο Ιησούς ότι ο άντρας ήταν τυφλός;
Πιθανότατα.
Τότε γιατί τον ρώτησε;
Μάλλον για να του δείξει ότι νοιαζόταν για τα αισθήματά του.
“Τι χρειάζεσαι; Τι θέλεις;”
Και είναι ενδιαφέρον ότι στο εδάφιο 39 βλέπουμε ότι το πλήθος προσπαθούσε να κάνει τον άντρα να σωπάσει.
Αλλά στο εδάφιο 41, ο Ιησούς του λέει:
“Πες μου, τι θέλεις;
Τι χρειάζεσαι; Πώς μπορώ να σε βοηθήσω;”
Προσωπικό ενδιαφέρον.
Και για να μας εντυπωθεί το μάθημα αυτής της αφήγησης, ακούστε μια επιβεβαιωμένη εμπειρία.
Ένας αδελφός έφερε τον δεκατριάχρονο ανιψιό του για επίσκεψη στο Μπέθελ.
Εκείνη την περίοδο, ο ανιψιός του περνούσε πολύ δύσκολα στο σπίτι και αυτό τον είχε κάνει να χάσει το ενδιαφέρον του για την αλήθεια.
Και καθώς έκαναν την ξενάγηση, ένας Μπεθελίτης στάθηκε και για λίγα λεπτά τού έδειξε προσωπικό ενδιαφέρον.
Το αποτέλεσμα;
Στην επόμενη κιόλας συνέλευση ο δεκατριάχρονος βαφτίστηκε.
Στα 15 του, άρχισε τακτικό σκαπανικό.
Στα 17 του, έγινε διακονικός υπηρέτης.
Και τώρα, στα 19 του, έκανε αίτηση για το Μπέθελ.
Και όλα αυτά επειδή κάποιος στάθηκε και του έδειξε προσωπικό ενδιαφέρον.
Μπορείτε να θυμηθείτε μια περίπτωση που ο Ιησούς έδειξε εμπιστοσύνη σε κάποιον;
Ας πάμε πάλι στον Λουκά —αυτή τη φορά στο κεφάλαιο 22,
Λουκάς, κεφάλαιο 22.
Και αν δούμε το εδάφιο 34,
Λουκάς 22:34, είναι η περίπτωση που ο Ιησούς υπενθύμισε στον Πέτρο —λάθος, προειδοποίησε, όχι υπενθύμισε— προειδοποίησε τον Πέτρο ότι θα τον αρνηθεί τρεις φορές.
Ας σταθούμε λίγο εδώ.
Τη στιγμή που ο Πέτρος αρνήθηκε τον κύριό του τρεις φορές, σε τι επίπεδο λέτε να ήταν η αυτοεκτίμησή του;
Πιο χαμηλά από ποτέ.
Θα ήταν πολύ εύκολο να τα παρατήσει ο Πέτρος και να μην ξανασηκωθεί ποτέ.
Αλλά τι τον βοήθησε να ανεβεί ξανά στο τρίτο σκαλοπάτι;
Πιθανότατα αυτό που του είπε ο Ιησούς στο εδάφιο 32.
Δείτε το δεύτερο μέρος του εδαφίου 32.
Θα εστιάσουμε σε δύο λέξεις.
Δείτε: «Όταν επιστρέψεις» —«όταν επιστρέψεις».
Και προφανώς, αυτά τα λόγια θα ηχούσαν συνεχώς στα αυτιά του Πέτρου όταν ήταν κάτω και προσπαθούσε σιγά σιγά να σηκωθεί —«όταν επιστρέψεις».
Γιατί τι δείχνει εδώ ο Ιησούς στον Πέτρο;
Του δείχνει εμπιστοσύνη.
Ναι, θα πέσεις, αλλά θα ξανανεβείς στο τρίτο σκαλοπάτι.
Αλλά όχι μόνο αυτό.
Μην ξεχνάτε και το δεύτερο σκαλοπάτι, γιατί στο δεύτερο μέρος του εδαφίου 32 είπε: «Όταν επιστρέψεις, [ποια είναι η αποστολή σου;] ενίσχυσε».
Και η λέξη του πρωτότυπου κειμένου κυριολεκτικά σημαίνει «στήριξε» τους αδελφούς σου.
Η αγάπη είναι πρόθυμη να πιστέψει το καλύτερο για τους άλλους.
Η αγάπη δείχνει εμπιστοσύνη.
Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα όταν βοηθάμε τους άλλους να τονώσουν την αυτοεκτίμησή τους;
Ας ξαναδούμε λίγο την εικόνα.
Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα;
Αν ανεβούμε στο τρίτο σκαλοπάτι, θα συμφωνείτε ότι είναι πιο εύκολο μετά να ανεβούμε στο δεύτερο σκαλοπάτι —που είναι η αγάπη για τους άλλους, για τον συνάνθρωπό μας— που είναι η απαίτηση για να φτάσουμε στο πρώτο, στην αγάπη για τον Θεό.
Και θυμάστε τι είπε ο απόστολος Ιωάννης;
Είπε ότι δεν μπορούμε να αγαπάμε τον Θεό αν δεν αγαπάμε τον συνάνθρωπό μας.
Και από εσάς που ήρθατε στη Γαλαάδ, όπως ακούσατε και από την ωραία ομιλία του αδελφού Τζέντλι, τι αναμένεται;
Να ενισχύετε και να σταθεροποιείτε την οργάνωση.
Και αυτό θα το πετύχετε βοηθώντας έναν ευαγγελιζόμενο τη φορά.
Και αυτό μου θυμίζει κάτι που συνέβη πριν από 10 χρόνια, όταν μας διόρισαν με τη γυναίκα μου από τον Καναδά στο Κονγκό.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ κάτι που μου είπε ένας αδελφός. «Να θυμάσαι ότι οι αδελφοί στο Κονγκό δεν χρειάζονται άλλον Μεσσία.
Πίστεψέ με, δεν χρειάζονται.
Το μόνο που χρειάζονται είναι αγάπη».
Έτσι λοιπόν, συνεχίστε να αγαπάτε όπως μας δίδαξε ο Ιησούς.
Να είστε ενθαρρυντικοί, να νοιάζεστε και να δείχνετε εμπιστοσύνη.
Και οι αδελφοί θα σας ανταποδώσουν την αγάπη που τους δείχνετε.
Ας σας βοηθάει ο Ιεχωβά να το κάνετε αυτό.
Σας αγαπάμε.
Εξαιρετική ομιλία, δεν συμφωνείτε;
Πραγματικά την απολαύσαμε.
Τώρα, ο αδελφός Ντέιβιντ Αϊανέλι, ο οποίος υπηρετεί στο Συγγραφικό Τμήμα, θα παρουσιάσει την ομιλία με θέμα: «Μην Ξεχνάτε Ποτέ Αυτό που ο Ιεχωβά Θυμάται».
Υπάρχει κάτι που θυμάται ο Ιεχωβά το οποίο είναι καλό να μην ξεχνάμε ποτέ.
Σχετίζεται με το πώς μας θεωρεί και μας συμπεριφέρεται τώρα.
Και όλοι μας, και εσείς που αποφοιτάτε από τη Γαλαάδ σήμερα, είναι καλό να μην ξεχνάμε ποτέ.
Τι είναι αυτό;
Ανοίξτε, παρακαλώ, τη Γραφή σας στον Ψαλμό 103.
Και η απάντηση βρίσκεται στα πολύ γνωστά λόγια του εδαφίου 14, και παρακαλώ κρατήστε τη Γραφή σας ανοιχτή εκεί.
Ο ψαλμωδός Δαβίδ, μιλώντας για τον Ιεχωβά, λέει: «Διότι αυτός ξέρει καλά πώς είμαστε πλασμένοι, θυμάται ότι είμαστε χώμα».
Ο Ιεχωβά θυμάται ότι είμαστε χώμα.
Τι σημαίνει αυτό και γιατί δεν πρέπει ποτέ να το ξεχνάμε; Κατ’ αρχάς, τι σημαίνει αυτή η φράση:
“Ο Ιεχωβά θυμάται ότι είμαστε χώμα”;
Για να το πούμε απλά, σημαίνει ότι ο Ιεχωβά λαβαίνει υπόψη του την αμαρτωλή μας φύση και είναι πρόθυμος να συγχωρεί τους μετανοημένους αμαρτωλούς.
Προσέξτε πώς το δείχνουν αυτό τα συμφραζόμενα.
Αν δείτε στα εδάφια 1 και 2, ο Δαβίδ ξεκινάει τον ψαλμό παροτρύνοντας τον εαυτό του να μην ξεχάσει ποτέ όσα έχει κάνει ο Ιεχωβά.
Και τι έχει κάνει ο Ιεχωβά;
Στο εδάφιο 3, ο Δαβίδ αναφέρει πρώτα ότι ο Ιεχωβά συγχωρεί.
Και στα εδάφια που ακολουθούν, ο Δαβίδ αναφέρεται τέσσερις φορές στο έλεος, σε αυτή την τρυφερή ιδιότητα που υποκινεί τον Ιεχωβά να συγχωρεί.
Και τέσσερις φορές αναφέρεται στην όσια αγάπη, στην αγάπη που υποκινεί τον Ιεχωβά να μας συμπεριφέρεται ως ειδική ιδιοκτησία του.
Η συγχωρητικότητα, το έλεος, η όσια αγάπη συνδέονται.
Με ποιον τρόπο;
Αρχικά, το έλεος οδηγεί στη συγχώρηση. Ένας λόγιος το έθεσε ως εξής: «Το έλεος του Θεού είναι η αιτία και η αφαίρεση της αμαρτίας το αποτέλεσμα».
Στα εδάφια που εξετάζουμε, τόσο το έλεος όσο και η συγχώρηση είναι κομμάτι της όσιας αγάπης του Ιεχωβά.
Αν παρομοιάσουμε την όσια αγάπη του Ιεχωβά με ένα μεγάλο σπίτι, το έλεος και η συγχωρητικότητα είναι ευρύχωρα δωμάτια μέσα σε αυτό το σπίτι.
Και μετά, στα εδάφια 11-13, ο Δαβίδ χρησιμοποιεί μια σειρά από τρεις παρομοιώσεις —δυνατές λεκτικές εικόνες— για να περιγράψει πρώτον το ύψος, μετά το εύρος και μετά την πατρική τρυφερότητα της «συγχωρητικής αγάπης του Ιεχωβά», όπως αποκαλείται σε ένα Βιβλικό σύγγραμμα.
Και έπειτα ερχόμαστε στο εδάφιο 14.
Εδώ ο Δαβίδ εξηγεί γιατί ο Ιεχωβά είναι πρόθυμος να μας δείχνει αυτή τη συγχωρητική αγάπη του: «Ξέρει καλά πώς είμαστε πλασμένοι».
Ο Ιεχωβά γνωρίζει καλά ότι δημιούργησε τον Αδάμ «από χώμα της γης» και ότι ακόμη και οι τέλειοι άνθρωποι έχουν φυσικούς περιορισμούς —πρέπει να τρώνε, να κοιμούνται και να αναπνέουν.
Αλλά όταν ο Αδάμ και η Εύα αμάρτησαν, το ότι ήταν χώμα, απέκτησε άλλη σημασία.
Σχετικά με το εδάφιο 14, <i>Η Σκοπιά</i> εξηγούσε κάποτε: «Ο Δαβίδ ... μιλούσε ... για τα ανθρώπινα ελαττώματα που προκαλούνται από την κληρονομημένη ατέλεια».
Άρα, ο Ιεχωβά γνωρίζει καλά τα ελαττώματα μας —τους περιορισμούς της αμαρτωλής μας φύσης.
Καταλαβαίνει, ξέρει πόσο εύκολο είναι, πόσο επιρρεπείς είμαστε στην αμαρτία και πόσο δυνατός μπορεί να είναι ο πειρασμός να αμαρτήσουμε.
Αλλά ο Ιεχωβά δεν το γνωρίζει απλώς αυτό.
Όπως λέει στη συνέχεια ο Δαβίδ, το θυμάται κιόλας.
Και η εβραϊκή λέξη εδώ μπορεί να σημαίνει «θυμάμαι ενεργά».
Υποδηλώνει την ανάληψη δράσης από εκείνον που θυμάται.
Με άλλα λόγια, επειδή ο Ιεχωβά θυμάται ότι είμαστε χώμα υποκινείται να κάνει κάτι.
Τι να κάνει;
Όπως δείχνουν τα συμφραζόμενα, να δείξει έλεος συγχωρώντας τους μετανοημένους αμαρτωλούς.
Έτσι λοιπόν, ποιο είναι το δίδαγμα;
Τι σημαίνει ότι “ο Ιεχωβά θυμάται ότι είμαστε χώμα”; Και πάλι, για να το πούμε απλά:
Λαβαίνει υπόψη του την αμαρτωλή μας φύση και είναι πρόθυμος να μας δείξει τη συγχωρητική του αγάπη.
Θα μπορούσαμε να συνοψίσουμε αυτό το δίδαγμα σε τρεις λέξεις: «περιορισμοί», «προσδοκίες» και η τρίτη, «ενέργειες».
Επειδή ο Ιεχωβά κατανοεί τους περιορισμούς της αμαρτωλής μας φύσης, αναμένει ότι κάποιες φορές θα αποτυγχάνουμε.
Και όταν συμβαίνει αυτό, είναι πρόθυμος να ενεργήσει με έλεος απέναντί μας, να συγχωρήσει την μετανοημένη μας καρδιά.
Τι θα πούμε όμως για το δεύτερο ερώτημα;
Γιατί πρέπει όλοι μας, και εσείς που αποφοιτάτε σήμερα, να μην ξεχνάμε ποτέ αυτό που ο Ιεχωβά θυμάται;
Αν εσείς, σπουδαστές της 154ης τάξης, δεν ξεχνάτε αυτό που ο Ιεχωβά θυμάται, θα μπορείτε να εκπληρώνετε τον σκοπό της εκπαίδευσης σας στη Γαλαάδ, που είναι (όπως ακούσαμε) να σταθεροποιείτε και να ενισχύετε το έργο.
Δείτε δύο τρόπους με τους οποίους αυτός ο ψαλμός μπορεί να βοηθήσει εσάς —και κατ’ επέκταση όλους όσους ακούμε— να το κάνετε αυτό. Ο πρώτος:
Για να ενισχύετε το έργο, να είστε παράγοντας ειρήνης και ενότητας μιμούμενοι τη συγχωρητικότητα του Ιεχωβά.
Πώς; Θυμηθείτε τις τρεις λέξεις που είδαμε πριν:
Οι «περιορισμοί» επηρεάζουν τις «προσδοκίες» μας και αυτό επηρεάζει το πώς «ενεργούμε» απέναντι στους άλλους.
Είναι ενδιαφέρον ότι πολλές φορές το κάνουμε αυτόματα αυτό.
Φανταστείτε κάποιους αδελφούς που παίζουν ποδόσφαιρο και ο ένας γυρίζει τον αστράγαλό του.
Οι άλλοι αδελφοί δεν αναμένουν πλέον από αυτόν να τρέχει, να κάνει σουτ, να κάνει ντρίπλες.
Βλέπουν τον περιορισμό του, προσαρμόζουν τις προσδοκίες τους και μετά ενεργούν με καλοσύνη.
Ίσως τον βοηθούν προσεκτικά να βγει από το γήπεδο.
Και όμως, στις επαφές που έχουμε κάθε μέρα με τους άλλους, είναι τόσο εύκολο να ξεχάσουμε αυτό που ο Ιεχωβά θυμάται —τους περιορισμούς της ατελούς μας φύσης. Γι’ αυτό, δοκιμάστε κάτι:
Όταν νιώθετε ότι ξεχειλίζετε από πικρία για κάτι που είπε ή έκανε ένας συνεργάτης σας, σταθείτε και αναρωτηθείτε: «Μήπως ξεχνάω αυτό που θυμάται ο Ιεχωβά —τους περιορισμούς της αμαρτωλής και ατελούς φύσης του αδελφού μου;»
Βλέπετε, αν αναλογιστείτε τον περιορισμό, θα προσαρμόσετε τις προσδοκίες σας και έτσι θα είναι πιο εύκολο να ενεργήσετε με έλεος αποβάλλοντας την πικρία.
Αυτό θα σας κάνει παράγοντα ειρήνης και ενότητας.
Ποιος είναι ένας δεύτερος τρόπος με τον οποίο μας βοηθάει αυτός ο ψαλμός;
Για να ενισχύετε το έργο, να ενισχύετε τους εργάτες, για παράδειγμα, βοηθώντας τους άλλους να αποδέχονται τη συγχώρηση του Ιεχωβά.
Κάποια φορά, ίσως μάθετε ότι ένας συνεργάτης σας παλεύει με επίμονα αισθήματα ενοχής για λάθη του παρελθόντος.
Ξεχνάει αυτό που ο Ιεχωβά θυμάται —ότι λαβαίνει υπόψη του τους περιορισμούς μας και είναι πρόθυμος να συγχωρεί.
Αλλά ίσως ο αδελφός θυμάται επίσης αυτό που ο Ιεχωβά ξεχνάει —τις αμαρτίες που έχει ήδη συγχωρήσει και που δεν θα καταλογίσει ποτέ ξανά σε βάρος του.
Πώς θα τον βοηθήσετε; Δοκιμάστε το εξής:
Δείξτε του το Ψαλμός 103:14 για να του θυμίσετε γιατί είναι πρόθυμος ο Ιεχωβά να συγχωρεί και μετά ίσως να του δείξετε το εδάφιο 12 που δείχνει πόσο απέραντη είναι η συγχωρητικότητα του Ιεχωβά.
Δείτε στο εδάφιο 12 μια πολύ ωραία εικόνα: «Όσο μακριά είναι η ανατολή από τη δύση τόσο μακριά από εμάς έβαλε τις παραβάσεις μας».
Πόσο μακριά είναι η ανατολή από τη δύση; Το βιβλίο <i>Πλησιάστε τον Ιεχωβά</i> το θέτει ως εξής: «Κατά μία έννοια, η ανατολή βρίσκεται πάντοτε στη μεγαλύτερη δυνατή απόσταση από τη δύση.
Τα δύο σημεία δεν μπορούν ποτέ να συναντηθούν».
Τι σημαίνει λοιπόν αυτό για τις αμαρτίες μας; Ένα σύγγραμμα, ανέφερε το εξής: «Αν μια αμαρτία οδηγηθεί τόσο μακριά, μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι κάθε μυρωδιά, κάθε ίχνος, κάθε ανάμνηση από αυτήν θα χαθεί μια για πάντα».
Μια μυρωδιά μπορεί να ξυπνήσει μια ανάμνηση.
Αλλά, όταν ο Ιεχωβά συγχωρεί, βάζει τις αμαρτίες μας τόσο μακριά, ώστε δεν μένει ούτε ίχνος μιας μυρωδιάς που θα μπορούσε να τον κάνει να θυμηθεί την αμαρτία μας και να την καταλογίσει σε βάρος μας.
Να χρησιμοποιείτε τον Ψαλμό 103 για να βοηθάτε άλλους να δέχονται την απέραντη συγχωρητικότητα του Ιεχωβά.
Αν ενισχύετε τον εργάτη, ενισχύετε το ίδιο το έργο.
Εσείς λοιπόν, οι σπουδαστές αυτής της τάξης, καθώς θα φύγετε σήμερα, να είστε αποφασισμένοι να χρησιμοποιείτε την εκπαίδευση της Γαλαάδ για να ενισχύετε το έργο και τους εργάτες.
Για να το πετύχετε αυτό, αφήστε τα πολύ όμορφα λόγια του 103ου Ψαλμού να σας βοηθούν (1) να είστε παράγοντας ειρήνης και ενότητας μιμούμενοι τη συγχωρητικότητα του Ιεχωβά και (2) να βοηθάτε τους αποκαρδιωμένους να δέχονται αυτή την απέραντη συγχωρητικότητα. Το μάθημα λοιπόν για εσάς αλλά και για όλους μας είναι:
Ας μην ξεχνάμε ποτέ αυτό που ο Ιεχωβά θυμάται και, ταυτόχρονα, ας κάνουμε το καλύτερο για να μη θυμόμαστε αυτό που ο Ιεχωβά ξεχνάει.
Ευχαριστούμε πολύ για αυτή την καθησυχαστική ομιλία.
Οι επόμενοι δύο ομιλητές υπηρετούν ως εκπαιδευτές στη Γαλαάδ και ο αδελφός Κλαρκ από εδώ διορίστηκε πρόσφατα εκπαιδευτής στη Σχολή.
Προηγουμένως, πριν έρθει εδώ, υπηρετούσε στην Τσεχία.
Αν δεν κάνω λάθος, φέτος δεν ήρθες εδώ, Τζέρεμι; Η ομιλία που θα μας παρουσιάσει έχει το θέμα: «Είθε να Γνωρίσει ο Ιεχωβά».
Θάφτηκε με τους βασιλιάδες, αλλά δεν ήταν βασιλιάς.
Έζησε 130 χρόνια, αλλά δεν έχει καταγραφεί κανένα επίτευγμά του από τα πρώτα 90 χρόνια της ζωής του.
Και ένα σημαντικό γεγονός που έχει καταγραφεί, έπρεπε να το κρατήσει μυστικό, να μη το μάθει κανένας, έξι χρόνια περίπου.
Ποιος ήταν;
Ο αρχιερέας Ιωδαέ.
Τι θέλει ο Ιεχωβά να γνωρίζετε για αυτόν; Το εξής:
Ο Ιωδαέ ήταν όσιος στον Ιεχωβά, ακόμη και χωρίς να έχει αναγνώριση από τους άλλους. Το ερώτημα για εσάς είναι:
Αν γνωρίζει μόνο ο Ιεχωβά όσα κάνετε και την οσιότητά σας, χωρίς να έχετε αναγνώριση από άλλους, σας αρκεί αυτό για να παραμείνετε όσιοι;
Και για πόσον καιρό; Έναν χρόνο, δύο, έξι, περισσότερο;
Προτού έρθετε στη Σχολή Γαλαάδ, ίσως σας ένοιαζε περισσότερο τι έβλεπαν οι άλλοι σε εσάς, τι σκέφτονταν για εσάς, τα επιτεύγματά σας.
Αλλά στη σχολή, η βαθιά μελέτη των Γραφών άνοιξε την καρδιά σας.
Είδατε τάσεις, αισθήματα και σκέψεις που ίσως ήταν κρυμμένα εκεί πολύ καιρό.
Εξετάσατε εξονυχιστικά “τον κρυφό άνθρωπο της καρδιάς σας, ο οποίος έχει μεγάλη αξία στα μάτια του Θεού” —το μέσα σας.
Και αυτό σας έφερε πιο κοντά στον Ιεχωβά.
Νιώσατε τη στοργική του αγάπη.
Πλέον αντιλαμβάνεστε καλύτερα από ποτέ πόσο καλά σας βλέπει και σας γνωρίζει ο Ιεχωβά.
Πιστεύω σας εκφράζουν τα λόγια του Ψαλμού 139.
Ας διαβάσουμε τα πρώτα τέσσερα εδάφια. Ψαλμός 139: «Ιεχωβά, ερεύνησες πλήρως μέσα μου και με γνωρίζεις.
Γνωρίζεις πότε κάθομαι και πότε σηκώνομαι.
Διακρίνεις τις σκέψεις μου από μακριά.
Με παρατηρείς όταν ταξιδεύω και όταν πλαγιάζω· ξέρεις καλά όλες τις οδούς μου.
Πριν προλάβει να έρθει λόγος στη γλώσσα μου, εσύ, Ιεχωβά, ... τον γνωρίζεις καλά».
Σας δίνει χαρά το ότι σας γνωρίζει ο Ιεχωβά.
Πάντα σας γνώριζε, αλλά τώρα το ξέρετε ότι σας γνωρίζει.
Νιώθετε μεγαλύτερη ασφάλεια λόγω της σχέσης σας μαζί του.
Δεν σας ενδιαφέρει τόσο η αναγνώριση των άλλων.
Έτσι ένιωθε και ο αρχιερέας Ιωδαέ.
Εκείνος γεννήθηκε λίγα χρόνια αφότου ολοκληρώθηκε ο ναός του Σολομώντα, το 1027 Π.Κ.Χ.
Άρα, στη διάρκεια της ζωής του το έθνος του Ισραήλ χωρίστηκε στα δύο, και μόνο το δίφυλο βασίλειο χρησιμοποιούσε τον ναό.
Είδε βασιλιάδες του Ιούδα να προωθούν την ειδωλολατρία και τη λατρεία του σεξ.
Υπήρχαν δύο καλοί βασιλιάδες, ο Ασά και ο Ιωσαφάτ.
Αλλά θυμάστε;
Ο Ιωσαφάτ κανόνισε να παντρευτεί ο γιος του την κόρη της Ιεζάβελ, τη Γοθολία, από το βόρειο βασίλειο, και εκείνη έφερε τη μοχθηρή επιρροή της μέσα στην Ιερουσαλήμ.
Τα πράγματα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο.
Και σε μόλις 100 χρόνια, ο ναός είχε παραμεληθεί τόσο πολύ που χρειαζόταν εκτεταμένες επισκευές για να χρησιμοποιείται με ασφάλεια.
Στο μεταξύ, έχτισαν έναν ναό για τη λατρεία του Βάαλ.
Και ο Ιωδαέ τα βλέπει όλα αυτά.
Είναι ηλικιωμένος, αρχιερέας.
Πώς διατηρεί την οσιότητά του όλα αυτά τα δύσκολα χρόνια;
Η Γραφή δεν μας λέει, αλλά ο Ιεχωβά τα γνωρίζει όλα.
Με στοχασμό και προσευχή, δεν θα έπρεπε και αυτός να εξετάζει την καρδιά του (τον εσωτερικό του άνθρωπο), να εξετάζει τη στάση του και τα αισθήματά του όσον αφορά την αγνή λατρεία για να υποστηρίζει σταθερά αυτό που ήταν σωστό, ανόμοια με τον αρχιερέα Ηλεί που χαλάρωσε όταν γέρασε;
Και ενώ ο Ιωδαέ έχει εξουσία, δεν ξεπερνάει τα όρια του διορισμού του, αλλά προσμένει υπομονετικά τον Ιεχωβά.
Αυτά τα χρόνια της όσιας αγάπης τον βοήθησαν να αντιμετωπίσει τη μεγαλύτερη δυσκολία του όταν γέρασε.
Και αυτό έπρεπε να το κάνει δίχως να το ξέρουν οι άλλοι.
Τι ήταν αυτό;
Κάτι που έγινε γύρω στο 905 Π.Κ.Χ.
Ας διαβάσουμε την αφήγηση στο 2 Χρονικών, κεφάλαιο 22.
Εδώ μαθαίνουμε ότι ο βασιλιάς Οχοζίας του Ιούδα πέθανε, και τότε συμβαίνει το αδιανόητο. Δεύτερο Χρονικών 22:10: «Όταν η Γοθολία, η μητέρα του Οχοζία, είδε ότι ο γιος της πέθανε, σηκώθηκε και θανάτωσε όλους τους βασιλικούς κληρονόμους του οίκου του Ιούδα».
Η Γοθολία σκοτώνει τους ίδιους της τους εγγονούς και αυτοανακηρύσσεται παράνομα βασίλισσα.
Τώρα η Δαβιδική γραμμή για τον υποσχεμένο απόγονο κινδυνεύει να κοπεί. Ας δούμε το εδάφιο 11: «Ωστόσο, η Ιωσαβέθ, η κόρη του βασιλιά, πήρε κρυφά τον Ιωάς, τον γιο του Οχοζία, ανάμεσα από τους γιους του βασιλιά που επρόκειτο να θανατωθούν και τον έβαλε μαζί με την παραμάνα του σε ένα εσωτερικό υπνοδωμάτιο».
Ποια είναι η Ιωσαβέθ; Ας διαβάσουμε: «Η κόρη του βασιλιά Ιωράμ (η σύζυγος του Ιωδαέ του ιερέα και αδελφή του Οχοζία)».
Και «κατάφερε να τον κρατήσει κρυμμένο [το μωρό] από τη Γοθολία, και έτσι εκείνη δεν τον θανάτωσε.
Παρέμεινε κρυμμένος μαζί τους στον οίκο του αληθινού Θεού έξι χρόνια, ενώ τη χώρα την κυβερνούσε η Γοθολία». Έξι ολόκληρα χρόνια, ο Ιωδαέ, η Ιωσαβέθ και η παραμάνα είχαν ένα μεγάλο μυστικό —ένα μικρό μωρό— τον τελευταίο εν ζωή διάδοχο.
Τώρα, είναι πιθανόν αυτό το εσωτερικό υπνοδωμάτιο να ήταν κάποια αποθήκη στο ανάκτορο.
Και όταν ήταν ασφαλές, πήγαν κρυφά το μωρό σε μια αίθουσα του ναού.
Αν έγινε όντως έτσι, φανταστείτε το ρίσκο.
Έπρεπε να υπολογίσουν ακριβώς τις κινήσεις τους για να μην τους πιάσουν.
Και τον είχαν στον ναό έξι χρόνια.
Δεν θα κινδύνεψε κάποιες στιγμές να αποκαλυφτεί;
Κάποια φορά, οι γιοι της Γοθολίας εισέβαλαν στον ναό και έκλεψαν αντικείμενα για τη λατρεία του Βάαλ.
Αν αυτό συνέβη εκείνη την περίοδο, φανταστείτε να έβλεπαν το παιδί —όλα θα τελείωναν!
Αυτό σημαίνει ότι ο Ιωδαέ και η Ιωσαβέθ δεν μπορούσαν να πουν σε κανέναν το μυστικό τους, δεν μπορούσαν να παραπονεθούν σε κάποιον, να τα παρατήσουν, να παραιτηθούν.
Άρα, δεν είχαν καμία αναγνώριση, κανέναν έπαινο, κανένα ευχαριστώ για τον κόπο τους.
Αυτό σημαίνει ότι βασίζονταν στην προσευχή.
Απέβλεπαν μόνο στον Ιεχωβά για στήριξη και παρηγοριά.
Θα στρέφονταν στις Γραφές, όπως στον Ψαλμό 139. «Ιεχωβά, ... με γνωρίζεις». Ίσως τον προσάρμοζαν στη δική τους κατάσταση: «Γνωρίζεις ότι προστατεύουμε τον δικαιωματικό βασιλιά».
Και δεν έκαναν απλώς μπέιμπι σίτιγνκ έξι χρόνια.
Δίδασκαν το παιδί να αγαπάει τον Ιεχωβά, να αγαπάει τον Νόμο Του, να είναι καλός βασιλιάς για τον Ιούδα.
Έπρεπε να εργάζονται ενωμένα ως αντρόγυνο.
Και αυτό μας φέρνει στη σύζυγο.
Ας μιλήσουμε λίγο για την Ιωσαβέθ.
Σαφώς, ο Ιεχωβά τής αναγνωρίζει το ότι έσωσε τον ανιψιό της, τον Ιωάς.
Αλλά πόσων χρονών ήταν τότε;
Ο πατέρας της, ο βασιλιάς Ιωράμ, που είχε πεθάνει πριν από έναν χρόνο, ήταν μόλις 40 χρονών.
Είναι λοιπόν αρκετά νέα ακόμη, και όμως έχει παντρευτεί έναν άντρα που την περνούσε δεκαετίες.
Έχουμε λοιπόν μια κοπέλα με βασιλική καταγωγή, που είναι παντρεμένη με έναν πολύ μεγαλύτερο άντρα με πολύ υψηλό αξίωμα.
Γιατί κάνει ό,τι κάνει;
Κάνει κατάχρησης της εξουσίας της;
Μήπως μηχανορραφεί και αυτή, όπως η μητριά της, η Γοθολία;
Όχι, διακινδυνεύει τη ζωή της για να προστατέψει τον δικαιωματικό βασιλιά (όπως είναι το θέλημα του Ιεχωβά), υποστηρίζει τον σύζυγό της και όπως φαίνεται χωρίς καμία αναγνώριση από άλλους.
Μας θυμίζει εσάς, αγαπητές μας αδελφές.
Πολλά από αυτά που κάνετε εσείς ίσως να μην είναι τόσο φανερά όσο αυτά που κάνει ο σύζυγός σας.
Ίσως αυτό οφείλεται στο είδος του διορισμού σας, που δεν είναι τόσο στο προσκήνιο.
Αλλά εσάς σας ικανοποιεί και μόνο που ο Ιεχωβά ξέρει όλα όσα κάνετε για εκείνον.
Και σας αγαπάμε που νιώθετε έτσι. Τώρα, εσείς αδελφοί, πολλά από αυτά που κάνετε θα τα βλέπουν οι άλλοι.
Αλλά για κάποια άλλα πράγματα ίσως να μη λάβετε αναγνώριση, και μάλιστα για πολύ καιρό. Παρεμπιπτόντως, δεν είναι κακό να λαβαίνουμε αναγνώριση. Το έχουμε ανάγκη, μας κάνει πολύ καλό.
Και αν σας δοθεί ποτέ η ευκαιρία να αναγνωρίσετε την καλή εργασία ή την οσιότητα κάποιου, μην την αφήσετε να φύγει.
Πείτε το.
Θα το εκτιμήσουν. Ωστόσο, η οσιότητά σας δεν βασίζεται σε αυτά που βλέπουν ή γνωρίζουν οι άλλοι, αλλά σε αυτά που δεν φαίνονται —πηγάζει από την αγάπη σας για τον Ιεχωβά.
Να θυμάστε τον Ιωδαέ.
Ναι, τελικά όλοι έμαθαν τι έκανε και έλαβε τιμή.
Αλλά ποιο ήταν το μυστικό της επιτυχίας του;
Δεν ήταν όσα έκανε τα περασμένα χρόνια —τα μικρά πράγματα, τα κρυφά, όσα δεν έβλεπε κανείς, που γνωρίζει μόνο ο Ιεχωβά;
Το όνομα Ιωδαέ σημαίνει «είθε να γνωρίσει ο Ιεχωβά» —τι ταιριαστό!
Είθε ο Ιεχωβά να γνωρίσει όλες τις πράξεις οσιότητάς σας —φανερές και κρυφές— και “ο Πατέρας σας που βλέπει στα κρυφά θα σας ανταμείψει”.
Γνωρίσαμε ακόμα καλύτερα τον Ιωδαέ, δεν συμφωνείτε;
Ο αδελφός Μαρκ Νουμέρ συνήθως έχει κάτι πολύ ενδιαφέρον να μας πει.
Σήμερα— Δεν θέλω να σε αγχώσω. Σήμερα, η ομιλία που θα μας παρουσιάσει έχει το θέμα: «Πλάι Πλάι».
Δεν ξέρουμε το όνομά της.
Ξέρουμε όμως τον άντρα της.
Ήταν ένας σκληρά εργαζόμενος ψαράς, απόστολος που μιλούσε ευθέως, έγραψε δύο βιβλία της Γραφής και ήταν ο μόνος εκτός από τον Ιησού που περπάτησε στο νερό.
Τον Πέτρο τον ξέρουμε, αλλά κάποιες φορές ξεχνάμε τη γυναίκα του.
Τι είδους άτομο ήταν;
Πώς ήταν ως αντρόγυνο οι δυο τους;
Και τι μπορείτε να διδαχτείτε από αυτούς εσείς τα 24 αντρόγυνα;
Αυτή είναι η πρώτη φορά εδώ και μια δεκαετία σχεδόν που η τάξη αποτελείται εξ ολοκλήρου από αντρόγυνα.
Γι’ αυτό και διαλέξαμε τον Πέτρο και τη γυναίκα του ώστε να πάρετε πολύτιμα μαθήματα από αυτούς, τα οποία μπορείτε να χρησιμοποιήσετε εκεί όπου θα διοριστείτε, αλλά κυρίως για να ενισχύσετε τον γάμο σας καθώς τα εφαρμόζετε και καθώς υπηρετείτε πλάι πλάι.
Ας αρχίσουμε διαβάζοντας από τον Μάρκο, στο κεφάλαιο 1 —Μάρκος 1:16: «Καθώς περπατούσε δίπλα στη Θάλασσα της Γαλιλαίας, είδε τον Σίμωνα [ο Ιησούς είδε τον Σίμωνα] και τον αδελφό του τον Ανδρέα να ρίχνουν τα δίχτυα τους στη θάλασσα, γιατί ήταν ψαράδες».
Ο Πέτρος είναι ψαράς.
Και φέρνει ψάρια στο σπίτι.
Η γυναίκα του μαγειρεύει τα ψάρια.
Και αν δεν τα μαγειρεύει, τα πουλάει (σαν την άξια σύζυγο στο Παροιμίες 31) και φέρνει χρήματα στο σπίτι.
Έτσι συνεισφέρει στο σπίτι.
Και ο Πέτρος μπορεί να χειρίζεται τις άλλες ευθύνες που έχει. Όλα μια χαρά, ένα υπέροχο ζευγάρι που συνεργάζεται πλάι πλάι. Ωστόσο, ξαφνικά η ζωή τους αλλάζει —εδάφια 17 και 18: «Ο Ιησούς λοιπόν τους είπε:
“Ελάτε μαζί μου και εγώ θα σας κάνω ψαράδες ανθρώπων”.
Και εκείνοι άφησαν αμέσως τα δίχτυα τους και τον ακολούθησαν». Δείχνοντας πίστη, ο Πέτρος εγκαταλείπει την αλιευτική του επιχείρηση και ακολουθεί τον Ιησού.
Τι να σκέφτηκε η γυναίκα του;
Το περίμενε άραγε;
Μήπως άρχισε να έχει ανασφάλεια και ανησυχία για το μέλλον;
Μήπως ένιωθε ότι ήρθαν τα πάνω κάτω στη ζωή της με τις αποφάσεις του παρορμητικού, μεγαλόκαρδου συζύγου της; «Πέτρο! Τι κάνεις;»
Έχουμε κάθε λόγο να συμπεράνουμε ότι η γυναίκα του Πέτρου υποστήριξε την απόφασή του.
Ήταν πρόθυμη και έτοιμη να σταθεί στο πλευρό του Πέτρου καθώς εκείνος αναλάμβανε επιπρόσθετες ευθύνες.
Για να δούμε από πιο κοντά λίγο τη ζωή του Πέτρου και της γυναίκας του στο εδάφιο 29: «Τότε έφυγαν από τη συναγωγή και πήγαν στο σπίτι του Σίμωνα και του Ανδρέα μαζί με τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη».
Αυτό το εδάφιο μάς λέει ότι πήγαν στο σπίτι του Σίμωνα και του Ανδρέα.
Άρα, ζούσαν μαζί.
Η γυναίκα του Πέτρου, λοιπόν, ήταν σύμφωνη να μοιράζεται τον χώρο που ζούσε με τον Ανδρέα, τον αδελφό του Πέτρου. Και πιθανότατα, οι στενοί φίλοι του Πέτρου, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, ήταν συχνοί επισκέπτες. Και μπορούμε να φανταστούμε τον Πέτρο να λέει: «Ελάτε όποτε θέλετε».
Και η γυναίκα του να ετοιμάζει φαγητό.
Κάπως έτσι πήγαινε.
Σίγουρα θα άκουγε από μακριά τους “γιους βροντής” να έρχονται. «Έρχονται». Και ο Πέτρος να λέει: «Ναι, έρχονται.
Φτιάξε και άλλα ψάρια!»
Μάλλον κάτι τέτοιο θα συνέβαινε. Για να σκεφτούμε όμως κάτι:
Γιατί δεν δίσταζε ο Πέτρος να φέρνει τους φίλους του στο σπίτι (και μερικές φορές μάλιστα να έρχονται χωρίς καν να τους περιμένουν);
Επειδή ήξερε τη γυναίκα του.
Και είναι ενδιαφέρον πως, όταν έγραψε την πρώτη του επιστολή, συμβούλεψε τους συζύγους να κατοικούν μαζί με τις γυναίκες τους «σύμφωνα με τη γνώση».
Ο Πέτρος ήξερε τη γυναίκα του.
Και ήξερε ότι θα ήταν πρόθυμη να φιλοξενήσει τους επισκέπτες επειδή και εκείνη ήξερε τον άντρα της. «Έτσι είναι ο Πέτρος: “Παιδιά, ελάτε”».
Εκείνη και ο Πέτρος ήταν ομάδα.
Ήξερε ότι το να τους έχει στο σπίτι απαιτούσε κόπο από μέρους της.
Το καταλαβαίνουμε αυτό.
Σκεφτείτε όμως πόσες συζητήσεις είχε το προνόμιο να ακούσει.
Όταν ο Πέτρος, ο Ανδρέας, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης θα συζητούσαν για τη διακονία του Ιησού, θα έλεγε: “Πω πω, τι ωραία που ήρθαν!”
Τι ευλογία θα ήταν να τους ακούει να μιλούν για τη διακονία του Ιησού! Να λοιπόν το πρώτο σημαντικό μάθημα:
Κάτι παρόμοιο μπορεί να συμβεί και σε εσάς ως ζευγάρι.
Επειδή ο άντρας σας είναι καλός ποιμένας, θα έχει ωραίες συζητήσεις με τους άλλους και έτσι θα δημιουργούνται ισχυρές φιλίες. Και κάποιες φορές, θα υπάρχουν προσκλήσεις της τελευταίας στιγμής. Για παράδειγμα: «Ελάτε να τσιμπήσουμε κάτι». Και θα σας στέλνει μήνυμα: «Ξέρεις ποιους κάλεσα για φαγητό;»
Αλλά δεν θα απαιτεί κόπο αυτό πολλές φορές;
Ναι.
Υπάρχει όμως μια Βιβλική αρχή εδώ και αυτή η αρχή εφαρμόζεται σε κάθε πολιτισμό, αρχαίο και σύγχρονο:
Να είμαστε αυτοθυσιαστικοί και φιλόξενοι.
Να είστε λοιπόν σαν τον Πέτρο και τη γυναίκα του και να σκέφτεστε τις πνευματικές ευλογίες που θα λαβαίνετε καθώς θα γνωρίζετε τους αδελφούς και τις αδελφές σας καλύτερα.
Και αυτό είναι πιο σημαντικό από τον όποιο κόπο.
Αλλά το αυτοθυσιαστικό πνεύμα αυτού του δραστήριου ζευγαριού δεν σταματάει εδώ. Ας δούμε το εδάφιο 30: «Η δε πεθερά του Σίμωνα ήταν κατάκοιτη, άρρωστη με πυρετό, και του μίλησαν [του Ιησού] αμέσως για αυτήν».
Μαθαίνουμε λοιπόν ότι ο Πέτρος και η γυναίκα του φροντίζουν και έναν γονέα.
Και μάλιστα έναν γονέα με πρόβλημα υγείας.
Πόσα πράγματα απαιτούνται από ένα αντρόγυνο που φροντίζει έναν γονέα που είναι άρρωστος!
Το ξέρετε αυτό.
Το να ζει με το αντρόγυνο ένας συγγενής έχει σίγουρα τις δυσκολίες του.
Πόσο μάλλον να έχει το αντρόγυνο και κουνιάδο και πεθερά στο σπίτι.
Αυτό και αν έχει τις δυσκολίες του.
Μπορείτε να φανταστείτε τη γυναίκα του Πέτρου να του ψιθυρίζει στο αφτί: «Ο αδελφός σου, ο Ανδρέας, μου σπάει τα νεύρα» και ο Πέτρος ίσως έμπαινε στον πειρασμό να πει: «Εγώ τι να πω για τη μάνα σου;»
Όχι, δεν λέμε ότι συνέβαινε κάτι τέτοιο. Είναι αλήθεια όμως, είναι αλήθεια, ότι το να ζουν συγγενείς στο σπίτι ή να φροντίζεις ηλικιωμένους γονείς είναι ιδιαίτερα δύσκολο για ένα αντρόγυνο.
Αυτό θα απαιτούσε μεγάλες θυσίες.
Και αυτό θέλουμε να μας μείνει.
Ωστόσο, οι θυσίες φέρνουν ευλογίες.
Αυτό το λέγαμε ξανά και ξανά στα μαθήματα.
Όταν κάνεις μια θυσία, έρχεται και η ευλογία. Στο εδάφιο 31, ο Ιησούς κάνει ένα θαύμα σε εκείνο το σπίτι.
Η πεθερά του Πέτρου θεραπεύεται.
Για φανταστείτε το!
Θεραπεύεται.
Πόσο συγκινητική στιγμή πρέπει να ήταν αυτή για τον Πέτρο και τη γυναίκα του! «Σε ευχαριστούμε, Ιεχωβά».
Προφανώς, έκαναν μια εγκάρδια προσευχή ευχαριστώντας τον Ιεχωβά —οι δυο τους, ως αντρόγυνο, ήσυχα.
Δείτε όμως τι γίνεται στη συνέχεια —εδάφια 32 και 33: «Το δειλινό, αφού έδυσε ο ήλιος, άρχισαν να του φέρνουν όλους τους ασθενείς και τους δαιμονισμένους· και όλη η πόλη μαζεύτηκε μπροστά στην πόρτα».
Από εκεί που ήταν οι δυο τους, από την ησυχία τους, και πάλι χάος. Φανταστείτε τη σκηνή:
Άρρωστοι άνθρωποι από παντού έρχονται στο σπίτι του Πέτρου για να θεραπευτούν.
Πώς θα νιώθατε εσείς αν όλοι οι άρρωστοι και οι δαιμονισμένοι της πόλης εμφανίζονταν μπροστά στην πόρτα σας;
Αυτοί και αν ήρθαν απρόσκλητοι!
Και η γυναίκα του Πέτρου δεν είχε χρόνο να ετοιμαστεί και να φτιάξει το σπίτι στην εντέλεια. «Όχι, όχι ακόμα.
Το τραπέζι δεν είναι στη θέση του, ούτε οι καρέκλες».
Όχι, δεν περίμενε να είναι όλα τέλεια.
Και αν ένα τόσο τεράστιο πλήθος τής κατέστρεφε το σπίτι, όπως τότε που μερικοί απεγνωσμένοι Ιουδαίοι άνοιξαν μια τρύπα στη στέγη κάποιου για να κατεβάσουν έναν άνθρωπο ώστε να γιατρευτεί;
Με αυτό που συμβαίνει τώρα, η γυναίκα του Πέτρου θα μπορούσε να διαμαρτυρηθεί: «Βγάλε τους όλους έξω!»
Δεν αναφέρεται όμως κάπου ότι παραπονέθηκε. Ας σκεφτούμε κάτι: Χρόνια αργότερα, όταν ο Πέτρος συμβούλεψε τις συζύγους να καλλιεργούν “ήσυχο και πράο πνεύμα”, δεν θα του έδινε το παράδειγμα της γυναίκας του την παρρησία να δώσει αυτή τη συμβουλή;
Και ο Πέτρος πρέπει να ευχαριστούσε τη γυναίκα του —να της ήταν ευγνώμων— που στεκόταν όσια στο πλευρό του, καθώς και οι δύο υποστήριζαν τη διακονία του Ιησού. Να άλλο ένα σημαντικό μάθημα:
Καθώς φροντίζετε τους ηλικιωμένους γονείς σας και τα προβλήματα υγείας τους, να αναζητάτε την ευλογία του Ιεχωβά και να απολαμβάνετε τις περιόδους ηρεμίας σας.
Να θυμάστε όμως ότι ζούμε σε έναν καιρό που «το σκηνικό αυτού του κόσμου αλλάζει», και μάλιστα μπορεί να αλλάξει γρήγορα. Μια φυσική καταστροφή, μια κοινωνική αναταραχή μπορεί να ξεσπάσει από το πουθενά.
Και ίσως χρειαστεί να φιλοξενήσετε όσους χρειάζονται βοήθεια.
Ακόμη και αν δεν είστε έτοιμοι για αυτό (αν τα πράγματα δεν είναι στην εντέλεια), μην ανησυχείτε.
Εσείς, με αυτοθυσιαστικό πνεύμα, κάντε ό,τι χρειάζεται, κάντε το έξτρα μίλι.
Και εσείς άντρες, μην ξεχνάτε να ευχαριστείτε τη σύζυγό σας που στέκεται στο πλευρό σας καθώς εσείς καλύπτετε τις ανάγκες της οργάνωσης. Στην 1 Κορινθίους 9:5, υποδηλώνεται ότι η σύζυγος του Πέτρου ταξίδευε μαζί του τουλάχιστον κάποιες φορές.
Ταξιδεύοντας με τον Πέτρο, σίγουρα θα αντιμετώπιζε δυσκολίες και επικίνδυνες καταστάσεις.
Τον Πέτρο τον συνέλαβαν στην Ιερουσαλήμ μία φορά, δύο φορές, τρεις φορές, τον συνέλαβαν ξανά, τον έδειραν.
Αυτή τη φορά συνέλαβαν και τον Ιάκωβο μαζί του.
Τον Ιάκωβο τον αποκεφάλισαν. Είπε η γυναίκα του Πέτρου: «Θα ξαναδώ άραγε τον άντρα μου;»
Δεν πρέπει να ήταν εύκολο να είναι παντρεμένη με έναν άντρα που ήταν τόσο δοσμένος στην ιερή υπηρεσία.
Περίπου το 62 με 64 Κ.Χ., ο Πέτρος, που είναι γύρω στα 60, υπηρετεί εκεί όπου η ανάγκη είναι μεγαλύτερη, στη Βαβυλώνα, και εκεί ο Ιεχωβά τον ενέπνευσε να γράψει δύο επιστολές.
Καθώς ολοκληρώνει τη δεύτερη επιστολή του και βρίσκεται πλέον στη δύση της ζωής του, πόσο ευγνώμων πρέπει να ήταν που είχε στο πλευρό του μια τόσο πιστή, αγαπητή, όσια σύζυγο όλα αυτά τα χρόνια.
Με όλα αυτά υπόψη, κρατήστε το εξής:
Να εργάζεστε ανιδιοτελώς ως ομάδα.
Να είστε θετικοί όταν έρθετε αντιμέτωποι με απροσδόκητες δυσκολίες. Άντρες, να εκτιμάτε πάρα πολύ την όσια υποστήριξη της συζύγου σας και να την ευχαριστείτε.
Γυναίκες, να έχετε υπόψη ότι, μετά τον Ιεχωβά και τον Ιησού, εσείς είστε προφανώς το άτομο με το οποίο συνεργάζεται πιο στενά ο άντρας σας, και για τη δική του επιτυχία και για τη δική σας.
Και εσείς, αγαπητά μας 24 αντρόγυνα, να είστε αποφασισμένοι να προχωράτε μαζί καθώς υπηρετείτε πλάι πλάι.
Ήταν υπέροχη η ομιλία που ακούσαμε.
Ελπίζουμε να απολαύσατε το Πρώτο Μέρος!
Το Δεύτερο και το Τρίτο Μέρος θα γίνουν διαθέσιμα στο jw.org αργότερα μέσα στον μήνα.
Αυτόν τον μήνα θα ταξιδέψουμε στην Ουρουγουάη.
Η Ουρουγουάη βρίσκεται ανάμεσα στην Αργεντινή και τη Βραζιλία και διαθέτει πανέμορφη ακτογραμμή στον Ατλαντικό Ωκεανό και κυματιστούς λόφους στην ενδοχώρα.
Οι κρυστάλλινες παραλίες της Πούντα ντελ Έστε είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός.
Τα πολλά ποτάμια της χώρας, όπως το Ρίο Νέγκρο και το Ρίο ντε λα Πλάτα, δημιουργούν μαγευτικά τοπία και κάνουν το έδαφος εύφορο.
Σε αυτά τα υπέροχα, ειδυλλιακά τοπία, οι αδελφοί μας έχουν την ευκαιρία να κηρύττουν τα καλά νέα.
Στην Ουρουγουάη υπάρχουν 149 εκκλησίες οι οποίες κηρύττουν σε πέντε διαφορετικές γλώσσες, μεταξύ των οποίων στη νοηματική της Ουρουγουάης και στην πορτουνιόλ, μια γλώσσα πίτζιν που είναι μίξη της ισπανικής και της πορτογαλικής.
Όπως τα μέρη στα οποία κηρύττουν είναι εύφορα και παραγωγικά, έτσι και ο θερισμός στη διακονία είναι μεγάλος, καθώς οι 12.000 ευαγγελιζόμενοι διεξάγουν κατά μέσο όρο 11.000 Γραφικές μελέτες κάθε μήνα! Τη δεκαετία του 1960, οι ιεραπόστολοι διέσχιζαν τον ποταμό Σεμπογιάτι με σχεδίες για να φτάσουν σε απομακρυσμένες περιοχές, και η παράδοση συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Φορτηγάκια φορτωμένα με σταντ περνάνε τον ποταμό με φέρι μπόουτ με σκοπό να δίνουν οι ευαγγελιζόμενοι μαρτυρία στις τοπικές πλατείες.
Μετά από μια ολόκληρη μέρα στο έργο, οι αδελφοί και οι αδελφές χαλαρώνουν γύρω από τη φωτιά, τραγουδώντας και πίνοντας μάτε —ένα παραδοσιακό αφέψημα που φτιάχνεται από γέρμπα και ταιριάζει πολύ ωραία με τις τόρτας φρίτας, δηλαδή τις τηγανίτες.
Οι 30 ευαγγελιζόμενοι της εκκλησίας Σεμπογιάτι και όλοι οι αδελφοί και αδελφές στην Ουρουγουάη στέλνουν την αγάπη και τους χαιρετισμούς τους στην παγκόσμια αδελφότητα. Παρακολουθήσατε το JW Broadcasting από τα Παγκόσμια Κεντρικά Γραφεία των Μαρτύρων του Ιεχωβά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου